Wyrok - II GSK 1910/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt I SA/Op 137/25 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu DrogowegoOddalono skargę kasacyjną. transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt I SA/Op 137/25 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
art. 7
kpa
art. 80
kpa
art. 8
kpa
art. 107
kpa
art. 11
kpa
art. 170
ppsa
art. 153
ppsa
art. 174
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Op 137/25, po rozpoznaniu skargi P.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 grudnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w punkcie 1/ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 września 2024 r., a w punkcie 2/ zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy po ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z 26 października 2023 r. (sygn. akt 11 SA/Op 271/23) i uznanie, że niezakwestionowane powyższym wyrokiem okoliczności dotyczące ustalenia strony postępowania i jej odpowiedzialności za popełnienie naruszenia wymagają ponownego rozważenia przez organy i uzupełnienia materiału dowodowego na tę okoliczność, podczas gdy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko organy, ale i Sąd, dlatego ustalenia w zakresie strony postępowania odpowiedzialnej za naruszenie należy uznać za przesądzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 26 października 2023 r. (sygn. akt II SA/Op 271/23);2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy niedostatecznie udokumentowały stwierdzoną w pojeździe usterkę o charakterze niebezpiecznym i nie uzupełniły materiału dowodowego w tym zakresie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 26 października 2023 r. (sygn. akt II SA/Op 271/23), podczas gdy ustalenia organu w zakresie popełnienia przez skarżącego naruszenia z Ip. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, zwanej dalej: u.t.d.) opierały się na dowodzie z oględzin pojazdu udokumentowanym protokołem oględzin, protokołem kontroli drogowej, protokołem technicznej kontroli drogowej i materiałem zdjęciowym, uzupełnionym w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 października 2023 r. (sygn. akt II SA/Op 271/23) o dowód z przesłuchania diagnosty w charakterze świadka, z których wprost wynika, że na dzień kontroli drogowej doszło w pojeździe do stałego powstawania kropli (płynu innego niż woda), co wypełnia dyspozycję naruszenia z lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. w zw. z pkt 8.4.1 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (t.j. Dz. U. z 2019 r. r., poz. 2141, powoływanego dalej jako: rozporządzenie MSWiA), zgodnie z którym stałe powstawanie kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa, stanowi usterkę o charakterze niebezpiecznym, której stwierdzenie podczas kontroli uzasadnia zastosowanie sankcji z lp. 15.2 Załącznika nr 4 do u.t.d.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.Nie jest trafiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd [pic]oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku [pic]z 26 października 2023 r. (sygn. akt II SA/Op 271/23) i uznanie, że niezakwestionowane [pic]powyższym wyrokiem okoliczności dotyczące ustalenia strony postępowania i jej [pic]odpowiedzialności za popełnienie naruszenia wymagają ponownego rozważenia przez [pic]organy i uzupełnienia materiału dowodowego na tę okoliczność, podczas gdy orzeczenie [pic]prawomocne wiąże nie tylko organy, ale i Sąd, dlatego ustalenia w zakresie strony [pic]postępowania odpowiedzialnej za naruszenie należy uznać za przesądzone wyrokiem [pic]Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 26 października 2023 r. (sygn. akt II SA/Op 271/23).Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, podobnie jak Sąd I instancji, jest związany zacytowanym wyżej orzeczeniem WSA i dokonaną w nim wykładnią prawa. W tym kontekście należy zauważyć, że w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W sytuacji, gdy sąd administracyjny w prawomocnym wyroku orzekł o zgodności z prawem (oddalił skargę) decyzji administracyjnej, to kwestia ta co do zasady nie może być przedmiotem ponownego rozważania w postępowaniu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może ona już być ponownie badana (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1480/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Natomiast w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2073/13, publ. na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA).W art. 153 p.p.s.a. chodzi więc o sytuację, w której sprawa, po uchyleniu decyzji (lub innego aktu) przez Sąd i ponownym jej rozpoznaniu przez organ administracji, ponownie trafia na wokandę sądu administracyjnego. Należy uznać, że "sprawa", o której mowa w powyższym przepisie, to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1513/11, z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 848/11, z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 755/10 oraz z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1865/10). Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. Tarno, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.). W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376).Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, Sąd w niniejszym składzie podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r. (sygn. akt I GSK 534/12), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."Dla zbadania zasadności postawionego na tej podstawie prawnej zarzutu naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s,a. poprzez pominięcie przez Sąd [pic]oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu należało zatem poddać analizie treść uzasadnienia wspomnianego prawomocnego wyroku WSA z 26 października 2023 r. (sygn. akt II SA/Op 271/23). Należy bowiem ponownie podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, podobnie jak Sąd I instancji, jest związany zacytowanym wyżej orzeczeniem i dokonaną w nim wykładnią prawa.Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w tym prawomocnym wyroku uchylającym decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, sąd nie wypowiedział się co do istoty sporu w kontekście przepisów prawa materialnego, a uchylenie decyzji nastąpiło ze względów procesowych. W uzasadnieniu wskazanego prawomocnego wyroku WSA z 26 października 2023 r. Sąd zwrócił uwagę, iż niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim określoną w art. 7 k.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej i realizujący tę zasadę szereg przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).Odnosząc się do stwierdzonego przez organ wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym "usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowania jako niebezpieczne" w cytowanym wyżej prawomocnym judykacie WSA wskazał, że należy zgodzić ze stroną skarżącą, iż stanowisko organu w tym zakresie jest co najmniej przedwczesne, nieznajdujące potwierdzenia w dowodach, a w sferze prawnej niewystarczające.W wyroku z 26 października 2023 r. WSA podkreślił, iż skoro strona postępowania stawia konkretne zarzuty w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to - z uwagi na wymogi stawiane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 k.p.a., a także ze względu na zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej - ma prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji. W ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu powyższe obowiązki procesowe nie zostały przez organy Inspekcji Transportu Drogowego dopełnione. Stan faktyczny sprawy nie został ustalony i oceniony w sposób pełny i wyczerpujący, zaś uzasadnienia decyzji nie odpowiadają wymogom określonym w przytoczonych wcześniej przepisach. W zaleceniach dla organów administracji WSA nakazał przeprowadzenie ponownego postępowania w celu dokonania wnikliwej oceny przesłanek dotyczących ewentualnego nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy, z odniesieniem się do argumentacji strony skarżącej. W takiej sytuacji nie można wywieść, że treść uzasadnienia wspomnianego prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 26 października 2023 r. (sygn. akt II SA/Op 271/23) przesądza, iż Sąd ten zaakceptował ustalenia organu w zakresie strony postępowania i jej [pic]odpowiedzialności za popełnienie naruszenia. Skoro we wspomnianym wyroku WSA się na temat nie wypowiadał, to nie można wywieść takiego założenia w sposób dorozumiany z treści wskazanego wyżej prawomocnego wyroku WSA, iż organ prawidłowo określił stronę postępowania administracyjnego. W związku z powyższym nie mają usprawiedliwionych podstaw także zarzuty naruszenia art. 170 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a.W świetle powyższych uwag jako bezzasadny należało ocenić również zarzut naruszania art. 145 § pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy niedostatecznie udokumentowały stwierdzoną w pojeździe usterkę [pic]o charakterze niebezpiecznym i nie uzupełniły materiału dowodowego w tym zakresie [pic]zgodnie ze wskazaniami zawartymi we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku WSA.Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu Sąd I instancji w kontrolowanym orzeczeniu słusznie przyjął, że pomimo zaleceń zawartych w poprzednim wyroku, stan faktyczny rozpoznawanej sprawy pozostał niewyjaśniony i był niewystarczający do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Organy nie wykazały, że spełnione są w sprawie przesłanki nałożenia kary pieniężnej za naruszenie lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji po wyroku WSA z dnia 26 października 2023 r., sygn. akt. II SA/Op 271/23, które nie zostało następnie uzupełnione przez organ odwoławczy, miało bardzo ograniczony charakter.Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że spośród kilku środków dowodowych wskazywanych przykładowo przez WSA w prawomocnym wyroku z 26 października 2023 r., sygn. akt. II SA/Op 271/23, w sprawie przeprowadzono tylko dowód z przesłuchania świadka – diagnosty, badającego stan techniczny autobusu już po usunięciu usterki, którego zeznania nie przyczyniły się do wyjaśnienia stanu sprawy, ani w zakresie odpowiedzialności dyspozytora [...], ani w zakresie wystąpienia usterki niebezpiecznej, co pozwala na stwierdzenie, że ta czynność dowodowa jedynie pozorowała wykonanie wiążących zaleceń WSA co do dalszego postępowania. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż organy nie wyjaśniły i nie ustaliły natomiast, czy stan techniczny pojazdu podlegał weryfikacji na zajezdni przed rozpoczęciem przewozu, pomimo tego, że strona argumentowała, iż usterka mogła powstać w czasie, kiedy pojazd już wykonywał przewóz, co podlegałoby ocenie organów w szczególności w kontekście wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych z art. 92c ust. 1 u.t.d.Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż nadal kwestią otwartą i niewyjaśnioną przez organy obu instancji pozostaje więc zakres obowiązków i uprawnień przypisanych dyspozytorowi [...] wykonującemu pracę w dniu ujawnienia naruszenia. Za usprawiedliwiony wobec tego uznać należy pogląd o istnieniu podstaw do przyjęcia, że nadal nie jest wiadome, czy dyspozytor [...] zastępował w dniu 27 kwietnia 2022 r. (choćby tylko w określonym zakresie) zarządzającego transportem, albo czy do jego kompetencji i obowiązków należało zapewnienie takiego stanu technicznego autobusu, który nie naruszałby obowiązujących regulacji prawnych.W świetle przedstawionych powyżej wywodów nieusprawiedliwione są zatem wszystkie zarzuty kasacyjne. WSA, uwzględniając rozpatrywaną skargę, nie złamał więc wytykanych mu przepisów.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.