Wyrok - II SA/Kr 860/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Uchylono decyzję organu II i I instancji. Wodne prawo, Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. D., J. S., S. S., P. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 maja 2025 r. znak: SKO.PW/4171/23/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzUchylono decyzję organu II i I instancji. Wodne prawo, Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. D., J. S., S. S., P. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 maja 2025 r. znak: SKO.PW/4171/23/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
biegły
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jacek Bursa
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję organu II i I instancji
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 16 maja 2025 r. znak SKO.PW/4171/23/2025, w związku z wnioskiem A. D., P. M., M. M., S. S. oraz J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 10 lutego 2025 r. znak SKO.PW/4171/110/2024, orzekającą o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 28 marca 2022 r. znak SKO.PW/4171/3/2022, utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z 3 grudnia 2021 r. znak GK.6331.34.2019, utrzymało w mocy ww. decyzję Kolegium z 10 lutego 2025 r.Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "K.p.a.", w zw. z art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.), dalej: "P.w.".Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.Wójt Gminy Z. decyzją z 3 grudnia 2021 r. znak GK.6331.34.2019 nakazał A. D., właścicielce działek nr [...], [...], S. S. i J. S., właścicielom działki nr [...], P. M. i M. M., właścicielom działki nr [...] (wszystkie działki w miejscowości W. wykonanie w terminie do 30 czerwca 2022 r.:1) podniesienia korony muru oporowego lub obniżenia niwelety drogi na działkach nr [...], [...] tak, aby korona muru była powyżej niwelety drogi co najmniej o 15 cm (głównie wzdłuż granic z działkami nr [...] i [...]),2) rowu o głębokości minimum 150 mm przy szerokości dna minimum 100 mm lub podziemnego kanału kołowego ("rura") o średnicy minimum 200 mm, zbierającego wody z powierzchni drogi na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Tak kanał podziemny jak i rów otwarty powinny charakteryzować się spadkiem wynoszącym co najmniej trzy promile (3 cm różnicy wysokości na każde 10 m długości),3) drenażu podziemnego na głębokości 2 m poniżej niwelety drogi na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Należy posadowić drenaż w postaci rur perforowanych w obsypce filtracyjnej obłożonej geowłókniną ze spadkiem podłużnym drenażu co najmniej trzy promile,4) zbiornika szczelnego lub kilka zbiorników szczelnych o objętości 8 m3 (w przypadku kilku zbiorników suma ich objętości powinna także wynosić 8 m3) zbierającego wody z powierzchni drogi na działkach nr [...], [...], [...], [...], jak i wody zbierane przez drenaż podziemny.lub1) utwardzonej nawierzchni drogowej z kostki brukowej na działkach nr [...], [...], [...], [...], nachylonej w kierunku południowym;2) odwodnienia liniowego wzdłuż południowej krawędzi drogi na działkach nr [...], [...], [...], [...];3) szczelnych zbiorników posadowionych na działkach nr [...], [...], [...], [...], każdy o pojemności 3,4 m3, zbierających wody z odwodnienia liniowego.Teren działek nr [...], [...], [...] i [...], jak i teren działek wnioskodawców, przed wybudowaniem drogi i budynków mieszkalnych, był użytkowany rolniczo. Spływająca woda stopniowo ulegała koncentracji w rejonie dna bardzo płaskiej doliny, zwłaszcza na działkach nr [...] i [...]. Działki nr [...], [...], [...] i [...], jak i teren działek wnioskodawców leżą dość wysoko na stoku, w początkowej części doliny i dlatego nie były zbytnio narażone na występowanie gwałtownego skoncentrowanego spływu powierzchniowego. Na przedmiotowym terenie, przed ich zabudowaniem, występował i zdecydowanie dominował rozproszony spływ powierzchniowy wód opadowych i roztopowych. W poprzek stoku i opisanej powyżej bardzo płaskiej doliny powstała droga utwardzona tłuczniem, przebiegająca po północnych częściach działek nr [...], [...], [...] i [...]. Przedmiotowa droga została posadowiona na nasypie niwelującym spadek terenu. Nasyp ten dodatkowo, od strony północnej, czyli od strony działek należących do wnioskodawców został wzmocniony i ustabilizowany wysokim murem oporowym. Poziom górnej krawędzi muru jest w przybliżeniu wyrównany do wysokości górnej powierzchni drogi na działkach nr [...], [...], [...] i [...].Wybudowanie drogi i muru spowodowało silne skupienie spływu powierzchniowego. Woda przelewa się przez koronę muru, spływa w klasycznie skoncentrowanej formie. Głównym punktem przelewania się tej wody przez koronę muru jest miejsce schodkowego obniżenia wysokości muru, strumień wody w skoncentrowanej formie trafia na działki wnioskodawców. Jest to szybki spływ dużych ilości wody skupiony w wąskiej strefie. Spływ ten ma dużą energię i silne własności erozyjne.Kolejno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie ww. decyzją z 28 marca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta z 3 grudnia 2021 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 23 stycznia 2023 r. sygn. II SA/Kr 753/22 oddalił skargę A. D. na ww. decyzję Kolegium z 28 marca 2022 r.W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził m.in., że w przedmiotowej sprawie wykazano, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji nakazującej wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom ze względu na stwierdzoną zmianę stosunków wodnych, a zgromadzony materiał dowodowy okazał się wystarczający do przyjęcia, że ustalenia organów co do stanu faktycznego były prawidłowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że zmianę, o której mowa w art. 234 ust. 3 P.w., stanowi budowa drogi i muru oporowego na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Okoliczność wybudowania drogi i muru oporowego pozostaje w sprawie bezsporna.Dalej WSA wskazał, że opisana wyżej zmiana szkodliwie oddziałuje na działki sąsiednie powodując zawilgocenie działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Okoliczności w tym zakresie ustalone zostały podczas wizji terenowych (oględzin) oraz znalazły potwierdzenie w przeprowadzonym dowodzie z opinii biegłego. Wykazano tym samym związek przyczynowo-skutkowy między zmianą stosunków wodnych a szkodliwym oddziaływaniem na ww. działki.Podczas wizji 17 października 2019 r. stwierdzono istnienie muru oporowego na działkach nr [...], [...], [...], [...] ograniczającego od północy drogę dojazdową do tych działek. Droga ta, wykonana z kruszywa, nie posiadała kanalizacji deszczowej. Stwierdzono nasączenie wodą skarpy ziemnej istniejącej po północnej stronie muru, pomimo suchego okresu poprzedzającego wizję. Stwierdzono również, że gleba na tych działach była nasyconą wodą, co świadczyło o długotrwałym oddziaływaniu wód gruntowych.W opinii z 29 listopada 2019 r. biegły hydrolog i hydrogeolog stwierdził, że "budowa drogi i muru oporowego na działkach [...], [...], [...] i [...] spowodowała zmianę stanu wody na tych działkach szkodliwą dla obszaru działek [...], [...],[...], [...] i [...] w rozumieniu art. 234 Ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (...). Doszło bowiem do skupienia spływu powierzchniowego – spływ rozproszony zmienił się w spływ skoncentrowany, o znacznej energii i dużej sile erozyjnej."W trakcie kolejnych oględzin, przeprowadzonych 12 marca 2021 r. stwierdzono, że w obrębie muru oporowego i drogi nie dokonano żadnych zmian, a jednocześnie stwierdzono pęknięcia w murze, od strony działki wnioskodawców, ze śladami wysączającej się wody. W obrębie muru stwierdzono również punktowe wycieki wody. Stwierdzono wybudowanie na działkach nr [...] i [...], wzdłuż południowej strony drogi, ogrodzenia betonowego blokującego spływ powierzchniowy z kierunku południowego.W opinii z 19 kwietnia 2021 r. biegły hydrolog i hydrogeolog stwierdził, że "pomimo wybudowania na działkach nr [...] i [...] ogrodzenia redukującego spływ powierzchniowy zmiana stosunków wodnych w omawianym obszarze nadal jest wysoce szkodliwa dla działek wnioskodawców. Zmiana ta polega na: 1) skoncentrowaniu spływu powierzchniowego (a więc zwiększeniu jego intensywności i siły erozyjnej) na wąskim fragmencie stoku – spływ odbywa się przez obniżoną część drogi i muru oporowego na granicy działek [...] i [...] z działkami [...] o [...]; 2) zwiększenie zawilgocenia działek [...], [...], [...], [...] i [...] po północnej stronie muru oporowego wskutek znacznego (do 1,8 m) nadsypania terenu na działkach nr [...], [...], [...] i [...] oraz wymuszonego przepływu wód pod murem."WSA uznał, że opinia biegłego odpowiada wyczerpująco na wszystkie postawione pytania i wątpliwości; jest dokładna i rzetelna, a udzielone wyjaśnienia w kolejnych pismach na zarzuty odwołujących logicznie i jednoznacznie uzupełniają przedłożoną opinię.WSA nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaproponowanych przez biegłego dwóch alternatywnych rozwiązań, na podstawie których organ I instancji sformułował nakazy wyrażone w sentencji decyzji. Uzasadnienie dla tych rozwiązań jest spójne i logicznie wiąże się z wywodami biegłego odnoszącymi się do ustalonej szkodliwej zmiany stosunków wodnych.WSA stwierdził, że wskazanie przez biegłego innych przyczyn (współprzyczyn) szkodliwego oddziaływania (np. częściowe podcięcie wyżej leżącego stoku) nie wyłącza odpowiedzialności właścicieli działek szkodliwie oddziałujących na inne działki w zakresie stwierdzonej przyczyny szkodliwego oddziaływania, a tym samym uzasadnia wydanie decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego albo nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, jeśli tylko wykazany zostanie szkodliwy wpływ konkretnej zmiany stosunków wodnych na działki sąsiedniej, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.Pismem z 24 lipca 2023 r. A. D., P. M., M. M., S. S. oraz J. S., reprezentowani przez radcę prawnego, zwrócili się do organu I instancji o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Wójta Gminy Z. z 3 grudnia 2021 r. oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji.Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano wyjście na jaw dnia 26 czerwca 2023 r. w trakcie wizji na nieruchomościach uczestników postępowania istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi, który wydał decyzję, a które miałyby niewątpliwie wpływ na treść wydanej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Zdaniem wnioskodawców oba warianty prac są niewykonalne i nieskuteczne w świetle celu, któremu mają służyć. Ujawniono:1) przebieg infrastruktury istniejącej drogi, uzbrojenia terenu, sieci przyłączy mediów biegnących w drodze oraz projekt budowlany "Budowy muru oporowego", który z uwagi na istnienie stopy muru i jej położenie przesądza o braku technicznej możliwości wykonania prac;2) postanowienia planu miejscowego, zgodnie z którym na terenie 04.MN.12 w zakresie modernizacji, rozbudowy i budowy systemu odprowadzania wód deszczowych obowiązuje zasada powierzchniowego odprowadzania wód opadowych i odprowadzania ich do odbiorników lub do gruntu oraz szczególny obowiązek utrzymania min. 60% powierzchni terenu inwestycji jako biologicznie czynnej;3) wpływ przeprowadzenia oględzin nieruchomości w 2019 r. na fakt i zakres stwierdzonego naruszenia stosunków wodnych, albowiem był to rok zakończenia inwestycji budowlanych na większości działek, gdy powierzchnia była świeżo zagospodarowana, co, biorąc pod uwagę rodzaj gruntu, implikowało przejściowość stanu, który nie istniał w 2021 r. (wydanie decyzji) ani teraz;4) stan zagospodarowania terenu, zieleni i wykonanych prac na chwilę wydania decyzji, który rodzi wątpliwości co do tego, czy był wówczas szkodliwy wpływ naruszenia stosunków wodnych.Wójt Gminy Z. postanowieniem z 3 października 2023 r. znak GK.6331.34.2019 odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany stanu wody na działkach nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. , zakończonego ostateczną decyzją Wójta z 3 grudnia 2021 r.W wyniku rozpoznania zażalenia na ww. postanowienia Wójta, Kolegium uchyliło ww. postanowienie z 3 października 2023 r. w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości (postanowienia SKO z 30 listopada 2023 r.), jednocześnie przekazując rozpoznanie sprawy właściwemu organowi - tj. Kolegium.W związku z powyższym Kolegium postanowieniem z 28 grudnia 2023 r. znak: SKO.Oś/4171/102/2023 wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją SKO w Krakowie z 28 marca 2022 r. znak SKO.PW/4171/3/2022.Następnie decyzją z 2 lutego 2024 r. znak SKO.PW/4171/102/2023 Kolegium odmówiło uchylenia decyzji Kolegium z 28 marca 2022 r., wskazując, że w stanowisku merytorycznym mgr inż. J. L. nie ma nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, ale nieznanych organowi.Wnioskodawcy wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. W swoim wniosku strony podniosły m.in. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego postępowania wyjaśniającego, uznanie, że nie ujawniono nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji Wójta, a które były nieznane Wójtowi w dniu wydania decyzji. Zarzucono również organowi zaniechanie stosowania zasady budowania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz błędne uznanie, że w sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu odwoławczego z 28 marca 2022 r., mimo iż zdaniem stron:1) w trakcie oględzin nieruchomości pracownik wydający decyzję z upoważnienia wójta i biegły, podali, że postanowienia planu miejscowego nie były im znane i nie zostały uwzględnione (podobnie z projektem budowlanym "Budowy muru oporowego");2) propozycja P. M. i S. S. powinna być rzetelnie rozważona, a nie przyjęta jako wiążąca (poza tym żadna ze stron nie wiedziała wówczas o sposobie posadowienia stopy muru, więc nie mogła przekazać wiedzy w tym zakresie).Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 5 kwietnia 2024 r. znak SKO.PW/4171/18/2024 utrzymało w mocy ww. decyzję Kolegium z 2 lutego 2024 r., wskazując m.in., że dowód z opinii biegłego i propozycja P. M. i S. S. zostały ocenione w toku kontroli sądowej (ww. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 23 stycznia 2023 r., sygn. II SA/Kr 753/22). Stwierdziło też, że "nową okolicznością faktyczną" nie jest odmienna ocena znanych organowi okoliczności i dowodów.Na skutek wniesionej skargi, prawomocnym wyrokiem z 30 września 2024 r. sygn. II SA/Kr 932/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Kolegium z 5 kwietnia 2024 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z 2 lutego 2024 r.WSA w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał m.in., że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zostały naruszone stosunki wodne i że szkodliwe zmiany wpływają na grunty sąsiednie, bo to niewątpliwie zostało rozstrzygnięte. Zdaniem WSA w sprawie tej należy jednak poddać ocenie, czy wiedza o tym jak został zaprojektowany i wybudowany mur oporowy i droga którą wspiera, ma wpływ na sformułowane w decyzji Wójta z 3 grudnia 2021 r. nakazy.WSA powtórzył przy tym, że nowym dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie może być m.in. opinia biegłego sporządzona po wydaniu decyzji. Może ona co najwyżej ujawniać nowe fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.Nadto istnienie w dacie wydania decyzji aktu prawnego rangi powszechnie obowiązującej stanowiącego rozporządzenie wydane na podstawie ustawy nie może być uznane za ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję.Wniosek o wznowienie postępowania został złożony na etapie, gdy zobowiązani przystąpili do wykonania decyzji Wójta z 3 grudnia 2021 r. nakazującej wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Wniosek o wznowienie postępowania poprzedzony został wizją w terenie zorganizowaną przez Wójta 26 czerwca 2023 r. w sprawie ustalenia szczegółowych warunków wykonania decyzji Wójta z 3 grudnia 2021 r. (k. 284 akt adm.). Wizja ta była odpowiedzią na pismo skarżącej z 24 marca 2023 r. (k. 208-212), w którym wnosiła o uszczegółowienie obu wariantów wykonania decyzji, co z kolei miało związek z tym, że projektant oczekiwał od skarżącej wielu dokładnych informacji dotyczących rozwiązań projektowych, tak aby nakazy zawarte w decyzji zostały prawidłowo wykonane.WSA wyraźnie wskazał, że spośród wszystkich nowych istotnych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, tylko pierwsza z nich, tj: "1 przebieg infrastruktury istniejącej drogi, uzbrojenia terenu, sieci przyłączy mediów biegnących w drodze oraz projektu budowlany "Budowy muru oporowego", który z uwagi na istnienie stopy muru i jej położenie przesądza o braku technicznej możliwości wykonania prac" – mogła podlegać rozwadze organów.Natomiast brak znajomości przez organ postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (z 2005 r.), będącego aktem prawa miejscowego, nie stanowi takiej przesłanki. Podobnie pozostałe okoliczności wskazane w samym wniosku w pkt. 3 i 4 nie stanowią żadnych okoliczności, które istniałyby w dniu wydania decyzji, a których nie znał organ. Polemika mgr Inż. J. L. (z lipca 2023 r.) z treścią opinii biegłego dr hab. inż. B. R. także nie ma w sprawie znaczenia i nie jest okolicznością lub dowodem o których mowa w art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a.WSA podkreślił, że nie zawsze możliwe jest sformułowanie rozstrzygnięcia w decyzji nakazującej wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom prawidłowych i odpowiednich nakazów wyłącznie w oparciu o opinię biegłego hydrologa.W niektórych przypadkach dotyczących sytuacji, gdy zmiana stosunków wodnych wynika z legalnie (w zgodzie z prawem budowlanym) wykonanych robót budowlanych, wnioski biegłego hydrologa co do rekomendowanych do zastosowania rozwiązań technicznych powinny zostać powiązane lub zweryfikowane lub uzgodnione przez biegłego posiadającego wiadomości specjalne i odpowiednie uprawnienia – stosownie do art. 12 ustawy Prawo budowlane, z zakresu "fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych". Wykonanie nakazów zawartych w decyzji wydanej na podstawie art. 234 P.w., może bowiem wchodzić w kolizję z istniejącymi już w terenie rozwiązaniami technicznymi i konstrukcyjnymi. Biegły hydrolog nie ma obowiązku znać tych rozwiązań, nawiązywać do tych rozwiązań, a nadto nie ma w tym zakresie ani wiadomości specjalnych ani stosownych uprawnień.Rzeczą organu administracyjnego, a nie biegłego hydrologa, jest sformułowanie w decyzji z zakresu zmiany stosunków wodnych takich nakazów, które są poprawne, bezpieczne i skuteczne. Opinia biegłego hydrologa jest bowiem jednym z dowodów w sprawie, a nie projektem decyzji. Taka właśnie sytuacja może mieć miejsce w kontrolowanym postępowaniu, co nie zostało przez organ rozważone.Kolejno WSA stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w chwili formułowania nakazów znany był organowi fakt, że w drodze na działkach [...], [...], [...], [...] znajduje się uzbrojenie terenu (sieci lub przyłącza, bo to nie zostało wyjaśnione).Jednakże w aktach sprawy nie znajduje się i nigdy nie został przez organ przeanalizowany kompletny projekt budowlany dotyczący spornego muru oporowego, czyli najistotniejszego elementu, który ukształtował, wraz z drogą która wspiera, nowy szkodliwy stan wody na gruncie. Fragmenty projektu budowlanego w zakresie muru oporowego znajdują się co prawda w aktach (k. 87–108) jednak nie zawierają jego najistotniejszej części, czyli projektu konstrukcyjnego muru oporowego - zarówno części graficznej (rysunków) jak i tekstowej. Nie zostało także wyjaśnione, czy mur został zaprojektowany zgodnie z zasadami sztuki budowlanej (odpowiedzialność za rozwiązania przyjęte w projekcie ponosi wyłącznie projektant – art. 34 ust. 3d pkt. 3 ustawy Prawo budowlane) ani też, czy mur ten został wybudowany zgodnie z projektem. Na podstawie akt sprawy nie jest też wiadome, jak zaprojektowana i wybudowana została droga wewnętrzna oraz media w niej przebiegające.Tymczasem nawet biegły hydrolog w opinii uzupełniającej (k. 132–148), na str. 12 wskazywał, że "w okresie od pierwszej wizji lokalnej w obrębie muru pojawiło się pęknięcie, przez które po opadach wysącza się woda. (...) W tej sytuacji zasadna jest obawa o wytrzymałość muru oporowego i stateczność nasypu podtrzymywanego przez ten mur przy czym biegły nie jest uprawniony do oceny wytrzymałości i stabilności tej konstrukcji, a prowadzone postępowanie administracyjne, w ramach którego sporządzona został niniejsza opinia, dotyczy wyłącznie zmiany stosunków wodnych. (...) biegły zapoznał się z projektem muru oporowego (bez ilustracji i części obliczeniowej, które nie zostały dołączone do akt postępowania)".WSA podsumował, że w niniejszej sprawie nie chodzi o to, aby ponownie dociekać czy stosunki wodne uległy zmianie i czy szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, bo to zostało niewątpliwe rozstrzygnięte i nie ma co do tego żadnych wątpliwości.W sprawie chodzi o to, aby poddać ocenie to, czy wiedza o tym, jak został zaprojektowany i wybudowany mur oporowy i droga którą wspiera, ma wpływ na sformułowane w decyzji Wójta z 3 grudnia 2021 r. nakazy. Istotna jest zatem odpowiedź na pytanie, czy gdyby organ zbadał ww. kwestie w postępowaniu zwykłym poprzez przeanalizowanie z udziałem biegłego o stosownych uprawnieniach projektu budowlanego muru i drogi oraz ustalił, czy obiekty te wykonane zostały zgodnie z projektem, to czy miałoby to wpływ na treść rozstrzygnięcia.WSA końcowo podkreślił, że nie przesądza wiążąco, czy wpływ taki istniał, czy nie, bo te właśnie ustalenia będą przedmiotem ponownie prowadzonego przez organ postępowania.Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w trybie wznowieniowym, Kolegium decyzją z 10 lutego 2025 r. odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Kolegium z 28 marca 2022 r. W uzasadnieniu wskazało m.in., że kierując się wytycznymi WSA zawartymi w wyroku z 30 września 2024 r. sygn. II SA/Kr 932/24 stanęło na stanowisku, iż pełniejsze ustalenie okoliczności związanych z projektem budowlanym muru i drogi oraz zgodności wykonania ich z tymże projektem nie wpłynęłoby na treść rozstrzygnięcia decyzji Wójta z 3 grudnia 2021 r.W uzasadnieniu decyzji Kolegium zwróciło uwagę na szczególny charakter postępowania w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego, które jest instytucją, z której korzystać powinno się tylko wyjątkowo, w ściśle określonych sytuacjach - jest to bowiem wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. W analizowanej sprawie Kolegium nie znalazło podstaw do uznania, że brak dowodu z opinii biegłego w zakresie budownictwa wpłynąłby na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Odniesiono się do twierdzeń biegłego hydrologa, który wskazał, że szczegółowe informacje dotyczące projektu muru i drogi dojazdowej nie są niezbędne do określenia zmiany stanu wody na gruncie, co jest istotą postępowania prowadzonego na podstawie art. 234 P.w. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji zawarł w treści decyzji alternatywne rozwiązanie, które może być wykorzystane w przypadku niemożliwości wykonania wskazanego w decyzji jako pierwszego rozwiązania.W odniesieniu do licznych uwag stron zawartych w aktach sprawy w zakresie zmiany przedmiotowej decyzji Kolegium zwróciło uwagę na instytucję zmiany decyzji, zgodnie z art. 155 K.p.a., której ewentualne zastosowanie Strony winny rozważyć w niniejszej sprawie.Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się A. D., Pan P. M., M. M., S. S. i J. S., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego i wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku podtrzymano dotychczasową argumentację w sprawie. Wskazano na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego postępowania wyjaśniającego, uznanie, że nie ujawniono nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji Wójta, a które były nieznane Wójtowi w dniu wydania decyzji, naruszenie zasad ogólnych K.p.a., a to budzenia zaufania do organów państwa i brak wyczerpującego przedstawienia argumentów, jakimi kierował się organ.Nadto zarzucono naruszenie art. 234 P.w. poprzez błędne zastosowanie w zw. z art. 145 K.p.a. poprzez nieuznanie istotnych nowych okoliczności istniejących w dniu wydawania decyzji w przedmiocie nakazów w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 234 P.w., a nieznanych organowi, który wydawał decyzję.Następnie Kolegium opisaną na wstępie decyzją z 16 maja 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Kolegium z 10 lutego 2025 r.W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 145 § 1, art. 146, art. 147, art. 148, art. 149, art. 150, art. 151 i art. 127 § 3 K.p.a. i wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia skarżonej decyzji tegoż Kolegium.Ponownie organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść art. 16 § 1 K.p.a., art. 2 Konstytucji RP, oraz art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 oraz art. 145b § 1 K.p.a. Wskazał, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe przesłanki (wady postępowania), wymienione w powołanych wyżej przepisach K.p.a. Jednocześnie stwierdził, że normy prawne zawarte w ww. regulacjach dotyczących podstaw wznowieniowych, należy interpretować zawężająco, zgodnie z ww. zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnej.Wskazał, że w orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, z którego wynika, że instytucja wznowienia postępowania stanowi szczególny tryb postępowania, przesłanki jej zastosowania należy interpretować ściśle (wąsko). Nie można w takiej sytuacji przypisywać przesłankom wznowieniowym szerszego znaczenia, niż wyrażone wprost w przepisie prawa (vide: Wyrok WSA w Warszawie z 22.08.2024 r., VIII SA/Wa 499/24, LEX nr 3793944).Dalej Kolegium wyjaśniło, że wśród przesłanek wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. podaje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.Za orzecznictwem sądów administracyjnych organ II instancji podkreślił, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone (wyrok NSA z 19 maja 2022 r., sygn. I GSK 2509/18, LEX nr 3369034).Ponadto okoliczność ta musi mieć charakter prawotwórczy, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.Równocześnie taka "nowa, istotna okoliczność" musiała istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie mogła być znana organowi, który wydał decyzję (wyrok WSA w Krakowie z 31 października 2024 r., sygn. III SA/Kr 1460/24, LEX nr 3787857, wyrok NSA z 26 marca 2024 r., sygn. III OSK 3411/21, LEX nr 3700574).Dalej Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie 24 lipca 2023 r. wpłynął wniosek w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, w którego uzasadnieniu wskazano, że na jaw wyszły nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję, a które miałyby niewątpliwie wpływ na treść wydanej decyzji.Jako nowe okoliczności wskazano ujawnienie przebiegu infrastruktury istniejącej drogi, ujawnienie zapisów obowiązującego MPZP, ujawnienie upływu terminu, w którym doszło do oględzin, ujawnienie aktualnego na chwilę wydania decyzji stanu zagospodarowania terenu, zieleni i prac wykonanych na nieruchomościach.Według Kolegium WSA w Krakowie w wyroku z 30 września 2024 r. sygn. II SA/Kr 932/24 wskazał, że organ powinien ocenić, czy wiedza o tym jak został zaprojektowany i wybudowany mur oporowy i droga, którą wspiera, ma wpływ na sformułowane w decyzji Wójta z 3 grudnia 2021 r. nakazy. Istotna jest zatem odpowiedź na pytanie, czy gdyby organ zbadał ww. kwestie w postępowaniu zwykłym poprzez przeanalizowanie z udziałem biegłego o stosownych uprawnieniach projektu muru i drogi oraz ustalił, czy obiekty te wykonane zostały zgodnie z projektem, to czy miałoby to wpływ na treść rozstrzygnięcia.Kolegium zgodziło się wobec powyższego ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu decyzji Kolegium z 10 lutego 2025 r. znak SKO.PW/4171/110/2024, że pełniejsze ustalenie okoliczności związanych z projektem budowlanym muru oporowego i drogi, a także zgodności wykonania ich z tymże projektem, nie wpłynęłoby na treść rozstrzygnięcia organu I instancji.Ustosunkowując się do twierdzeń zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji własnej z 10 lutego 2025 r. odnośnie braku spełnienia przesłanki wyrażonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.Uzasadniając odmowę uchylenia decyzji Kolegium powołało się na fakt kontroli decyzji Kolegium z 28 marca 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, dokonanej przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z 23 stycznia 2023 r. sygn. II SA/Kr 753/22 oddalił skargę na decyzję Kolegium z 28 marca 2022 r. WSA wskazał przy tym, że organy właściwie wyjaśniły okoliczności sprawy, realizując należycie wymogi art. 7, art. 77 § 1 art. 80 K.p.a., a przez to postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy.Odmienna ocena Kolegium, jakoby w zwykłym postępowaniu administracyjnym w sprawie naruszenia stosunków wodnych zabrakło przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego o stosownych uprawnieniach w zakresie budownictwa, stanowiłaby zdaniem organu odwoławczego podważenie twierdzeń zawartych w ww. prawomocnym wyroku WSA z 23 stycznia 2023 r.Ponadto organ I instancji posiadał wiedzę nt. istniejących sieci w drodze na działkach [...], [...], [...], [...], o czym podaje również WSA w Krakowie w ww. wyroku z 30 września 2024 r., skoro zgodnie z wnioskiem P. M. i S. S. rozważył i dopuścił alternatywne rozwiązanie, które zostało wyrażone w treści decyzji I instancji z 3 grudnia 2021 r.Odnośnie pozostałych nowych faktów i dowodów zawartych we wniosku o wznowienie postępowania Kolegium nie znalazło podstaw do uznania tychże okoliczności za desygnaty mogące realizować przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.Kolegium wskazało, że nie znalazło podstaw do uznania, że dodatkowe przeanalizowanie w postępowaniu zwykłym z udziałem biegłego o stosownych uprawnieniach z zakresu budownictwa projektu muru oraz drogi, którą wspiera i ustalenie, czy obiekty te wykonane zostały zgodnie z projektem, wpłynęłoby na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że powołany w sprawie biegły hydrolog w swojej opinii z 19 kwietnia 2021 r. oświadczył, że zapoznał się z projektem muru oporowego, natomiast szczegółowe informacje dotyczące projektu muru i drogi dojazdowej nie są niezbędne do określenia zmiany stanu wody na gruncie, co pozostaje wszak istotą postępowania prowadzonego na podstawie art. 234 P.w.Zdaniem Kolegium nie zachodziła potrzeba powoływania kolejnego biegłego specjalisty - w tym przypadku o stosownych uprawnieniach z zakresu budownictwa, który oceniłby m.in. legalność wybudowanego obiektu w postaci muru oporowego oraz drogi, którą ten mur wspiera. Powołany w sprawie biegły, jako specjalista dysponuje wystarczającą wiedzą i doświadczeniem zawodowym - w tym również z zakresu innych elementów środowiska - jest w stanie ocenić wpływ prostych budowli (jak wspomniany mur oporowy) na stosunki wodne na gruncie oraz wskazać merytoryczną koncepcję rozwiązania zaistniałego problemu naruszenia stosunków wodnych.Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na sformułowanie dwóch alternatywnych rozwiązań, w przypadku niemożliwości wykonania wskazanego w decyzji jako pierwszego rozwiązania.Skargę do WSA w Krakowie na opisaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 maja 2025 r. znak: SKO.PW/4171/23/2025 wnieśli A. D., J. S., S. S., P. M. i M. M., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego. Zaskarżyli w całości decyzję Kolegium z 16 maja 2025 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości. Nadto wnieśli o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:1) art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez:- zaniechanie prowadzenia przez organ wnikliwego poszerzonego postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem wytycznych WSA w Krakowie, a to pominięcie istotności i konieczności przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z opinii biegłego o stosownych uprawnieniach z zakresu budownictwa, dla oceny czy jej przeprowadzenie w czasie poprzedzającym wydanie decyzji miałoby istotny wpływ na teść wydanej decyzji,- uznanie bez udziału biegłego z zakresu budownictwa, bez posiadania specjalistycznej wiedzy, iż nie ujawniona nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, mogących mieć wpływ na wydaną decyzję, a które były nieznane Wójtowi Gminy Z. pomimo, iż w dalszym ciągu nie poddano wnikliwej ocenie, czy wiedza o tym jak został zaprojektowany i wybudowany mur oporowy i droga którą wspiera, wpłynąć mogła na sformułowane w decyzji Wójta z 3 grudnia 2021 r. nakazy,2) art. 8 K.p.a. poprzez zaniechanie stosowania zasady budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez brak wyczerpującej oceny powołanych przez skarżących twierdzeń, także popartych wątpliwościami WSA w Krakowie z 30 września 2024 r. oraz brak wyczerpującego, merytorycznego popartego dowodem przedstawienia argumentów, którymi kierował się organ zajmując stanowisko o odmowie uchylenia uprzedniej decyzji Kolegium,3) art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 234 P.w., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające utrzymanie w mocy decyzji, albowiem wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, niemożliwe do oceny bez posiadania specjalistycznej wiedzy, a które przy ich uwzględnieniu skutkować winny zmianą decyzji dotychczasowej.Powyższe zarzuty zostały szczegółowo rozwinięte w uzasadnieniu skargi. W szczególności podniesiono kwestię problemów faktycznych (technicznych) związanych z wykonaniem decyzji nakazowej, ze względu m.in. na istnienie i położenie stopy muru.Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a.Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.Stosownie do art. 145 P.p.s.a., kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. W myśl art. 146 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy sąd stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Do stwierdzenia bezskuteczności czynności konieczne jest więc uznanie przez sąd, że czynność ta narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo narusza prawo dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.Podstawę normatywną w rozpatrywanej sprawie kształtuje również art. 153 i art. 170 P.p.s.a., a to wobec ww. prawomocnych wyroków WSA w Krakowie z 23 stycznia 2023 r. sygn. II SA/Kr 753/22 oraz z 30 września 2024 r. sygn. II SA/Kr 932/24. Tym ostatnim wyrokiem WSA uchylił decyzję Kolegium z 5 kwietnia 2024 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu, tj. decyzję Kolegium z 2 lutego 2024 r., orzekające w trybie wznowieniowym o odmowie uchylenia decyzji Kolegium z 28 marca 2022 r. nakładającej nakazy.Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 30 maja 2018 r., sygn. IV SA/Po 348/18 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).W tak zakreślonych ramach skarga okazała się zasadna, bowiem z lektury całości akt sprawy przedłożonych obecnie przez SKO wynika, że SKO nie wykonało wytycznych Sądu zawartych w wyroku z 30 września 2024 r. sygn. II SA/Kr 932/24. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji SKO z 10 lutego 2025 r. organ wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę miał jedynie odpowiedzieć na pytanie, czy przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wpłynęłoby, czy też nie, na treść rozstrzygnięcia Wójta z 3 grudnia 2021 r. i na tak postawione pytanie Kolegium w zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzjach odpowiedziało negatywnie, a na poparcie swojego stanowiska kolejny raz wskazało na specyfikę postępowania wznowieniowego, zasadę trwałości decyzji administracyjnych oraz na prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 23 stycznia 2023 r. sygn. II SA/Kr 753/22. Zalecenia Sądu nie zostały jednak wykonane.Trzeba tu wskazać, że w aktach administracyjnych sprawy po odpisie wyroku WSA w Krakowie z 30 września 2024 r. (k. 421-427 akt adm.) bezpośrednio następuje rozstrzygnięcie Kolegium z 10 lutego 2025 r. (k. 428-432). Nie ma w aktach śladu jakichkolwiek działań SKO, jakie winny - zgodnie ze wskazaniami prawomocnego wyroku - być podjęte przez SKO celem dokonania wykazanej i wiarygodnej oceny, czy wiedza o tym, jak został zaprojektowany i wybudowany mur oporowy i droga którą wspiera, ma wpływ na nakazy sformułowane w decyzji Wójta z 3 grudnia 2021 r.Organ nie przedstawił żadnej logicznej argumentacji, opartej na danych i dowodach znajdujących się w aktach administracyjnych, która mogłaby poprzeć to zaprezentowane przez SKO gołosłowne, jedynie deklaratywne kardynalne stwierdzenie, że "przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa nie wpłynęłoby na treść rozstrzygnięcia decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 3 grudnia 2021 r. znak GK.6331.34.2019.".Samo odwoływanie się do wyjątkowości postępowania nadzwyczajnego, ochrony decyzji ostatecznych, czy prawomocnego wyroku oddalającego skargę na decyzję nakazową (które to zasady Sąd w pełni podziela i respektuje skutki prawomocnego wyroku), w żadnej mierze nie może przynieść automatycznie skutku przyznania organowi, że właściwie umotywował swoje racje.Organ w żadnym stopniu nie obalił forsowanego przez skarżących stanowczego stwierdzenia, że istnienie stopy muru i jej położenie przesądza o braku technicznej możliwości wykonania nakazanych prac, w każdym z wariantów.W aktach sprawy nadal nie znajduje się i nigdy nie został przez organ przeanalizowany kompletny projekt budowlany dotyczący spornego muru oporowego, czyli najistotniejszego elementu, który ukształtował wraz z drogą, którą wspiera, nowy szkodliwy dla sąsiadów stan wody na gruncie. Fragmenty projektu budowlanego w zakresie muru oporowego znajdujące się w aktach (k. 87–108) WSA w prawomocnym wyroku uchylającym poprzednie decyzje SKO uznał za niezawierające jego najistotniejszej części, czyli projektu konstrukcyjnego muru oporowego - zarówno części graficznej (rysunków) jak i tekstowej.Nadal nie zostało także wyjaśnione przez organ - pomimo wytycznych Sądu - czy mur został zaprojektowany i wykonany zgodnie z zasadami sztuki budowlanej (odpowiedzialność za rozwiązania przyjęte w projekcie ponosi wyłącznie projektant – art. 34 ust. 3d pkt. 3 ustawy Prawo budowlane) ani też, czy mur ten został wybudowany zgodnie z projektem. Na podstawie akt sprawy nie jest też wiadome, jak dokładnie zaprojektowana i wybudowana została droga wewnętrzna oraz media w niej przebiegające.Organ nie skonfrontował również określonej na podstawie stosownych dokumentów i oględzin konstrukcji spornego muru (w kontekście możliwości wykonania urządzeń zapobiegających szkodzie sąsiadów będącej skutkiem skupienia rozproszonego spływu powierzchniowego w spływ skoncentrowany, o znacznej energii i dużej sile erozyjnej) ze wskazanym przez WSA w wyroku z 30 września 2024 r. wątpliwym stanem muru opisanym w opinii uzupełniającej biegłego hydrologa (k. 132–148).W tym stanie rzeczy Sąd w niniejszej sprawie nadal nie miał merytorycznych podstaw i danych do oceny, czy - w świetle konsekwentnego stanowiska skarżących w licznych pismach od 2019 r. - przedstawiona przez organ argumentacja i dokumentacja, uprawniają do postawionej przez SKO tezy o wykonalności orzeczonych nakazów w kontekście ujawnionej konstrukcji muru.W rzeczywistości bowiem organ takiej argumentacji w ogóle nie przedstawił, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a.Organ nawet nie spróbował podjąć kroków i dokonać oceny, czy gdyby zbadano ww. kwestie w postępowaniu zwykłym poprzez przeanalizowanie z udziałem biegłego o stosownych uprawnieniach projektu budowlanego muru i drogi oraz ustalono, czy obiekty te wykonane zostały zgodnie z projektem, to czy miałoby to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stosowne ustalenia, wbrew jednoznacznym wytycznym WSA, nie znalazły się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani w aktach administracyjnych sprawy.Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu i wykona zalecenia wskazane w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA z 30 września 2024 r. sygn. II SA/Kr 932/24, czego organ w zaskarżonej decyzji nie uczynił w najmniejszym nawet stopniu. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. w zw. z art. 135 w zw. z art. 153 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu.O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących kwotę 1 148 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzoną kwotę składają się uiszczone przez skarżących wpisy od skargi (3x200zł), koszty zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika (480zł) oraz suma uiszczonych opłat skarbowych od pełnomocnictw (4x17zł).., zasądzając od organu na rzecz skarżących kwotę 1 148 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzoną kwotę składają się uiszczone przez skarżących wpisy od skargi (3x200zł), koszty zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika (480zł) oraz suma uiszczonych opłat skarbowych od pełnomocnictw (4x17zł).