Wyrok - II SA/Ke 572/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, Egzekucyjne postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. B. w K. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2025 r. [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. II SA/Ke [...] K., dnia 18 grudnia 2025 r. ZarządzenieOddalono skargę. Budowlane prawo, Egzekucyjne postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. B. w K. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2025 r. [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. II SA/Ke [...] K., dnia 18 grudnia 2025 r. Zarządzenie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
20.000 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Agnieszka Banach
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 27 sierpnia 2025 r. [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. B.w K. (spółdzielnia) na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z 14 lipca 2025 r., którym nałożono na spółdzielnię grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 20.000 zł + opłatę za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w wysokości 10% grzywny, lecz nie więcej niż68 zł - zgodnie z art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.), dalej "u.p.e.a." łącznie do zapłaty 20.068 zł, z powodu uchylania się przez zobowiązaną od wykonania obowiązku określonego w załączonym odpisie tytułu wykonawczego wraz wezwaniem zobowiązanej do:1) wpłacenia powyższej grzywny, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia, do kasy Banku Ś., gdyż w przeciwnym razie grzywna ta zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych,2) wykonania obowiązku określonego w załączonym odpisie tytułu wykonawczegow terminie trzydziestu dni od otrzymania niniejszego postanowienia, gdyżw przeciwnym razie zostanie zastosowane wykonanie zastępcze na koszt i ryzyko zobowiązanej,na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), uchylił zaskarżone postanowienie w części określającej, że wzywa się zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w załączonym odpisie tytułu wykonawczegow terminie trzydziestu dni od otrzymania postanowienia organu I instancji i w tym zakresie orzekł, że wzywa się zobowiązaną do wykonania obowiązku określonegow załączonym odpisie tytułu wykonawczego w terminie do 27 października 2025 r.,a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. decyzją z 19 października 2022 r. - utrzymanąw mocy rozstrzygnięciem ŚWINB w K. z 4 stycznia 2023 r. - nakazał spółdzielni wykonanie rozbiórki placu zabaw, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie 0017 w K., poprzez demontaż znajdujących się na nim urządzeń zabawowych dla dzieci oraz trzech ławek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r. II SA/Ke 173/23 oddalił skargę spółdzielni złożoną na ww. decyzję. Skarga kasacyjna od tego wyroku, została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 22 sierpnia2024 r. II OSK 1688/23.Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. przesłał spółdzielni upomnienie z 12 grudnia 2024 r., którym wezwał zobowiązaną do wykonania w terminie 30 dni od dnia doręczenia upomnienia obowiązku wynikającego z decyzji. Następnie pracownicy organu I instancji przeprowadzili3 lutego 2025 r. kontrolę ustalając, że obowiązek wykonania rozbiórki nie został zrealizowany pomimo upływu terminu. W tej sytuacji PINB dla Miasta K. przesłał zobowiązanej tytuł wykonawczy z 14 marca 2025 r., który został doręczony 18 marca 2025 r. Z kolei po przeprowadzeniu kolejnej kontroli 9 kwietnia 2025 r., w wyniku której ustalono, że obowiązek wykonania rozbiórki nie został zrealizowany, zostało wydane zaskarżone postanowienie z 14 lipca 2025 r.Organ odwoławczy wskazał, że ponieważ niniejsza sprawa nie dotyczy obowiązku rozbiórki budynku, właściwym będzie zastosowanie art. 121 § 2 i § 4 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu, że tytuł wykonawczy doręczony wrazz postanowieniem z 14 lipca 2025 r. powinien zawierać adnotację, że jest "odpisem tytułu wykonawczego" organ II instancji zaznaczył, że PINB przesłał zobowiązanej tytuł wykonawczy z 14 marca 2025 r. (doręczony 18 marca 2025 r.) i ten tytuł wykonawczy spowodował wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Bezspornie doszło więc do skutecznego doręczenia stronie odpisu tytułu wykonawczego. Uchybienie zaś przepisom postępowania egzekucyjnego (art. 26b) nie spowodowało zagrożenia dla interesów dłużnika (wyrok WSA w Rzeszowie z 21 marca 2017 r., II SA/Rz 1399/16). Tak więc w świetle art. 122 § 1 w związku z art. 32 ustawyo postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ nie był zobowiązany do doręczenia odpisu tytułu wykonawczego jednocześnie z postanowieniemz 14 lipca 2025 r., który został skutecznie doręczony już 18 marca 2025 r.Zdaniem organu wybrany środek egzekucyjny jest mniej uciążliwy dla zobowiązanej niż środek jakim jest zastępcze wykonanie obowiązku. Nałożeniew pierwszej kolejności wykonania zastępczego byłoby niewłaściwe, gdyż wiązałoby się z wysokimi kosztami, które obciążyłyby zobowiązaną i nie mogłyby zostać zwrócone po przymusowym wykonaniu obowiązku (wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II OSK 767/08). Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się (wyrok WSA w Szczecinie z 31 maja 2005 r., II SA/Sz 369/04), a w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Zastosowanie grzywny jest także mniej dolegliwe z tego względu, że w przypadku wykonania zastępczego zobowiązany nie ma żadnego wpływu na wybór wykonawcy robót, gdyż jest on wybrany przez organ. Natomiast w przypadku przymuszenia grzywną, zobowiązany ma możliwość korzystania z praw rynku i wyboru najtańszej oferty, pochodzącej także od takich firm, które nie zgłosiłyby się do ewentualnego wykonania zastępczego.Wysokość grzywny zależy przy tym od uznania administracyjnego. Biorąc po uwagę rodzaj robót rozbiórkowych do wykonania, a także wyraźną niechęć skarżącej do ich wykonania, wysokość nałożonej grzywny jest wartością skutecznie przymuszającą do wykonania obowiązku. Nie istnieje przy tym przepis uzależniający wysokość grzywny od wartości obiektu czy też od możliwości finansowych zobowiązanej. Ponadto grzywna w celu przymuszenia winna być dolegliwa, jeśli ma być skuteczna, ponieważ - jak wyżej wskazano - grzywna jest formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanej poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Skarżąca może natomiast całkowicie uniknąć opłaty grzywny - wykonując obowiązek.Organ wyjaśnił, że ponieważ wskazany w zaskarżonym postanowieniu termin wykonania obowiązku upłynął w czasie prowadzenia postępowania zażaleniowego, należało go zmienić, o czym zostało rozstrzygnięte jak w sentencji postanowienia.W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia, spółdzielnia zarzuciła naruszenie:- art. 122 § 1 ust. 1 w związku z art. 32 w związku z art. 26b § 1 i art. 26 § 5 ust. 1 u.p.e.a. polegające na nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i doręczeniu zaskarżonego postanowienia bez jednoczesnego doręczenia tytułu wykonawczego zawierającego w tytule adnotację, że przesłany tytuł wykonawczy jest "odpisem tytułu wykonawczego";- art. 121 § 2 w związku z art. 7 § 1 i 2 w związku z art. 119 § 1 u.p.e.a. polegające na nałożeniu grzywny w celu przymuszenia bez dokonania oceny sytuacji materialnej, w szczególności bez uwzględnienia, że grzywna ta jest niewspółmierna do możliwości zobowiązanej spółdzielni i obciąży wszystkich jej członków, a nadto bez uzasadnienia dlaczego wymierzono grzywnę w górnych jej granicach, podczas gdy przepisy prawa nie przewidują dolnej granicy wymiaru grzywny.Jednocześnie skarżąca wniosła o zawieszenie toczącego się postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania niniejszej skargi, gdyż charakter i istota podniesionych zarzutów, w szczególności obejmująca brak doręczenia prawidłowego sporządzonego tytułu wykonawczego uniemożliwia prowadzenie egzekucji.W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że brak na doręczonym tytule wykonawczym adnotacji "odpis tytułu wykonawczego" stanowi istotny brak postępowania, gdyż nie sposób uznać, że nastąpił skutek w postaci doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, a tym samym, że podjęte czynności egzekucyjne są oparte na przepisach prawa. Oczywiste jest bowiem, że oryginałem tytułu wykonawczego dysponuje organ egzekucyjny, zobowiązany zaś otrzymuje jego odpis z odpowiednią adnotacją, co w niniejszym przypadku się nie stało. Strona dodała, że art. 26b § 1 u.p.e.a. nie pozostawia wątpliwości jaką treść powinien mieć doręczany zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak jakiekolwiek elementu tytułu wykonawczego stanowi o istotnym naruszeniu prawa skutkującym umorzeniem postępowania. Braku adnotacjio odpisie nie można uznawać za nieistotny i nie mający znaczenia dla sprawy. Odnosząc się do powołanego przez organ orzeczenie WSA w Rzeszowie z 21 marca 2017 r., II SA/Rz 1399/16 wnosząca skargę stwierdziła, że kopia tytułu wykonawczego, która nie zawiera wskazanych w art. 26b § 1 u.p.e.a. elementów, jest tylko drugim egzemplarzem tego samego dokumentu, a nie odpisem tytułu wykonawczego w rozumieniu przepisów powyższej ustawy. Nie można więc zaakceptować stanowiska zaprezentowanego w orzecznictwie sądowym, według którego kopia tytułu wykonawczego sporządzona przez organ egzekucyjny niezawierająca adnotacji "odpis zgodny z oryginałem", daty sporządzenia, imienia i nazwiska oraz podpisu pracownika, który sporządził odpis, jest dokumentem spełniającym wymóg odpisu tytułu wykonawczego, którego doręczenie skutkuje wszczęciem egzekucji administracyjnej.Skarżąca także zauważyła, że z art. 26 § 5 u.p.e.a. wynika, że dla skutecznego wszczęcia egzekucji administracyjnej wymagane jest doręczenie odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu. WSA w Gliwicach w wyroku z 3 września 2019 r., I SA/Gl 321/19 uznał, że zaistnienie skutku w postaci wszczęcia egzekucji rodzi podstawę do dokonywania w jego ramach przewidzianych prawem czynności, w tym stosowania środków egzekucyjnych. Tym samym brak doręczenia tytułu wykonawczego oznacza, że egzekucja nie została wszczęta, czego następstwem jest z kolei brak podstaw prawnych do podejmowania jakichkolwiek działań, które mogą być podejmowane wyłącznie w toku postępowania egzekucyjnego.W ocenie skarżącej ustalając wysokość grzywny organ winien ocenić sytuację materialną osoby zobowiązanej, a także jej indywidualne cechy, zachowanie sięi przede wszystkim wyjaśnić jakimi przesłankami kierował się wymierzając grzywnęw określonej wysokości. Organy nie wzięły natomiast pod uwagę, że grzywna obciąża małą spółdzielnię mieszkaniową, której dochody są niewielkie w porównaniu z kosztami. Skarżąca nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i jej funkcjonowanie uzależnione jest od sytuacji jej członków i uzyskiwanych wpłat, przy czym przychody nie równoważą w pełni kosztów, które ciągle rosną. Z tego też względu wysokość grzywny w celu przymuszenia bez uwzględniania ww. okoliczności, a w szczególności wymierzenie jej w górnych granicach powoduje, żew tym zakresie można mówić o dowolności działania. Nie ma bowiem w niniejszej sprawie do czynienia z przymuszeniem, a bardziej z wymiarem kary, a takie działanie jest sprzeczne z prowadzeniem postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a tym samym działanie takie narusza takżeart. 8 § 1 kpa. Ponadto, z ogólnej zasady stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego, wynika, że w sytuacji, gdy ustawodawca pozostawił organowiw pewnych granicach możliwość swobody co do wysokości grzywny nakładanejw celu przymuszenia powinnością organu jest odpowiednie jej wyważenie, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło(wyrok NSA z 25 maja 2005 r., OSK 1655/04).Skarżąca także dodała, że przy określaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia winno zostać uwzględnione, że plac zabaw spełnia wymogi techniczne, a jego likwidacja spotyka się ze sprzeciwem mieszkańców osiedla oraz mieszkańców bloku, przy którym plac jest zlokalizowany.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodniez dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydanew postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnymw składzie trzech sędziów.Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, wydane na podstawie art. 119, art. 121 § 4 i art. 122 u.p.e.a., nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia.Z przepisu art. 119 § 1 u.p.e.a. wynika, że grzywna w celu przymuszenia stanowi tzw. przymuszający środek egzekucyjny. Jest więc ona środkiem, któryz uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Grzywna w celu przymuszenia znajduje zastosowanie do wszystkich obowiązków o charakterze niepieniężnym polegających na działaniu albo zaniechaniu. Wymierzenie tej grzywny jest obowiązkiem organu egzekucyjnego. Dodatkowo z art. 119 § 2 ww. ustawy wynika, że grzywna w celu przymuszenia ma charakter wyjątkowy, ostateczny i należy po nią sięgać po wyczerpaniu możliwości skorzystania z innych środków egzekucyjnych (art. 119 § 2). Natomiast w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego najpierw powinna być nałożona grzywna w celu przymuszenia, zaś dopiero w drugiej kolejności powinno być zastosowane wykonanie zastępcze (art. 122 § 2 pkt 2) in fine u.p.e.a.). Zgodnie z art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego nakłada się jednorazowo. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;2) postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 1). Stosownie zaś do art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.W kwestii zastosowanego środka egzekucyjnego należy przypomnieć, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można a priori uznać, że wykonanie zastępcze będzie zawsze środkiem mniej uciążliwym niż grzywna w celu przymuszenia. Istotą wykonania zastępczego jest, bowiem zlecenie innej osobie wykonania egzekwowanej czynności za zobowiązanego i na jego koszt (art. 127 u.p.e.a.). Tak ustalony koszt może być wielokrotnie wyższy niż wykonanie czynności osobiście przez zobowiązanego. Tymczasem nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu w razie wykonania obowiązku określonegow tytule wykonawczym (art. 125 § 1 u.p.e.a.), a zgodnie z art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, nawet grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości.Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom zawartym w skardze, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.Organ zbadał wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności stwierdzając, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany. W sprawie istotne jest, że podlegająca wykonaniu decyzja Ś. Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 stycznia 2023 r. nakazująca skarżącej wykonanie rozbiórki placu zabaw, poprzez demontaż znajdujących się na nim urządzeń zabawowych dla dzieci oraz trzech ławek, pozostaje w obrocie prawnym i ma przymiot wykonalności. Wykonanie w/w decyzji nie zostało wstrzymane, a postępowanie egzekucyjne nie zostało zawieszone w jakimkolwiek trybie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego lub też w przepisach szczególnych. Dopóki w/w obowiązek nie zostanie przez zobowiązaną wykonany w całości, organy nadzoru budowlanego zobligowane są doprowadzić do jego wykonania, stosując w tym celu przewidziane prawem środki egzekucyjne, w tym również grzywnę w celu przymuszenia.Skarżąca kwestionuje legalność zaskarżonego postanowienia eksponując okoliczność braku, na doręczonym jej wraz z postanowieniem tytułem wykonawczym, wynikającej z art. 26b § 2 u.p.e.a. adnotacji "odpis zgodny z oryginałem". Okoliczność ta nie jest w sprawie sporna. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie podważa jednak legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia.Przede wszystkie należy wskazać, że w świetle przywołanych wyżej regulacji art. 122 § 1 w związku z art. 32 u.p.e.a., organ nie był zobowiązany do doręczenia odpisu tytułu wykonawczego jednocześnie z postanowieniem z 14 lipca 2025 r.,PINB dla Miasta K. przesłał zobowiązanej tytuł wykonawczy z 14 marca 2025 r., który został jej doręczony 18 marca 2025 r. Z kolei po przeprowadzeniu kolejnej kontroli 9 kwietnia 2025 r., w wyniku której ustalono, że obowiązek wykonania rozbiórki nie został zrealizowany, dopiero zostało wydane zaskarżone postanowienie z 14 lipca 2025 r. Oznacza to, że tytuł wykonawczy został skutecznie doręczony skarżącej już wcześniej, co spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego.Sąd podziela ponadto stanowisko zaprezentowane w powołanym przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, że nawet jeśli doręczony skarżącej dokument wiernie odpowiadał oryginałowi tytułu wykonawczego (stanowiąc w istocie "drugi egzemplarz" tytułu), to nie ulega wątpliwości, że wymóg doręczenia tytułu został zrealizowany. Odmienną kwestią jest natomiast potencjalne niebezpieczeństwo funkcjonowania w obrocie prawnym identycznych dokumentów,z których tylko jeden posiada status "oryginału" tytułu wykonawczego. Tym samym należy przyjąć, że w sprawie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nie ma podstaw do ponownego doręczenia skarżącej odpisu tytułu wykonawczego. Powyższe naruszenie prawa nie miało ponadto żadnego wpływu na wynik sprawy egzekucyjnej.W kwestii wysokości grzywny w celu przymuszenia wskazać należy, że ustawodawca, wprowadzając w art. 121 § 2 u.p.e.a. tylko górne granice kwot tych grzywien, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokościw konkretnym przypadku. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.)i niezbędności (art. 7 § 3 u.pe.a.). Z w/w zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. W postępowaniu egzekucyjnym jedynym kryterium, jakim kieruje się organ egzekucyjny, ustalając taką, a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia odnośnie wysokości grzywny w celu przymuszenia, jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadniając zatem wysokość nałożonej grzywny, organ egzekucyjny może odwołać się jedynie do zasad celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2010 r.sygn. akt: II OSK 235/09, Lex nr 602159).W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że z treści art. 121 u.p.e.a. nie można wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. Tym bardziej, że może się on uwolnić od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek. Podkreślić należy, że grzywna ta nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Dowodem na to są postanowienia art. 125 i 126 u.p.e.a., zgodniez którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte, podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego (zob. m.in. wyroki NSA:z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2239/16, z 25 stycznia 2023 r., sygn. aktII OSK 2970/19, z 25 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 891/22).W niniejszej sprawie organ nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości20 tys. zł, podczas gdy jej wysokość, w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej nie może przekraczać50 tys. zł (art. 121 § 2 u.p.e.a.). W zaskarżonym postanowieniu szczegółowo wyjaśniono przesłanki, jakimi kierowano się przy ustalaniu wysokości nałożonej grzywny i jej celowości. W tym zakresie organ wskazał na rodzaj robót rozbiórkowych do wykonania, a także wyraźną niechęć skarżącej do ich wykonania. Należy podzielić przy tym stanowisko organu, że grzywna w celu przymuszenia winna być dolegliwa, jeśli ma być skuteczna. Istotne przy tym jest, co prawidłowo wskazał organ, że skarżąca może całkowicie uniknąć opłaty grzywny - wykonując obowiązek. Zaskarżone rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest zatem, w ocenie sądu, dowolne.W świetle powyższego nie znajduje żadnego uzasadnienia zarzut nieuwzględnienia przez organ sytuacji materialnej skarżącej. Wpływu na treść rozstrzygnięcia, w tym w szczególności na wysokość nałożonej kary nie mają, jak tego chce skarżąca, podnoszone przez nią okoliczności, że postępowanie dotyczy placu zabaw, w którym rodzice znajdują chwilowe wytchnienie oraz że plac, w ocenie skarżącej, spełnia wymogi techniczne, czy też że pomysł zlikwidowania placu spotyka się ze sprzeciwem mieszkańców osiedla. Wymaga przy tym podkreślenia, że na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest dopuszczalne badanie zasadności nałożonego obowiązku.Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.., orzekł jak w sentencji wyroku.