Wyrok - II OSK 105/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 789/23, w sprawie ze skargi M. B., na decyzję Samorządowego Kolegium OdwOddalono skargę kasacyjną. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 789/23, w sprawie ze skargi M. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odw
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Szymańska
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 789/23, oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna decyzją z dnia 20 września 2022 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku X Spółka z o.o. z siedzibą w [...], ustalił warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa rurociągu wody źródlanej wraz z kablem zasilającym i sterowniczym od istniejącego rurociągu do istniejącego odwiertu Ż-VII", zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości Ż., gmina Muszyna. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) - dalej: "u.p.z.p." oraz § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie".Jako rodzaj inwestycji organ I instancji wskazał obiekt liniowej infrastruktury technicznej, obejmującej budowę rurociągu (...) z rur PE100 SDR17 o średnicy dn 63 mm wraz z kablem zasilania i sterowniczym. Organ stwierdził też, że teren planowanej inwestycji stanowią grunty ŁVI, LsV oraz leśne drogi gospodarcze na terenach leśnych państwowych. Przywołał również treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p.W dniu 22 sierpnia 2022 r. wpłynęło do organu pismo M. B. z dnia 18 sierpnia 2022 r., reprezentowanej przez radcę prawnego, która podniosła, że jest współwłaścicielem nieruchomości w ½ (działka nr [...]) i wniosła o:1. przeprowadzenie dowodu w postaci odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji, celem ustalenia okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. faktu zrealizowania rzeczowej inwestycji – istnienia w terenie obiektu budowlanego wskazanego we wniosku,2. umorzenie postępowania bądź odmowę ustalenia WZ w zw. z pkt 1.Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r., znak [...], Burmistrz odmówił przeprowadzenia ww. dowodu.M. B. wniosła odwołanie, domagając się uchylenia decyzji I instancji w całości i umorzenia postępowania w całości, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku, uchylenia zaskarżonej decyzji I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: [...], utrzymało ww. decyzję I instancji w mocy.Organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń organu I instancji wynika, iż teren inwestycji stanowi część działki nr [...] położonej w Ż. Na przedmiotowej działce znajduje się istniejący odwiert wody źródlanej, od którego planowana jest budowa rurociągu do istniejącego rurociągu biegnącego między innymi wzdłuż południowej granicy działki. Działka nr [...] od strony południowej i zachodniej graniczy z działkami stanowiącymi tereny wód płynących. Teren planowanej inwestycji (w granicach objętych wnioskiem) stanowią grunty LVI, LsV oraz leśne drogi gospodarcze o nawierzchni utwardzonej i częściowo gruntowej na terenach leśnych państwowych.Następnie Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Ze względu na rodzaj inwestycji nie określa się dla niej warunków w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania ternu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, ani też nie określa się dla działki objętej inwestycją dostępu do drogi publicznej.M. B. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, postulując jej uchylenie, jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Stwierdził, że nie mógł brać pod uwagę takich zarzutów skarżącej, jak np. braku uwzględnienia przez organy faktu toczącego się przed Sądem Rejonowym w Nowym Sączu VII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Muszynie sygn. akt. [...] postępowania o rozgraniczenie, a dotyczącego działki nr [...], której dotyczy wniosek, jak i działek sąsiednich nr [...], czy [...], których skarżąca jest współwłaścicielką. Powyższego nie można utożsamiać, jak chce skarżąca, z nieustaleniem stanu prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o czym jest mowa w art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.W niniejszej sprawie ze względu na naturę przedmiotowego zamierzenia, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Przez wzgląd na rodzaj inwestycji nie określa się dla niej zatem warunków w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania ternu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, ani też nie określa się dla działki objętej inwestycją dostępu do drogi publicznej.Jak podniósł Sąd rozpoznający skargę, przedmiotem sporu były dwa zagadnienia. Po pierwsze, zdaniem skarżącej wniosek dotyczy już istniejącego, uprzednio zrealizowanego zamierzenia, w konsekwencji czego postepowanie winno być umorzone jako bezprzedmiotowe. Po drugie, skarżąca twierdziła, że organy nie zrealizowały obowiązku przewidzianego treścią art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., bowiem organ I instancji błędnie zinterpretował treść tego obowiązku, myląc wynikający z rzeczonego przepisu wymóg uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami - z wymogiem uzyskania, na następnym etapie zamierzenia inwestycyjnego, ewentualnej decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej.Sąd Wojewódzki podzielił co do zasady stanowisko judykatury, że ustalanie warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem (por. wyroki NSA z: 16 czerwca 2021 r., sygn. II OSK 2665/18, LEX 3243632, 4 lipca 2017r., sygn. II OSK 2162/16, LEX nr 2345617, 17 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 825/22). Należy tu jednak mieć na uwadze po pierwsze, że wszystkie powyżej wskazane i im podobne wyroki, w tym przywołany w skardze wyrok NSA z 14 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 1890/12, odnosiły się do inwestycji kubaturowych, których obecność na gruncie jest łatwa do sprawdzenia, a zajmowanie przez nie terenu inwestycji w zasadzie uniemożliwia zrealizowanie w tej przestrzeni analogicznego zamierzenia. To m.in. właśnie sprawia, że prowadzenie nowego postępowania w takiej sprawie uznaje się za bezprzedmiotowe.Z kolei w orzecznictwie powszechnie przyjmowany jest też pogląd, że podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu, ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, lub nawet wielu kolejnych decyzji, pod warunkiem, że wnioski dotyczyć będą innej inwestycji. Wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe do czasu, gdy nie zostanie wydana decyzja pozwolenie na budowę.W ocenie Sądu pierwszej instancji brak jest podstaw do forsowanego przez skarżącą twierdzenia, że zamierzenie objęte przedmiotowym wnioskiem miałoby być tożsame z opisywanym przez skarżącą rurociągiem istniejącym w gruncie. Nie ma też podstaw, by ponosić nakłady finansowe na prace ziemne, celem weryfikacji takiego twierdzenia. W kontrolowanej sprawie, co wskazuje inwestor, zamierzenie dla którego ustalono warunki zabudowy, jest inwestycją przyszłą, dopiero projektowaną. Z akt sprawy nie wynika też, jakoby zaskarżona decyzja miała posłużyć do legalizacji rzekomo zrealizowanej samowoli budowlanej. Dlatego też organ I instancji słusznie wydał decyzję i powołał się na zasadę szybkości i prostoty postępowania, o której mowa w art. 12 K.p.a.Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi, a to naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko Kolegium, że uzgodnienie przewidziane w tym przepisie ma na celu kontrolę, czy wniosek nie dotyczy inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Uzgodnienie dokonywane jest w ramach "uznania administracyjnego". Właściwy organ - starosta - jako podmiot wykwalifikowany w ochronie gruntów rolnych i leśnych, dokonuje w oparciu o posiadaną merytoryczną, specjalistyczną wiedzę, oceny przedmiotu postępowania przez pryzmat uregulowań dotyczących ochrony określonych dóbr (por. wyrok WSA w Szczecinie z 10 lutego 2022 r., sygn. II SA/Sz 999/21, LEX nr 3328190).Skoro zatem w niniejszej sprawie organ I instancji przesłał Staroście Powiatowemu w Nowym Sączu projekt decyzji celem uzgodnienia m.in. w sprawie potwierdzenia braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, a Starosta nie skorzystał z prawa do uzgodnienia negatywnego, a co więcej, teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i leśnych na cele nieleśne. Tym samym zarzut dotyczący braku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.) okazał się niezasadny. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.) - dalej "P.p.s.a.".Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. B. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, zarzuciła:1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:a) art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że organ I instancji słusznie wydał decyzję o warunkach zabudowy przy zaniechaniu, ze względu na zasadę szybkości i prostoty postępowania, zbadania okoliczności istnienia na gruncie rurociągu o przebiegu tożsamym z zamierzeniem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, pomimo jednoczesnego zaaprobowania stanowiska Skarżącej, iż ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem oraz krytycznej oceny stanowiska zawartego w postanowieniu Burmistrza z dnia 31 sierpnia 2022 r. odmawiającym przeprowadzenia dowodu, zgodnie z którym: "Nawet w sytuacji wybudowanego już obiektu budowlanego inwestor może złożyć wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji już istniejącej, zaś organ ustalający warunki zabudowy powinien wydać decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji, tak jakby jej nie było", czy twierdzenia Kolegium, że "decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał"', jednocześnie Sąd uchybił wymienionym regulacjom stwierdzając, w sposób całkowicie arbitralny, nieznajdujący oparcia w treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, albowiem wyłącznie w oparciu o twierdzenia inwestora, iż w kontrolowanej sprawie zamierzenie, dla którego ustalono warunki zabudowy, jest inwestycją przyszłą, dopiero projektowaną i nie ma podstaw, by ponosić nakłady finansowe na prace ziemne celem weryfikacji powyższej kwestii, co skutkowało uznaniem przez Sąd prawidłowości wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia już zrealizowanego;b) art. 53 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 64 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że zgromadzone w sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak również, że nie stanowi naruszenia tych przepisów brak weryfikacji przez organy twierdzeń Skarżącej o istniejącym rurociągu, czy brak ustalenia i wzięcia pod rozwagę w toku rozpoznania sprawy okoliczności toczącego się przed sądem postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działki nr [...], której dotyczy wniosek, jak i działek sąsiednich nr [...], czy [...], których Skarżąca jest współwłaścicielką, podczas gdy powyższe świadczy o braku przeprowadzenia wymaganej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a wyszczególnione okoliczności, jako istotne dla rozstrzygnięcia, wymagały ustalenia przez organ I instancji,c) art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że warunek uzgodnienia projektu decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych — w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, został spełniony wskutek braku zajęcia stanowiska przez Starostę Powiatowego w Nowym Sączu, któremu przesłano projekt decyzji: "w sprawie potwierdzenia o braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej dla przedmiotowej działki", podczas gdy grunt objęty zakresem zamierzenia, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, sklasyfikowany jest jako ŁVI i LsV, nie zaś jak wskazał Sąd I instancji - LVI i LsV,2. naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 P.p.s.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad postępowania administracyjnego, tj. niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i w konsekwencji oddalenie skargi Skarżącej przez Sąd I instancji w następstwie wadliwego uznania, iż organ odwoławczy wyjaśnił stan faktyczny sprawy w wystarczającym zakresie, w tym wykazał, że zaistniały wszelkie przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, a brak jest przesłanek negatywnych i tym samym, że nie ma podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty Skarżącej nie mogą przynieść zamierzonego skutku, pomimo tego, iż Skarżąca wykazała, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami uzasadniającymi jej uwzględnienie, co spowodowało jednocześnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie podniesionych w skardze zarzutów dotyczących zarówno naruszenia prawa materialnego, podczas gdy zarzuty te były zasadne ze względu na przytoczone w pkt 1 niniejszej skargi kasacyjnej okoliczności, jak również zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj.:- art. 78 § 1 K.p.a. uzasadnionego ze względu na fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie przyjęło, iż organ I instancji słusznie odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a którego przeprowadzenie w ocenie Skarżącej było istotne dla ustalenia okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, tj. faktu zrealizowania inwestycji, uznając tym samym, iż zgromadzone w sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, a dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wnoszonym przez stronę byłoby zbędne,- art. 7, 77, 80 K.p.a. słusznych ze względu na okoliczność niedopełnienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w związku z tym brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, w tym w szczególności aktualnego stanu zagospodarowania terenu objętego zamierzeniem m.in. w następstwie błędnego przyjęcia, że zgromadzone w sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, albowiem decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji, gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał, jak również przez wzgląd na pominięcie kwestii toczącego się przed sądem postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działki nr [...], której dotyczy wniosek, jak i działek sąsiednich nr [...], czy [...], których Skarżąca jest współwłaścicielką, co skutkowało niedokonaniem pełnej oceny dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego;naruszenia te, w ocenie Skarżącej, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, powinny doprowadzić do uwzględnienia skargi.W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,- zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej, zgodnie z przedłożonym spisem kosztów, a w razie jego braku według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego,- rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 819/11, LEX nr 1217424). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zarzuty skargi kasacyjnej zasadniczo pokrywają się z zarzutami zawartymi w skardze do Sądu Wojewódzkiego.W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 819/11, LEX nr 1217424). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.Nie może podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami procedury administracyjnej. Rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 P.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu, nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności, oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 K.p.a. Organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych i materialnoprawnych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski i oceny. Sąd Wojewódzki trafnie ocenił, że organ odwoławczy w sposób wystarczający wskazał, dlaczego odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w toku postępowania organ I instancji wydał postanowienie, w którego uzasadnieniu wskazał i wyjaśnił przyczynę odmowy przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że przepis art. 78 § 1 K.p.a. dotyczy żądań przeprowadzenia dowodu, dowód ten zatem musi istnieć i zostać zgłoszony. Nie jest natomiast dowodem żądanie dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto organ nie ma kompetencji do podejmowania decyzji w tym przedmiocie. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy zdeterminowany jest zawsze unormowaniem materialnoprawnym, które może stanowić podstawę do wydania decyzji. Ponadto organ musi z urzędu przestrzegać swojej właściwości.Zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Natomiast w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.Odnotować jeszcze trzeba, ze zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w decyzji o warunkach zabudowy określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Interesy osób trzecich są więc zabezpieczane już na etapie ustalania warunków zabudowy.Skoro decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny, a organ nie może odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56), to należy przyjąć, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich określane w decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1), na podstawie art. 54 pkt 2 lit. d muszą wynikać z aktów powszechnie obowiązującego prawa.Jak już w poprzedzających uwagach stwierdzono, zgodnie z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że uzyskanie takiej decyzji nie przyznaje jej adresatowi żadnych uprawnień wobec danej nieruchomości. Nadto, w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej, niż jednemu wnioskodawcy, którym nie musi być ani właściciel, ani użytkownik wieczysty tego terenu. Powyższe oznacza również, że przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy organ administracji publicznej nie może ani badać, ani brać pod rozwagę stanu prawnego terenu, do którego odnosi się decyzja. Kwestia prawa do terenu badana jest dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, a to pozwolenia na budowę. Trzeba też zaznaczyć, że przepis art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 1 tej ustawy nie wprowadza zakazu ustalania warunków zabudowy nawet w przypadku, gdy dany obiekt budowlany został wybudowany, ale wnioskodawca zamierza uzyskać warunki zabudowy dla przyszłego użytkowania lub przyszłych robót budowlanych dotyczących danego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2023 r., sygn. II OSK 693/20, LEX nr 3527060).Należy podzielić ocenę zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że brak jest podstaw do weryfikacji twierdzenia, że zamierzenie objęte przedmiotowym wnioskiem miałoby być tożsame z opisywanym przez skarżącą rurociągiem istniejącym w gruncie. Nie ma też podstaw, by ponosić nakłady na prace ziemne, celem weryfikacji takiego twierdzenia. Zamierzenie, dla którego ustalono warunki zabudowy, jest inwestycją przyszłą, dopiero projektowaną. Z akt sprawy nie wynika też, aby zaskarżona decyzja miała posłużyć do legalizacji zrealizowanej samowoli budowlanej.W przedmiotowej sprawie rodzaj inwestycji to obiekt liniowej infrastruktury technicznej obejmujący: budowę rurociągu wody źródlanej z odwiertu Z-VII do istniejącego rurociągu wody źródlanej, z rur PEIOO SDR17 o średnicy dn 63 mm wraz z kablem zasilania i sterowniczym. Sąd Wojewódzki zasadnie zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Ze względu na rodzaj w/w inwestycji nie określa się dla niej warunków w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania ternu, w tym gabarytów architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, ani też nie określa się dla działki objętej inwestycją dostępu do drogi publicznej. Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił, że na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których wyżej mowa stwierdzono, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu w infrastrukturę techniczną jest wystarczające dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i leśnych na cele nieleśne, gdyż zgodnie z ewidencją gruntów i budynków grunt sklasyfikowany jest jako ŁVI, LsV oraz leśne drogi gospodarcze o nawierzchni utwardzonej i częściowo gruntowej na terenach leśnych państwowych. Tego typu grunty nie wymagają wyłączenia. Nadto, jak wynika z materiału aktowego organ I instancji uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia, zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p; organ I instancji przesłał Staroście Powiatowemu w Nowym Sączu projekt decyzji celem uzgodnienia m.in. w sprawie potwierdzenia braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, a Starosta nie skorzystał z prawa do uzgodnienia negatywnego. Trafna jest przy tym konstatacja Sądu Wojewódzkiego, że nie jest dopuszczalne, aby w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, organy dokonywały ustaleń dotyczących kwestii ewentualnego przyszłego rozgraniczenia nieruchomości. Muszą bowiem bazować na aktualnym stanie prawnym odzwierciedlonym w oficjalnych zbiorach dokumentów, jak księgi wieczyste i rejestr gruntów, co w niniejszej sprawie prawidłowo uczyniły.Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.