Wyrok - II OSK 1586/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2264/22 w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony ŚrodowiskOddalono skargę kasacyjną. Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2264/22 w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowisk
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Broda
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2264/22, oddalił skargę B. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr DOA-WPPOH.612.426.2021.KW.6 w przedmiocie warunków zabudowy.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2022 r. GDOŚ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, ze zm.), dalej: u.p.z.p., po rozpoznaniu zażalenia B. D. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie (dalej: RDOŚ) z dnia 9 września 2021 r., nr: ST- 11.411.151.2021.SG, o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...] - orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.Organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w związku z lokalizacją inwestycji w granicach [...], na terenie którego obowiązuje uchwała [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie [...] oraz w granicach obszaru [...]. GDOŚ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji z uwagi na konieczność ochrony walorów przyrodniczo - krajobrazowych oraz korytarzy ekologicznych umożliwiających migrację zwierząt, a także ze względu na prawdopodobieństwo niekorzystnego wpływu realizacji inwestycji na powiązania pomiędzy obszarami Natura 2000 oraz przedmioty ich ochrony. Wskazał, że planowana inwestycja nie narusza żadnego z obowiązujących na terenie [...] zakazu. Następnie przeszedł do analizy możliwego znaczącego negatywnego wpływu inwestycji na obszar [...] i jego przedmioty ochrony. Na wstępie dokonał charakterystyki ww. obszaru. Podkreślił, że zgodnie z informacjami wskazanymi w Standardowym Formularzu Danych (dalej: SFD), do istniejących i potencjalnych zagrożeń dla zachowania właściwego stanu ochrony ww. obszaru Natura 2000 zalicza się między innymi E01 - tereny zurbanizowane, tereny zamieszkane, E01.03 - zabudowa rozproszona, E01.04 - inne typy zabudowy. Na analizowanym terenie przedmiotami ochrony są m. in.: wilk, ryś i niedźwiedź oraz siedlisko przyrodnicze 6510 - Niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie. Następnie przeszedł do analizy każdego z zagrożonych gatunków. Wskazał, że inwestycja ma powstać na mało zurbanizowanym terenie, w obszarze, na którym występuje mozaika terenów rolniczych, łąkowych i leśnych. Według organu II instancji jej realizacja stanowiłaby wprowadzenie nowego czynnika w postaci stałej obecności ludzi i zmniejszeniem atrakcyjności tego terenu dla występujących tu gatunków zwierząt. Realizacja planowanej inwestycji na analizowanym terenie nieuchronnie doprowadzi do dalszej zabudowy pobliskich terenów co może odbić się na populacji występujących tu gatunków, a także do utraty siedliska przyrodniczego, co więcej będzie negatywnie oddziaływać na ptaki będące przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000 z uwagi na hałas towarzyszący pracą budowlanym.Organ II instancji uznał, że należy również wskazać, że ewentualne korzystanie ze sprzętu rolniczego może być uciążliwe i znacząco wpływać na płoszenie ww. gatunku. Realizacja inwestycji może stanowić impuls do coraz większej urbanizacji tego terenu, w charakterze zabudowy rozproszonej, co wpisuje się w zagrożenie wymienione w SDF - tereny zurbanizowane, tereny zamieszkane (E01). W ocenie GDOŚ budowa budynku mieszkalnego i gospodarczego może przecinać szlaki migracyjne zwierząt. Co więcej teren przedmiotowej inwestycji od północy graniczy z dużym kompleksem leśnym, natomiast z pozostałych stron otoczony jest terenami rolniczymi i terenami zalesionymi. W związku z tym organ II instancji uznał, że presja urbanistyczna zapoczątkowana realizacją niniejszej inwestycji może w przyszłości, w powiązaniu z innymi planowanymi inwestycjami na tym terenie powodować kumulowanie się presji i negatywnych oddziaływań, kwalifikując je jako znacząco negatywne.Skargę na decyzję GDOŚ wniósł B. D. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 96 ust. 1 i ust 3 w zw. z art. 97 ust. 1 -3 oraz art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.), dalej: ustawa środowiskowa, poprzez ich niezastosowanie i odmowę uzgodnienia przez organ I instancji i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji przez organ odwoławczy bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 przez organ lI instancji (w tym bez nałożenia na skarżącego obowiązku przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000) oraz poprzez stwierdzenie, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przeprowadzenia takiej oceny, gdy jednocześnie organy prowadzące postępowanie nie zastosowały powołanych przepisów, czym uniemożliwiły skarżącemu wykazanie, że negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 nie wystąpi; 2) art. 98 ust. 3 ustawy środowiskowej, poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji pomimo, iż z materiału sprawy nie wynikało, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar (oceny oddziaływania w ogóle nie przeprowadzono) .W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie w całości.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu szczegółowa analiza materiału dowodowego sprawy pozwoliła Sądowi na stwierdzenie całkowitej prawidłowości nie tylko stanowiska GDOŚ, zajętego w zaskarżonym postanowieniu, ale również stanowiska tego organu zawartego w odpowiedzi na skargę, ustosunkowującego się do jej poszczególnych zarzutów.Sąd I instancji zwrócił uwagę, że po wpłynięciu wniosku o uzgodnienie warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia Wójt Gminy [...] był zobowiązany do rozważenia, czy przedsięwzięcie to może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar [...]. Kontrola sposobu działania organu głównego - Wójta Gminy [...] nie należy do kompetencji GDOŚ. RDOŚ i GDOŚ zobowiązani byli do przeanalizowania zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z ograniczeniami związanymi z lokalizacją inwestycji w granicach [...] oraz w granicach obszaru [...], co z resztą uczyniono. Organ II instancji nie stwierdził naruszenia zakazów obowiązujących na terenie obszaru chronionego krajobrazu, ale po analizie całości materiału dowodowego uznał, że planowana inwestycja może znacząco negatywnie wpływać na obszar Natura 2000 i jego przedmioty ochrony, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z czym Sąd wojewódzki się zgodził.Skargę kasacyjną wniósł B. D. zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi przyjmując, że w niniejszej sprawie właściwym organem uzgadniającym jest dyrektor parku narodowego, kiedy to organy I i II instancji działały na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym organem uzgadniającym w niniejszej sprawie był regionalny dyrektor ochrony środowiska;2) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów zawartych w skardze i nieprzedstawienie ich oceny, w efekcie wadliwe sformułowanie uzasadnienia wyroku, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowe i pełne rozpoznanie zgłoszonych w sprawie zarzutów powinno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonego postanowienia;3) art 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 96 ust. 1 i ust 3 w zw. z art. 97 ust. 1-3 oraz art. 98 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez oddalenie skargi pomimo, że w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego, a to poprzez odmowę uzgodnienia przez organ I instancji i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji przez organ odwoławczy pomimo wydania postanowienia bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 przez organ I instancji (w tym bez nałożenia na Skarżącego obowiązku przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000) oraz poprzez stwierdzenie, że to na Skarżącym spoczywał obowiązek przeprowadzenia takiej oceny, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia;4) art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy środowiskowej, poprzez oddalenie skargi pomimo, że w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisu prawa materialnego, a to poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji pomimo wydania tego postanowienia mimo, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nie wynikało, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar (oceny oddziaływania w ogóle nie przeprowadzono).Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionych podstawach.Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 53 ust. 4 u.p.z.p. mającego zastosowanie w kontrolowanej spawie z uwagi na odesłanie zawarte w art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uprzednim uzgodnieniu tej decyzji z organami wymienionymi we wskazanym przepisie. W odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.). Jak podkreśla się w judykaturze, obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska, w sytuacjach przewidzianych w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., jest podyktowany koniecznością ochrony dobra publicznego, jakim jest szeroko rozumiana ochrona środowiska (w tym środowiska przyrodniczego). Powierzenie uzgodnienia wyspecjalizowanemu organowi w założeniu ma gwarantować fachową ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami szczególnymi, określającymi cele, zasady i formy ochrony przyrody (por. np. wyrok NSA z 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 170/21). Zaznaczyć przy tym trzeba, że zakres kompetencji organu uzgadniającego jest ograniczony, bowiem nie może on zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy i nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością (wyrok NSA z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1867/20).Niewątpliwie w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji błędnie powołał treść art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. zamiast art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. jako stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia. Tym niemniej samo błędne powołanie podstawy wydania postanowienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dyskwalifikuje jeszcze kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o ocenę jego zasadności, decyduje w tym względzie przede wszystkim cała treść orzeczenia. Z pozostałych wywodów uzasadnienia jednoznacznie wynika, że postępowanie uzgodnieniowe dotyczyło Obszaru [...] i Obszaru [...] i w tym zakresie Sąd I instancji dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Stąd jako chybiony należało uznać zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p.Niezasadny jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 96 ust. 1 i ust 3 w zw. z art. 97 ust. 1-3 oraz art. 98 ust. 1 ustawy środowiskowej. Analiza treści powołanych w zarzucie przepisów wskazuje, że inicjatywa w zakresie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska określonych w art. 96 ust. 3 ustawy środowiskowej dokumentów należy do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy (art. 96 ust. 1 ustawy). Dopiero przedłożenie takich dokumentów przez inwestora aktywizuje regionalnego dyrektora ochrony środowiska, który wydaje postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na Obszar [...] (art. 97 ust. 1 ustawy). Zatem nie można w postępowaniu uzgodnieniowym, gdzie Wójt nie nałożył postanowieniem obowiązku przedłożenia przez inwestora dokumentów określonych w art. 96 ust. 3, czynić zarzutu organowi ochrony środowiska, że nie nałożył na stronę obowiązku przedłożenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...]. Rację ma zatem Sąd I instancji stwierdzając, że przedmiotem tego postępowania nie jest ocena działań organu głównego jakim jest Wójt Gminy [...], na którym spoczywał obowiązek rozważenia potrzeby zainicjowania postępowania w tym zakresie.Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy środowiskowej. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar, i jeżeli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, regionalny dyrektor ochrony środowiska odmawia uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Zatem przepis ten znajduje zastosowanie po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Jak wynika z akt postępowania taka ocena w niniejszej prawie nie była przeprowadzana, stąd też przepis ten nie znajdował w sprawie zastosowania i w konsekwencji nie mógł być naruszony przez Sąd I instancji w sposób opisany w zarzucie.Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że w przypadku każdej inwestycji lokalizowanej w obszarze Natura 2000 istniej obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W kwestii tej decyduje regionalny dyrektor ochrony środowiska w drodze postanowienia, ale dopiero po przedłożeniu dokumentów określonych w art. 96 ust. 3 ustawy środowiskowej. Natomiast w sprawie, w której co do zasady nie przeprowadza się oceny oddziaływania na środowisko, może dojść do przeprowadzenia takiej oceny, jeżeli organ właściwy do wydania decyzji, rozważając wpływ tej inwestycji na obszar Natura 2000, dojdzie do wniosku, że taki wpływ jest. Wówczas organ administracji nakłada na inwestora takie obowiązki, które powodują, że o inwestycji jest powiadamiany miejscowo właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska, który może nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, zaś po przeprowadzeniu tej oceny wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000 (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3283/14, LEX nr 2169115).Chybiony jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów zawartych w skardze i nieprzedstawienie ich oceny. O naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można by mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można też kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego. Tymczasem skarżący kasacyjnie kwestionuje stanowisko Sądu I instancji, który w odniesieniu do zarzutów dotyczących braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazuje, że nie jest przedmiotem oceny tego sądu działanie organu głównego, do którego wpłynął wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy, a który nie zainicjował postępowania w tym zakresie zgodnie ze wskazaną powyżej procedurą, bez czego regionalny dyrektor ochrony środowiska nie mógł postanowieniem nałożyć obowiązku przeprowadzenia takiej oceny. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze sam w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez Sąd i instancji do wszystkich kwestii podnoszonych w skardze przez stronę. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.. skargę kasacyjną oddalił.