Wyrok - II GSK 1183/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. ochrona zdrowia, Choroby zawodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 996/24 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w G. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnOddalono skargę kasacyjną. ochrona zdrowia, Choroby zawodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 996/24 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w G. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dn
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 996/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w G. (strona skarżąca, strona, spółka) na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie (MPWIS, Wojewódzki Inspektor, organ II instancji, organ) z dnia 23 stycznia 2024 r., nr DE NP/00010/2024, w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.W dniu 11 kwietnia 2023 r. Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie przesłał do siedziby Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (Powiatowy Inspektor, organ I instancji) "Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej" z 31 marca 2023 r., zwracając się jednocześnie o przeprowadzenie oceny narażenia zawodowego T. Z. (uczestniczka). W związku z powyższym Powiatowy Inspektor wszczął postępowanie w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej, dokonał oceny narażenia zawodowego z całego przebiegu zatrudnienia uczestniczki, a następnie opracowane karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wraz z załącznikami przesłał do Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie pismem z 3 lipca 2023 r. Jednostka orzecznicza I stopnia w dniu 8 listopada 2023 r. wydała orzeczenie lekarskie nr 148/A/2023 o rozpoznaniu u uczestniczki choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanego sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Po otrzymaniu ww. orzeczenia lekarskiego, Powiatowy Inspektor pismem z 17 listopada 2023 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej oraz poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz możliwości zgłoszenia ewentualnych żądań. Z powyższego prawa skorzystał w dniu 28 listopada 2023 r. pełnomocnik spółki (pracodawcy uczestniczki), który zapoznał się z aktami sprawy, nie wnosząc uwag i nowych dowodów w sprawie.Decyzją nr 16/2023 z 30 listopada 2023 r. organ I instancji stwierdził u uczestniczki chorobę zawodową: przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołanego sposobem wykonywania pracy w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że po uwzględnieniu orzeczenia lekarskiego oraz danych zawartych w formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika organ I instancji uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki niezbędne do uznania choroby zawodowej.Zaskarżoną decyzją z 23 stycznia 2024 r., po rozpoznaniu odwołania spółki, Wojewódzki Inspektor utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ w całości podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, iż u uczestniczki należało stwierdzić chorobę zawodową. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że uczestniczka była zatrudniona: a) w F. w M., w okresie od 01.09.1979 r. do 31.01.1984 r. na stanowisku: uczennica, przeciągacz rur - zakład zlikwidowany; b) w Rejonowym U. – Województwo - miejsce wykonywania pracy: U. w M., w okresie od 02.02.1984 r. do 31.05.1984 r. na stanowisku: asystent; c) w spółce, w okresie 04.06.1984 r. do nadal na stanowiskach: archiwista (04.06.1984 - 30.11.1990 r.), obsługa magla i pralek w pralni (01.12.1990 -30.09.2011 r.), operator pakowania (01.10.2011 - 27.11.2022 r.) oraz operator czynności pomocniczych (28.11.2022 r. do nadal). Wojewódzki Inspektor zaznaczył, że - jak wynika z akt sprawy - przeprowadzona ocena narażenia zawodowego wykazała, że uczestniczka podczas pracy na liniach pakujących w spółce wykonywała czynności w tempie wymuszonym przesuwem linii (szybkość linii ustawiana w zależności od zapotrzebowania produkcji), a zakres i częstotliwość ruchów w sposób istotny obciążał stawy nadgarstkowe. Wskazano, że wszystkie informacje dotyczące narażenia zawodowego uczestniczki były znane jednostce orzeczniczej I stopnia. Karty oceny narażenia zawodowego z całego przebiegu zatrudnienia Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie otrzymał od Powiatowego Inspektora wraz z pismem z 3 lipca 2023 r. W dokumentach tych zawarto informacje odnośnie do czasu, rodzaju i sposobu wykonywania pracy przez uczestniczkę. Wojewódzki Inspektor podkreślił również, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 1 września 2022 r. badań okresowych (orzeczenie lekarskie nr [...]) oraz badań kontrolnych (orzeczenie lekarskie nr [...]) stwierdzono, że uczestniczka wobec istnienia przeciwwskazań zdrowotnych jest niezdolna do wykonywania pracy na stanowisku operatora pakowania w spółce. W opinii Wojewódzkiego Inspektora, wydane w sprawie orzeczenie lekarskie wyjaśnia przyczyny rozpoznania choroby zawodowej u uczestniczki, a zebrany materiał dowodowy nie wymagał dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do pozostałych zarzutów odwołania, uznając je za niezasadne.Strona skarżąca wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.Sąd I instancji uznał, że przeprowadzone w sprawie postępowanie, zarówno orzecznicze, jak i decyzyjne, było prawidłowe, a wydane w sprawie decyzje mieszczą się w granicach prawa. Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że podstawowym warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (rozporządzenie). W świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego orzeczenie jednostki organizacyjnej służby zdrowia odnośnie do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organu inspekcji sanitarnej, jeżeli zostało wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie lekarskie to dowód w rozumieniu art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), mający walor opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej uprawnione są zasadniczo wyłącznie do kontroli formalnej tych orzeczeń. Z uwzględnieniem art. 80 k.p.a., w ramach tej kontroli, ocenie podlega, czy wywody i wnioski sformułowane w tych orzeczeniach są należycie uzasadnione i zgodne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Zdaniem WSA w Warszawie organy inspekcji sanitarnej dysponowały prawidłowym pod względem formalnym orzeczeniem lekarskim z 8 listopada 2023 r., stwierdzającym przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych. W jego uzasadnieniu lekarz orzecznik powołał pełną historię zatrudnienia uczestniczki oraz szczegółowy opis czynności wykonywanych przez pracownika, znajdujący się w karcie narażenia zawodowego i dokonał jego analizy, która w jego ocenie potwierdziła związek schorzenia z pracą wykonywaną w spółce. W orzeczeniu wskazano, że ocena dokumentacji medycznej oraz wnikliwa analiza karty oceny narażenia zawodowego, zawierającej szczegółowy opis czynności zawodowych wykonywanych przez uczestniczkę, potwierdza występowanie monotypii ruchów w zakresie nadgarstków podczas pracy na stanowisku operatora pakowania. Zdaniem lekarza orzecznika, powyższa analiza, w korelacji z wystąpieniem szczegółowo wskazanych w tym orzeczeniu objawów chorobowych uczestniczki, dała podstawy do rozpoznania z wysokim prawdopodobieństwem zawodowej etiologii zespołu cieśni w obrębie nadgarstka obustronnie. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie nie budzi wątpliwości, jest jednoznaczne i konkretne, zawiera argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, a tym samym nie ma podstaw do jego zakwestionowania pod względem formalnym. Lekarz przedstawił wyjaśnienie zajętego stanowiska, z odwołaniem się zarówno do oceny narażenia zawodowego, jak również przeprowadzonych badań i konsultacji. W konkluzji wyraźnie stwierdził, że istnieje podstawa do uznania z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stwierdzoną u pracownicy dolegliwością a narażeniem zawodowym i rozpoznaniem choroby zawodowej. Sąd Wojewódzki wskazał, że z orzeczenia wynika jednoznacznie, że z uwagi na charakter pracy, jest wysoce prawdopodobne, że do choroby doszło z uwagi na etiologię zawodową. To właśnie przeprowadzona analiza sposobu wykonywania pracy przez uczestniczkę, w ramach wszystkich stanowisk i rodzajów prac (archiwisty, obsługi magla i pralek w pralni, operatora pakowania i czynności pomocniczych, co lekarzowi było znane), pozwala z wysokim prawdopodobieństwem przyjąć zawodową etiologię schorzenia. Zdaniem WSA w Warszawie, orzeczenie lekarskie, którym dysponowały organy obu instancji, zawiera elementy merytorycznie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazuje, że z medycznego punktu widzenia, z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy, stwierdzić można z wysokim prawdopodobieństwem, że były podstawy do stwierdzenia, że rozpoznana choroba została spowodowana w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażeniem zawodowym), tak jak tego wymaga art. 235(1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (k.p). Sąd I instancji podkreślił, że sąd administracyjny, podobnie jak organy inspekcji sanitarnej, nie może dokonywać samodzielnych ustaleń merytorycznych w zakresie istnienia choroby zawodowej, gdyż nie posiada wysoko specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie, jeśli jest poprawne pod względem formalnym, tj. jest jednoznaczne i zawiera logiczne uzasadnienie, jest wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Sąd Wojewódzki zauważył, że oprócz wspomnianego orzeczenia lekarskiego, uwzględniającego ocenę narażenia zawodowego pracownika, organy wzięły pod uwagę wszystkie dowody mające znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności uwzględniły zarówno przebieg zatrudnienia uczestniczki w spółce na wszystkich wskazanych stanowiskach (trwający prawie 40 lat), w tym rodzaj wykonywanych czynności, przerwy spowodowane absencją, jak również jej zatrudnienie przed rozpoczęciem pracy w spółce. W karcie oceny narażenia zawodowego uwzględniono również fakt, że w spółce od 2011 r. stosowano automatyczne oklejarki do kartonów zbiorczych, w tym maszyny nowego typu. Organ odwoławczy zaznaczył, że wszystkie szczegółowe informacje dotyczące narażania zawodowego uczestniczki, w tym charakterystyka jej pracy, była znana jednostce orzeczniczej I stopnia. Zdaniem WSA w Warszawie, wnioski wyciągnięte z tych materiałów były prawidłowe i dawały podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej. Za niezasadne Sąd Wojewódzki uznał stanowisko spółki wyrażone w skardze, że zakres prac, który wykonywała uczestniczka w ramach obsługi pralni, a także okres ich wykonywania mogły być przyczyną wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a nie praca na stanowisku operatora pakowania. Sąd i instancji wskazał, że organy nie negują, że uczestniczka podczas pracy na stanowisku obsługi magla i pralek w pralni wykonywała czynności, które mogły również przyczynić się do wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Co więcej, lekarz jednostki orzeczniczej również uwzględnił pracę wykonywaną przez uczestniczkę na tym stanowisku. Szczegółowo opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji charakterystyka i rodzaj ostatnio wykonywanej pracy przez uczestniczkę w spółce doprowadziła natomiast do wniosku, że główne narażenie na czynnik sprawczy danej choroby wystąpiło podczas wykonywania czynności zawodowych na stanowisku operatora pakowania. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie lekarz dysponował wiedzą o pełnej historii zatrudnienia uczestniczki co wprost wynika ze wskazanego orzeczenia lekarskiego, wiedział także o wdrożeniu przez spółkę rozwiązań polegających na automatyzacji w procesie pakowania oraz posiadał wykaz nieobecności w pracy uczestniczki. W wyniku analizy również tych informacji uznał etiologię zawodową choroby uczestniczki za wysoce prawdopodobną. Sąd Wojewódzki podkreślił, że nie ma prawnie zdefiniowanych poziomów wykonywania czynności monotypowych, od których intensywności i długotrwałości zależy rozwój choroby zawodowej - cieśni nadgarstka. Skarżąca spółka w istocie prezentuje więc w tym względzie własne oceny stanu faktycznego, próbując wykazać w której z wykonywanych przez uczestniczkę prac w spółce choroba mogła powstać w ten sposób. Rzecz jednak w tym, że wystarczające jest wysokie prawdopodobieństwo powstania choroby w związku z pozostawaniem w narażeniu, a to niewątpliwie miało miejsce. Na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, WSA w Warszawie stwierdził, że jako uprawniony przedstawia się wniosek organów inspekcji sanitarnej o wystąpieniu w sprawie wszystkich elementów normatywnych wymaganych do stwierdzenia choroby zawodowej: (1) pracownik pozostawał w narażeniu zawodowym; (2) u pracownika stwierdzono schorzenie kwalifikowane jako choroba zawodowa; (3) wykazano związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy narażeniem występującym w środowisku pracy, a występującą u pracownika chorobą zawodową. Sąd Wojewódzki wskazał, że twierdzenie spółki, że przyczyną wystąpienia choroby zawodowej u uczestniczki była inne stanowisko pracy niż obecnie wykonywane nie zostało zatem wykazane. Sąd I instancji podkreślił, że do stwierdzenia zawodowej etiologii schorzenia nie jest wymagana pewność, a jedynie wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a powstałym schorzeniem. Tego domniemania związku przyczynowego skarżąca spółka w tej sprawie nie obaliła, chociażby z tego względu, że uczestniczka nie zajmuje się obsługą magla i pralek w pralni od 2011 r., natomiast ostatni ponad dziesięcioletni okres pracy uczestniczki w spółce dotyczy wyłącznie czynności obejmujących pakowanie. W ocenie WSA w Warszawie, w niniejszym postępowaniu lekarze dysponowali materiałem dowodowym, w tym dokumentacją medyczną i nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację, przyjmując, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania prawidłowego orzeczenia. W tej sytuacji organy sanitarne miały prawo stwierdzić, że materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Sąd Wojewódzki stwierdził, że sporządzone w sprawie orzeczenie lekarskie spełnia wymogi proceduralne, jest jasne, nie zawiera sprzeczności, uzasadnia w sposób zrozumiały dla organów i stron poczynione rozpoznanie i przedstawia metodologię tego rozpoznania oraz prowadzonych badań, jest wyczerpujące, znajduje potwierdzenie w innych dowodach. Z tych przyczyn organ obowiązany był wydać decyzję o rozpoznaniu choroby zawodowej zgodnie z treścią tej opinii i rozpoznaniem lekarskim. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca zrzekła się rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:I. naruszenie prawa materialnego, to jest:1. art. 235(1) k.p. w związku z art. 235(2) k.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że wystąpiły wskazane w tych przepisach przesłanki do stwierdzenia u uczestniczki choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy (zespół cieśni w obrębie nadgarstka), w szczególności przyjęcie, że powstanie choroby zawodowej spowodowane było warunkami pracy na stanowisku operator pakowania, pomimo, że zagrożenie wystąpienia ww. chorobą miało miejsce także podczas wykonywania przez uczestniczkę pracy w pralni;2. § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że dla ustalenie wystąpienia choroby zawodowej u uczestniczki wystarczające było uprawdopodobnienie wystąpienia zagrożenia na ostatnim stanowisku pracy (operator pakowania), pomimo, że zagrożenie wystąpienia choroby zawodowej miało miejsce także podczas wykonywania przez uczestniczkę pracy w pralni i kwestia ta powinna być szczegółowo zbadana przez organ wydający decyzję.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.V. Stanowisko strony przeciwnej.Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych .VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:1. Skarga kasacyjna jako niezawierająca uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu.2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.3. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych, uznając ich bezzasadność.4. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego (pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej) nie podważają skutecznie prawidłowości zaskarżonego wyroku.4.1. Po pierwsze, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 235(1) k.p. w związku z art. 235(2) k.p. "poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że wystąpiły wskazane w tych przepisach przesłanki do stwierdzenia" choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy (zespół cieśni w obrębie nadgarstka), w szczególności przyjęcie, że powstanie choroby zawodowej spowodowane było warunkami pracy na stanowisku operator pakowania, pomimo że zagrożenie wystąpienia ww. chorobą miało miejsce także podczas wykonywania" przez pracownika strony skarżącej "pracy w pralni".Powyższy zarzut – niezależnie od jego wadliwości strukturalnej (brak określenia istoty wadliwości interpretacyjnej w zakresie wskazanych wzorców kontrolnych oraz nieokreślenie postulowanej wersji wykładniczej) – zmierzał do zakwestionowania pozytywnej weryfikacji sądowoadministracyjnej co do oceny kontrolowanych organów, że całościowa analiza danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika strony skarżącej wskazuje, że schorzenie opisane pod poz. 20.1. wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1836 ze zm.), zostało z wysokim prawdopodobieństwem spowodowane sposobem wykonywania pracy na stanowisku operatora pakowania w zakładzie pracy skarżącej, podczas gdy – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – narażenie zawodowe w tym zakresie istniało także w okresie zatrudnienia na stanowisku pracownika pralni.Odnosząc się do powyższego stanowiska skarżącego kasacyjnie pracodawcy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest ono oczywiście wadliwe.Ze stanu faktycznego przyjętego przez Sąd Wojewódzki za podstawę orzekania i niezakwestionowanego w skardze kasacyjnej wynika, że pracownik, u którego stwierdzono chorobę zawodową, był zatrudniony przy obsłudze pralniczej również u skarżącego pracodawcy (lata 1990-2011), co oznacza, że – bez względu na niestwierdzenie przez upoważnioną jednostkę orzeczniczą medycyny pracy w powyższym okresie istotnego narażenia zawodowego prowadzącego do zawodowej etiologii schorzenia neurologicznego w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka – odpowiedzialność za ewentualne istotne narażenie w powyższym okresie (aczkolwiek organy orzekające w sprawie, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie negowały, że podczas pracy przy obsłudze magla i pralek pewne czynności mogły również przyczynić się do wystąpienia stwierdzonego schorzenia) i tak spoczywałaby na stronie skarżącej. Rzecz jednak w tym, że – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – lekarze orzekający w ramach jednostki orzeczniczej I stopnia oraz organy obydwu instancji uwzględniły w procesie diagnostycznym oraz stosowania przepisów prawa materialnego również powyższy okres, stwierdzając jedynie, że zasadnicze ("główne") narażenie zawodowe związane ze sposobem wykonywania pracy (przede wszystkim związanej z wielością i powtarzalnością monotypowych ruchów w obrębie nadgarstka), które z wysokim prawdopodobieństwem wywołało chorobę zawodową opisaną pod poz. 20.1. wykazu chorób zawodowych, miało miejsce w okresie od 1.10.2011 r. do 27.11.2022 r. podczas pracy na stanowisku operatora pakowania.4.2. Po drugie, formalnemu oddaleniu podlegał zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych "poprzez jego błędną wykładnię" i "przyjęcie, że" dla ustalenia wystąpienia choroby zawodowej u pracownika strony skarżącej "wystarczające było uprawdopodobnienie wystąpienia zagrożenia na ostatnim stanowisku pracy, tj. operator pakowania", pomimo że zagrożenie wystąpienia choroby zawodowej miało miejsce także "podczas wykonywania pracy w pralni i kwestia ta powinna być szczegółowo zbadana przez organ wydający decyzję".Zarzut powyższy jest dotknięty nieusuwalnym błędem konstrukcyjnym, który uniemożliwia poddanie go merytorycznej ocenie kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że wada konstrukcyjna zarzutu kasacyjnego polegająca na nieokreśleniu lub nieprecyzyjnym wskazaniu wzorców kontroli będących przepisami wewnętrznie podzielonymi na niższe jednostki redakcyjne (np. paragrafy, ustępy lub punkty) skutkuje formalnym oddaleniem tego rodzaju zarzutu, bez dalszego badania jego treści (por. np. wyrok NSA z 24.06.2025 r., II GSK 2687/21). Ponieważ autor skargi kasacyjnej wskazał jako wzorzec kontroli kasacyjnej przepis § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, podczas gdy przepis ten jest podzielony na niższe jednostki redakcyjne (przede wszystkim ustępy), wyrażające określone treści normatywne, dlatego brak jest podstaw do oceny zasadności podniesionej ekscepcji.5. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).-----------------------2. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).-----------------------2