Wyrok - II OSK 1614/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1488/22 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję WojewodyOddalono skargę kasacyjną. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1488/22 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Broda
Podstawa prawna
art. 138
kpa
art. 77
kpa
art. 107
kpa
art. 79
akpa
art. 151
ppsa
art. 174
ppsa
art. 183
ppsa
art. 193
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 20 kwietnia 2023 r., II SA/Rz 1488/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Rzeszowie oddalił skargę T. S.A. z/s (Spółka) w Warszawie na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 30 września 2022 r. nr I-III.7721.17.8.2020, w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 19 sierpnia 2020 r. nr 4.74.2020 znak: AB.6740.4.120.2018, Starosta Jasielski (Starosta lub organ I instancji), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1133; uPb) oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.; K.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej T. S.A. składającej się z wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych, dwóch szaf teletechnicznych posadowionych na fundamentach oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy [...] do planowanego przez PGE zestawu złączowo-pomiarowego w ogrodzeniu, na działce nr ewid. [...] w obrębie ewid. [...], jedn. ewid. [...]. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył m. in. ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] z 12 września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Rz 1488/22 kolejno wskazano, że od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.N. podnosząc, że zamierzona inwestycja w żaden sposób nie przystaje do istniejącej czy też planowanej zabudowy w okolicy.2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Wojewoda Podkarpacki decyzją z 31 grudnia 2020 r., działając w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że organ powiatowy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, pomimo braku kompletności projektu budowlanego. Podniósł organ odwoławczy, że inwestycja, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, powinna obejmować całość zamierzenia budowlanego, podczas gdy w projekcie budowlanym wskazano, że: "Zasilanie Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej sieci T. nr [...] [...] nie jest przedmiotem opracowania". Wyodrębnienie z projektu budowlanego budowy przyłącza energetycznego w celu wykonania go w kolejnym etapie inwestycji, organ odwoławczy uznał za naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm., uPb).2.4. Sąd pierwszej instancji przywołał, że wyrokiem z 9 kwietnia 2021 r. II SA/Rz 139/21, WSA w Rzeszowie oddalił sprzeciw Spółki wniesiony od powyższej decyzji, zaś w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, NSA wyrokiem z 14 września 2021 r. II OSK 1619/21, uchylił w/w wyrok sądu wojewódzkiego oraz decyzję organu II instancji. W ocenie NSA stanowisko organu odwoławczego i sądu wojewódzkiego, że w rozpoznawanej sprawie inwestycja budowy stacji telefonii komórkowej ma być realizowana w dwóch etapach było błędne. NSA wskazał, że zarówno organ odwoławczy, jak i sąd wojewódzki, dokonali niewłaściwej kwalifikacji przyłącza energetycznego objętej pozwoleniem na budowę stacji telefonii komórkowej, błędnie utożsamiając z nim część sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego (inwestora) usługę dystrybucji energii elektrycznej. Nawiązując do definicji przyłącza elektroenergetycznego zawartej w § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. Nr 93, poz. 623 ze zm., rozp. MG 2007), Sąd Naczelny wyjaśnił, że jest to odcinek sieci zasilającej łączącej linię elektro-energetyczną z instalacją elektryczną konkretnego obiektu budowlanego. Miejscem przyłączenia jest natomiast punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią, czyli instalacjami połączonymi i współpracującymi ze sobą, służącymi do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należącymi do przedsiębiorstwa energetycznego (§ 2 pkt 7 powołanego rozporządzenia oraz art. 3 pkt 11 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. 2021, poz. 716 ze zm.). Z kolei miejsce rozgraniczenia własności sieci przedsiębiorstwa energetycznego i instalacji podmiotu przyłączanego określa umowa o przyłączenie do sieci zawierana pomiędzy inwestorem a przedsiębiorstwem energetycznym i tym samym kwestia ta nie podlega kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej.NSA w przywołanym wyroku wskazał ponadto, że skoro tylko wewnętrzna linia zasilająca biegnąca od rozdzielni [...] T. do złącza pomiarowego umiejscowionego na linii ogrodzenia wokół projektowanego obiektu stanowi przyłącze elektroenergetyczne stacji bazowej telefonii komórkowej, natomiast linia zasilająca od złącza pomiarowego umiejscowionego na linii ogrodzenia wokół projektowanego obiektu do budynku położonego na działce nr ew. [...] stanowi linię elektroenergetyczną sieci łączącą jednostkę wytwarzania energii elektrycznej bezpośrednio z odbiorcą, to nie mogła ona być realizowana przez tego odbiorcę (inwestora) i objęta pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym przez nie projektem budowlanym. Sąd Naczelny zauważył ponadto, że realizacja tej linii przez podmiot przyłączany, byłaby niezgodna z decyzją Wójta Gminy [...] z 12 września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem planowany jej przebieg od złącza pomiarowego na ogrodzeniu stacji bazowej telefonii komórkowej do stanowiącego miejsce przyłączenia złącza na budynku na działce nr ew. [...] pozostaje poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji określonymi w załączniku do tej decyzji.Sąd Naczelny wskazał także, że w aktualnym stanie prawnym, na skutek nowelizacji uPb ustawą z 20 lutego 2015 r. (Dz. U. poz. 443), usunięto z art. 34 ust. 3 pkt 3 uPb obowiązek załączenia do projektu oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, gazowych, elektroenergetycznych itp. Jednakże w rozpoznawanej sprawie stosowne oświadczenie gestora sieci zostało przez inwestora dołączone pomimo braku obecnie takiego obowiązku. NSA podkreślił, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany w częściach rysunkowych i projektu zagospodarowania terenu pokazuje układ linii lub przewodów elektrycznych i związanych z nimi urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi oraz przyłączeniem do tych sieci i złączy do instalacji planowanego obiektu – stosownie do przepisów § 8 ust. 3 pkt 7 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 r. poz. 1935).3.1. Na skutek powyższego wyroku, Wojewoda rozpatrując ponownie odwołanie J.N., wskazaną na wstępie decyzją z 30 września 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 uPb, uchylił w całości decyzję Starosty Jasielskiego z 19 sierpnia 2020 r. i jednocześnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji.3.2. Jak zaznaczył w swej decyzji organ odwoławczy, pismem z 28 lipca 2022 r. poinformowano Inwestora, że projekt budowlany nie został uzupełniony w zakresie pkt 4 ww. postanowienia, tj. doprowadzenia części opisowej i części rysunkowej do zgodności z wymogami decyzji Wójta Gminy [...] z 12 września 2017 r. nr GPIR.b.6733.5.2017 o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w zakresie wymiarów projektowanego rusztu pod szafy teletechniczne (w powyższej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazano, że ruszt pod szafy teletechniczne będzie posiadał wymiary 2,31 m x 1,50 m, natomiast w części rysunkowej projektu wskazano, że projektowany ruszt posiada wymiary 2,31 x 1,20 m) oraz w zakresie pkt 7 postanowienia dotyczącego daty dokonania poprawek w projekcie (data opracowania projektu wskazana na stronie tytułowej nie koresponduje z datą dokonanych w dniu 11 marca 2022 r. poprawek w projekcie), co może skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę, jednakże Spółka nie ustosunkowała się do powyższego w wyznaczonym terminie. Wojewoda wskazał, że wobec zaistniałych okoliczności zobligowany był uchylić ww. decyzję Starosty Jasielskiego z 19 sierpnia 2020 r. i orzec o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, uznając przy tym za bezprzedmiotowe odnoszenie się do zarzutów odwołania.4.1. Dalej w wyroku II SA/Rz 1488/22 przywołano, że w skardze do WSA w Rzeszowie, Spółka zarzuciła organowi:1) wadliwą wykładnię art. 35 ust. 3 uPb, poprzez uznanie, że nie uczyniła zadość ww. postanowieniu Wojewody z 27 grudnia 2021 r., podczas gdy pismem z 30 maja 2022 r. przedłożyła cztery jednobrzmiące egzemplarze projektu budowlanego, spełniające wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 uPb;2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ i co do podstaw prawnych decyzji;3) naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadniania decyzji poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie oceny projektu budowlanego.4.2. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.4.3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.5.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Rzeszowie skargę oddalił.5.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że podstawa prawna żądania określonego w pkt 4 i 7 postanowienia Wojewody z 27 grudnia 2021 r. była prawidłowa, a wezwanie zasadne. Organ bowiem miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego m. in. z treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, czego nie uczynił.6.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając tenże wyrok w całości.6.2. Skargę kasacyjną oparto:1) na podstawie naruszenia przepisów postępowania, mając na względzie, że uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2023, poz. 259; Ppsa - w skardze kasacyjnej powołano nieaktualny na dzień wniesienia tejże skargi publikator ustawy – uwaga Sądu) poprzez:- niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 i art. 151 Ppsa w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedostateczne wyjaśnienie przyczyny rozstrzygnięcia i naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu II instancji,2) na podstawie naruszenia prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 Ppsa) poprzez:- wadliwą wykładnię art. 35 ust. 3 uPb i uznanie, że skarżąca nie uczyniła zadość postanowieniu Wojewody Podkarpackiego z 27 grudnia 2021 r., podczas gdy pismem z 30 maja 2022 r. przedłożyła cztery jednobrzmiące egzemplarze projektu budowlanego spełniające wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 uPb,- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 7 i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i co do podstaw prawnych decyzji,- naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., w zakresie konstrukcji uzasadniania zaskarżonej decyzji poprzez "brak niewskazanie" faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie oceny projektu budowlanego.6.3. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Rzeszowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.6.4. Skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z informacją uzyskaną od projektanta, wymiar 1,5 m to gabaryt rusztu wraz z cokołem fundamentu. Natomiast część stalowa ma 1,2 m, stąd nie ma zgodności. W opinii strony skarżącej kasacyjnie, Spółka nie była zobowiązana do doprowadzenia części opisowej i części rysunkowej projektu budowlanego do zgodności z wymogami decyzji Wójta Gminy [...] z 12 września 2017 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz daty dokonania poprawek w projekcie.6.5. Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił dopuścić Stowarzyszenie [...] do udziału w postępowaniu, które wnosiło o oddalenie skargi kasacyjnej, choć w uzasadnieniu wnosiło o jej uwzględnienie w całości.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:7.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).7.2. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 i art. 151 Ppsa w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, poprzez niedostateczne wyjaśnienie przyczyny rozstrzygnięcia i naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.Na wstępie należy podkreślić, że przywołany w skardze kasacyjnej art. 151 Ppsa jest przepisem o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy sąd administracyjny w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części oddala ją odpowiednio w całości lub w części. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 151 Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.Z kolei na podstawie art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie tego przepisu jest więc możliwe wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów w nim wymienionych, przy czym skarżąca musi wskazać, jakich konkretnie elementów w nim brakuje oraz wykazać ich wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 Ppsa elementy. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn oddalenia skargi, a więc zastosowania art. 151 Ppsa. To, że skarżąca kasacyjnie Spółka nie zgadza się z "konstrukcją uzasadnienia" nie świadczy o naruszeniu tego przepisu. Natomiast użycie w opisie naruszenia zwrotu o "niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn rozstrzygnięcia" nawiązuje do trafności stanowiska sądu pierwszej instancji. Tymczasem merytoryczna prawidłowość orzeczenia sądu administracyjnego nie może być skutecznie kwestionowana z powołaniem się na art. 141 § 4 Ppsa (zob. wyroki NSA: z 19 kwietnia 2022 r., III OSK 4405/21, LEX nr 3336899; czy z 26 maja 2020 r., II OSK 1577/19, LEX nr 3220500).Sąd pierwszej instancji zaaprobował zastosowanie przez Wojewodę Podkarpackiego dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Również tego stanowiska nie można skutecznie kwestionować z powołaniem się wyłącznie na art. 141 § 4 i art. 151 Ppsa.7.3. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego, który sprowadza się do błędnej wykładni art. 35 ust. 3 uPb poprzez uznanie, że skarżąca nie uczyniła zadość postanowieniu Wojewody Podkarpackiego z 27 grudnia 2021 r., podczas gdy pismem z 30 maja 2022 r. przedłożyć miała cztery jednobrzmiące egzemplarze projektu budowlanego spełniające wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 uPbIstotnie, jak podnosi skarżąca kasacyjnie, w dniu 31 maja 2022 r. zostały złożone 4 egzemplarze projektu budowlanego. Tym niemniej nie zauważa jednocześnie skarżąca kasacyjnie, że pismem z 28 lipca 2022 r. Wojewoda w zawiadomieniu, odwołując się do obowiązku wynikającego z art. 79a K.p.a., poinformował, że w przedłożonym w wykonaniu postanowienia projekcie budowlanym nie ma poprawek odnoszących się do pkt 4 i 7 postanowienia z 27 grudnia 2021 r., na które skarżąca w żaden sposób nie zareagowała, co było bezpośrednią przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ust. 1 uPb w brzmieniu sprzed zmiany tej ustawy dokonanej ustawą z 13 lutego 2020 r. (Dz. U. 2020, poz. 471 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ miał obowiązek sprawdzić m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami wcześniej opisanej decyzji Wójta Gminy [...] z 12 września 2017 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W jej pkt 3 tiret drugie 5 znacznik ustalono, że ruszt pod szafy teletechniczne miał mieć wymiary 2,31 m x 1,5 m. Taki szczegółowy opis elementu inwestycji w ostatecznej decyzji lokalizacyjnej i podanie jego wymiarów determinował rozwiązania projektowe i stwarzał wymóg odnoszący się wprost do niego, który musiał uwzględniać projekt budowlany. Tymczasem jak trafnie zauważył Wojewoda Podkarpacki, w części rysunkowej projektu wskazano, że projektowany ruszt posiada wymiary 2,31 x 1,20 m. Tym samym należy podzielić ocenę sądu pierwszej instancji, że rzeczywiście projekt nie jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy [...] z dnia 12 września 2017 r. Ustosunkowując się w tym miejscu do stwierdzenia skarżącej Spółki, że "zgodnie z informacją uzyskaną od projektanta, wymiar 1,5 m to gabaryt rusztu wraz z cokołem fundamentu. Natomiast część stalowa ma 1,2 m, stąd nie ma niezgodności", zgodzić się trzeba ze stanowiskiem sądu a quo, który stwierdził, że z opisu stanu technicznego znajdującego się w przedłożonym przez stronę skarżącą projekcie budowlanym jasno jednak wynika, że ruszt to odrębny od fundamentu, na którym ma być osadzony, element inwestycji, który według zwymiarowania na k. 83 projektu (część rysunkowa) ma ewidentnie jeden z wymiarów inny, niż to ustalono wiążąco ostateczną decyzją lokalizacyjną. Nie ulega zatem wątpliwości, że w powyższym zakresie istniały podstawy do wezwania inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z decyzją lokalizacyjną oraz to, że nie zostało to wykonane, wskutek czego Wojewoda Podkarpacki – stosownie do art. 35 ust. 3 uPb w zakresie określonym w ust. 1 tego artykułu zasadnie nałożył postanowieniem z obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Skoro skarżąca – pomimo upływu wyznaczonego przez organ terminu – nie uzupełniła wskazanych w postanowieniu braków, organ był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu, co wiązało się z koniecznością uprzedniego uchylenia decyzji I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.7.4. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. (w uzasadnieniu skargi kasacyjnej doprecyzowano, że skarżąca ma na myśli "art. 77 § 1" K.p.a. – uwaga Sądu) w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i co do podstaw prawnych decyzji. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2024, poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W konsekwencji sądy administracyjne nie stosują przepisów K.p.a., a jedynie oceniają czy decyzje organów administracji nie naruszają tych przepisów w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Niezależnie od powyższego nie może ujść uwadze, że sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał żadnego postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w w/w przepisach, ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej. Ppsa ogranicza sądowi możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego jedynie do dowodów z dokumentów i to tylko o tyle, o ile jest to dowód uzupełniający, nadto nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie i jest on niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 Ppsa). Nie można również skutecznie zarzucić sądowi pierwszej instancji błędnej oceny co do naruszenia tych przepisów przez organ administracji publicznej. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej treść zaskarżonej decyzji odnosi się do całokształtu rozstrzyganej sprawy w sposób właściwy i kompleksowy, prawidłowo wyjaśniając podstawę faktyczną i prawną, co czyni niezasadnym także ostatni powołany w skardze kasacyjnej zarzut, a dotyczący naruszenia art. 107 § 1 i 3 K.p.a.8. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji., orzekł jak w sentencji.