Wyrok - II OSK 1099/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Dnia 24 marca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 571/24 w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Dnia 24 marca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 571/24 w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z d
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Leszek Kiermaszek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 4 grudnia 2024 r., II SA/Ke 571/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Kielcach w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 5 września 2024 r. znak: IR.I.7840.12.5.2023, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, ww. decyzją z 5 września 2024 r. Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania S.S. od decyzji nr 5-28/2024 z 30 kwietnia 2024 r. znak: B-ll.6740.5.32.2023.ES, którą Starosta Staszowski umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej własną, ostateczną decyzją nr 5-39/2023 z 17 sierpnia 2023 r. znak: B-ll.6740.5.32.2023ES (decyzja dotychczasowa) o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu dla A. Sp. z o.o. w P. (Spółka, inwestor) pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (nr [...] i nr [...]) w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] w miejscowości [...], obręb ewid. [...] [...], jednostka ewidencyjna [...] [...], wznowione postanowieniem Starosty z 8 listopada 2023 r. – uchylił w całości ww. decyzję Starosty z 30 kwietnia 2024 r. i orzekł o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji Starosty z 17 sierpnia 2023 r. Decyzję swą Wojewoda wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024, poz. 572, K.p.a.).2.2. Sąd pierwszej instancji przywołał, że w uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda wskazał, że decyzja Starosty z 30 kwietnia 2024 r. jest drugim aktem, wydanym w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym przez ten organ w sprawie zakończonej własną, ostateczną ww. decyzją 17 sierpnia 2023 r. Wojewoda uprzednio decyzją z 18 stycznia 2024 r. znak: IR.I.7840.12.5.2022, uchylił w całości do ponownego rozpatrzenia decyzję nr 5-69/2023 z 28 listopada 2023 r., którą Starosta, działając w postępowaniu wznowieniowym odmówił uchylenia własnej decyzji z 17 sierpnia 2023 r. Kolejno wskazano, że rozpatrując ponownie wniosek S.S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją dotychczasową, Starosta ustalił, że:– tablica informacyjna dotycząca budowy budynków mieszkalnych nr [...] i nr [...] na działce nr [...] w P. została zawieszona 25 października 2024 r., tj. w dniu rozpoczęcia robót budowlanych;– 12 września 2023 r. wpłynął do Starosty wniosek S.S. o udostępnienie, w trybie informacji publicznej, m. in. kopii wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego, decyzji o pozwoleniu na budowę wraz z informacją, kiedy stała się ostateczna, dotyczących ww. budowy budynków mieszkalnych. Starosta przesłał wnioskującemu żądane dokumenty pismem z 26 września 2023 r. Wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej spornych budynków S.S., jako datę powzięcia informacji o wydanej decyzji, wskazał dzień 26 września 2023 r.;– Starosta pismem z 14 sierpnia 2023 r. odpowiedział na zapytanie wniesione przez S.S. w trybie informacji publicznej, dotyczące budowy ww. budynków mieszkalnych, wskazując, że 11 lipca 2023 r. zostało wszczęte na żądanie Spółki postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch kolejnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych (nr [...] i nr [...]) w zabudowie bliźniaczej.Wojewoda podkreślił, że na podstawie powyższych ustaleń Starosta ocenił, iż S.S. posiadał wiedzę pozwalającą na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę dla dwóch kolejnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych przed otrzymaniem w drodze informacji publicznej, decyzji o pozwoleniu na budowę tych budynków, tj. przed 26 września 2023 r. Zdaniem organu powiatowego, taką wiedzę S.S. posiadał już w dniu otrzymania pisma z 14 sierpnia 2023 r., tj. 16 sierpnia 2023 r., a najpóźniej 12 września 2023 r., ponieważ w tym dniu wpłynął do Starosty jego wniosek z 11 września 2023 r. o udostępnienie w trybie informacji publicznej dokumentów dotyczących kolejnych budynków, tj. budynków nr [...] i nr [...]. Wnioskujący wznowienie postępowania administracyjnego – zdaniem Starosty – nie dotrzymał terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., gdyż wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu 18 października 2023 r. W tym stanie rzeczy Starosta umorzył postępowanie wznowieniowe, jako bezprzedmiotowe.2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda powołał się na treść art. 16 § 1, art. 145 § 1 i art. 148 § 1 i 2 K.p.a. i wyjaśnił, że działka inwestora nr [...] graniczy od strony wschodniej z działką nr [...] stanowiącą własność S.S.. Na działce nr [...] usytuowano: budynek mieszkalny wielorodzinny, w północnej części działki, a na południe od tego budynku - cztery budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej, czyli dwa budynki - bliźniaki; budynki nr [...] i nr [...] - to jest bliźniak I - w zachodniej części działki nr [...]; budynki nr [...] i nr [...] – tj. bliźniak II - we wschodniej części działki nr [...], tj. w części znajdującej się w sąsiedztwie działki skarżącego. Dla budynków nr [...] i nr [...] Starosta wydał decyzję o pozwoleniu na budowę 17 sierpnia 2023 r. i decyzję w postępowaniu wznowieniowym 28 listopada 2023 r. na wniosek strony z 18 października 2023 r., uchyloną w całości do ponownego rozpatrzenia decyzją Wojewody z 18 stycznia 2024 r. i decyzję w postępowaniu wznowieniowym 30 kwietnia 2024 r., wydaną z uwzględnieniem treści decyzji Wojewody z 18 stycznia 2024 r.Wojewoda podkreślił, że decyzja z 30 kwietnia 2024 r. jest przedmiotem oceny organu odwoławczego, a w szczególności data, w której skarżący powziął informację o wydaniu dla budynków nr [...] i nr [...] decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody, nie ulega wątpliwości, że już we wniosku z 11 września 2023 r. dotyczącym budynków nr [...] i nr [...] odwołujący się napisał o złożeniu 11 lipca 2023 r. wniosku o pozwolenie na budowę dla kolejnych budynków na działce nr [...]. O wniosku tym i dacie jego złożenia odwołujący się został poinformowany przez Starostę w piśmie wydanym w trybie informacji publicznej, doręczonym mu 16 sierpnia 2023 r. Bezspornym jest, że 12 września 2023 r. do Starosty wpłynęły wnioski S.S. o udostępnienie w trybie informacji publicznej dokumentów dotyczących kolejnych budynków i przyznanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę kolejnych budynków na ww. działce. Nadto Wojewoda stwierdził, że z treści wniosku S.S. o udostępnienie informacji publicznej wynika, że w dacie jego złożenia (12 września 2023 r.) odwołujący się nie wiedział, czy postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dwóch kolejnych budynków na ww. działce zakończyło się i czy została wydana decyzja w tej sprawie. Wobec tego Wojewoda uznał, że wskazana przez stronę we wniosku z 18 października 2023 r. data, w której powzięła informację o wydanej decyzji, tj. 26 września 2023 r., nie budzi wątpliwości. Wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu z art. 148 § 2 K.p.a. Wojewoda ocenił zatem, że Starosta niezasadnie umorzył postępowanie wznowieniowe, przedwcześnie przeprowadził postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i zakończył je ww. decyzją z 28 listopada 2023 r. Organ odwoławczy przywołał, że działka inwestora leży na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] - " przyjętego uchwałą nr XLIX/309/2017 Rady Miejskiej w P. z 26 października 2017 r. (MPZP, plan) na terenie oznaczonym symbolem MU.1 na rysunku tego planu. Symbolem MU.1 w planie oznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wielorodzinnej i usługowej. Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji są zgodne z ustaleniami MPZP w zakresie funkcji obiektu oraz spełnienia wymogów dotyczących kształtowania ładu przestrzennego oraz warunków kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Z projektu zagospodarowania terenu tej inwestycji wynika, że budynki mieszkalne zbliźniaczone nr [...] i nr [...] usytuowane zostały w odległościach: 20,93 m od granicy działki sąsiedniej nr [...]; 7,51-8,46 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce objętej inwestycją; 4,05 m od granicy działki nr [...] stanowiącej współwłasność wnioskodawcy, oraz 8,12 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Wojewoda podtrzymał te ustalenia i powołał się na treść § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022, poz. 1225, rozp. MI 2002), dotyczącego sytuowania budynku na działce budowlanej. Dalej Wojewoda wskazał, że z projektu architektoniczno-budowlanego inwestycji wynika, że wysokość spornych budynków, czyli "obiektu przesłaniającego" wynosi 8,44 m ponad poziom terenu, mierząc od poziomu terenu do kalenicy. Przyjmując, że dolna krawędź najniżej położonych okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku na działce Nr [...], znajduje się na wysokości 0,80 m nad poziomem terenu, wysokość przesłaniania wynosi: 8,44 - 0,80 = 7,64 m - oznacza to, że wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości między budynkami, to jest 7,64 m < 8,12 m (należy wskazać, że jest to odległość między ścianami budynku istniejącego na działce nr [...] i budynków przesłaniających, odległość między ścianą budynku przesłanianego a kalenicami budynków przesłaniających należy zwiększyć o 4,50 m, wynosi ona 12,62 m). Zatem § 13 rozp. MI 2002 nie został naruszony.2.4. Przywołując dalszą argumentacje organu odwoławczego, sąd a quo przywołał, że w związku z wyrokami WSA w Kielcach z 14 marca 2023 r. II SA/Ke 94/23 oraz NSA z 24 lipca 2024 r. II OSK 1425/23, dotyczącymi budynku wielorodzinnego istniejącego na działce nr [...], w których sądy obu instancji położyły szczególny nacisk na obowiązek załączenia do projektu zagospodarowania terenu analizy nasłonecznienia i przesłaniania dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, Wojewoda podkreślił, że ustalenia w przedmiotowej sprawie dotyczą okien usytuowanych w południowo-zachodniej, węższej ścianie, założonego na rzucie prostokąta budynku odwołującego się. Natomiast budynki nr [...] i [...] na działce inwestora nie mają wpływu na przesłanianie i nasłonecznienie okien znajdujących się w pozostałych ścianach budynku na działce nr [...], w szczególności okien usytuowanych w szerszej ścianie południowo-wschodniej, skierowanej w stronę zaplecza działki odwołującego. W ocenie Wojewody, budynki nr [...] i [...] ze względu na ich usytuowanie względem budynku na działce odwołującego nie naruszają zatem § 13 i § 60 ust. 1 i 2 rozp. MI 2002.2.5. W wyroku podano dalej, iż Wojewoda ustalił nadto, że w projekcie zagospodarowania działki inwestycji uwzględniony został budynek mieszkalny wielorodzinny oraz dwa budynki mieszkalne jednorodzinne zbliźniaczone "według innego opracowania". Powyższe wynika z projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji. WSA w Kielcach w wyroku z 27 marca 2024 r. II SA/Ke 119/24 odniósł się do możliwości zaprojektowania na działce inwestora kolejnych dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej stwierdzając, że powyższe nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Granice własności działki inwestora oraz jego prawo własności nie zostały zakwestionowane. Inwestycja powstaje na terenie przeznaczonym na podstawie ustaleń obowiązującego planu dla tego rodzaju zabudowy w granicach działki, którą inwestor dysponuje na cele budowlane. Z powyższego wynika, że obszar oddziaływania inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych zbliźniaczonych mieści się w granicach działki inwestora. Odwołującemu się, jako właścicielowi sąsiedniej działki nie przysługiwał więc przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę decyzji z 17 sierpnia 2023 r.3.1. Dalej w wyroku II SA/Ke 571/24 przywołano, że skargę na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego wniósł S.S., zarzucając naruszenie przepisów:1) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przez orzeczenie co do istoty w sprawie, a w konsekwencji odmowę uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji dotychczasowej w sytuacji, gdy organ II instancji winien był uchylić decyzję z 17 sierpnia 2023 r. w całości i odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę;2) art. 124 § 2 K.p.a. poprzez brak stosownego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności brak szczegółowego i wyczerpującego wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ odmówił uchylenia decyzji Starosty z 17 sierpnia 2023 r.;3) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (uPb) poprzez niewyjaśnienie okoliczności związanych z prawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania, a to właścicieli nieruchomości sąsiednich będących w strefie oddziaływania zgodnie z art. 3 ust. 20 uPb;4) art. 3 pkt 20 uPb przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dla ustalenia obszaru oddziaływania istotne jest wyłącznie, aby planowana budowla była umiejscowiona w określonej odległości od granicy działki sąsiedniej, podczas gdy sam fakt zachowania odległości przewidzianych przepisami technicznymi nie przesądza o braku oddziaływania obiektu budowlanego poza teren inwestycji, a w konsekwencji nieprawidłowe określenie obszaru oddziaływania w niniejszej sprawie;5) art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pominięcie, że projekt zagospodarowania terenu znajdujący się w aktach sprawy nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, a w szczególności wszystkich istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, co powinno prowadzić do wezwania na podstawie art. 35 ust. 3 uPb do usunięcia nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia nieprawidłowości do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę;6) art. 33 ust. 1 uPb poprzez brak uwzględnienia, że wszystkie obecnie realizowane przez inwestora budynki na działce nr [...], jako że są realizowane w tym samym czasie, służą temu samemu celowi i tworzą zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy, winny być rozpatrywane łącznie jako jedno zamierzenie inwestycyjne, a w konsekwencji rażące naruszenie poprzez wydanie pozwolenia na budowę wedle projektu, który nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego oraz wedle projektu zagospodarowania terenu, który nie uwzględnia innych planowanych w tym samym czasie budynków;7) art. 35 w zw. z art. 4 i art. 5 ust. 1 uPb przez nieuprawnione przyjęcie, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z MPZP i stwierdzenie, iż lokalizacja budynku nie naruszy zasady uzasadnionych interesów osób trzecich w sytuacji, gdy nie jest ona zgodna z przepisami prawa i ograniczy możliwość zabudowy nieruchomości sąsiedniej;8) art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, co skutkowało dokonaniem niepełnych ustaleń faktycznych, a przez to błędne uznanie, że projekt zagospodarowania oraz projekt budowlany spełnia wszystkie warunki określone w art. 34 ust. 1-3 uPb i w konsekwencji błędne uznanie o zgodności zamierzenia architektonicznego z przepisami prawa;9) art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności niewzięcie pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy:a) decyzji Starosty z 27 maja 2022 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie wielorodzinnej, przeniesionej następnie decyzją z 15 lipca 2022 r. na rzecz Spółki, której zakres pokrywa się z zakresem zatwierdzonym w decyzji o pozwoleniu na budowę z 17 sierpnia 2023 r.; ostateczną decyzją z 27 maja 2022 r. Starosta na tej samej działce zatwierdził inny projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił dla A.D. i S.D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie wielorodzinnej, stanowi to o niedopuszczalności wydania objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonalności decyzji;b) decyzji Starosty z 3 lipca 2023 r. zatwierdzającej kolejny nieprawidłowy projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielający pozwolenia na budowę dwóch innych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie jednorodzinnej, której zakres pokrywa się z zakresem zatwierdzonym w decyzji z 27 maja 2022 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie wielorodzinnej;c) wyroku WSA w Kielcach z 14 marca 2023 r. II SA/Ke 94/23; w sprawie istotnym jest bowiem fakt, iż w odniesieniu do postępowania wznowieniowego zainicjowanego przez skarżącego co do ostatecznej decyzji Starosty z 27 maja 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie wielorodzinnej na tej samej działce nr [...] (przeniesionej na Spółkę) zapadły rozstrzygnięcia korzystne dla skarżącego; wyrokiem powyższym WSA w Kielcach uchylił decyzję odmawiającą uchylenia ww. decyzji w wyniku wznowienia postępowania oraz decyzję organu I instancji, wytknął inwestorowi uchybienia dotyczące braku prawidłowej analizy zacienienia, NSA wyrokiem z 24 lipca 2024 r. oddalił skargę kasacyjną;d) zarzutów skarżącego wobec oznaczonej inwestycji, które mają wpływ na ograniczenie zabudowy na działkach sąsiednich. W szczególności wskazano na niezgodności dokumentacji leżącej u podstaw wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z § 13 oraz § 60 rozp. MI 2002; projekt zagospodarowania terenu nie zawiera kluczowych dla określenia kręgu stron analiz nasłonecznienia i przesłaniania, choć odległość do budynków nr [...] i nr [...] do granicy lasu spełnia przepisy, to wskazane do realizacji wg odrębnego opracowania budynki nr [...] i nr [...] są zlokalizowane zbyt blisko; nie ma znaczenia fakt, że będą one realizowane wg odrębnego opracowania, gdyż istotą art. 33 ust. 1 uPb jest przedstawienie całego zamierzenia budowlanego jako spełniającego wszystkie przepisy techniczno-budowlane; powyższe wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo nieprawidłowego oznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, a tym samym na nieprawidłowe oznaczenie kręgu stron decyzji poprzez jego zawężenie do samego inwestora;e) zarzutów skarżącego w kontekście niedozwolonego oddziaływania projektowanej inwestycji na jego nieruchomość, co skutkowało brakiem uchylenia w wyniku wznowienia postępowania dotychczasowej decyzji Starosty z 17 sierpnia 2023 r.10) art. 80 K.p.a. przez dokonanie wadliwej, fragmentarycznej i niepełnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności oceny projektu zagospodarowania terenu, co skutkowało brakiem wstrzymania wykonania decyzji;11) art. 10 § 1 w zw. z art. 81 K.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.3.2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Kielcach skargę uwzględnił.4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Wojewody, że z treści wniosku z 12 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej złożonego przez skarżącego nie wynika, aby S.S. wiedział wówczas o wydaniu decyzji dotychczasowej Starosty z 17 sierpnia 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu dla Spółki pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (nr [...] i nr [...]) w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] w P.. Wynika z tego wniosku tylko, że wnioskodawca miał wiedzę o wszczęciu postępowania w powyższej sprawie. To oznacza, że dopiero 26 września 2023 r. skarżący powziął wiedzę o wydaniu decyzji dotychczasowej., zatem złożenie przezeń wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego 18 października 2023 r. nastąpiło z zachowaniem terminu. Nie zmienia to jednak oceny, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził, że po przeprowadzeniu postępowania w sprawie zachowania terminu wynikającego z przepisu art. 148 § 2 K.p.a., właściwy organ winien przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy zgodnie z procedurą dotyczącą wznowienia postępowania. Zdaniem sądu pierwszej instancji takie postępowanie przedwcześnie przeprowadził Starosta Staszowski i zakończył je decyzją z 28 listopada 2023 r.W ocenie sądu a quo, w efekcie Wojewoda rozpoznał sprawę, rozstrzygając nie tylko kwestię terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ale także istotę sprawy w kontekście przyczyn wznowienia, posiłkując się przepisami Prawa budowlanego. Zważył, że inwestycja powstaje na terenie przeznaczonym na podstawie ustaleń obowiązującego miejscowego planu - dla tego rodzaju zabudowy, w granicach działki, którą inwestor dysponuje na cele budowlane. Z powyższego wynika, że obszar oddziaływania inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych zbliźniaczonych mieści się w granicach działki inwestora. Zatem S.S., jako właścicielowi sąsiedniej działki, nie przysługiwać miał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę Staszowskiego decyzji z 17 sierpnia 2023 r. Sąd wojewódzki stwierdził, że powyższe rozstrzygnięcie sprawy przez Wojewodę uniemożliwiło jednak organowi I instancji ponowne przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy.5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.5.2. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1) i pkt 2) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa) skarżąca kasacyjnie zarzuca:1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa w zw. z art. 3 "ust." 20 (winno być "pkt 20" - uwaga Sądu) uPb poprzez błędną wykładnię pojęcia "obszar oddziaływania", dokonaną przez sąd pierwszej instancji, które to pojęcie – zdaniem tego sądu – winno być interpretowane rozszerzająco, pomimo, iż takie jego rozumienie jest sprzeczne z powszechnie obowiązującą w orzecznictwie i w literaturze prawa administracyjnego wykładnią, która skutkowała wadliwością pierwotną w zakresie przydania statusu strony osobie (S.S.) nieuprawnionej i niemającej interesu prawnego, co miało wpływ na wynik sprawy, a następnie doprowadziło do naruszeniem wielu innych norm postępowania;2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 uPb poprzez błędne przyjęcie, że skarżącemu przysługuje w niniejszym postępowaniu status strony, co skutkowało uwzględnieniem skargi, zamiast jej odrzuceniem na mocy art. 58 § 1 pkt 6) Ppsa, jako niedopuszczalnej, bo pochodzącej od osoby nieuprawnionej;3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) Ppsa w zw. z art. 28 K.p.a., art. 61a § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 28 ust. 2 uPb poprzez niewłaściwe przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania i w następstwie tego przyznanie skarżącemu statusu strony, a co za tym idzie wszelkich uprawnień jakie przysługują stronie;4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 148 "ust. 1" (powinno być "§ 1" – uwaga Sądu) K.p.a. poprzez błędne przyjęcie za organem wyższego stopnia, tj. Wojewodą Świętokrzyskim, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania i wobec stwierdzenia, że wiedzę o fakcie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki o nr [...] oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych o nr 3 i 4 w zabudowie bliźniaczej, powziął skarżący w dniu 26 września 2023 r,, podczas gdy o powyższej okoliczności wiedzę uzyskał on najwcześniej w dacie 16 sierpnia 2023 r. (data doręczenia pisma Starosty), z kolei najpóźniej w dacie 12 września 2023 r., tymczasem dopiero w dniu 18 października 2023 r. wystąpił on z wnioskiem o wznowienie postępowania, czyniąc to po upływie terminu wskazanego w art. 148 "ust. 1" (uwaga j.w.) K.p.a.;5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 15 K.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Wojewoda Świętokrzyski wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem zasady dwuinstancyjności w zakresie jej merytorycznej oceny, pomimo, że zasada ta może mieć zastosowanie wyłącznie do stron postępowania administracyjnego, nie zaś do osób i podmiotów tego przymiotu pozbawionych;6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. poprzez niezasadne uchylenie przez WSA w Kielcach decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej we wznowionym postępowaniu, pomimo, iż powoływana norma wyłącza uchylenie decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej;7) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 170 Ppsa poprzez nieuwzględnienie przez sąd pierwszej instancji, że o merytorycznym rozpoznaniu skargi S.S. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, orzekał już WSA w Kielcach w wyroku z 27 marca 2024 r. w sprawie II SA/Ke 119/24, co oznacza, że sąd pierwszej instancji winien być związany treścią prawomocnego rozstrzygnięcia w w/w sprawie.5.3. Skarżąca kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania; zasądzenie od skarżącego na rzecz A. Sp. z o. o. w P. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych; zrzeka się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie i wobec powyższego, wnosi o jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym.5.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej starano się rozwinąć argumentację mającą wskazywać na zasadność sformułowanych podstaw kasacyjnych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie działki sąsiednie wobec terenu inwestycji nie muszą automatycznie, tylko z racji ich usytuowania, znajdować się w obszarze oddziaływania, a zatem uprawniony jest wniosek, że skarżącemu błędnie przyznano status strony w niniejszym postępowaniu, co ewidentnie naruszać ma normę art. 28 K.p.a. i normę art. 28 ust. 2 uPb.5.5. W odpowiedzi skarżącego na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie od Spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przewidzianych.Zdaniem skarżącego Wojewoda Świętokrzyski rozstrzygając samodzielnie z pominięciem organu I instancji o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji Starosty Staszowskiego z 17 sierpnia 2023 r. naruszył dwuinstancyjność postępowania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy.6.2. Zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa, które mają charakter przepisów postępowania, nie zaś prawa materialnego, które sąd pierwszej instancji zastosował uwzględniając skargę, tylko wtedy okazałyby się usprawiedliwione, gdyby skuteczne okazać miałyby się zarzuty naruszenia innych przepisów, które wyłuszczono w podstawach kasacyjnych. Przywołane powyżej przepisy Ppsa mają bowiem charakter wynikowy, stanowiąc podstawy orzekania przez sąd administracyjne w sprawie ze skargi m. in. na decyzję, a taki rodzaj aktu był przedmiotem zaskarżenia. Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem mają charakter ogólny i wynikowy określając przypadki, w których skarga m. in. na decyzję podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części), jeśli dopatrzy się – odpowiednio naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa) lub dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie tych przepisów, skoro w tej sprawie skargę uwzględniono uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a nie oddalono jej na zasadzie art. 151 Ppsa, powinna wykazać brak naruszenia przepisów, którym – w ocenie sądu pierwszej instancji miał uchybić w oznaczonym stopniu zaskarżony organ, a które to uchybienia miał wadliwie uznać sąd pierwszej instancji, orzekając jak w pkt I sentencji wyroku, zamiast oddalić skargę. Gdy idzie o zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa, to przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (to ostatnie zastrzeżenie nie odnosi się do realiów przedmiotowej sprawy, bo dotyczy skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego – uwaga Sądu). WSA w Kielcach nie wykroczył swym rozstrzygnięciem w przedmiotowym wyroku poza granice kontrolowanej przez siebie sprawy. Przeciwnie, w realiach niniejszej sprawy sąd pierwszej instancji działał dokładnie w granicach swej kognicji, identyfikując istotne naruszenie przepisów postępowania, polegające na pogwałceniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przez organ odwoławczy. Tym samym zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa jest chybiony.6.3. Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 3 "ust." 20 uPb poprzez jego błędną wykładnię jest niezasadny, albowiem pozostaje bez związku z podstawą rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Zarzut ten Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał przyjmując, że dotyczy on art. 3 pkt 20 uPb, albowiem ten artykuł uPb dzieli się bezpośrednio na punkty i nie zawiera ustępów. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd pierwszej instancji nie dokonywał wiążącej, merytorycznej oceny prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji w rozumieniu wskazanego przepisu. Podstawą uchylenia decyzji organów obu instancji było bowiem stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, w szczególności wynikającej z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a nie błędna wykładnia prawa materialnego.Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organ odwoławczy, rozpoznając sprawę, wykroczył poza granice kontroli instancyjnej, albowiem – przy jednoczesnym ustaleniu, że nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania – dokonał po raz pierwszy oceny przesłanek wznowienia oraz rozstrzygnął istotę sprawy wznowieniowej. Tymczasem organ I instancji ograniczył się wyłącznie do oceny dochowania terminu przez wnioskującego o wznowienie postępowania, nie prowadząc postępowania co do meritum sprawy rozstrzyganej w trybie wznowienia postępowania. W konsekwencji organ odwoławczy de facto zastąpił organ I instancji w rozpoznaniu sprawy w zakresie przesłanek wznowienia oraz co do istoty sprawy, czym pozbawił stronę prawa do jej dwukrotnego rozpoznania. Takie działanie stanowi naruszenie wskazanej wyżej zasady dwuinstancyjności, wynikającej z art. 15 K.p.a. i uzasadniało uchylenie decyzji obu instancji.W tym stanie rzeczy wszelkie rozważania dotyczące zakresu "obszaru oddziaływania obiektu", o którym mowa w art. 3 pkt 20 uPb, mają charakter przedwczesny. Ocena ta powinna zostać dokonana w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji, a następnie – w razie wniesienia środka zaskarżenia – podlegać kontroli instancyjnej. Należy podkreślić, że nawet ewentualna wadliwość wykładni wskazanego przepisu nie mogłaby prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, skoro nie odnosi się ona do rzeczywistej podstawy rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Zarzut ten nie podważa bowiem ustalenia, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.6.4. Podobnie jak poprzedni zarzut – całkowicie chybione są również zarzuty naruszenia powiązanych z art. 134 § 1 Ppsa i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa, przepisów postępowania, a to art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 uPb.W pierwszej kolejności należy podkreślić, że WSA w Kielcach nie przesądził w sposób wiążący o istnieniu po stronie skarżącego przymiotu strony w rozumieniu powołanych przepisów. Istota rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji sprowadzała się bowiem do stwierdzenia, że organ odwoławczy, przyjmując brak uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, nie był uprawniony do dokonywania po raz pierwszy merytorycznej oceny przesłanek wznowienia, w tym także do przesądzania o kręgu stron postępowania poprzez ocenę "obszaru oddziaływania obiektu". Tymczasem organ I instancji w ogóle nie rozpoznał sprawy w tym zakresie, ograniczając się wyłącznie do oceny zasadności rozstrzygania przez organ odwoławczy meriti w sprawie wznowieniowej, gdy organ I instancji swoje rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania oparł na ustaleniu odnośnie braku dochowania terminu przez skarżącego do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonej decyzją dotychczasową. W konsekwencji, organ odwoławczy, rozstrzygając o braku przymiotu strony po stronie skarżącego, faktycznie zastąpił organ I instancji w rozpoznaniu sprawy co do istoty. Takie działanie stanowiło oczywiste naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gdyż pozbawiło skarżącego prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy w zakresie jego statusu procesowego oraz – w konsekwencji – co do istoty sprawy. W tym stanie rzeczy zarzut dotyczący błędnego przyjęcia istnienia przymiotu strony u skarżącego przez sąd a quo jest przedwczesny i irrelewantny, albowiem kwestia ta nie została jeszcze prawidłowo rozpoznana w toku postępowania administracyjnego. Nie sposób zatem skutecznie zarzucać sądowi naruszenia wskazanych tam przepisów art. 28 K.p.a. oraz art. 28 uPb w sytuacji, gdy sąd a quo nie dokonał wiążącej wykładni tych przepisów, lecz jedynie wskazał na niedopuszczalność ich zastosowania przez organ odwoławczy z pominięciem właściwego toku instancyjnego. W konsekwencji zarzut ten nie podważa podstawy prawnej zaskarżonego wyroku i jako taki nie może odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.6.5. Co zaś tyczy się zarzutu naruszenia art. 61a § 1 K.p.a., to jest on o tyle nietrafny, że przepis ten dotyczy odmowy wszczęcia postępowania, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte, a spór dotyczył dalszego jego biegu oraz zakresu rozpoznania sprawy przez organy obu instancji.6.6. Niezasadny jest także powiązany z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa zarzut naruszenia przepisu art. 148 "ust." (powinno być "§ 1" – uwaga Sądu) 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu. Na wstępie należy zauważyć, że skarżąca kasacyjnie formułuje kolejny zarzut w sposób nieprecyzyjny, posługując się błędną systematyką przepisu, który – co oczywiste – dzieli się na paragrafy, a nie ustępy. Nie ulega wątpliwości, że WSA w Kielcach podzielił stanowisko organu odwoławczego co do braku uchybienia terminowi określonemu w art. 148 § 1 K.p.a. Okoliczność ta nie stanowiła jednak samodzielnej ani decydującej podstawy rozstrzygnięcia. Podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji było bowiem stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, w szczególności zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, polegającego na tym, że organ odwoławczy – po przyjęciu dopuszczalności wniosku – rozpoznał sprawę co do istoty, mimo że organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania w tym zakresie.Znamienne jest przy tym, że skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała decyzji organu odwoławczego w zakresie przyjęcia braku uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, mimo że – zgodnie z prezentowaną obecnie argumentacją – kwestia ta miała charakter fundamentalny. Spółka nie odwoływała się przy tym od decyzji organu I instancji, ani nie wnosiła skargi na decyzję organu odwoławczego, nie kwestionując podstaw do uruchomienia postępowania wznowieniowego. Skoro zatem inwestor nie podjął skutecznych działań zmierzających do podważenia tej oceny na wcześniejszym etapie postępowania, obecna próba jej zakwestionowania na etapie postępowania kasacyjnego musi być oceniona jako instrumentalna.Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że stanowisko sądu pierwszej instancji w zakresie zachowania terminu jest trafne. Bieg terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. należy wiązać z momentem, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, w tym przypadku konkretnie o wydaniu decyzji z pominięciem jej udziału w postępowaniu. Odmienne rozumienie prowadziłoby do pozbawienia instytucji wznowienia jej gwarancyjnego charakteru. Zarówno bowiem sąd pierwszej instancji, jak i Wojewoda Świętokrzyski w tej sprawie prawidłowo ustalili, że z treści wniosku S.S. z 12 września 2023 r. o udostępnieniu informacji publicznej nie wynika, aby skarżący wiedział wówczas o wydaniu decyzji Starosty z 17 sierpnia 2023 r. W istocie zarzut skargi kasacyjnej stanowi polemikę z prawidłową – i nie wpływającą na wynik sprawy – oceną sądu pierwszej instancji, a jego uwzględnienie zmierzałoby do pominięcia zasadniczego uchybienia proceduralnego, jakie wystąpiło w toku postępowania administracyjnego. Z tych względów zarzut naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. należy uznać za bezzasadny.6.7. Również kolejny zarzut skarżącej kasacyjnie, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) ma zastosowanie wyłącznie do stron postępowania, jest oczywiście nietrafny. Należy podkreślić, że skarżący – S.S. brał udział w postępowaniu dotyczącym odmowy wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wnosząc skargę na postanowienie Wojewody. Faktyczny udział w tym postępowaniu pokazuje, że skarżący miał realny interes prawny związany z inwestycją, mimo że formalnie nie był stroną pierwotnego postępowania zakończonego wydaniem decyzji dotychczasowej o pozwoleniu na budowę.Zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) chroni każdą osobę, której interes prawny może być dotknięty decyzją administracyjną. W tym kontekście decyzja Wojewody, że obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje skarżącego, nie zwalniała Starosty z obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy w toku postępowania wznowieniowego. Dopiero pełne rozpoznanie przez organ I instancji zapewnić mogło realną ochronę interesu prawnego osoby trzeciej oraz właściwe zastosowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Odwoływanie się przy tym do art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., dotyczącego wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa jako przesłanki nieważności decyzji, jest tu nieuprawnione. Zaskarżony wyrok nie stwierdzał nieważności decyzji, lecz uchylił je z powodu naruszenia zasady dwuinstancyjności i obowiązku organu I instancji do merytorycznego rozpoznania sprawy. Próba ograniczenia zasady dwuinstancyjności jest chybiona.W tej sytuacji nietrafny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 15 K.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.6.8. Nieskuteczny jest także zarzut inwestora odnośnie naruszenia art. 146 § 2 K.p.a. i wywodzenie, że sąd pierwszej instancji niezasadnie uchylił decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej we wznowionym postępowaniu, pomimo, iż powoływana norma wyłącza uchylenie decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zauważyć wypadnie, że już sama tak skonstruowana podstawa kasacyjna jest formalnie wadliwa, a przez to nieskuteczna, bo przecież Starosta wydał decyzję o umorzeniu postępowania wznowieniowego, nie zaś o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Raz jeszcze przywołać wypadnie poprzednie uwagi odnoszące się do kwestii zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Skoro skarżący zachował termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, to rolą Starosty jako organu I instancji będzie właśnie rozważenie zasadności uwzględnienia regulacji art. 146 § 2 K.p.a. Spółka podnosząc powyższy zarzut sama popada w pewną sprzeczność, a to w następstwie odmawiania skarżącemu przymiotu strony w sprawie, Skoro nieruchomość skarżącego miałaby nie znajdować się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 2 uPb, to chybione byłoby powoływanie się na to, aby rozstrzygnąć w sprawie wznowieniowej na podstawie art. 146 § 2 K.p.a. Decyzja wydana na podstawie tam zawartej regulacji sprowadza się wszak do przyznania, że doszło do przesłanki wznowieniowej (tutaj sprowadzającej się do niezawinionego pominięcia strony w postępowaniu głównym – art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) – art. 151 § 2 K.p.a.6.9. Wreszcie, na uwzględnienie nie zasługuje także ostatni wymieniony w skardze kasacyjnej zarzut, a dotyczący naruszenia art. 170 Ppsa, poprzez nieuwzględnienie przez sąd pierwszej instancji, że o merytorycznym rozpoznaniu skargi S.S. orzekał już WSA w Kielcach w wyroku z 27 marca 2024 r. w sprawie II SA/Ke 119/24, co oznacza, że winien on być związany treścią prawomocnego rozstrzygnięcia w w/w sprawie. Tak skonstruowany zarzut jest chybiony. Przywołać przeto należy przedmiot skargi w sprawie II SA/Ke 119/24, WSA w Kielcach w/w wyroku orzekał jedynie w zakresie postanowienia Wojewody Świętokrzyskiego z 27 grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy wykonania decyzji dotychczasowej Starosty, kontrolując zasadność stanowiska organów, iż nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej, w myśl art. 152 § 1 K.p.a. Sąd wojewódzki nie orzekał zaś w przedmiocie wznowionego postępowania co do meritum. Zaskarżony wyrok dotyczy zatem innej sprawy. Na marginesie przywołania przez Spółkę wyroku w sprawie II SA/Ke 119/24 wypadnie zauważyć, że w motywach tegoż wyroku WSA w Kielcach stwierdzono nie budzącą wątpliwości okoliczność "niebrania udziału przez stronę – S.S." udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji przez Starostę Staszowskiego z 17 sierpnia 2023 r. Zdaniem Sądu Naczelnego wyrażone w wyroku II SA/Ke 119/24 stanowisko nie zostało w żadnym razie naruszone zaskarżonym wyrokiem, z tego względu zarzut naruszenia art. 170 Ppsa jest nietrafny.7.1. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.7.2. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa..