sygn. II SA/Go 555/25 18 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.

Wyrok - II SA/Go 555/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 18 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w[...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dOddalono skargę. Transport, transport drogowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w[...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z d
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 18 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący Jacek Jaśkiewicz
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w[...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2025 r., nr [...], nakładającej na K. Spółkę z o.o. Spółkę komandytową w [...] karę pieniężną w kwocie 20.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku przedstawienia środka transportu wraz z towarem, objętym zgłoszeniem [...], na Terminalu, w celu przeprowadzenia kontroli w wyznaczonym miejscu oraz odstępującej od nałożenia kary pieniężnej w kwocie 20.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku przedstawienia środka transportu wraz z towarem, objętym zgłoszeniem [...], na Terminalu w [...], w celu przeprowadzenia kontroli w wyznaczonym miejscu. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy.[...] marca 2024 r. w systemie PUESC M.K zarejestrował w imieniu w/w Spółki zgłoszenie na przewóz z Czech do Niemiec, środkiem transportu o nr. rej. [...], odpadu w postaci używanej tratwy falistej, klasyfikowanego do kodu systemowego 0005 i kodu odpadu 150101, o masie brutto 22.920 kg. Następnie [...] marca 2024 r. zarejestrował zgłoszenie na przewóz z Czech do Niemiec, środkiem transportu o nr. rej. [...], odpaduw postaci używanej tratwy falistej, klasyfikowanego do kodu systemowego 0005 i kodu odpadu 150101, o masie brutto 22.560 kg. Rejestrujący zgłoszenia, z numerami referencyjnymi [...] i [...], otrzymał dwa wezwania Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. do przedstawienia środków transportu wraz z towarem na Terminalu w [...]. Wskazane wyżej zespoły pojazdów nie zostały zgłoszone do kontroli w wyznaczonym miejscu.Pismem z [...] października 2024 r. organ wezwał Spółkę do przedłożenia stosownych dokumentów przewozowych oraz podania przyczyny niewykonania obowiązku wynikającego z art. 12a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1218 ze zm., dalej ustawa SENT). Pismem z 30 października 2024 r. Spółka przesłała żądane dokumenty wraz z wyjaśnieniami. Zwyjaśnień tych wynika, iż kierujący zespołem pojazdów [...]w dniu [...] marca 2024 r. oraz kierujący zespołem pojazdów [...]w dniu [...] marca 2024 r. po zakończeniu załadunków przesłali Spółce dokumenty z załadunku, na podstawie których zarejestrowano transporty na platformie PUESC. Po otrzymaniu numerów zgłoszenia SENT dla obu kierujących, całość rejestracji w tym informację o wezwaniu do kontroli na terenie terminala w [...], Spółka przesłała kierowcom za pośrednictwem aplikacji WhatsApp. Kierowcy zostali poinformowani o konieczności stawienia się do kontroli celno-skarbowej wynikającej ze zgłoszenia SENT. Z przesłanych dokumentów przewozowych CMR wynika, że przewożone odpady objęte w/w zgłoszeniami przewozu zostały dostarczone do odbiorcy towaru w Niemczech.Postanowieniem z dnia [...] listopada 2024 r. organ wszczął z urzędu w stosunku do Spółki postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej.W uzasadnieniu wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] marca 2025 r. NUCS w [...] wyjaśnił, iż odpady w postaci używanej tratwy falistej należą do katalogu odpadów objętych systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, z mocy art. 3 ust. 2, ust. 11 oraz § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 1157 ze zm.).Jak organ zwrócił uwagę, ustawa SENT w żadnym z zapisów nie wskazuje, by możliwym było przeniesienie określonych w niej obowiązków (a więc i skutków ich niewypełnienia lub nienależytego wypełnienia) na inne osoby czy podmioty. Wszelkie skutki złej realizacji obowiązków ustawowych przez osoby, którym zlecono ich wykonanie np. przez kierowcę, obciążają podmiot obowiązany do realizacji obowiązków ustawowych. Przepisy ustawy mają zastosowanie do podmiotu wykonującego przewóz towarów (przewoźnika) w przypadku wystąpienia zakazanego nią skutku, niezależnie od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, kwestia zawinienia nie ma wpływu na obciążenie podmiotu odpowiedzialnością za dane naruszenie przepisów. Dla ustalenia wypełnienia dyspozycji art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT wystarczające jest wykazanie, że doszło do naruszenia obowiązków (w tym przypadku określonych w art. 12a ustawy) lub warunków związanych z drogowym przewozem towarów. Pomimo wezwań, wbrew obowiązkowi nałożonemu w trybie art. 12a ust. 1 ustawy SENT, Spółka nie przedstawiła w/w środków transportu z przewożonym towarem do kontroli w wyznaczonym miejscu i nie poinformowała zgodnie z art. 12a ust.5 ustawy o planowanym dostarczeniu towaru do miejsca kontroli. Zapewnienia, że kierowcy zostali poinformowani o konieczności stawienia się do kontroli celno-skarbowej wynikających ze zgłoszeń SENT, nie zwalnia strony jako przewoźnika z odpowiedzialności za naruszenia obowiązków wynikających z ustawy. Od przewoźnika jako profesjonalnego przedsiębiorcy należy oczekiwać takiego zorganizowania pracy, w tym odpowiedniego przeszkolenia pracowników, by nie dochodziło do naruszenia przepisów ustawy SENT. Przedsiębiorca ponosi pełną odpowiedzialność za organizację przewozu, w tym dobór skutecznych środków komunikacji, partnerów handlowych, pracowników a także winien dochować należytej staranności podczas wykonywania przewozu i ponosi pełną odpowiedzialność za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy SENT.Jednocześnie organ zbadał przesłanki z art. 22 ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Analizując szczegółowo sytuację finansową Spółki doszedł do wniosku, iż wobec strony nie występuje przesłanka "ważnego interesu podatnika", przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia kary.Oceniając kwestię istnienia przesłanki "interesu publicznego" organ doszedł do wniosku, iż nałożenie kary pieniężnej w wysokości 40.000 zł za stwierdzone naruszenia byłoby nadmiernym legalizmem. Zachowanie przewoźnika nie wskazuje również na celowe działanie mające znamiona oszustwa. Częściowe odstąpienie od nałożenia kary nie podważa jej funkcji prewencyjnej. Zasadnym było więc częściowe odstąpienie od ukarania na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT w zakresie niewykonania obowiązku dotyczącego zgłoszenia przewozu [...] oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za niewykonanie obowiązku przedstawienia środka transportu z towarem, objętego zgłoszeniem przewozu [...]. Całkowite odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leżałoby w interesie społecznym.Odstąpienie od nałożenia kary stanowi pomoc publiczną. W związku z tym zastosowanie ma art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy SENT. Uwzględniając warunki dopuszczalności udzielania pomocy określone przepisami prawa Unii Europejskiej, przyznana pomoc nie przekracza limitu określonego dla przyznawania tej pomocy.Uzasadniając wydaną na skutek odwołania Spółki decyzję z dnia [...] sierpnia 2025 r., DIAS w [...] uznał za bezsporny fakt, iż mimo wezwania wydanego na podstawie art. 12a ustawy SENT, Spółka nie przedstawiła środka transportu z towarem w datach zakończenia przewozu w oddziale celnym w [...], zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju. Tym samym naruszony został art. 12a ust. 3 ustawy SENT. Wobec nie wykonania przez przewoźnika obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 ustawy, organ I instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie nałożył karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. towarów wrażliwych. Nie ma znaczenia popełnienie uchybienia w sposób omyłkowy i bez zawinienia. Przepisy ustawy przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia, wśród których zdarzać się mogą przypadki niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki czy przyczyn zewnętrznych. To na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej przedsiębiorca się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego go z tą osobą. Wpływ przedsiębiorcy na pracę kierowców, czy innych pracowników przedsiębiorstwa, którymi posługuje się przy wykonywaniu obowiązków transportu drogowego, polega przede wszystkim na doborze kadry i czuwaniu, by do naruszeń nie dochodziło. Niezgłoszenie środka transportu z towarem w wyznaczonym miejscu w celu przeprowadzenia kontroli stanowi o oczywistym uchybieniu obowiązków przewoźnika.Przewożony towar został objęty szczególnym nadzorem. Jego przewóz wymagał od przewoźnika przestrzegania ściśle określonych obowiązków. Od podmiotu profesjonalnie zajmującego się przewozem drogowym rzeczy można oczekiwać znajomości przepisów związanych z transportem określonych towarów, których winien przestrzegać. Do przewoźnika należało takie zorganizowanie transportu i właściwy dobór kadry, by przewóz realizowano zgodnie z przepisami ustawy SENT.Co do kwestii możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes przewoźnika, w trakcie postępowania Spółka nie wystąpiła z takim wnioskiem oraz nie wskazała okoliczności nadzwyczajnych i nie przedłożyła żadnych dokumentów świadczących o jej sytuacji finansowej, mogących wskazywać na ważny interes przewoźnika w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej. Dokumenty świadczące o sytuacji finansowej Spółki organ pozyskał we własnym zakresie, od właściwego urzędu skarbowego, a następnie dokonał analizy sprawy pod kątem ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary. Organ ustalił m.in., iż Spółka nie posiada zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych, wobec niej nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, w 2024 r. nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, w latach 2021-2024 była stroną transakcji w zakresie nabycia 68 pojazdów. Do [...] marca 2024 r. (dzień rejestracji zgłoszenia [...]) Spółka figurowała w 340 zgłoszeniach przewozu towarów wrażliwych, od [...] marca 2024 r. do [...] lutego 2025 r. figuruje w 108 zgłoszeniach przewozu towarów wrażliwych. Wynika z tego, że przepisy dotyczące rejestracji towarów wrażliwych były Spółce znane i nie stanowiły nowości w momencie przewozu przedmiotowego towaru. Zapisy w programie KARTA2 wskazują na 3 wszczęte wobec Spółki postępowania, w tym niniejsze, z uwagi na naruszenie przepisów ustawy SENT. Jest to kolejny przypadek, gdy Spółka nie wykonała ustawowego obowiązku. Może to świadczyć o niedostatecznym przeszkoleniu kierowców w zakresie zadań nałożonych ustawą SENT. Od 2022 r. do 2025 r. Spółka otrzymała pomoc publiczną w wysokości 46.744,05 zł. Sytuacja finansowa strony jest stabilna, z dokumentów nie wynika, by wystąpiły okoliczności wyróżniające ją od sytuacji innych podatników. Mimo, że w 2023 r. Spółka osiągnęła stratę 370.102,75 zł, to jednocześnie w okresie 2021-2023 nastąpił wzrost jej przychodów, a w latach 2021-2022 uzyskała dochód w łącznej wysokości 1.860.551,96 zł. zakupiła środki trwałe na kwotę 152.060 zł i otrzymała pomoc publiczną w wysokości 46.744,05 zł. W odniesieniu do Spółki nie zachodzą przesłanki ważnego interesu przewoźnika, przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary.Z kolei jeśli chodzi o możliwość odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na interes publiczny, w ocenie organu odwoławczego zasadnie częściowo odstąpiono od ukarania na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT w zakresie niewykonania obowiązku wskazanego w art. 12a tej ustawy, dotyczącego zgłoszenia przewozu SENT[...], jednakże nie było podstaw do odstąpienia z uwagi na tę przesłankę od wymierzenia Spółce kary pieniężnej w całości za obydwa stwierdzone naruszenia. Nałożenie kary określonej w ustawie SENT w wysokości 20.000 zł organ odwoławczy uznał za współmierne i proporcjonalne do wagi naruszenia, a także zgodne z pojęciem sprawiedliwości społecznej.Organ odwoławczy nie dopatrzył się w sprawie żadnych naruszeń ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania.Na powyższą decyzję DIAS w [...] K. Spółka z o.o. Spółka komandytowa w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając naruszenie:- art. 22 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 12a, art. 26 ust. 1 i 2 oraz ust. 4a i 5 SENT poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do uznania, iż skarżący jako przewoźnik nie wywiązał się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że skarżący dopełnił wszelkich starań zmierzających do wywiązania się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, a przyczyną braku zgłoszenia przewozu był brak możliwości zalogowania się do systemu,- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że istnieją przesłanki do uchylenia przedmiotowej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie,- art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960. Kodeks postępowania administracyjnego przez błędne uznanie, iż w sprawie nie występuje przypadek znikomej wagi stwierdzonego naruszenia umożliwiającego organowi poprzestanie na zastosowaniu pouczenia,- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpatrzenia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela,- art. 207 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpatrzenia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez uchylenie decyzji DIAS w [...]z dnia [...] sierpnia 2025 r. i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi.W odpowiedzi na skargę DIAS w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Skarga okazała się niezasadna.Należy przede wszystkim podkreślić, iż jeśli chodzi o zarzuty podniesione w skardze oraz ich uzasadnienie, to nie dotyczą one w ogóle istoty niniejszej sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. organ nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w kwocie 20.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku przedstawienia środka transportu z towarem objętym zgłoszeniem [...] (ciągnik i naczepa o nr rej. [...]) na Terminalu w [...] w celu przeprowadzenia kontroli w wyznaczonym miejscu, a także odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w kwocie 20.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku przedstawienia celem przeprowadzenia kontroli środka transportu z towarem objętym zgłoszeniem [...] (ciągnik i naczepa o nr rej. [...]). Z kolei zarzuty skargi i ich uzasadnienie kwestionują zgodność z prawem decyzji nakładającej karę pieniężną za nie wywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych zupełnie innego środka transportu – ciągnika o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...], w zupełnie innym miejscu, nieobjętym właściwością miejscową organów orzekających w niniejszej sprawie – na przejściu granicznym [...]. Tak więc zarzuty skargi oraz argumentacja podniesiona na ich uzasadnienie dotyczą zupełnie innego naruszenia, innego środka transportu aniżeli będące przedmiotem niniejszej sprawy i w sposób oczywisty nie mogły zostać uwzględnione.Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w oparciu o treść przywołanego wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a. (a więc niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów) Sąd również nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi.Do zakresu obowiązków podmiotów uczestniczących w drogowym i kolejowym przewozie towarów oraz podmiotów dokonujących obrotu paliwami opałowymi, uregulowanych przepisami ustawy SENT należy m.in. obowiązek wynikający z art. 12a ust. 3 tej ustawy. Jeżeli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze (art. 12a ust. 1). Odpowiednio podmiot wysyłający i podmiot odbierający są obowiązani przekazać przewoźnikowi treść wezwania wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze (art. 12a ust. 2). W przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia kontroli (art. 12a ust. 3). Przewoźnik powiadamia telefonicznie organ Krajowej Administracji Skarbowej wskazany w wezwaniu o planowanym dostarczeniu towaru do miejsca, o którym mowa odpowiednio w ust. 3 i 4 (art. 12a ust. 5).Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem przewozów zarejestrowanych pod numerami [...] oraz [...] był odpad w postaci używanej tratwy falistej, klasyfikowanego do kodu systemowego 0005 i kodu odpadu 150101, o masie brutto odpowiednio 22.920 kg oraz 22.560 kg. Rejestrujący zgłoszenia, z numerami referencyjnymi [...] oraz [...], otrzymał dwa wezwania Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. do przedstawienia środków transportu wraz z towarem na Terminalu w [...]. Tymczasem objęte wskazanymi wyżej zgłoszeniami zespoły pojazdów nie zostały zgłoszone do kontroli w wyznaczonym miejscu, pomimo treści przywołanego art. 12a ust. 3 ustawy SENT. W okolicznościach niniejszej sprawy zaktualizowała się zatem podstawa do nałożenia kary pieniężnej w oparciu o treść art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT, w myśl którego w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 3 – na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.Skarżąca Spółka została skutecznie zawiadomiona o wszczęciu w niniejszej sprawie postępowania, jak również miała zapewniony w nim udział. Dowody zostały zebrane w sposób wyczerpujący, obiektywny, z zachowaniem zasady swobodnej ich oceny, lecz nie noszącej znamion dowolności, co czyni zadość zasadom wynikającym z Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191. Tym samym zaakceptować należy ustalenia faktyczne organu, gdyż znajdują one odzwierciedlenie w materiale dowodowym, natomiast skarżąca Spółka ustaleń tych skutecznie nie podważyła, tzn. nie wykazała, by do opisanego naruszenia nie doszło. Jednocześnie Spółka nie przedstawiła dowodów, które uzasadniałyby ustalenia odmienne, w tym również możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej w całości za obydwa stwierdzone naruszenia. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego doprowadziła organ do trafnej konkluzji, że skarżącą Spółkę jako przewoźnika obciążały obowiązki określone w ustawie SENT, w tym obowiązek wynikający z art. 12a ust. 3, których strona nie dopełniła. Wszechstronnej analizy sprawy dowodzą też uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji obu instancji (art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p.). O naruszeniu prawa materialnego czy też przepisów postępowania nie świadczy również fakt, iż organ wydał w sprawie decyzję niezgodną z oczekiwaniem strony.Do zadań przewoźnika należy nie tylko dokonanie zgłoszenia przewozu towaru objętego omawianą ustawą, ale również czy też przede wszystkim stały nadzór nad wykonywanym transportem. Zasadą jest, iż odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10 oraz z 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19, orzeczenia.nsa.gov.pl), jak również obowiązek dołożenia wszelkiej staranności w wypełnieniu zadań nałożonych przepisami prawa. Rolą profesjonalnego przewoźnika prowadzącego działalność gospodarczą związaną z transportem "towarów wrażliwych" jest podjęcie takich rozwiązań organizacyjnych, by zadośćuczynić wymogom stawianym przez poszczególne ustawy regulujące transport drogowy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9 maja 2023 r., II SA/Bk 26/23).Przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Zostały one ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za sam obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Uzasadnienie projektu ustawy SENT przewiduje, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar, z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów, jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania (por.m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 25 maja 2018 r., III SA/Gd 52/18 oraz WSA w Białymstoku z 14 stycznia 2021 r., II SA/Bk 847/20).W rozpatrywanej sprawie nie było również podstaw do odstąpienia w całości od nałożenia kary pieniężnej, z uwagi na wystąpienie przypadku uzasadnionego ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego (art. 22 ust. 3 ustawy SENT).Przede wszystkim, jak już wyżej wskazano, przepisy ustawy SENT, m.in. jej art. 22 ust. 1 pkt 3, przewidują co do zasady obligatoryjną sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego czy też osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej uzasadnione jest jedynie w przypadkach wyjątkowych. Zgodnie z przywołanym art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z kolei w myśl art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:1) nie stanowi pomocy publicznej albo2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.W orzecznictwie sądowym pojęcie "ważnego interesu" strony interpretuje się analogicznie do "ważnego interesu podatnika", którym ustawodawca posługuje się na gruncie art. 67a § 1 o.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. (wyrok NSA z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20), przy czym wymaga to wykazania konkretnych okoliczności, w tym m.in. sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy, uniemożliwiającej wywiązanie się z ciążących na niej obowiązków. Ponadto decyzja o odstąpieniu od wymierzenia kary ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet zaistnienie ustawowych przesłanek nie przesądza o obowiązku zastosowania tej instytucji, a jedynie stwarza organowi taką możliwość.Z ustaleń organów wynika m.in., iż w 2021 r. skarżąca Spółka osiągnęła dochód w wysokości 1.097.386,99 zł, w 2022 r. – dochód w wysokości 763.164.97. Wprawdzie w 2023 r. strona wykazała stratę w kwocie 370.102,25 zł, jednak przy osiągniętym w tymże roku przychodzie w wysokości 16.019.837,41 zł strata jako różnica pomiędzy przychodami a kosztami działalności, jest wynikiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Nadto Spółka nie posiada zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych ani składek na ubezpieczenia społeczne, nie jest prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne, w 2024 r. nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, w latach 2021-2024 była stroną transakcji w zakresie nabycia 68 pojazdów, w latach 2023-2024 dokonała zakupów środków trwałych na kwotę 152.060,00 zł. W tej sytuacji wywiązanie się z obowiązku zapłaty kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł leży w możliwościach finansowych Spółki i nie zagrozi jej kondycji finansowej. Obciążenie strony nałożoną karą pieniężną nie wiąże się zatem z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. Dodatkowo do [...] marca 2024 r. (data rejestracji zgłoszenia [...]) Spółka figurowała w 340 zgłoszeniach przewozu towarów wrażliwych, zatem przepisy, dotyczące rejestracji towarów wrażliwych były stronie znane i nie stanowiły nowości w momencie przewozu przedmiotowego towaru.Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje prezentowane w orzecznictwie stanowisko, w myśl którego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia jej obciążeń finansowych, bądź spożytkowania środków z nałożonej kary na inne cele strony (wyrok NSA z 12 marca 2020 r., II GSK 1464/19). Nie jest to jednak równoważne z przesłanką "ważnego interesu" w rozumieniu art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Obowiązkiem każdego podmiotu jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie sankcja przewidziana prawem. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego. Zasadą jest uiszczanie należności publicznych, w tym kar, a odstąpienie od nich stanowi wyjątek i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które realnie zagrażają bytowi osoby wnioskującej. Należy zatem unikać sytuacji, w których odstąpienie od kary stawiałoby stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podmiotów, znajdujących się w podobnej lub gorszej sytuacji.Z kolei przesłankę "interesu publicznego" charakteryzuje się jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korekta błędnych decyzji itp.". Z jednej strony w interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty zajmujące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 lipca 2021 r., II SA/Go 467/21). Udzielanie pomocy w jakiejkolwiek formie nie może przy tym stanowić zakłócenia konkurencji na rynku poprzez sprzyjanie tylko niektórym przedsiębiorcom, stawianie ich w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów i prowadzić do zachwiania zasady proporcjonalności oraz równości wobec prawa. Z drugiej natomiast strony wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do omawianej ustawy oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości powinien uwzględnić także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Interes publiczny sprowadza się również do przeciwdziałania sytuacjom, gdy dokonanie zapłaty kary pieniężnej spowodowałoby takie pogorszenie sytuacji ekonomicznej podmiotu, że na skutek zapłaty kary stałby się beneficjentem pomocy publicznej. Efekt przysporzenia do budżetu państwa na skutek uiszczenia kary byłby zatem pozorny. W interesie publicznym leży zatem, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili ich konsekwencje, ale nie w taki sposób, że konsekwencje te prowadziłyby do sięgania po pomoc publiczną (por. wyroki NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11, z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19, z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19). W tym znaczeniu dopuszczenie przez ustawodawcę możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym oznacza, że rezygnacja z dochodzenia takich należności będzie zbieżna z tym interesem.W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie organów w tym zakresie nie nosi cech dowolności, bowiem w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeanalizowały one i oceniły kwestię wystąpienia przesłanek interesu publicznego oraz ważnego interesu strony jako okoliczności uzasadniających ewentualne odstąpienie od nałożenia kary w całości. Wynik tej analizy i oceny należy uznać za zgodny z prawem. Organy zasadnie uznały zatem, że skoro w trakcie wykonywanych przez skarżącą Spółkę przewozów nie został wykonany obowiązek przedstawienia środków transportu wraz z towarem objętym wskazanymi wyżej zgłoszeniami SENT celem przeprowadzenia kontroli w wyznaczonym miejscu na terminalu w [...], to zastosowanie przewidzianej przepisami prawa ulgi w pełnym zakresie byłoby nie tylko niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych, ale nie uwzględniałoby wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak konstytucyjna zasada równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe.Nadto Spółka jako profesjonalny przewoźnik powinna posiadać rozeznanie co do swoich ustawowych obowiązków, zaś odstępstwa od nałożenia kary nie mogą stanowić okoliczności związanych z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. Okoliczności sprawy w żadnej mierze nie potwierdzają tego, by stwierdzone naruszenie powstało w związku ze szczególnymi, nadzwyczajnymi zdarzeniami, niezależnymi od strony skarżącej, przeciwnie – stanowiło ono konsekwencję braku staranności w realizacji ustawowego obowiązku wynikającego z art. 12a ustawy SENT. Niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie można też upatrywać w niezastosowaniu bądź niekorzystnym zastosowaniu określonej normy prawnej, czego strona sobie nie życzy, zwłaszcza jeżeli w świetle obowiązujących regulacji takie działanie organu jest obligatoryjne. Sam fakt, iż strona z wywodami organu się nie zgadza, że organ uznał stanowisko strony za niezasadne i podjął rozstrzygnięcie odmienne od oczekiwanego przez nią, nie może przesądzać o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia.W rozpatrywanej sprawie ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiły również wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, by organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1 czy art. 191 o.p. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 o.p.Jednocześnie organy odstąpiły od nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w odniesieniu do niewywiązania się Spółki jako przewoźnika z obowiązku przedstawienia do kontroli w wyznaczonym miejscu środka transportu wraz z towarem objętego drugim z wymienionych na wstępie zgłoszeń SENT, przy czym odstąpienie to jest równoznaczne z udzieleniem Spółce pomocy publicznej de minimis w wysokości 20.000 zł. Zastosowanie wobec skarżącej Spółki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie nie było przez Sąd kwestionowane.Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.., skarga podlegała oddaleniu.