Wyrok - I SA/Op 730/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Ewidencja ludności, Obowiązek meldunkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr SO.I.621.2.8.2025.KK w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przeOddalono skargę. Ewidencja ludności, Obowiązek meldunkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr SO.I.621.2.8.2025.KK w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu prze
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
prokurator
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący
Beata Kozicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez E. K. (zwaną dalej: "skarżącą"), jest decyzja Wojewody Opolskiego (zwanego dalej: "Wojewodą" lub "organem odwoławczym") z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr SO.I.621.2.8.2025.KKI, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (zwanego dalej: "Wójtem" lub "organem") z dnia 10 kwietnia 2025 r., nr SO.5343.7.12.2024.MS, w sprawie wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego.Skarga została wniesiona w następującym, wynikającym z akt administracyjnych, stanie faktycznym i prawnym:Wnioskiem z dnia 25 października 2024 r. J. M. (były mąż skarżącej) - jako właściciel nieruchomości, wystąpił do organu o wymeldowanie E. K. z miejsca pobytu stałego w [...] przy ul. [...].Po przeprowadzeniu postępowania w powyższym przedmiocie, decyzją z dnia 10 kwietnia 2025 r., Wójt, na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2025 r., poz. 274 ze zm. - zwanej dalej "ustawą") orzekł o wymeldowaniu E. K. z pobytu stałego we wskazanej nieruchomości.Skarżąca wniosła od powyższej decyzji odwołanie.Decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 r., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał art. 35 ustawy i wyjaśnił, że prawidłowe rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uzależnione jest od dokładnego ustalenia, czy nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu przez osobę. Trwałość i dobrowolność - jako konieczne przesłanki wymeldowania - nie wynikają jednak bezpośrednio z zapisu art. 35 ustawy i każdorazowo należy je definiować odnosząc do indywidualnej sytuacji strony. Stosownie do tego, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda uznał, że skarżąca nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego, a jej opuszczenie uznać należy za dobrowolne i trwałe. Wskazał, że potwierdzają to dowody zgromadzone przez organ pierwszej instancji w postaci:- protokołu z oględziny lokalu przeprowadzonych 15 stycznia 2025 r., podczas których stwierdzono, że w spornej nieruchomości brak jest rzeczy osobistych skarżącej;- protokołu przesłuchania świadka D. P. z 16 stycznia 2025 r., która zeznała, że skarżąca nie mieszka w spornej nieruchomości od ok. marca 2024 r., że od tego czasu nie widuje jej pod ww. adresem i mieszka ona w [...] na ul. [...];- protokołu przesłuchania J. M. z 13 lutego 2025 r., który zeznał, że skarżąca wyprowadziła się 23 lutego 2024 r. z lokalu zabierając swoje rzeczy osobiste;- protokołu przesłuchania świadka J. K. z 13 lutego 2025 r., która zeznała, że od końca lipca "pomieszkuje" w [...] przy ul. [...], a skarżąca nie mieszka pod tym adresem i brak jest w tym lokalu jej rzeczy osobistych;- protokołu przesłuchania skarżącej z 3 marca 2025 r., która zeznała, że [...] 2024 r. opuściła dom przy ul. [...] w [...], ponieważ została do tego zmuszona, że nie posiada kluczy do spornego lokalu oraz że nie zabrała z niego wszystkich swoich rzeczy i zamierza powrócić do domu, gdyż było to jej centrum życiowe.Ponadto, w postępowaniu odwoławczym przeprowadzone zostało uzupełniające postępowanie dowodowe, w wyniku którego, w odpowiedzi na zapytania kierowane do Posterunku Policji w N. oraz do Sądu Rejonowego w O., uzyskano kolejno odpowiednio informacje, że:- od stycznia 2024 r. podjęto jedną interwencję pod wskazanym adresem podczas której ustalono, że pomiędzy J. M., a skarżącą doszło do kłótni, ponieważ skarżąca chciała zabrać swoje rzeczy, a mąż jej to utrudniał oraz w wyniku której nietrzeźwego J. M. odprowadzono do PDOZ KMP O. celem wytrzeźwienia;- z udziałem stron postępowania prowadzone jest postępowanie o podział majątku i sprawa ta jest w toku (sygn. akt [...]).Dokonując oceny na podstawie zgromadzonych dowodów Wojewoda podzielił pogląd orzecznictwa, że w sytuacji wystąpienia okoliczności utrudniających przebywanie w lokalu, czy wręcz uniemożliwiających dostęp do niego istotne jest, że przesłanka istnienia woli opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu może zostać uznana za spełnioną, jeśli osoba nie podejmuje skutecznych, formalnych działań prawnych zmierzających do przywrócenia swojego pobytu w miejscu zameldowania. Stosownie do tego stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe i ustalone okoliczności sprawy nie wskazują, aby skarżąca po opuszczeniu lokalu podjęła działania prawne umożliwiające jej powrót do miejsca pobytu stałego co należy traktować jako dorozumianą i następczą akceptację stanu trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Samo wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, bez zobiektywizowania tej woli, jest wystarczającą okolicznością do uznania, że doszło do dobrowolnego opuszczenia, a przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do powrotu do lokalu. Wprawdzie, jak zaznaczył Wojewoda, odwołująca wskazywała, że nie opuściła miejsca pobytu stałego dobrowolnie, ale została do tego zmuszona z powodu narastającego konfliktu z byłym mężem, jednak z materiału dowodowego wynika, że były mąż nie wyrzucił jej z mieszkania w sensie fizycznym. Na skutek konfliktu rodzinnego ona sama powzięła zamiar opuszczenia tego mieszkania i zamiar ten zrealizowała. Dalej powołując się na poglądy orzecznictwa organ odwoławczy wyjaśnił też, że dobrowolny co do zasady charakter opuszczenia mieszkania ma miejsce także wtedy, jeśli ma to na celu poprawienie komfortu życiowego przez uniknięcie konfliktowych sytuacji związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem z byłym małżonkiem. Z kolei rezygnacja z przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, lub w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które wyraża wolę danej osoby. Opuszczenie lokalu nie musi być przy tym połączone z jego opróżnieniem z wszystkich rzeczy należących do opuszczającego lokal. Pozostawienie rzeczy - nawet o charakterze osobistym - nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w lokalu. Skarżąca co prawda wyraża wolę zamieszkania w spornym lokalu, jednak zamiar zamieszkania w przyszłości nie jest wystarczający do utrzymania zameldowania. Byłoby to sprzeczne z drugą z kluczowych przesłanek meldunku, jaką jest faktyczne przebywanie w danym miejscu. Nie podważa to jednak prawidłowości ustaleń organu pierwszej instancji, że aktualnie skarżąca opuściła w sposób trwały miejsce pobytu stałego. Wojewoda zaznaczył, że wprawdzie ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż pomiędzy skarżącą a J. M. występuje konflikt o charakterze życiowym jednak jak wskazał, ewidencja ludności nie rozstrzyga spraw życiowych oraz materialnych i dlatego nie są one przedmiotem decyzji organu odwoławczego. Ewidencja ludności ma odzwierciedlać faktyczne miejsce pobytu osób, a nie tworzyć fikcję meldunkową. Zameldowanie w danym lokalu służy natomiast wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu przebywania w tym lokalu. Dlatego też, dalsze utrzymywanie zameldowania skarżącej na pobyt stały, niezgodny z rzeczywistym stanem faktycznym byłoby nieprawidłowością, stwarzającą duże utrudnienie wszystkim organom administracji publicznej występującym o udostępnienie danych osobowych z rejestru mieszkańców.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca zarzuciła, że decyzja odwoławcza została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegającym na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji do nierozpoznania istoty sprawy. Ponadto kwestionując materiał dowodowy w postaci: protokołu z oględzin lokalu przeprowadzonych w dniu 15 stycznia 2025 r. oraz protokołów z przesłuchania świadków i stron podniosła, że:- w lokalu pozostały jej rzeczy osobiste w postaci ubrań, obuwia, pamiątek, zdjęć i biżuterii, zebrane na przestrzeni lat, a J. M. poinformowany o terminie oględzin, miał możliwość ich usunięcia;- wprawdzie zgodne z prawdą jest, że nie mieszka w spornym lokalu, jednak uciekła z niego pod przymusem i presją jaką wywarł na niej mąż alkoholik, który zaburzył jej poczucie bezpieczeństwa psychicznego i fizycznego atakując ją nożem (interwencja policji w dniu [...] 2024 r.);- nie jest prawdą, że wyprowadziła się z lokalu w dniu 23 lutego 2024 r. albowiem tego dnia uciekła z domu bojąc się pozostać w nim z powodu kolejnego ciągu alkoholowego męża;- nie zna J. K. i nie powinna ona składać zeznań albowiem nie zna ona skarżącej ani jej relacji rodzinnych z byłym mężem i nie zna zapewne powodu rozpadu ich małżeństwa.Skarżąca akcentowała, że nigdy nie zamierzała wyprowadzić się z domu, a uciekła z niego pod wpływem chwili, kierowana strachem przed mężem. To była ucieczka od męża alkoholika, a włączona do akt treść notatki policyjnej zawiera informacje niezgodne z prawdą, albowiem J. M. pod wpływem alkoholu przejawiał agresję wobec domowników i przyjaciół rodziny. Jako potwierdzenie skarżąca wskazała na interwencje policji w minionych latach. Zaznaczyła, że pełnię funkcję [...] i jestem [...], a na skutek zaskarżonej decyzji pozostaje bez stałego zameldowania, i została wykreślona z listy wyborców. Dalej podała też, że w dniu 4 lipca 2024 r. uzyskała prawomocny rozwód z J. M. i obecnie trwa postępowanie sądowe o podział majątku dorobkowego. Oświadczyła, że jej celem jest powrót do domu przy ul. [...] w [...], który utrzymywała przez 34 lata niezależnie od faktu, że notarialnym właścicielem nieruchomości pozostaje jej były już mąż. W obecnej chwili przebywa natomiast w domu rodzinnym przyjaciół.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski przytoczył ustalenia i ocenę z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.Przeprowadzona przez Sąd, w tych granicach kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno, co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym.Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, nadal zwanej ustawą. Zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.W świetle powołanego przepisu, warunkiem wydania decyzji o wymeldowaniu jest uprzednie ustalenie przez organ, że osoba opuściła miejsce stałego pobytu, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się.Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu w sposób stały.Badając zasadność wniosku o wymeldowanie należy zatem ustalić, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu stałego, przy czym, w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska, uznać należy, że przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, o jakim mowa w art. 35 ustawy, nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego musi wynikać z własnej woli zainteresowanej osoby, a nie z powodu presji czy bezprawnego działania innych osób. O dobrowolności decyduje więc samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym, psychicznym czy finansowym osób trzecich.Zarówno element przedmiotowy, czyli fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego, jak i element podmiotowy, czyli zamiar innego zlokalizowania centrum życiowego, powinny zostać ustalone w drodze wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych. W szczególności chodzi nie tylko o fizyczne przebywanie w określonym miejscu, ale także o cel przebywania w tym miejscu oraz cel i przyczynę opuszczenia miejsca pobytu stałego. Ma to ważne znaczenie dla ustalenia, czy doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu analizowanego przepisu.Dla oceny zamiaru istotne jest to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może wszak nastąpić zarówno w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, jak również w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 5/19 oraz z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 626/17 i powołane tam orzecznictwo; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Zamiar osoby opuszczającej lokal musi wynikać z całokształtu obiektywnych okoliczności faktycznych. Wobec tego dokonanie wymeldowania na podstawie art. 35 ustawy, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie, ustalenie trwałego opuszczenia lokalu i woli osoby zameldowanej. Badanie dobrowolności nie może opierać się tylko na subiektywnych oświadczeniach osób zainteresowanych, lecz winno znajdować potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych, takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w innym miejscu, podejmowanie działań zmierzających do realizacji woli przebywania pod oznaczonym adresem. Z uwagi na to, że składane oświadczenia obarczone są wadą subiektywności, o treści woli można obiektywnie, choć pośrednio, wnioskować tylko na podstawie zewnętrznych jej przejawów, a zatem szczegółowych ustaleń w zakresie faktów.W konsekwencji, co należy podkreślić, brak dobrowolności nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia w przedmiocie wymeldowania. Należy bowiem przyjąć, że nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego czy fizycznego, to następcze, trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania działań prawnych w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, albowiem osoba ta w sensie obiektywnym nie zamieszkuje już pod wskazanym adresem, a zatem stan faktyczny w zakresie miejsca pobytu jest sprzeczny ze stanem ujawnionym w ewidencji ludności. Sam zamiar osoby opuszczającej lokal ma znaczenie, choć na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, nie zaś tylko samych oświadczeń zainteresowanej osoby, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. Musi on wynikać z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy i jej uwarunkowań prawnych, takich jak koncentracja interesów życiowych w danym miejscu i obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskutecznie tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. Ocena, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, nie może być bowiem oparte na dosłownym rozumieniu trwałości jako stanu, który nie ulega zmianie i być pojmowane jako opuszczenie lokalu "na zawsze". Wystarczające jest, jeżeli okres ten jest dostatecznie długi, gdyż w przeciwnym razie nie byłoby możliwe wymeldowania osoby, która de facto w lokalu od lat nie przebywa albo przyjeżdża do niego jedynie okazjonalnie (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 980/17 i powołane tam orzecznictwo oraz wyroki NSA: z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 519/17, z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 863/17, z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1177/17 i z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 531/17).Inaczej mówiąc, przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności, do których należy przede wszystkim koncentracja interesów życiowych w innym miejscu. Przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego należy zatem rozumieć przeniesienie swojego centrum życiowego w inne miejsce. Sama wola (zamiar) powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania i to w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania (por. wyrok NSA z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2036/16). Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy zatem uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci: powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (por. wyrok WSA w Opolu z 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 626/17 i powołane tam orzecznictwo).Podkreślić trzeba, że postępowanie o wymeldowanie ma na celu doprowadzenie do zgodności ewidencji z rzeczywistym stanem rzeczy. Utrzymywanie stanu zameldowania w lokalu, w którym dana osoba faktycznie nie przebywa, stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową, która jest sprzeczna z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 4 ustawy zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.Uwzględniając powyższe poglądy na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem Sądu stwierdzić należy, że przeprowadzane w sprawie postępowanie wyjaśniające było wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego. Na podstawie zebranych dowodów Wojewoda prawidłowo ustalił stan faktyczny, który potwierdza zaistnienie materialnej przesłanki wymeldowania, tj. dobrowolne i trwałe opuszczenie przez skarżącą miejsca pobytu stałego, bez wymeldowania.W kontrolowanym postępowaniu zostało wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżąca nie koncentruje swoich codziennych, życiowych interesów pod adresem, z którego została wymeldowana. Powyższe ustalenie pozostaje w zgodzie nie tylko z zeznaniami świadków oraz z wyjaśnieniami byłego męża skarżącej, ale przede wszystkim z zeznaniami samej skarżącej, która wprost potwierdziła, że w dniu 23 lutego 2024 r. opuściła dom przy ul. [...] w [...]. Okoliczność opuszczenia miejsca zameldowania potwierdziły również oględziny, podczas których nie stwierdzono w miejscu zameldowania osobistych rzeczy codziennego użytku należących do skarżącej.Wyjaśnienia skarżącej, że wyprowadzkę spowodowała sytuacja życiowa - konflikt rodzinny, również w istocie potwierdzają ustalony stan faktyczny, a w szczególności to, że nie koncentruje ona obecnie swojego życia w miejscu zameldowania. Sama natomiast chęć i wola powrotu - w bliżej nieokreślonej przyszłości - do miejsca, z którego się wyprowadziła, nie jest argumentem wystarczającym dla utrzymania zameldowania w tym miejscu (lokalu), a to głównie ze względu na formalno-rejestracyjny charakter instytucji zameldowania, o czym była już wyżej mowa. Zdaniem Sądu, same deklaracje osoby wymeldowanej o przebywaniu w lokalu lub zamiarze powrotu do lokalu nie wyczerpują znamion pobytu stałego, zwłaszcza jeśli - tak jak w przypadku skarżącej - nie znajdują one pokrycia w zachowaniu strony oraz pozostają w oczywistej sprzeczności z pozostałymi dowodami potwierdzającymi fakt niezamieszkiwania w lokalu.Zgromadzone dowody, nie potwierdzają natomiast, aby podkreślany przez skarżącą, i co należy dostrzec bezsporny konflikt rodzinny z jej byłym mężem, miał taki stopień nasilenia, aby móc stwierdzić, że wyprowadzka była "ucieczką z domu", "podjętą pod wpływem chwili gdy J. M. zabrała policja", motywowana "strachem o swoje życie", "pod przymusem, gdy "mąż alkoholik, który zaburzył moje poczucie bezpieczeństwa (...) atakując mnie nożem (interwencja policji w dniu [...] 2024 r.)". Nie mają potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i nie mogą mieć w sprawie istotnego znaczenia dla stwierdzenia braku dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu. Z pisma Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji z dnia 25 czerwca 2025 r. wynika, że w dniu opuszczenia miejsca pobytu przez skarżącą ([...] 2024 r.) pomiędzy skarżącą a jej mężem doszło jedynie do kłótni i J. M. został doprowadzony do PDOZ KMP w O. celem wytrzeźwienia. Adnotacja sporządzona przez pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w dniu 22 marca 2024 r. na okoliczność zgłoszenia przez skarżącą jej trudnej sytuacji rodzinnej wskazuje natomiast, że zarówno Policja jak i Pracownicy socjalni nie dostrzegli aby konflikt małżeński skarżącej nosił znamiona przemocy. Ponadto, w wyroku rozwodowym z 7 czerwca 2024 r. sąd nie orzekł o winie i odstąpił od orzekania o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania, a z informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w O. (pismo z dnia 23 czerwca 2025 r.) wynika, że z udziałem skarżącej prowadzone było wówczas jedynie postępowanie w przedmiocie podziału majątku.O ile też zgromadzone w aktach administracyjnych dowody potwierdzają, że wobec skarżącej i jej byłego męża realizowana była procedura "Niebieskiej Karty", to zgodnie z protokołem grupy roboczej została ona zakończona już w dniu 2 października 2020 r. z uwagi na stwierdzone ustanie przemocy. W okresie prowadzenia tej procedury prokurator nie wszczął wobec męża skarżącej dochodzenia w sprawie stosowania przemocy w rodzinie, a to z uwagi na brak znamion znęcania się co potwierdziła Policja w przekazanej informacji. O ile zatem niewątpliwie przed opuszczeniem przez skarżącą miejsca pobytu stałego istniał od kilku lat pomiędzy nią a jej mężem konflikt o charakterze rodzinnym, to jednak ustalone okoliczności nie potwierdzają takiego, bezprawnego działania jej byłego męża, które wskazywałyby na przymusowe opuszczenie przez nią miejsca pobytu stałego.Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika również, aby skarżąca podejmowała, po opuszczeniu domu skuteczne środki prawne umożliwiające jej powrót do niego wobec czego, brak jest podstaw do podważenia przesłanki wymeldowania z uwagi na brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego.W tej kwestii Sąd podziela ugruntowany pogląd orzecznictwa, że w sytuacji wystąpienia okoliczności utrudniających przebywanie w lokalu, czy wręcz uniemożliwiających dostęp do niego istotne jest, że przesłanka istnienia woli opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu może zostać uznana za spełnioną, jeśli osoba nie podejmuje formalnych działań prawnych zmierzających do przywrócenia swojego pobytu w miejscu zameldowania. Ochrona prawna, o którą skarżąca powinna zabiegać, aby powstrzymać skutek wymeldowania z lokalu realizowana jest na drodze powództwa posesoryjnego w trybie art. 344 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (aktualnie: Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej: "k.c."). Brak ww. działania skarżącej należy natomiast traktować jako dorozumianą i następczą akceptację stanu trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Samo wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu bez zobiektywizowania tej woli jest wystarczającą okolicznością do uznania, że doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu (por. wyrok NSA z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2036/16 i powołane tam orzecznictwo). Stąd, sama deklaracja skarżącej dotycząca zamiaru powrotu do domu nie stanowi przesłanki wystarczającej do utrzymania zameldowania na pobyt stały. Niewątpliwie bowiem na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżąca już od ponad roku przebywała stale poza miejscem zameldowania.Reasumując Sąd uznał, że Wojewoda, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, dokonał prawidłowych ustaleń przyjmując, że skarżąca w sposób dobrowolny i trwały opuściła dom przy ul. [...] w [...] i prawidłowo zastosował przepis art. 35 ustawy. Postępowanie wyjaśniające w tym zakresie zostało przeprowadzone w wystarczającym zakresie i doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dowodowy został przeanalizowany zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a ocena w tym zakresie nie nosi cech dowolności, co czyni nieuzasadnionym zarzut naruszenia art. 77 i art. 80 k.p.a. Stosownie też do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda wystarczająco uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych oraz poglądów utrwalonych w orzecznictwie sądowym.Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji są - w ocenie Sądu - podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z motywami wyprowadzenia się z domu, które identyfikuje ona z zachowaniem byłego męża i nadużywaniem przez niego alkoholu. Sąd dostrzegł, że bez wątpienia między stronami istnieje poważny konflikt, który doprowadził do rozwodu i zainicjowania postępowania o podział wspólnego majątku. Niemniej jednak, istnienie konfliktu rodzinnego, w wyniku którego jedna ze stron podejmuje decyzję o wyprowadzce nie zmienia oceny, że doszło do opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu. W takich okolicznościach wyrażane przez skarżącą zamiar i chęć powrotu do spornego lokalu nie mogą przesądzać o braku przesłanek do orzeczenia o wymeldowaniu.Nie ulega wątpliwości, że utrzymywanie zameldowania skarżącej prowadziłoby do utrzymywania w ewidencji ludności wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym. Skoro bezspornie skarżąca na moment wydania decyzji nie przebywała stale w spornym lokalu i nie miała realnych możliwości na powrót do niego, odmowa wymeldowania prowadziłaby do trwałej fikcji meldunkowej. Podjęte środki prawne w postaci powództwa o podział majątku wspólnego nie stanowią bowiem działań mających na celu umożliwienie jej powrotu do miejsca zameldowania. Ze zgromadzonych dowodów nie wynika natomiast aby wytoczyła ona powództwo o przywrócenie utraconego posiadania na podstawie art. 344 § 1 k.c. co uprawdopodobniałoby samowolne naruszenie posiadania, a w dalszej perspektywie uwzględnienie powództwa przez sąd oznaczałoby potwierdzenie tej okoliczności i w konsekwencji możliwość przeprowadzenia egzekucji zapadłego wyroku, co mogłoby mieć wpływ na ocenę, czy w sprawie rzeczywiście doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu w sposób dobrowolny i trwały.Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.