sygn. III SAB/Gd 447/25 18 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

Wyrok - III SAB/Gd 447/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 18 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 16 września 2025 r. W. B., za pośrednictwem platformy ePUAP, wystąpOddalono skargę. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 16 września 2025 r. W. B., za pośrednictwem platformy ePUAP, wystąp
Data orzeczenia 18 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący Bartłomiej Adamczak
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia 16 września 2025 r. W. B., za pośrednictwem platformy ePUAP, wystąpił od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku o udzielenie informacji publicznej, w następującym zakresie:1. Ile w latach 2020 - 2025 (w rozbiciu na poszczególne lata) zakończyło się spraw sądowych dotyczących Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku oraz podległych służbowo komend miejskich i powiatowych Policji - w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w sądach cywilnych (I i II istancja) - dotyczących wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy?2. Do wskazanych w powyższym pytaniu danych liczbowych, proszę podać liczby spraw rozstrzygniętych na korzyść wnioskujących o wypłatę ekwiwalentu i na korzyść Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku.3. Skany treści wszystkich orzeczeń dotyczących powyżej opisanych spraw.W odpowiedzi z dnia 26 września 2025 r. (nr Ldz. P.062-113/2025) Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku poinformował wnioskodawcę, że organ nie prowadzi statystyk w zakresie prowadzonych spraw dotyczących wypłat ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy z podziałem na terminy zakończenia oraz etapy procedowania ze wskazaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Udzielając odpowiedzi w załączeniu przekazano wnioskodawcy natomiast wydruki publicznie dostępnej bazy, tj. Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych https://orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej również jako CBOSA) wraz z podaniem sygnatur spraw toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiocie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.Jak wynika z akt sprawy, w ramach sporządzonego zestawienia podano w pierwszej kolejności wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w porządku chronologicznym od najpóźniej zapadłego wyroku wraz z podaniem sygnatury i daty zapadłego wyroku w latach: 2025 (3 kolejne wyroki z wykazu); 2024 (20 kolejnych wyroków z wykazu); 2023 (4 kolejne wyroki z wykazu); 2022 (9 kolejnych wyroków z wykazu); 2021 (22 kolejne wyroki z wykazu); 2020 (7 kolejnych wyroków z wykazu), czyli w sumie 65 kolejnych wyroków. Następnie w ramach zestawienia podano wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego począwszy od najwcześniej zapadłego wyroku wydanego w tym przedmiocie w II instancji wraz z podaniem sygnatury i daty zapadłego wyroku w latach: 2022 (13 wyroków z wykazu); 2023 (23 wyroków z wykazu); 2024 (4 wyroki z wykazu); 2025 (15 wyroków z wykazu), czyli w sumie 55 kolejnych wyroków.Tak też organ poinformował wnioskodawcę, że w latach 2020-2025 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku toczyło się 65 postępowań, zaś przed Naczelnym Sądem Administracyjnym 55 postępowań. Wskazał, że pod sygnaturami wskazanymi na wydruku, jak i portalu znajdują się zanonimizowane treści zapadłych wyroków. Jednocześnie poinformowano, że z uwagi na administracyjny charakter postępowań o ekwiwalent za urlop, nie było żadnych spraw przed sądem cywilnym.Poinfmowonao również stronę, że wszystkie sprawy prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku zakończyły się uchyleniem decyzji organu I i II instancji, zaś Naczelny Sąd Administracyjny oddalał skargi organu II instancji lub umarzał postępowanie w przypadku cofnięcia skargi.Odnosząc się do punktu 3 wniosku organ poinformował, że wskazane w wydrukach orzeczenia dostępne są na sądowym portalu Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych https://orzeczenia.ma.gov.pl - informacja ogólnodostępna.W dniu 7 października 2025 r. W. B. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.Skarżący zarzucił organowi naruszenie:1/ art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez co niespełnienie wniosku informacyjnego podlegającego udostępnieniu w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,2/ art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP - poprzez ograniczenie prawa obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i osobach pełniących funkcje publiczne, w tym o orzeczeniach sądowych zapadłych w sprawach dotyczących organu,3/ art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902) - dalej jako "u.d.i.p.", poprzez nieudostępnienie treści orzeczeń sądowych stanowiących informację publiczną, którą organ posiada jako strona postępowań sądowych,4/ art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie żądanej informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, ani nieprzedłużenie tego terminu zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.,5/ art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie żądanej informacji we wskazany sposób,6/ art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji,7/ zasady legalizmu z art. 7 Konstytucji RP oraz obowiązku działania na podstawie i w granicach prawa.Mając na uwadze ww. zarzuty skarżący wniósł o:1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,2/ zobowiązanie organu do udzielenia w pełnym zakresie odpowiedzi na wniosek niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,3/ stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,4/ zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości czterokrotności przeciętnego wynagrodzenia,5/ zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,6/ rozpoznanie sprawy z jego udziałem na rozprawie,7/ w przypadku negatywnego rozpatrzenia sprawy - uzasadnienie takiej decyzji w odniesieniu do każdego przepisu wskazanego w skardze i udowodnienie, że te przepisy nie mają racji bytu w przedmiotowej skardze.W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Organ miał obowiązek udzielić pełnej odpowiedzi w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub wydać decyzję odmowną - czego nie uczynił.Informacje o treści orzeczeń sądowych stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p. Komenda Wojewódzka Policji w Gdańsku, jako strona postępowań sądowych, posiada odpisy tych orzeczeń, które są przechowywane zgodnie z "Instrukcją kancelaryjną Policji". Twierdzenie o braku statystyk nie zwalnia organu z obowiązku udostępnienia dokumentów, którymi dysponuje. Brak decyzji, brak udostępnienia oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowi rażące naruszenie prawa do informacji publicznej i jawności życia publicznego, gwarantowanego przepisami art. 61 Konstytucji RP.Zdaniem skarżącego bezczynność organu ma charakter rażący, gdyż w sposób oczywisty zignorował on ustawowy obowiązek działania i ograniczył prawo obywatela do informacji o działalności organów publicznych.Rozwijając swoją argumentację, skarżący podkreślił, że nie prosił o analizę statystyczną, lecz o informacje faktyczne, czyli o to: ile było spraw, w rozbiciu na lata, z podziałem na KWP i komendy podległe służbowo; jak się zakończyły; jakie orzeczenia zapadły, skany orzeczeń. Wnioskował o skany treści wszystkich orzeczeń za wskazany okres, a organ jako strona postępowania posiada te dokumenty. W sekretariacie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący ustalił bowiem, że każde orzeczenie w przedmiotowych sprawach jest przesyłane do organu - Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku. Każda jednostka Policji (w tym KWP w Gdańsku) ma obowiązek prowadzić rejestry pism przychodzących i wychodzących, więc każdy wyrok sądu musi być zarejestrowany w systemie kancelaryjnym. Brak statystyki nie jest tożsamy z brakiem informacji. Nie trzeba prowadzić statystyk - wystarczy, że organ posiada dane. Dane te niewątpliwie zaś posiada, bo był stroną postępowania i otrzymał wyroki.W ocenie skarżącego powołanie się na publiczną bazę orzeczeń należy odczytywać jako uchylenie się organu od obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Organ nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej tylko dlatego, że dane są dostępne w Internecie. Zdaniem skarżącego nie można odmówić udostępnienia informacji publicznej powołując się na fakt, że informacja jest dostępna w publicznym rejestrze, jeśli wnioskodawca żąda jej udostępnienia wprost od organu. Organ ma obowiązek wskazać konkretną treść informacji lub formalnie odmówić jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej. W tym przypadku organ ani nie udzielił informacji, ani nie odmówił jej udostępnienia i pozostaje z tego powodu, zdaniem skarżącego, w bezczynności.Przesłanie wydruku z bazy orzeczeń, w ocenie skarżącego, to pozorowanie działania przez organ. Natomiast wskazanie ilości spraw w poszczególnych przedziałach czasowych tylko częściowo realizuje wniosek, skoro organ nie rozbił danych na poszczególne lata. Skarżący podniósł, że organ nie wskazał mu jakie jednostki były stroną oraz czy sprawy zostały zakończone.W zakresie pytania z punktu 2, zdaniem skarżącego, organ w ogóle nie udzielił informacji liczbowych, tylko ogólnikowo stwierdził, że wszystkie sprawy prowadzone przed WSA zakończyły się uchyleniem decyzji organów I i II instancji, zaś NSA oddalał skargi organów. Skarżący nadal więc nie wie ile konkretnie spraw zostało rozstrzygniętych w dany sposób. Nie wie też, które z tych orzeczeń dotyczyły Komendanta Wojewódzkiego, a które komend podległych.W zakresie pytania 3 skarżący zwrócił uwagę, że organ przesłał wydruk listy orzeczeń, a nie ich treść, co nie odpowiada treści jego wniosku. KWP w Gdańsku musi mieć w aktach kopie (skany lub papierowe wersje) tych wyroków. Nie może twierdzić, że ich nie posiada - w przeciwnym razie narusza przepisy kancelaryjne i ewidencyjne. Skarżący zauważył, że w bazie czasem są publikowane jedynie sentencje wyroków bez uzasadnień, a nieraz orzeczenia są zanonimizowane do tego stopnia, że nie wiadomo kogo dotyczą. Zwrócił także uwagę, że w praktyce nie wszystkie orzeczenia trafiają do bazy orzeczeń. NSA i WSA mają w tym zakresie uznaniowość techniczną i organizacyjną.W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie.Organ stwierdził, że udzielił wnioskodawcy odpowiedzi i wskazał na treść art. 10 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którą udostępnieniu na wniosek podlega każda informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej również jako "BIP") lub centralnym repozytorium. Oznacza to, że informacje, które udostępnione są w BIP wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zakładce orzecznictwo, gdzie znajduje się też link do CBOSA, nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Innymi słowy, udostępnienie informacji publicznej w BIP wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego taką informacją.Żaden z przepisów ustawy nie wymaga przy tym, aby BIP, w którym dana informacja została umieszczona, był prowadzony przez ten sam podmiot, do którego kierowany jest wniosek. Wystarczające jest, że dana informacja publiczna została skutecznie udostępniona w BIP - niezależnie od tego, który podmiot formalnie prowadzi jego stronę podmiotową. W sytuacji gdy informacja publiczna znajduje się w BIP, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie ma obowiązku udostępniać takiej informacji w formie i w sposób wskazany we wniosku. Organ zauważył, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest już stanowisko, że Portal Orzeczeń jest elementem Biuletynu Informacji Publicznej, co uprawnia właściwe organy do załatwiania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci orzeczeń sądów przez poinformowanie o możliwości zapoznania się z nimi na właściwych stronach BIP. Na poparcie swojego stanowiska organ powoła się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 713/22.Niemniej w sytuacji gdy wnioskodawca zwraca się do organu, który nie prowadzi BIP zawierającego żądaną informację, ale informacja jest już publicznie dostępna w innym BIP, to organ może skutecznie zrealizować obowiązek informacyjny, wskazując w odpowiedzi link do strony, natomiast nie ma obowiązku fizycznego przesyłania dokumentu. Organ podkreślił w tym kontekście, że prawidłowo zrealizował wniosek strony, ponieważ odesłał skarżącego do strony internetowej CBOSA, gdzie znajdują się wszystkie wnioskowane przez skarżącego orzeczenia sądowe, których sygnatury mu podano. Organ przekazał bowiem skarżącemu zestawienie wydruków tychże orzeczeń, co w łatwy sposób ułatwia odnalezienie poszczególnych spraw w publicznej bazie orzeczeń, poprzez sygnatury. Organ wyjaśnił też, że już na podstawie przekazanego przez organ wykazu, łatwo jest określić, które sprawy zakończyły się w 2020, 2021, 2022, 2023, 2024 czy 2025 roku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności.Jeżeli organowi nie można skutecznie postawić pozostawania w bezczynności, Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.W ocenie Sądu sytuacja taka zachodzi w przedmiotowej sprawie. Czynność rozpoznania wniosku została, w ocenie Sądu, dokonana terminowo, a jednocześnie rozpoznanie wniosku nastąpiło w sposób pełny i adekwatny, uwzględniając treść żądań zawartych we wniosku oraz regulacje zwarte w ustawie u.d.i.p. Tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.W świetle powołanej ustawy u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i udostępnianą na wniosek. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić, jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępniać informacji publicznej organ nie musi również, gdy została już ona wcześniej udostępniona stronie na jej wniosek lub udostępniona powszechnie w ramach informacji zamieszczonych w BIP. W takiej sytuacji rozpoznanie wniosku następuje przez wskazanie wnioskodawcy powyższego faktu w zwykłym piśmie informacyjnym.Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi natomiast, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.Podstawowym terminem rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej jest zatem termin 14 dni liczony od dnia złożenia wniosku, który należy rozumieć jako dzień wpływu wniosku do organu, to jest dzień, w którym organ mógł rzeczywiście zapoznać się z treścią wniosku i rozważyć, w jaki sposób należy go zrealizować. Przyjmuje się więc, że termin 14 dni to zarówno termin, który obowiązuje organ, gdy udostępnia informacje, jak i też gdy wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji lub też w określonym zakresie wystosowuje do wnioskodawcy pismo informacyjne w przypadkach ww. wskazanych (a więc kiedy informacja nie ma charakteru publicznej, organ jej nie posiada lub jest to informacja publiczna dostępna w innym trybie lub już też udzielona wnioskodacy albo na wniosek albo w ten sposób, że jest powszechnie dostępna w systemie teleinformatycznym BIP).W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 16 września 2025 r. Jak wynika z akt sprawy, udzielenie odpowiedzi przez organ nastąpiło pismem z dnia 26 września 2025 r. Rozpoznanie wniosku nastąpiło zatem przed upływem 14 dni.Sąd nie podziela stanowiska zawartego w skardze, aby udzielona na wniosek strony odpowiedź była niepełna. Przeciwnie, w tym zakresie, w jakim informacja mogła być udostępniona na wniosek – udzielono jej wnioskodawcy. Jednocześnie poinformowano stronę w jakiej części wniosek dotyczy informacji publicznej już publicznie udostępnionej, ustalając precyzyjnie jej zakres umożlwiający wnioskodacy proste odnalezienie informacji pod wskazanym adresem bazy CBOSA, włączonym w system teleinformatyczny BIP.W tej sprawie poza sporem pozostaje, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zapytania skarżącego ujęte we wniosku dotyczyły bowiem wyroków sądowych, kończących postępowania w danej instancji przed sądami administracyjnymi i cywilnymi we wskazanym przez skarżącego okresie czasu i dotyczących określonego rodzaju spraw. Nie budzi również wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., jako podmiot, który wykonuje zadania publiczne.Na wstępie podkreślenia wymaga, że dla organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej znaczenie ma literalna treść wniosku.Jeżeli wniosek jest sformułowany w sposób, który nieprecyzyjnie oddaje intencje wnioskodawcy, nie można stawiać organowi zarzutu, że "nie domyślił się", że być może wnioskodawca wnosi o inne informacje, niż to wynika z literalnych sformułowań wniosku. Wniosek musi być precyzyjny.Jednocześnie odpowiadając na wniosek organ nie musi używać dokładnie tych samych sformułowań, jakimi posługuje się wnioskodawca formułując pytanie. Istotne aby odpowiedź była adekwatna i nie budziło wątpliwości, że dotyczy określnego zapytania.Odnosząc się w tym kontekście do zapytania "Ile w latach 2020 - 2025 (w rozbiciu na poszczególne lata) zakończyło się spraw sądowych dotyczących Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku oraz podległych służbowo komend miejskich i powiatowych Policji - w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w sądach cywilnych (I i II istancja) - dotyczących wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy?" wskazać należy, że z zapytania tego nie wynika po pierwsze, aby skarżący domagał się podania danych z rozbiciem na Komendę Wojewódzką Policji w Gdańsku i komendy miejskie i powiatowe. Organ nie został poproszony o wskazanie wnioskodawcy jakie jednostki były stroną każdej ze spraw. Udzielona odpowiedź mogła zgodnie z formą w jaki zadano pytanie dotyczyć wszystkich spraw sądowych dotyczących Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku oraz podległych służbowo komend miejskich i powiatowych Policji.Sąd ocenia, że pytanie z punktu 1 wniosku zostało zadane w sposób uprawniający do podania danych w sposób zbiorczy, to jest, że w latach 2020-2025 r. w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku toczyło się 65 postępowań, zaś przed Naczelnym Sądem Administracyjnym 55 postępowań.Ponieważ skarżącemu równolegle udostępniono wykaz, w którym wskazano właśnie te postępowania wraz z podaniem sygnatur i datą wyroku kończącego każde z tych postępowań – a więc odpowiednio wymieniono 65 postępowań zakończonych wyrokiem przed sądem I instancji oraz 55 postępowań zakończonych wyrokiem przed sądem II instancji, nieuprawnione jest twierdzenie wnioskodacy, aby nie udzielono mu informacji o zakończonych sprawach sądowych. Z udzielonej informacji jasno wynika bowiem, że wszystkie postępowania były zakończone i takie też postępowania wskazano w odpowiedzi na wniosek.Nieuprawnione jest również twierdzenie skarżącego, że nie uzyskał w odpowiedzi informacji o liczbie spraw zakończonych przed sądami cywilnymi. Organ poinformował, że z uwagi na przedmiot (ponieważ sprawy dotyczące ekwiwalentu są sprawami administracyjnymi, a więc są rozpoznawane tylko przez sądy administracyjne) nie prowadzono żadnych spraw przed sądem cywilnym. Z powyższego, w ocenie Sądu, wynika, że skarżącemu udzielono w ten sposób informacji o zerowej liczbie spraw dotyczących Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku oraz podległych służbowo komend miejskich i powiatowych Policji zakończonych w sądach cywilnych (I i II instancja) dotyczących wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.Sąd nie podziela również twierdzenia skarżącego, że nie zrealizowano jego żądania aby informacje podać w rozbiciu na lata. W tym zakresie skarżącemu udzielono informacji w formie zestawienia, które zawiera czytelną i wyraźną informację o tym, w jakim roku zakończyła się każda z 65 spraw zakończonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i w jakim roku zakończyła się każda z 35 zakończonych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z zestawienia tego gdzie wyroki są podane w porządku chronologicznym w jasny sposób wynika liczba spraw zakończonych w danym sądzie w poszczególnych latach. W ocenie Sądu jest to zatem zrealizowanie żądania "rozbicia na poszczególne lata".Nie wymaga w ocenie Sądu przy tym szczególnego wysiłku odczytanie z tak przygotowanego zestawienia, że w odniesieniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w roku 2025 r. zakończyły się 3 sprawy (3 kolejne wyroki z wykazu z datą 2025 r.); w 2024 r. – 20 spraw (20 kolejnych wyroków z wykazu); w 2023 r. – 4 sprawy (4 kolejne wyroki z wykazu); w 2022 r. – 9 spraw (9 kolejnych wyroków z wykazu); w 2021 r. – 22 sprawy (22 kolejne wyroki z wykazu); w 2020 – 7 spraw (7 kolejnych wyroków z wykazu), czyli w sumie 65 spraw w przedziale czasowym 2020-2025. Następnie w ramach zestawienia podano wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego począwszy od najwcześniej zapadłego wyroku wydanego w tym przedmiocie w II instancji wraz z podaniem sygnatury i daty zapadłego wyroku w latach: 2022 (13 wyroków z wykazu) – a więc 13 zakończonych wyrokiem z 2022 r. spraw; 2023 (23 wyroków z wykazu) – a więc 23 zakończonych wyrokiem z 2023 r. spraw; 2024 (4 wyroki z wykazu) – a więc 4 zakończonych wyrokiem z 2024 r. spraw; 2025 r. (15 wyroków z wykazu) – a więc 15 zakończonych wyrokiem z 2025 r. spraw, czyli w sumie 55 kolejnych wyroków w przedziale czasowym 2020-2025.Reasumując, w ocenie Sądu, odpowiedź na punkt 1 wniosku została zrealizowana w pełnym i adekwatnym zakresie uwzględniając literalną treść wniosku.Odnosząc się do punktu 2 wniosku, w ocenie Sądu, poprzez udzieloną odpowiedź organ podał liczbę spraw rozstrzygniętych na korzyść wnioskujących o wypłatę ekwiwalentu i tych na korzyść Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku.Udzielono bowiem odpowiedzi, że wszystkie sprawy prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku zakończyły się uchyleniem decyzji organu I i II (a więc niewątpliwie na korzyść wnioskujących o wypłatę ekwiwalentu) oraz że Naczelny Sąd Administracyjny oddalał skargi organu II instancji lub umarzał postępowanie w przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej (a więc również na korzyść wnioskujących o ekwiwalent). Skoro w tym samym piśmie organ poinformował jednocześnie, że ilość wszelkich spraw zakończonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym to 65 spraw, a ilość wszystkich spraw zakończonych przez Naczelnym Sądem Administracyjnym to 55 spraw, to udzielił czytelnej informacji, że wszystkie te sprawy, które w latach 2020-2025 zakończyły się przed I i II instancją w ramach sądownictwa administracyjnego zakończyły się na korzyść wnioskujących o ekwiwalent.O bezczynności organu nie świadczy okoliczność, że nie napisał wprost w udzielonej odpowiedzi, że żadna ze spraw nie zakończyła się korzystnie dla Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku. Jest to bowiem oczywiste, skoro podał, że wszystkie wyniki wszystkich spraw były korzystne dla wnioskujących o ekwiwalent.Punkt 3 wniosku skarżący sformułował w następujący sposób "Skany treści wszystkich orzeczeń dotyczących opisanych wyżej spraw", domagając się w ten sposób skanów dokumentów w postaci odpisów wyroków, jakie Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku, jako strona postępowań o wypłatę ekwiwalentu, musi mieć w swojej wewnętrznej dokumentacji i które to wyroki wskazał stronie w ramach odpowiedzi na punkt 1 i 2 wniosku.Sąd ocenił, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku nie był zobowiązany do udostępniania skanów wyroków i poszukiwania na żądanie skarżącego ich oryginałów wysłanych organowi przez sądy administracyjne i zgromadzonych w dokumentacji wewnętrznej, w sytuacji gdy wszystkie wyszczególnione przez organ w odpowiedzi wyroki zostały opublikowane w ramach systemu BIP.W ocenie Sądu w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, nie budzi wątpliwości, że Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl jest elementem Biuletynu Informacji Publicznej. Uprawnia to właściwe organy do załatwiania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci orzeczeń sądów administracyjnych, które zostały opublikowane w tej bazie, przez poinformowanie o możliwości zapoznania się z nimi w sposób ogólnodostępny.Zauważyć należy, że stosownie do art. 8 ust. 1 u.d.i.p. został stworzony urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej. Informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2. (art. 8 ust. 2 u.d.i.p.). Podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5 u.d.i.p. Podmioty, o których mowa te mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne (art. 8 ust. 3 u.d.i.p.). Biuletyn Informacji Publicznej stanowi zatem specjalny, urzędowy, elektroniczny publikator, działający w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, służący udostępnianiu wybranych kategorii informacji publicznych. Wyroki sądów administracyjnych są informacją publiczną udostępnianą przez sądy administracyjne w BIP na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie w zw. z art. 8 ust. 3 u.d.i.p., poprzez odesłanie do bazy CBOSA.Istotny w niniejszej sprawie jest zatem art. 10 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Zgodnie z art. 10 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wynika zatem, że wniosek o udostępnienie informacji, która jest już powszechnie dostępna w związku z informacjami udostępnianymi w systemie BIP przez określone podmioty, nie jest już udostępniana na wniosek.Tym samym, gdy żądana informacja publiczna została już opublikowana w ramach systemu teleinformatycznego BIP, organ nie pozostaje w bezczynności gdy nie udostępnia jej na wniosek. W takiej sytuacji organ nie ma również podstaw do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Natomiast powinien poinformować wnioskodawcę, że określona informacja jest już opublikowana jako publicznie dostępna i wskazać jak wnioskodawca ma ją odnaleźć.W ocenie Sądu takiej informacji udzielono stronie w piśmie z dnia 26 września 2025 r. i była ona wystarczająca aby odnaleźć żądaną informację.Organ wskazał wnioskodawcy adres strony internetowej przeznaczonej do publikacji treści wyroków sądów administracyjnych, które w wersji zanonimizowanej są ogólnodostępne. Dodatkowo przesłał wnioskodawcy stworzone w oparciu o tę stronę zestawienie, wyszczególniając sygnatury wyroków, co do których udzielając informacji oświadczył, że są to wszystkie rozstrzygnięcia spraw z lat 2020-2025, dotyczące spraw zwrotu ekwiwalentów za niewykorzystany urlop, co objęło 65 wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz 55 wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazane zestawienie potwierdza, że wszystkie wyroki, jakie organ wskazał wnioskodawcy, zostały opublikowane w bazie CBOSA, stanowiącej część systemu teleinformatycznego BIP.W tej sytuacji działanie organu stanowiło prawidłowe załatwienie również punktu 3 wniosku. W tej sprawie nie ma wątpliwości, że wskazane skarżącemu informacje zawarte w bazie CBOSA (orzeczenia sądowe o podanych przez organ sygnaturach) odnoszą się bezpośrednio (wprost) do przedmiotu i zakresu punktu 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a więc zawierają wszystkie dane istotne z punktu widzenia pytającego. Ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności poza wpisaniem na stronie CBOSA kolejnych sygnatur spraw wskazanych stronie przez organ przy realizacji wniosku.Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutu pozostawania przez organ w bezczynności. Rozpoznanie wniosku strony z dnia 16 września 2025 r. było terminowe i adekwatne do treści żądania oraz zakresu informacji publicznej, o jaką można występować w trybie wnioskowym.Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.. oddalił skargę.