Wyrok - III SA/Po 569/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Ruch drogowy, Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Dnia 17 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu w przewidzianym terminie I. uchyla zaskarżonUchylono decyzję I i II instancji. Ruch drogowy, Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Dnia 17 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu w przewidzianym terminie I. uchyla zaskarżon
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kradzież / art. 278 § 1 k.k.
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Piotr Ławrynowicz
Podstawa prawna
art. 138
kpa
art. 107
kpa
art. 189
ckpa
art. 7
akpa
art. 189
fkpa
art. 7
bkpa
art. 8
kpa
art. 134
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 28 lipca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 25 czerwca 2025 r. nakładającą na G. G. (dalej: skarżąca/strona) karę pieniężną w wys. 1000 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie.W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że od dnia 1 stycznia 2024 r. zmianie uległy przepisy regulujące kwestie związane z nakładaniem przedmiotowych kar - jednakże w myśl przepisu art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości ( Dz. U. z 2023 r., poz. 1394 ) m.in. w przypadku, gdy pojazd został nabyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 stycznia 2024 r., do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem o zbyciu lub nabyciu pojazdu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.Jak wynika z akt sprawy, G. G. zbyła dnia 5 września 2023 r. (w drodze darowizny) pojazd marki [...] nr rej. [...], jednakże nie powiadomiła o tym fakcie właściwego organu administracji publicznej.Zgodnie z przepisem art. 140mb pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu przed 1 stycznia 2024 r. ) kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1) nie zawiadamia starosty m.in. o zbyciu pojazdu podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Stosownie zaś do art. 78 ust. 2 pkt 1) powyższej ustawy właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę m.in. o zbyciu pojazdu. Jak z kolei wynika z przepisu art. 140n ust. 1 oraz 2a powyższa kara nakładana jest przez starostę w drodze decyzji administracyjnej.Organ wskazał ponadto, że w myśl przepisu art. 155 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny umowa sprzedaży zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Każda z powyższych umów przenosi więc własność od razu na nabywcę.SKOw [...] podniosło ponadto, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia, iż dana osoba nie jest już właścicielem pojazdu (z uwagi na jego zbycie). Zdaniem sądów przepis art. 140mb pkt 2 P.r.d. odnosi się do zbywcy pojazdu, a zatem osoby, która nie jest już właścicielem pojazdu w chwili wykonywania obowiązku.Jeżeli chodzi o wykonanie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, to stosownie do §17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu, zatem w przypadku obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, obowiązek ten w istocie ciąży na byłym właścicielu. Inna interpretacja omawianego przepisu prowadziłaby do sytuacji, iż część tego przepisu byłaby "martwa", gdyż żaden podmiot nie posiadałby obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, a to byłoby sprzeczne z ratio legis tej regulacji.Zdaniem organu bezspornym było, że w niniejszej sprawie strona odwołująca przekroczyła ustawowy termin na zawiadomienie organu o zbyciu pojazdu. Kolegium wskazało, że nałożenie przedmiotowej kary na podstawie przytoczonych przepisów ma charakter obligatoryjny - oznacza to więc, że jeżeli organ właściwy stwierdzi uchybienie powyższego terminu, wówczas zobligowany jest nałożyć tę karę. Organowi administracji publicznej nie pozostawiono więc jakiejkolwiek swobody działania w ramach tzw. "luzu decyzyjnego". Jednakże już wysokość nałożonej kary nie została sztywno określona przepisami - wskazano jedynie "widełki". W konsekwencji wysokość tej kary uzależniona jest od oceny całokształtu materiału dowodowego i uznania właściwego organu.Organ I instancji przytoczył przepisy będące materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji oraz wskazał okoliczność, zaistnienie której spowodowało nałożenie przedmiotowej kary. Wyjaśnił także w pełni przesłanki wymienione w przepisie art. 140n ust. 4 P.r.d. i podał, że strona przekroczyła ustawowy termin o 606 dni. Ponadto nie uzyskano korzyści finansowych z tytułu naruszenia powyższych przepisów. Wskazać raz jeszcze należy, że fakt przekroczenia ww. terminu obligował organ pierwszej instancji do nałożenia kary pieniężnej, natomiast z uwagi na znaczne przekroczenie terminu organ nie mógł nałożyć minimalnej kary. Z uwagi na rażący charakter naruszenie terminu organ postanowił wymierzyć karę w maksymalnej wysokości. Zdaniem organu odwoławczego ponad 20-krotne przekroczenie terminu w pełni uzasadnia ustalenie przedmiotowej kary w takiej kwocie.Podkreślono również, iż organ I instancji rozważył zastosowanie przepisu art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.: dalej: K.p.a.), regulującego instytucje odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wskazując, że znikoma waga naruszenia prawa jest przesłanką konieczną, jednakże niewystarczającą do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary - musi również być spełniona druga przesłanka, tj. zaprzestanie naruszenia prawa przez stronę. Nie można było – zdaniem Kolegium - rozważyć zastosowania tej instytucji - bowiem niedokonanie czynności wskazanej w art 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. jest naruszeniem, które może wywołać poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych - brak zgłoszenia faktu nabycia pojazdu (a co za tym idzie nieodnotowanie tego w Centralnej Ewidencji Pojazdów) ma bezpośredni wpływ na prawidłowe działanie instytucji państwowych, jak chociażby potencjalne długotrwałe ustalanie i poszukiwanie właściciela (właścicieli) pojazdu. W związku z tym Kolegium uznało, że waga przedmiotowego naruszenia nie jest znikoma. Powyższe regulacje (wprowadzone w życie z pocz. 2020 r.) mają służyć poprawie przestrzegania przez właścicieli pojazdów obowiązku złożenia wniosku o rejestrację, wyrejestrowanie pojazdu w określonym terminie czy też ustawowego terminu zawiadomienia o nabyciu, zbyciu pojazdu czy zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym. W konsekwencji powinno to wpłynąć również na poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów prowadzonej przez ministra do spraw informatyzacji.W rezultacie SKO w [...] stwierdziło, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami obowiązującego prawa oraz jest w pełni słuszna i zasadna, a przy jej wydawaniu organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.G. G. w skardze do tutejszego Sądu wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i o umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Zarzuciła naruszenie:- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. oraz art. 189 c K.p.a.,- art. 7 a § 1 K.p.a., a także- art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. poz. 1394 – dalej: ustawa nowelizująca) poprzez błędne przyjęcie przez organ, że do sprawy mają zastosowanie przepisy obowiązujące do 31 grudnia 2023 r.,- art. 140 mb ust. 6 P.r.d. w zw. z art. 189c K.p.a. poprzez niezastosowanie korzystniejszych dla strony przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 2024 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Skarga jest zasadna.Zgodnie z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).Wskazać należy na wstępie, że od 1 stycznia 2024 r. obowiązują nowe zasady odpowiedzialności administracyjnej za niezawiadomienie przez właściciela pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściwego starosty o zbyciu tego pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni (zmiany wprowadzone ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz.U. poz. 1394 ze zm.), dalej jako ustawa nowelizująca.Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej w art. 2, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.Równocześnie podkreślenia wymaga, że wprowadzone zmiany w szczególności dotyczą wysokości administracyjnej kary pieniężnej, która może zostać nałożona na podmiot, który dopuścił się takiego naruszenia. Aktualnie brak jest możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu.W toku orzekania przez organy administracji publicznej o karach pieniężnych za zaniechanie wskazanego obowiązku mogą pojawić się uzasadnione wątpliwości dotyczące tego, jakie zasady odpowiedzialności stosować w stosunku do podmiotów, które dopuściły się naruszenia prawa przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, czego dowodzi niniejsze postępowanie. Zwłaszcza, że przepisy intertemporalne, ze względu na sposób ich zredagowania, nie są jednoznaczne.Porządkując zakres normatywny wskazania wymaga, że od 1 stycznia 2020 r. do Prawa o ruchu drogowym zostały dodane art. 140mb i art. 140n (dodane na podstawie art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. poz. 1579).Zgodnie z tymi regulacjami kto, będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 1000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, należało uwzględnić zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (art. 140n ust. 4 tej ustawy).Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w sprawach dotyczących nakładania kar pieniężnych na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym należało stosować instytucję odstąpienia od wymierzenia kary uregulowaną w art. 189f k.p.a. (zob. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2261/20; wyrok WSA w Rzeszowie z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1444/21; wyrok NSA z 30 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 1056/23).Organem właściwym do orzekania w sprawie kary jest starosta, a organem odwoławczym – właściwe samorządowe kolegium odwoławcze. Tymczasem, w ustawie zmieniającej przepisy przejściowe (art. od 14 do 16) stanowią, że: w przypadku gdy pojazd został: 1) sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, 2) sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, 3) nabyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – przed dniem 1 stycznia 2024 r., do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem o zbyciu albo nabyciu pojazdu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym (art. 14).Do postępowań o rejestrację pojazdów, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym (art. 15).Nadto do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej w art. 2, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym (art. 16).Mocą art. 140n ust. 6 p.r.d. zmieniony został art. 2 pkt 10 lit. b ustawy zmieniającej. Dodano przepis wyraźnie wyłączający stosowanie przy nakładaniu kar przepisów art. 189d–189f k.p.a. Skoro zatem ustawodawca nie wyłączył ze stosowania art. 189c k.p.a., zgodnie z którym jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony – to w takiej sytuacji organ został zobligowany do oceny, które z przepisów jako względniejsze dla strony powinien zastosować – zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn.. akt I SA/Op 977/24, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc.Jak wskazano powyżej od 1 stycznia 2024 r. zasady odpowiedzialności administracyjnej za powyższe naruszenia uległy zmianie. Ustawodawca w szczególności zniósł obowiązek zgłoszenia nabycia pojazdu i zastąpił go obowiązkiem złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od nabycia pojazdu. Pozostał natomiast obowiązek zgłoszenia zbycia pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nieprzekraczającym 30 dni u starosty właściwego ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania, a jeżeli właścicielem jest przedsiębiorstwo wielozakładowe lub inny podmiot, w skład którego wchodzą wydzielone i jednostki organizacyjne – u starosty właściwego ze względu na miejsce rejestracji pojazdu. Doprecyzowano także, że w przypadku współwłasności pojazdu dla skuteczności zawiadomienia o zbyciu pojazdu wystarczającym jest zawiadomienie przez jednego ze współwłaścicieli pojazdu.Kluczowe – dla istoty sporu – jest to, że za niezawiadomienie właściwego starosty o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie ustawodawca przewidział obecnie karę w sztywnej wysokości 250 zł, którą należy nałożyć na podmiot, który dopuścił się zaniechania.Ponadto do orzekania o tego rodzaju karach pieniężnych wyłączono możliwość zastosowania przepisów art. 189d–189f K.p.a., ale – o czym powyżej – nie wyłączono art. 189c K.p.a. Regulacja ta została wprowadzona przy okazji dużej nowelizacji K.p.a. w 2017 r. na wzór tej, która obowiązuje przy odpowiedzialności karnej i karnej skarbowej. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej K.p.a., wprowadzenie do polskiego porządku prawnego ogólnych zasad nakładania i wymierzania administracyjnych kar pieniężnych poprzez dodanie działu IVa k.p.a., w tym także art. 189c k.p.a., ma zapewnić jednolite standardy traktowania jednostek oraz zagwarantować, że wymierzane kary będą racjonalne i odpowiadające wadze popełnionego naruszenia (Uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy K.p.a. oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy nr 1183, Sejm VIII kadencji, https://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/druk.xsp?nr=1183). W uzasadnieniu podkreślono, że administracyjna kara pieniężna powinna być karą sprawiedliwą, adekwatną do wagi naruszenia i odpowiadającą celom, dla których jest stosowana, a przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej powinno być wystąpienie subiektywnego elementu zawinienia.Stwierdzić należy wobec tego, że w przypadku wszczęcia pod rządami znowelizowanego Prawa o ruchu drogowym (po dniu 1 stycznia 2024 r. ) postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podmiot, który nie dopełnił obowiązku zawiadomienia właściwego starosty w terminie nieprzekraczającym 30 dni o zbyciu pojazdu, gdy uchybienie temu obowiązkowi nastąpiło przed 1 stycznia 2024 r., co do zasady należy stosować przepisy nowe. Skoro bowiem zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej w art. 2, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym to oznacza, że do postepowań wszczętych i zakończonych już po dniu 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu znowelizowanym obowiązującym po dniu 1 stycznia 2024 r. ).W przedmiotowej sprawie zbycie pojazdu nastąpiło 5 września 2023 r., a postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary wszczęto 3 czerwca 2025 r.Organy zobowiązane są ponadto uwzględniać zasadę wynikającą z art. 189c K.p.a., nakazującą stosowanie ustawy obowiązującej poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy naruszenia prawa. W ocenie Sądu relewantna w sprawie jest również norma prawna wyrażona w art. 189c K.p.a., który stanowi, że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony, czego w sprawie organy nie oceniły.W doktrynie wskazuje się, że oznacza to, iż rozpoznając tego typu sprawy, organy administracji publicznej powinny każdorazowo dokonać oceny, która z regulacji będzie w danym stanie faktycznym względniejsza dla sprawcy naruszenia prawa. Stosowanie ustawy korzystniejszej nie może polegać na ocenianiu konkurujących ustaw z punktu widzenia korzystności dla późniejszego adresata decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy, bowiem wskazanie regulacji względniejszej wymaga przede wszystkim ustalenia całokształtu konsekwencji, jakie pociąga za sobą zastosowanie każdej z porównywanych z punktu widzenia art. 189c k.p.a. ustaw (tak: C. Siermińska-Warczak, Studia Prawnoustrojowe, UWM, s. 465 i n., Problemy w zakresie orzekania o administracyjnej karze pieniężnej za brak zawiadomienia o zbyciu pojazdu po nowelizacji Prawa o ruchu drogowym. Studia Prawnoustrojowe, (66), https://doi.org/10.31648/sp.10448, a także przywołana tam literatura).Powyższe uwagi są o tyle istotne, że po pierwsze – kara z art. 140mb pkt 2 p.r.d. nie ma charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny, to należy rozważyć, czy nałożenie kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawowy – poprawy warunków obrotu pojazdami, czy nie naruszałoby wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasady proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu; po drugie – skoro po nowelizacji przepisów P.r.d. z dniem 1 stycznia 2024 r. ustawodawca w ogóle zrezygnował z obciążenia właściciela pojazdu obowiązkiem zgłoszenia nabycia pojazdu, przyjmując za wystarczające z punktu widzenia realizacji celów ustawy nałożenie tego obowiązku wyłącznie w związku ze zbyciem pojazdu, to zdaniem Sądu, świadczy o tym, że niezgłoszenie nabycia pojazdu zostało przez samego ustawodawcę ocenione jako nieistotne z punktu widzenia realizacji celów informacyjnych, w tym zapewnienia aktualności i integralności danych zawartych w rejestrach, o których była mowa wyżej. W ocenie Sądu również ta okoliczność prawna powinna zostać wzięta pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości deliktów ujawnionych w niniejszej sprawie.W tym miejscu wskazać należy także, że ustawodawca w Kodeksie postępowania administracyjnego unormował dwie nowe zasady: rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a K.p.a.) oraz współdziałania organów administracji publicznej (art. 7b K.p.a.). Przy czym w niniejszej sprawie istotna staje się powinność organów wyznaczona art. 7a K.p.a., stanowiąca w § 1, że we wszystkich tych przypadkach, w których przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W regulacji tej urzeczywistnienie swoje znalazła zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (in dubio pro libertate). Zasada ta pozwala przy tym na realizację zasady pogłębiania zaufania do organu, ustanowionej w art. 8 K.p.a. Takie unormowanie wynika z tego, że decyzje organów władzy publicznej, w których wątpliwości interpretacyjne rozstrzygnięto na niekorzyść strony, istotnie obniżają zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wprowadzone rozwiązanie "przyjaznej interpretacji prawa" ogranicza ryzyko obciążenia strony skutkami niejasności przepisów, a tym samym chroni zaufanie obywateli do państwa i jego konstytucyjności. Nie może przy tym budzić jakichkolwiek wątpliwości, że zasada in dubio pro libertate przenika całe prawo administracyjne, a niejednoznaczność przepisów prawa nie powinna rodzić negatywnych konsekwencji dla stron postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie przysługującego stronie uprawnienia. Przez "korzyść strony" należy rozumieć optymalne dla niej rozwiązanie prawne spośród tych, które zarysowały się w trakcie wykładni przepisu. O tym, który wynik wykładni jest korzystny (a w razie kilku potencjalnie odpowiadających interesom strony sposobów interpretacji przepisów – najbardziej korzystny), powinno decydować stanowisko strony, wynikające z treści jej żądania lub wskazane w toku postępowania, nie zaś dowolna ocena organu. Ocena organu może doprowadzić do kilku możliwych rezultatów interpretacyjnych, dając organowi możliwość uznania różnych rezultatów za prawidłowe według własnego uznania, jednak w świetle przepisu art. 7a § 1 k.p.a. organ powinien uznać za jedynie słuszny ten rezultat, który da najkorzystniejsze dla strony rozstrzygnięcie.Na zakończenie podkreślić również należy, że – jak już wyżej zostało wskazane – organy tak I jak i II instancji w uzasadnieniu decyzji nie przeprowadziły całościowej analizy normatywnych skutków ustalonego stanu faktycznego. Organy orzekające w uzasadnieniach swych decyzji nie zawarły normatywnych elementów, zwłaszcza w aspekcie przesłanek z art. 189c K.p.a. W konsekwencji tego zaniechania ich uzasadnienia są niepełne i niespełniające wymogów ustawowych (art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a.).Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji dokonają ponownej pełnej i wyczerpującej oceny normatywnej ustalonego prawidłowo stanu faktycznego z uwzględnieniem powyższych rozważań dotyczących m. in. kwestii zastosowania art. 189c K.p.a. oraz art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości.Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit.c P.p.s.a. w zw. z jej art. 135, uchylił decyzje wydane przez organy obu instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a..