Wyrok - II SA/Gl 1240/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 16 lipca 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/658/2025/9470 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w KatowicachOddalono skargę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 16 lipca 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/658/2025/9470 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Krzysztof Nowak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 16 lipca 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/658/2025/9470, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania wznowieniowego, uchyliło decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 lutego 2022 r. nr [...] i orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 29 grudnia 2021 r. nr [...] odmawiającej przyznania J. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem - W. S.Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.Prezydent Miasta decyzją z dnia 29 grudnia 2021 r., po rozpoznaniu wniosku J. S. (dalej – Skarżący), odmówił mu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem. W motywach decyzji organ przyznał, że ojciec Skarżącego wymaga całodobowej opieki ze względu na niezdolność do samodzielnej egzystencji. Niemniej jednak przyjął, że w sprawie zaistniała przeszkoda dla przyznania świadczenia określona w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm. - dalej u.ś.r.). Zdaniem organu, wprawdzie ojciec Skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, jednak jego niepełnosprawność nie powstała w okresie wskazanym w art. 17 ust. 1b u.ś.r.Wskutek uwzględnienia odwołania Skarżącego, Kolegium decyzją z dnia 7 lutego 2022 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przyznało Skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem: od 1 listopada 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. w kwocie 1.971 zł miesięcznie i od 1 stycznia 2022 r. na stałe w kwocie 2.119 zł miesięcznie.Następnie organ I instancji poinformował Kolegium o dokonanych ustaleniach, a mianowicie, że Skarżący od sierpnia 2021 r. nie sprawuje opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Z uwagi na powyższe Kolegium postanowieniem z dnia 2 października 2023 r. nr [...] wznowiło postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W efekcie tego postępowania, organ odwoławczy decyzją z dnia 29 listopada 2023 r. nr [...] uchyliło własną ostateczną decyzję z dnia 7 lutego 2022 r. nr [...] oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia 29 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący wniósł skargę do WSA w Gliwicach. Sąd uwzględniając skargę wyrokiem z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 155/24 uchylił decyzję Kolegium z dnia 29 listopada 2023 r. nr [...]. W motywach Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że informacja o tym, że Skarżący od sierpnia 2021 r. nie sprawuje opieki nad niepełnosprawnym ojcem stanowiła nową istotną dla sprawy okoliczność, wyczerpującą przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z 7 lutego 2022 r. Dostrzeżono natomiast naruszenie art. 79 k.p.a. polegające na tym, że Skarżący nie został powiadomiony o miejscu i terminie przesłuchania świadków, których zeznania były podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a tym samym Skarżący został pozbawiony możliwości zadawania pytań i składania wyjaśnień.W toku dalszego postępowania organ odwoławczy przeprowadził rozprawę, o której zawiadomił Skarżącego, a także umożliwił mu zadawanie pytań przesłuchiwanym świadkom. Ponadto stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Kolegium zawiadomiło Skarżącego o prawie zapoznania się z aktami postępowania oraz składania wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, Kolegium decyzją z dnia 4 listopada 2024 r. nr [...] uchyliło własną decyzję ostateczną z dnia 7 lutego 2022 r. nr [...] i orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 29 grudnia 2021 r. Uwzględniając skargę, WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 20/25 uchyliło zaskarżoną decyzję Kolegium. W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że organ całkowicie pominął ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów z zeznań świadków, pomimo tego, że postępowanie w tym zakresie miało służyć ustaleniu, czy zaistniała w sprawie nowa okoliczność będąca przyczyną wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie dokonał zatem rozważań, czy Skarżący spełniał przesłankę przyznania mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. czy sprawowana opieka nad niepełnosprawnym ojcem uniemożliwiała mu podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.Decyzją z dnia 16 lipca 2025 r. Kolegium ponownie uchyliło własną decyzję ostateczną z dnia 7 lutego 2022 r. nr [...] i orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 29 grudnia 2021 r. W uzasadnieniu przedstawiono charakter świadczenia pielęgnacyjnego, zasady jego przyznawania, a także opisano dokonane ustalenia. Z całokształtu materiału dowodowego organ odwoławczy wywiódł, że Skarżący od sierpnia 2021 r. nie spełnia przesłanek do otrzymywania świadczenia. Według Kolegium, Skarżący nie sprawował stałej, całodobowej opieki nad ojcem i nadto nie dawał rękojmi prawidłowego jej sprawowania opieki na ojcem z racji na uzależnienie alkoholowe. Dlatego też – zdaniem organu odwoławczego - nie można mówić o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowania przez Skarżącego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad ojcem. Zaznaczono, że nie neguje się faktu, że Skarżący zajmował się ojcem, ale świadczona przez niego pomoc nie nosiła znamion opieki stałej. Miała ona charakter doraźny i sprowadzała się do "doglądania ojca". Podkreślono, że stała opieka nad ojcem Skarżącego sprawowana była przez opiekunkę zatrudnioną przez siostrę Skarżącego.W skardze z dnia 26 sierpnia 2025 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Skarżącego zarzucił decyzji Kolegium:1) naruszenie przepisów postępowania, tj.:a) art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a to w odniesieniu do dowodu z zeznań świadków W1. i J1. S1., Z. K. oraz J2. i G. R.;b) art. 10 § 1, art. 79 i art. 81 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków W1. i J1. S1., Z. i M. K. oraz J2. i G. R. bez uprzedniego zawiadomienia Skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia tych dowodów i w konsekwencji pozbawienie go możliwości czynnego udziału w postępowaniu;c) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, wnikliwy, rzetelny oraz budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a przejawiający się w lakonicznym i pobieżnym przesłuchaniu świadków W1. i J1. S1., Z. i M. K. oraz J2. i G. R. i w konsekwencji poczynieniu podstawą ustaleń faktycznych w sprawie wyłącznie zeznań i oświadczeń M. S. oraz D. R., w sytuacji gdy zeznania te pozostawały w sprzeczności z zeznaniami Skarżącego, czy świadka K. D., co skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych w sprawie;d) art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy całokształt materiału dowodowego w sprawie nie pozwalał na przyjęcie, iż w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności, czy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;2) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż warunkiem do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest wyłącznie sprawowanie codziennej i całodobowej opieki, podczas gdy prawidłowa wykładnia tej regulacji wskazuje, iż opiekun musi jedynie pozostawać do dyspozycji podopiecznego poprzez udzielanie pomocy oraz wykazywanie ciągłej gotowości jej niesienia i tym samym nie musi wykonywać swoich obowiązków bez przerwy, 24 godziny na dobę;3) błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że Skarżący na dzień 7 lutego 2022 r. nie spełniał przesłanek do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do takich ustaleń, a wręcz wskazywał, iż Skarżący sprawował osobistą opiekę nad niepełnosprawnym ojcem, a tym samym niepodejmowanie przez niego zatrudnienia było związane z koniecznością sprawowania tej opieki, a zatem spełniał on przesłanki do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego.Wobec tych zarzutów pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.W motywach skargi pełnomocnik podniósł, że organ nie zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 13 marca 2025 r. Otóż nie wyjaśnił na jakich dowodach się oparł czyniąc ustalenia faktyczne, a także nie wyjaśnił jakim dowodom dał wiarę, a jakim jej odmówił. Zauważono, że organ nie ustosunkował się do całości materiału dowodowego, gdyż pominął zeznania J1. i W1. S1., Z. K. oraz J2. i G. R. Natomiast oparł się w głównej mierze na oświadczeniach i zeznaniach siostry Skarżącego, opiekunki a także świadka M. K. Zauważono również, iż analizie poddano zeznania świadka K. D.. Zaznaczono, że Kolegium naruszyło przepisy postępowania, gdyż wbrew wytycznym Sądu nadal nie umożliwiono Skarżącemu udziału w przesłuchaniu J1. i W1. S1., Z. K. oraz J2. i G. R. Jak zaznaczył pełnomocnik, organ nie dokonał powtórzenia czynności dowodowej z udziałem tych świadków. Z kolei, według pełnomocnika, przesłuchanie siostry Skarżącego i opiekunki nie może być wyłączną podstawą uznania, że Skarżący nie sprawował opieki nad ojcem. Zaznaczył, że jego mocodawca jest skonfliktowany z tymi osobami. Jednocześnie stanął na stanowisku, że opieka w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. polega na pozostawaniu w dyspozycji osoby wymagającej opieki. Nieuprawnionym natomiast jest wymaganie, aby opieka ta była sprawowana codziennie, 24 godziny na dobę. W tej sytuacji, z racji na nieprawidłowości formalnoprawne, w ocenie pełnomocnika, zaskarżona decyzja został wydana przedwcześnie.Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem sprawy jest decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym, którą uchylono ostateczną decyzję organu odwoławczego przyznającą Skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem i którą orzeczono o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, którym odmówiono mu prawa do wspomnianego świadczenia. Podstawą wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ową nową okolicznością był fakt, że Skarżący od sierpnia 2021 r. nie sprawuje opieki nad niepełnosprawnym ojcem.W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa już dwukrotnie była poddawana kontroli sądowej. Mianowicie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnymi wyrokami: z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 155/24 oraz z dnia 13 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 20/25 uchylał decyzje Kolegium, których sentencje miały treść identyczną, jak obecnie zaskarżona decyzja z dnia 16 lipca 2025 r. Dlatego też Sąd w składzie orzekającym, rozpatrując sprawę, na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej p.p.s.a) jest związany oceną prawną wyrażoną w tych orzeczeniach. W myśl bowiem powołanego wyżej przepisu, zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał. Związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. Sąd administracyjny nie wnika natomiast w materię objętą już zakresem wcześniejszych ocen.W przywołanych orzeczeniach Sąd wskazywał na uchybienia natury proceduralnej. Mianowicie zobligował organ do przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków z udziałem Skarżącego i umożliwienia mu zadawania pytań. Ponadto wskazał na potrzebę przeprowadzenia rozważań w zakresie przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. czy Skarżący jest do niego uprawniony.W przedmiotowym postępowaniu mamy do czynienia z instytucją wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Jej wzruszenie może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub ustaw szczególnych. Jednym z tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania jest instytucja wznowienia postępowania (art. 145 i nast. k.p.a.). "W literaturze istnieje utrwalony pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna" (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. LEX 2010. Komentarz do art. 145 k.p.a.). W postępowaniu w sprawie wznowienia wyodrębnia się dwa zasadnicze etapy. W pierwszym, zwanym etapem wstępnym (wyjaśniającym), bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Z kolei etap drugi (właściwy), rozpoczynający się po wydaniu postanowienia o wznowieniu, ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i zmierza do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Oznacza to, że przedmiotem drugiego etapu postępowania jest: 1) ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a, art. 145aa, bądź art. 145b; 2) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem (zob. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 149 k.p.a.).W drugim etapie zatem postępowania wznowieniowego właściwy organ w pierwszej kolejności bada spełnienie ustawowej przesłanki (bądź przesłanek) wznowienia, a następnie - w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii - rozpatruje sprawę w zakresie wpływu danej wady kwalifikowanej na decyzję wydaną w trybie zwyczajnym (zob. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 145/23, LEX nr 3578119; z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt II GSK 444/24, LEX nr 3788095). Oznacza to, że istota wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia (zweryfikowania), czy dana wada postępowania - a mianowicie, jedna z wad enumeratywnie wymienionych w przywołanych przepisach prawa - nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia.Wznowienie postępowania zmierza zatem do usunięcia określonych wad postępowania administracyjnego, które ujawniły się po wydaniu decyzji ostatecznej. Jego istotą nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz rozpatrzenie danej sprawy wyłącznie pod kątem wpływu kwalifikowanej wady, jakimi obarczone było postępowanie w ramach którego wydano tą decyzję. Podkreślić należy, że postępowanie prowadzone w trybie art. 145 i n. k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym. Dlatego też z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 k.p.a. wykładnia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia winna mieć charakter zawężający.Przypomnieć należy, że podstawą wznowienia kontrolowanej sprawy jest art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W niniejszym postępowaniu nową okolicznością jest ustalenie poczynione przez organ I instancji, że Skarżący nie opiekuje się niepełnosprawnym ojcem od sierpnia 2021 r. W tym miejscu należy podkreślić, że zarzut skargi o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być przedmiotem dywagacji, gdyż wystąpienie wspomnianej nowej okoliczności faktycznej o istotnym znaczeniu dla sprawy zostało przesądzone w wyroku WSA z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 155/24.W ramach przeprowadzonego postępowania dowodowego wykazano wystąpienie owej okoliczności, tj. że Skarżący nie opiekował się ojcem w wymiarze, który uprawniałby go do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego. Potwierdzają to zeznania i oświadczenia siostry Skarżącego, zeznania opiekunki, jak również wyjaśnienia samego Skarżącego złożone w trakcie rozprawy administracyjnej. Otóż nie jest kwestionowane, że w sierpniu 2021 r. z ojcem Skarżącego zamieszkała opiekunka. Przyjąć należy, że od tego czasu przejęła ona obowiązki opiekuńcze nad niepełnosprawną osobą. Ona bowiem nie tylko zajmowała się domem (tj. sprzątała, przygotowywała posiłki), ale również podawała leki ojcu Skarżącego, a także zmieniała pampersy w godzinach nocnych. Choć nie było to wprost wyartykułowane w materiale dowodowym, to należy podnieść, że przez stałą obecność z ojcem Skarżącego, to właśnie ona nieustannie dbała o jego bezpieczeństwo, co jest kluczowe przy zajmowaniu się osobą cierpiącą na Alzheimera. Opiekunka była wspomagana przez siostrę Skarżącego w zakresie robienia zakupów oraz wymiany pampersów w porze dziennej. Taka pomoc była również ze strony i samego Skarżącego. Mianowicie przez okres ok. 6 miesięcy pomagał on przy kąpieli ojca. Według samego Skarżącego, dokonywał on również golenia ojca, pomiarów ciśnienia i cukru. Nie potrafił określić jak często przebywał u ojca. Jednak nie była to codzienna obecność. Świadczą o tym zeznania siostry Skarżącego i opiekunki. Nie można przy tym dać wiary zeznaniom świadka K. D. w kwestii rzekomej codziennej bytności Skarżącego u ojca. Pozostają one nie tylko w sprzeczności ze wspomnianymi zeznaniami siostry Skarżącego i opiekunki, ale i wyjaśnieniami samego Skarżącego. Otóż w oświadczeniu z dnia 2 października 2023 r. przyznał, że czasami był nieobecny w mieszkaniu ojca przez dwa, trzy dni. Poza tym składając zeznania podczas rozprawy administracyjnej Skarżący nie potrafił sprecyzować częstotliwości swej bytności u ojca. Odpowiedź na tak postawione pytanie nie sprawiłoby trudności, gdyby Skarżący codzienne odwiedzał ojca.Odnosząc to do art. 17 ust. 1 u.ś.r. stwierdzić należy, że zakres opieki Skarżącego nad ojcem nie uprawniał go do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgromadzony materiał dowodowy w pełni pozwala na wyprowadzenie takiego wniosku. Nie zachodzi zatem potrzeba jego uzupełnienia o zeznania osób wskazanych w skardze. Organ nie odniósł się do nich, a nade wszystko nie wziął ich pod uwagę, z racji na przeprowadzenie ich z naruszeniem art. 79 k.p.a., na co zwrócił uwagę Sąd w wyroku z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 155/24. Odstąpienie od przesłuchania tych osób z udziałem Skarżącego nie stanowi o wadliwości postępowania. Sąd we wspomnianym orzeczeniu nie nakazał ponowienia przesłuchania wszystkich wymienionych przez pełnomocnika w skardze osób. Wyraził jedynie pogląd, że dowód przeprowadzony z naruszeniem art. 79 i art. 81 k.p.a. nie może służyć wykazaniu, że nowa okoliczność została udowodniona. Tym samym organ zobligowany został do przeprowadzenia postępowania dowodowego z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że wspomniane w skardze osoby, których zaniechano ponownego przesłuchania, nie składały zeznań, które mogłyby być odczytane na korzyść Skarżącego.Wspomniany art. 17 ust. 1 u.ś.r. w lutym 2022 r. stanowił, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. określał przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, które musiały zaistnieć, aby danej osobie mogło być przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Istotne przy tym było to, że świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało osobom wymienionym w tym przepisie, jeżeli nie podejmowali lub rezygnowali z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą w nim wskazaną. Nie było ono przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym, ale za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1333/21, LEX nr 3349289).Wypada w tym miejscu wskazać, iż samo posiadanie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności (czy orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji) nie przesądzało automatycznie, że każdy, zajmujący się osobą legitymującą się takim orzeczeniem, sprawuje opiekę, która uniemożliwia zatrudnienie. Na tej samej zasadzie należy przyjąć, że orzeczenie to automatycznie nie oznacza istnienia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy, a sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną.W tym kontekście należy stwierdzić, że główny ciężar opieki nad niepełnosprawny ojcem od sierpnia 2021 r. spoczywał na opiekunce. To ona przede wszystkim dbała o zaspokojenie jego podstawowych potrzeb i jego bezpieczeństwo. Skarżący co najwyżej wspomagał opiekunkę. Pomagał on w zasadzie jedynie przy kąpieli ojca i to przez okres tylko 6 miesięcy. Zasadności tego twierdzenia nie zmieniłoby nawet przyjęcie, że Skarżący również golił ojca, a także dokonywał mu pomiaru ciśnienia i cukru, przy założeniu jego częstej bytności w mieszkaniu ojca. Takie czynności mieszczą się w ramach zwykłych obowiązków alimentacyjnych wobec osoby najbliższej i nie wymagają rezygnacji z pracy zarobkowej.Z powyższego trudno więc wywieść, aby zakres opieki nad ojcem, przy uwzględnieniu zamieszkiwania z ojcem opiekunki, wykluczał zatrudnienie Skarżącego. Dowodzi to więc, że brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez Skarżącego zatrudnienia, a sprawowaną opieką, co jak już wskazano powyżej, stanowi negatywną przesłankę do przyznania wnioskowanego świadczenia.W tej sytuacji skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).. nie może służyć wykazaniu, że nowa okoliczność została udowodniona. Tym samym organ zobligowany został do przeprowadzenia postępowania dowodowego z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że wspomniane w skardze osoby, których zaniechano ponownego przesłuchania, nie składały zeznań, które mogłyby być odczytane na korzyść Skarżącego.Wspomniany art. 17 ust. 1 u.ś.r. w lutym 2022 r. stanowił, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. określał przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, które musiały zaistnieć, aby danej osobie mogło być przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Istotne przy tym było to, że świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało osobom wymienionym w tym przepisie, jeżeli nie podejmowali lub rezygnowali z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą w nim wskazaną. Nie było ono przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym, ale za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1333/21, LEX nr 3349289).Wypada w tym miejscu wskazać, iż samo posiadanie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności (czy orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji) nie przesądzało automatycznie, że każdy, zajmujący się osobą legitymującą się takim orzeczeniem, sprawuje opiekę, która uniemożliwia zatrudnienie. Na tej samej zasadzie należy przyjąć, że orzeczenie to automatycznie nie oznacza istnienia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy, a sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną.W tym kontekście należy stwierdzić, że główny ciężar opieki nad niepełnosprawny ojcem od sierpnia 2021 r. spoczywał na opiekunce. To ona przede wszystkim dbała o zaspokojenie jego podstawowych potrzeb i jego bezpieczeństwo. Skarżący co najwyżej wspomagał opiekunkę. Pomagał on w zasadzie jedynie przy kąpieli ojca i to przez okres tylko 6 miesięcy. Zasadności tego twierdzenia nie zmieniłoby nawet przyjęcie, że Skarżący również golił ojca, a także dokonywał mu pomiaru ciśnienia i cukru, przy założeniu jego częstej bytności w mieszkaniu ojca. Takie czynności mieszczą się w ramach zwykłych obowiązków alimentacyjnych wobec osoby najbliższej i nie wymagają rezygnacji z pracy zarobkowej.Z powyższego trudno więc wywieść, aby zakres opieki nad ojcem, przy uwzględnieniu zamieszkiwania z ojcem opiekunki, wykluczał zatrudnienie Skarżącego. Dowodzi to więc, że brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez Skarżącego zatrudnienia, a sprawowaną opieką, co jak już wskazano powyżej, stanowi negatywną przesłankę do przyznania wnioskowanego świadczenia.W tej sytuacji skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).