Wyrok - II GSK 902/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Gry losowe, Kara administracyjna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Go 641/24 w sprawie ze skargi A. M. i K.K. – wspólników spółki cywilnej S. A. M., K.K. naOddalono skargę kasacyjną. Gry losowe, Kara administracyjna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Go 641/24 w sprawie ze skargi A. M. i K.K. – wspólników spółki cywilnej S. A. M., K.K. na
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
1.200 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
prawo karne skarbowe
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
art. 108
kks
art. 18
kks
art. 189
fkpa
art. 3
kpa
art. 189
dkpa
art. 189
akpa
art. 11
ppsa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Go 641/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w sprawie ze skargi A. M. i K.K., wspólników spółki cywilnej S. w G.(wspólnicy, skarżący, strony skarżące) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (DIAS, organ) z dnia 21 października 2024 r., nr 0801-IOAC.4246.6.2024.DMK, w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu solidarnie na rzecz skarżących kwotę 493 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.W dniu 10 marca 2023 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przez skarżących przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.). Kontrolujący ustalili, że 22 lutego 2023 r. na portalu społecznościowym Facebook w ramach profilu "Medycyna estetyczna i salon kosmetyczny B." wspólnicy umieścili ogłoszenie o "konkursie" z okazji Dnia Kobiet. W ogłoszeniu podano zasady, czas trwania oraz termin losowania nagrody (mezoterapia twarzy, mezoterapia mikrooigłowa, peeling chemiczny). Losowanie nagrody i wyłonienie zwycięzcy zaplanowano na 8 marca 2023 roku. "Konkurs" zakończył się wylosowaniem zwycięzcy, a wynik losowania umieszczono na tym samym profilu, na którym skarżący ogłosili konkurs. Kontrolujący uznali, że zasady i sposób wyłonienia zwycięzcy wskazują, że urządzono loterię promocyjną. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli, funkcjonariusze celno-skarbowi sporządzili protokół z dnia 10 marca 2023 r. Skarżąca podpisała protokół kontroli w imieniu obu wspólników, nie wnosząc zastrzeżeń. W dniu 23 stycznia 2024 r. do Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie WIkp. z 18 października 2024 r., sygn. akt II K 837/23. W ww. wyroku Sąd Rejonowy w Gorzowie Wlkp. zezwolił skarżącej na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności za to, że prowadząc ww. Salon Kosmetyczny B.A. M., K.K. S.C., w marcu 2023 roku, za pośrednictwem strony internetowej [...], nie posiadając wymaganego przepisami zezwolenia, prowadziła loterię promocyjną z okazji Dnia Kobiet, wbrew przepisom art. 7 ust. 1, art. 32 ust. 3 u.g.h., tj. o przestępstwo skarbowe z art. 108 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (k.k.s.). Na wezwanie organu skarżący wskazali, że osoba, która wygrała konkurs nie skontaktowała się z salonem i nie odebrała nagrody. Wartość nagród skarżący określili na podstawie obowiązującego w tym okresie cennika usług i wynosiła ona odpowiednio: mezoterapia twarzy i mezoterapia mikroigłowa - 300 zł, peeling chemiczny - 250 zł.Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie WIkp. (NLUCS, organ pierwszej instancji) decyzją z 27 maja 2024 r. nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 16.415,00 zł za urządzanie gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia. Od powyższej decyzji NLUCS skarżący wnieśli odwołanie.Decyzją z dnia 21 października 2024 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że w dniu 22 lutego 2023 r. skarżący za pośrednictwem portalu społecznościowego zorganizowali loterię promocyjnej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. Elementem wyróżniającym loterię jest element losowości decydujący o przyznaniu danemu uczestnikowi nagrody. W przedmiotowej sprawie każdy uczestnik miał równe szanse na wygraną, która zależała od przypadku, a nie od wykazania się np. konkretną wiedzą lub umiejętnością, ocenianą w przypadku uczestnictwa w konkursie. Organ podniósł, że organizatorzy gier hazardowych powinni mieć na uwadze, że ich działalność podlega kontroli oraz że jeżeli w wyniku czynności kontrolnych zostaną stwierdzone naruszenia, np. brak regulaminu, stosownego zezwolenia, czy postępowanie urządzającego gry hazardowe niezgodne z zatwierdzonymi warunkami gry hazardowej, to jest to podstawa do nałożenia kary pieniężnej. Przewidziana w ustawie o grach hazardowych kara pieniężna za stwierdzone naruszenie, wynosi 5-krotność opłaty za wydanie zezwolenia na urządzanie loterii promocyjnej. Wysokość opłaty za udzielenie zezwolenia na urządzanie loterii promocyjnej wynosi 10% wartości puli nagród, jednak nie mniej niż 50% kwoty bazowej. Kwota bazowa dla 2023 r., będąca podstawą opłaty za wydanie zezwolenia, wynosiła 6.565,44 zł. W przypadku wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenie na urządzanie loterii promocyjnej opłata wyniosłaby 3.283,00 zł, tj. 50% kwoty bazowej, ponieważ 10% wartości nagrody (85 zł) jest kwotą mniejszą. Wobec niewystąpienia o wydanie stosownego zezwolenie na urządzanie loterii promocyjnej prawidłowo NLUCS zastosował sankcję wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. b u.g.h., nakładając karę pieniężną w wysokości 5-krotności opłaty za wydanie zezwolenia: 3.283,00 zł (opłata za zezwolenie) x 5 = 16.415,00 zł. W ocenie DIAS stwierdzone naruszenie nie było spowodowane okolicznościami, na które skarżący nie mieli wpływu, lecz wynikało wyłącznie z braku rzetelności i staranności w realizacji obowiązków. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje za stwierdzone naruszenie sankcji innych niż pieniężne, np. kary upomnienia. Celem wprowadzenia sankcji było skuteczne zwalczanie nielegalnego hazardu i ochrona społeczeństwa przed jego negatywnymi skutkami. Zdaniem DIAS, organ I instancji przeprowadził postępowanie poprzedzające wydanie spornej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi w Ordynacji podatkowej.Skarżący wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim opisanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu solidarnie na rzecz skarżących kwotę 493 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo uznały, że skarżący dopuścili się przypisanego im naruszenia. Ustalenia organów w tym zakresie, oparte na kompletnym materiale dowodowym, nie pozostawiają wątpliwości, że skarżący urządzili loterię promocyjną bez uzyskania zezwolenia. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego nazwanie loterii "konkursem" nie zwalniało z obowiązku prawnej oceny legalności podjętego działania. Zestawienie dokonanych ustaleń oraz właściwych przepisów u.g.h., w szczególności art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 10, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 1, art. 13, art. 32 ust. 3, art. 61 ust. 3 pkt 13 oraz art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. b u.g.h., wskazuje, że zorganizowanie loterii promocyjnej wymagało opracowania regulaminu oraz uzyskania odpłatnego zezwolenia, a niedopełnienie określonych ustawą warunków podlegało sankcji finansowej. Sąd I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie dla określenia kwalifikacji prawnej omawianego zachowania skarżących istotne znaczenie ma okoliczność, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt II K 837/23, skarżącej zezwolono na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności za czyn polegający na urządzeniu loterii promocyjnej w marcu 2023 r. za pośrednictwem strony internetowej portalu społecznościowego Facebook, to jest przestępstwo skarbowe z art. 108 § 1 k.k.s. i na podstawie art. 18 § 1 k.k.s. Sąd orzekł tytułem kary grzywnę w kwocie 1.200 zł. Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Wynikające z art. 11 p.p.s.a. związanie sądu oznacza obowiązek przyjęcia przez sąd administracyjny, że zaistniały wszystkie okoliczności istotne dla bytu przestępstwa, za które został skazany sprawca, w szczególności wszystkie okoliczności należące do znamion strony przedmiotowej i podmiotowej przestępstwa. Jednak, według Sądu Wojewódzkiego, ustalenia faktyczne sprawy w powyższym zakresie jakkolwiek nie budzą zastrzeżeń, to jednak nie mogą przesądzić na gruncie niniejszej sprawy, czy skarżący powinni podlegać karze pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Uznanie, że w okolicznościach tej sprawy wystąpiły podstawy do nałożenia na skarżących kary pieniężnej wymagało bowiem rozstrzygnięcia wystąpienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia takiej kary, o których mowa w art. 189f k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, nie jest zasadne stanowisko organu odmawiające stosowania przepisów Działu IVa k.p.a. ("Administracyjne kary pieniężne") w postępowaniu w sprawach nakładania kar pieniężnych na podstawie ustawy o grach hazardowych. Z przepisu art. 8 u.g.h. jednoznacznie wynika, że w sprawach poddanych regulacji ustawy o grach hazardowych mają odpowiednie zastosowanie (procesowe) przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (O.p.), chyba że ustawa o grach hazardowych stanowi inaczej. Sąd Wojewódzki podniósł, że jeżeli przepisy Działu IVa k.p.a. mają charakter regulacji prawnomaterialnej, to nie sposób jest wykluczyć, czy też wyłączyć ich stosowania w sprawach nakładania kar pieniężnych na podstawie ustawy o grach hazardowych na tej tylko podstawie, że w postępowaniach w wymienionych sprawach ma odpowiednie zastosowanie ustawa - Ordynacja podatkowa (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 784/20). WSA w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że omawianego stanowiska nie podważa również treść art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., z którego wynika, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (o.p.), z wyjątkiem przepisów działów IV i VIII. Ponadto, zdaniem WSA, wobec istoty oraz funkcji sankcji administracyjnej, administracyjna kara pieniężna nakładana na podstawie art. 89 u.g.h. nie należy do przedmiotu regulacji o.p. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpatrywanej sprawie istotną okolicznością jest fakt, iż w ramach postępowania karnoskarbowego, skarżącej przedstawiono zarzut urządzania nielegalnej loterii promocyjnej wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 108 § 1 k.k.s. Skarżąca złożyła wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, zobowiązując się do uiszczenia kary grzywny oraz zryczałtowanych kosztów postępowania, a Sąd Rejonowy w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt II K 837/23, udzielił skarżącej zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności i orzekł tytułem kary grzywny kwotę 1200 zł. Wobec powyższego Sąd Wojewódzki podniósł, że zgodnie z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przepis ten stanowi odrębną podstawę obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Zdaniem Sądu I instancji, powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że w sprawie niezbędne jest rozważenie przez organ zasadności odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w kontekście art. 189f § 1 k.p.a. Kwestia ta w żaden sposób nie była przedmiotem rozważań organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji. W ocenie WSA w Gorzowie Wielkopolskim powinnością organów orzekających w sprawie było zatem rozważenie wszystkich okoliczności związanych z niniejszą sprawą, dających podstawę do nienakładania kary na skarżących. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, w niniejszej sprawie organ nie kwestionował ponadto okoliczności zaprzestania przez skarżących naruszenia prawa. Stwierdził natomiast, że na przeszkodzie odstąpieniu od nałożenia kary stoi okoliczność, że waga naruszenia prawa nie może być w tym przypadku oceniona jako znikoma, ponieważ naruszenie przepisów u.g.h. nie może być uznane za naruszenie prawa znikomej wagi. Sąd i instancji wskazał, że okoliczności jakie winny zostać rozważone przy ocenie wagi naruszenia prawa zostały wskazane w art. 189d pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym, wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. Sąd Wojewódzki podniósł, że w orzecznictwie wskazuje się, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji, rozpatrując możliwość zastosowania art. 189f k.p.a. organ nie dokonał wystarczającej analizy w aspekcie wagi popełnionego przez skarżących naruszenia. Zajęte przez organ stanowisko, że waga popełnionego czynu była znaczna, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie jest przekonujące. Przyjęcie, że kara pieniężna stanowi ekwiwalent utraconych wpływów z opłaty za zezwolenie, nie jest wystarczające do oceny wagi naruszenia, zwłaszcza jeżeli uwzględnić niewielką skalę zorganizowanej loterii oraz wartość wygranej rzeczowej. Ponadto organ nie uwzględnił również treści art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji, gdy skarżąca za to samo zachowanie została już ukarana za przestępstwo skarbowe. Reasumując, w przekonaniu WSA w Gorzowie Wielkopolskim, w rozpatrywanej sprawie organ nie uwzględnił całokształtu okoliczności przypadku skarżących pod kątem treści art. 189f k.p.a. Mając powyższe na uwadze, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego uchylenie i oddalenie skargi. Organ wniósł także o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto organ zrzekł się prawa do rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:I. przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie w sprawie wskutek uznania, że przepis ten należy stosować do kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit b. u.g.h.;2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a i art. 189f § 1 pkt 1 w związku z art. 189a § 2 ust. 2 k.p.a. w związku z art. 89, art. 90 i 91 u.g.h. poprzez przyjęcie przez Sąd, że ustanowiony w art. 89, art. 90 i art. 91 u.g.h. katalog przesłanek nałożenia kary pieniężnej w określonej wysokości, na mocy art. 189a § 2 k.p.a., podlega uzupełnieniu o przesłanki odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej określone w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., w sytuacji gdy przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajduje zastosowania do kar pieniężnych regulowanych przepisami ustawy o grach hazardowych;II. przepisów postępowania, to jest:3. art. 133 § 1 i art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 145 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (O.p.) w związku z art. 91 u.g.h w związku z art. 189a § 2 k.p.a. i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji ze względu na brak wyjaśnienia ustalonego stanu faktycznego w kontekście obowiązującej normy prawnej (przesłanki odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej), w sytuacji gdy do takiego naruszenia nie doszło, bowiem przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. na mocy art. 189a § 2 k.p.a. i art. 91 u.g.h. jest wyłączony w sprawach kar pieniężnych wymierzanych na postawie ustawy o grach hazardowych;4. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. i w związku z art. 189a § 2 i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli i wadliwej oceny rozstrzygnięcia w zakresie w jakim organy dokonały oceny stanu faktycznego sprawy i zasadnie przyjęły, że w sprawie nie mają zastosowania określone w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a przesłanki odstąpienia nałożenia kary administracyjnej, co w konsekwencji spowodowało bezpodstawne zastosowanie środków przewidzianych w p.p.s.a. do usuwania naruszeń prawa w rozstrzygnięciach administracyjnych przez uchylenie zaskarżonej decyzji zamiast oddalenia skargi.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.V. Stanowisko strony przeciwnej.Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną podtrzymali stanowisko wyrażone w skardze.VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.2. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył w związku z powyższym rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.3. Weryfikacja podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie mogła doprowadzić do skutecznego podważenia mocy wiążącej zaskarżonego wyroku, albowiem orzeczenie to – pomimo częściowo błędnego uzasadnienia – odpowiada prawu.3.1. Zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 i art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. w zw. z art. 189a § 2 k.p.a. i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. i w zw. z art. 189a § 2 i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (II.3. i II.4. petitum skargi kasacyjnej) w zakresie, w jakim podjęto próbę podważenia prawidłowości wykonania przez kontrolowany Sąd Wojewódzki kompetencji do uchylenia zaskarżonej decyzji – w związku ze stwierdzeniem jej wadliwości proceduralnej będącej konsekwencją błędnej wykładni przesłanki wynikającej z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. – na tej podstawie, że ten ostatni przepis nie ma zastosowania w sprawach nakładania kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych ze względu na treść art. 189a § 2 k.p.a. i art. 91 u.g.h. – niezależnie od jego konstrukcyjnej wadliwości i częściowej nieweryfikowalności kasacyjnej (skarżący kasacyjnie organ nie dokonał dostatecznej konkretyzacji opisowej zarzutu w zakresie wzorców wynikających z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. na tle stanu faktycznego sprawy, natomiast wskazane w opisie rozważanej podstawy przepisy art. 135 i art. 145 § 3 p.p.s.a. nie miały w sprawie zastosowania) – nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż przedstawiona przez skarżony organ argumentacja, która miałaby przemawiać za zasadnością stanowiska o niestosowalności przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w ustawie o grach hazardowych, jest pozbawiona mocy podważającej prawidłowość sądowoadministracyjnej wykładni i rezultatów jej zastosowania w przedmiotowej sprawie.Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zasadniczo podziela pogląd, że nie jest wadliwe stanowisko, które przyjmuje, że z samej treści art. 8 i 91 u.g.h. nie wynika podstawa do niestosowania w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w ustawie o grach hazardowych, przepisów działu IVa k.p.a., w tym art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z 22.06.2023 r., II GSK 449/20, LEX nr 3577729). Podstawy do tego rodzaju wnioskowania nie stanowi również treść art. 189a § 2 k.p.a. Ten ostatni przepis wyznacza jedynie zasadę pierwszeństwa stosowania przepisów szczególnych regulujących – odmiennie niż w dziale IVa k.p.a. i tylko w zakresie w nich pozytywnie określonych – materialnoprawne zasady nakładania lub wymierzania administracyjnych kar pieniężnych lub udzielania ulg w ich wykonaniu, natomiast nie przesądza on w żaden sposób ogólnego zakresu stosowania przepisów art. 189b-189l k.p.a. (por. np. art. 189a § 3 k.p.a.). w sprawach administracyjnych, co do których nie obowiązują odrębne przepisy normujące tego rodzaju zasady.3.2. Na częściowe uwzględnienie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie weryfikacyjne przepisów art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit b. u.g.h. w zakresie, w jakim Sąd a quo przyjął, że w sprawach o nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych (w przedmiotowej sprawie loterii promocyjnej) bez zezwolenia dopuszczalne jest stosowanie przesłanki odstąpienia od nałożenia tego rodzaju kary i poprzestania na pouczeniu, w sytuacji gdy w momencie stwierdzenia naruszenia prawa stan faktyczny popełnienia deliktu administracyjnego był już zakończony (nielegalna organizacja loterii miała miejsce w dniach od 22 lutego do dnia 8 marca 2023 r., natomiast ujawnienie tego czynu nastąpiło w dniu 10 marca 2023 r.), podczas gdy przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wymaga, aby strona będąca sprawcą deliktu administracyjnego "zaprzestała naruszenia prawa", co należy interpretować w ten sposób, że przesłanka ta, po pierwsze, odnosi się do dobrowolnego przerwania stanu naruszenia prawa przez jego sprawcę przed stwierdzeniem tego stanu przez upoważniony organ administracji, po drugie zaś, ma ona zastosowanie co do zasady tylko do deliktów wieloczynowych o charakterze ciągłym, deliktów trwałych lub deliktów ciągłych popełnianych z zaniechania oraz – wyjątkowo – może mieć zastosowanie do takich deliktów jednoczynowych (formalnych lub skutkowych), co do których istnieje możliwość spełnienia przesłanki zaprzestania naruszenia prawa w toku aktywności podejmowanej w określonych granicach czasowo-przestrzennych (zob. wyrok NSA z 21.02.2024 r., II GSK 1367/23, LEX nr 3696778). Ustalenie to eliminuje potrzebę dalszej analizy, czy i w jakim zakresie waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma.Wadliwość rozważań kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego w powyższym zakresie nie miała jednak wpływu na treść zaskarżonego wyroku, albowiem Sąd ten prawidłowo uchylił decyzję skarżonego organu w związku z niedostatecznym wyjaśnieniem i rozważeniem na tle stanu faktycznego sprawy możliwości zastosowania przesłanki, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a.Jak bowiem wskazał Sąd a quo (zob. s. 12, 16, 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), podjęcie dodatkowych i szczegółowych czynności wyjaśniająco-oceniających jest konieczne ze względu na fakt uprzedniego wydania względem skarżącej na podstawie art. 18 § 1 k.k.s. prawomocnego wyroku (wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt II K 837/23) o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe, o którym mowa w art. 108 § 1 k.k.s. (urządzanie lub prowadzanie wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej lub loterii audiotekstowej). Do skarżonego organu należy zatem ocena, czy uprzednio nałożona na skarżącą za przestępstwo skarbowe kara grzywny w wysokości 1.200 złotych spełniła cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.3.3. Ocena zarzutu opisanego w pkt I.2. petitum skargi kasacyjnej jest bezprzedmiotowa, albowiem – jak już zostało stwierdzone powyżej (zob. 3.2.) – przesłanka, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., nie mogła mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania.Dla porządku – dokonując oceny poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku – należy jednak uznać, że nie jest prawidłowe twierdzenie Sądu a quo, że w procesie oceny przesłanki wagi naruszenia prawa można bezpośrednio odwoływać się do wskazanych w art. 189d k.p.a. dyrektyw wymiaru administracyjnych kar pieniężnych względnie oznaczonych (zob. wskazanie relewantnych przesłanek w tym zakresie – np. wyrok NSA z 16.01.2024 r., II GSK 347/23, LEX nr 3689568), niezależnie od tego, że w przedmiotowej sprawie kara, o której mowa w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. b w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., jest karą bezwzględnie oznaczoną.4. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.-----------------------2., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.-----------------------2