Postanowienie - II OZ 330/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 kwietnia 2026
Teza
Oddalono zażalenia; Odrzucono zażalenia. rozbiórka obiektu budowlanego. Dnia 9 kwietnia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K. i Da. K. oraz K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1400/25 o odrzuceniu skargi K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2025 r., nr 317/2025 w przedmiocie nakazu rozbOddalono zażalenia; Odrzucono zażalenia. rozbiórka obiektu budowlanego. Dnia 9 kwietnia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K. i Da. K. oraz K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1400/25 o odrzuceniu skargi K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2025 r., nr 317/2025 w przedmiocie nakazu rozb
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 kwietnia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Robert Sawuła
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenia; Odrzucono zażalenia
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 28 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1400/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 24 marca 2025 r., nr 317/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki.Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 czerwca 2025 r., skarżące zostały wezwane do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wraz z zażaleniem na powyższe zarządzenie skarżące złożyły wnioski o przyznanie prawa pomocy, które zostały rozpoznane postanowieniami referendarza sądowego z 28 października 2025 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata (sygn. akt VII SPP/Wa 304/25, sygn. akt VII SPP/Wa 305/25). Natomiast zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sadowego od skargi zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 września 2025 r. (sygn. akt II OZ 1355/25). W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 8 grudnia 2025 r. skarżące zostały wezwane do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 17 czerwca 2025 r. wzywającego skarżące do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 29 grudnia 2025 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął 5 stycznia 2026 r. W dniu 28 stycznia 2026 r. ustalono w Rejestrze Opłat Sądowych WSA w Warszawie, że do niniejszej sprawy nie wpłynęła od skarżących jakakolwiek suma pieniężna, uiszczona tytułem należnego wpisu sądowego. W związku z powyższym sąd wojewódzki odrzucił przedmiotową skargę.Zażalenia na powyższe postanowienie złożyli odpowiednio pismem z 18 lutego 2026 r. D. K. i Da. K. oraz pismem z 20 lutego 2026 r. K. P. i R. P. Żalący się K. P. i R. P. wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia, stwierdzenie, że dotychczasowy tok sprawy narusza szereg przepisów Konstytucji RP, zawieszenie postępowania sądowego oraz zobowiązanie MWINB do zawieszenia postępowań administracyjnych dotyczących garaży położonych przy ul. Esej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania spadkowego, oraz ponowne rozpoznanie wniosków w sprawie prawa pomocy. Żalący się D. K. i Da. K. wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zwolnienie skarżącej od obowiązku uiszczenia wpisu, przekazanie sprawy WSA w Warszawie do merytorycznego rozpoznania skargi.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenia K. P. j i D. K. nie zasługują na uwzględnienie nadto z ich treści nie wynika, aby ich wywody odnosiły się do istoty rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym zażaleniu.Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143, Ppsa) od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 Ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy Ppsa i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 Ppsa) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 Ppsa i następne).W niniejszej sprawie skarżące nie były zwolnione z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie zostały zwolnione z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu, pomimo wszczęcia postępowań w przedmiocie prawa pomocy. Mając powyższe na względzie, w związku z uprawomocnieniem się zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 17 czerwca 2025 r. wzywającego je do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi (na skutek postanowienia NSA z 24 września 2025 r. II OZ 1355/25), zasadnie skarżące - zarządzeniem z 8 grudnia 2025 r. - zostały wezwane do jego wykonania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że pomimo powyższego wezwania, skarżące nie uiściły przedmiotowego wpisu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo w tych okolicznościach przyjął, że skarżące nie uzupełniły braku fiskalnego skargi i na podstawie art. 220 § 3 Ppsa odrzucił ich skargę. Z tych względów zażalenie K. P. i D. K. należało oddalić.Zażalenia wniesione przez R. P. i Da. K. podlegały natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Nie byli oni bowiem stronami postępowania – nie byli adresatami zaskarżonej decyzji MWINB, nie wnosili skargi i nie wykazali, aby wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył ich interesów prawnych.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 Ppsa..