Wyrok - II SA/Ol 481/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Planowanie przestrzenne, zagospodarowanie przestrzenne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. S., K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., Wójt Gminy K. (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Oddalono skargę. Planowanie przestrzenne, zagospodarowanie przestrzenne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. S., K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., Wójt Gminy K. (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Bogusław Jażdżyk
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z [...] r., Wójt Gminy K. (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Wójt") ustalił na rzecz A. K. i A. K. (dalej jako: "inwestor") dla inwestycji polegającej na budowie chlewni wraz z paszarnią i garażem na maszyny na działce nr [...] w miejscowości [...], obr. [...], gm. K., określonej w załączniku graficznym do niniejszej decyzji i w punktach 1-7 rozstrzygnięcia szczegółowo wskazał: ustalenia dotyczące funkcji i rodzaju zabudowy; ustalenia szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w zakresie dotyczącym warunków i wymagań ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz wymagań dotyczących ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; pozostałe warunki wynikające z przepisów odrębnych; linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne; podał, iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2 oraz strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu oraz, że teren działki nie jest zlokalizowany na obszarach zagrożonych niebezpieczeństwem wystąpienia powodzi.W uzasadnieniu decyzji Wójt opisał stan faktyczny sprawyi powołał przepisy prawa, mające zastosowanie w sprawie. Wskazał, że organ zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a wnioskowana inwestycja stanowi zmianę zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej jako: "u.p.z.p.").W trakcie przeprowadzonego postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a projekt decyzji został uzgodnionyz organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych, organami właściwymi w sprawach melioracji wodnych oraz właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej.Odwołanie od ww. decyzji wniosła E. B., podnosząc, że na mapach nie zostały uwzględnione główne ciągi melioracyjne odprowadzające wodę z dużej powierzchni wsi. Poza tym w decyzji nie przewidziano możliwości przeobrażenia garażu i paszarni na powiększenie chlewni, która przekroczy limit dopuszczalnego DJP dla inwestycji, co będzie miało istotny wpływ na pogorszenie komfortu życia mieszkańców i spadek wartości mienia.Decyzją z [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości.W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło stan faktyczny i prawny sprawy. Wyjaśniło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest obowiązkowe, jeśli spełnione zostały wszystkie warunku określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podało, żew sprawie Kolegium nie dopatrzyło się żadnych uchybień czy nieprawidłowości, zostały spełnione warunki określone w ww. przepisie, a materiał dowodowy na podstawie którego orzekał organ pierwszej instancji był wystarczający do wydania prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.Kolegium wyjaśniło, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi jeden z warunków późniejszego otrzymania pozwolenia na budowę, ale nie jest to jedyny warunek; nie przesądza ona o uzyskaniu pozwolenia na budowę. Decyzja ta określa jedynie, czy planowana inwestycja w danym miejscu jest możliwa i jeśli tak – jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne.Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, że strona nie podważa ustaleń organu, nie kwestionuje wyników przeprowadzonej analizy,a jedyny zarzut sprowadza się do braku naniesienia na mapach głównych ciągów melioracyjnych odprowadzających wodę. Tymczasem mapy wymagane przy decyzji o warunkach zabudowy muszą zawierać naniesione linie rozgraniczające teren inwestycji oraz muszą odzwierciedlać załączone do inwestycji wyniki analizy –z naniesionymi granicami obszaru analizowanego. Wymagania te zostały w sprawie spełnione, wobec czego nie można było uwzględnić odwołania.Pismem z 3 lipca 2025 r. E. B., K. B., R. S., K. S., Z. S., A. K.-S., S. B., L. B., K. B., J. B. oraz Z. W. i Z. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na ww. decyzję.Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 1 sierpnia 2025 r., ww. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie czterech egzemplarzy odpisów skargi podpisanych na każdym z nich przez wszystkich skarżących. Ponadto E. B. została wezwana do podania informacji, w imieniu którego skarżącego uiściła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpis sądowy w kwocie 500 zł. Skarżącą pouczono, że jeżeli skarga jest wnoszona przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.Dnia 14 sierpnia 2025 r., do tutejszego Sądu wpłynęły podpisane cztery egzemplarze odpisów skargi podpisane przez wszystkich skarżących oraz pismo E. B., w którym wyjaśniła ona, że wpis sądowy uiściła w imieniu wszystkich skarżących, natomiast jeśli z powodu jej niewiedzy lub nikłego rozumienia przepisów sądowych Sąd uzna inaczej, wskazała, że dokonany przez nią wpis prosi przypisać skarżącej R. S.Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 20 sierpnia 2025 r., pozostali skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.Wobec nieuiszczenia wpisu przez pozostałych skarżących, postanowieniemz 19 września 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 481/25, Wojewódzki Sąd Administracyjnyw Olsztynie odrzucił skargi E. B., K. B., Z. S., A. K.-S., S. B., L. B., K. B., J. B., Z. W. oraz Z. W.W przedmiotowej skardze R. S. i K. S. (dalej jako: "skarżący"), wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta i zarzucili jej:1. naruszenie art. 107 § 3 oraz art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "k.p.a."), wskazując, że organy w istotny sposób naruszyły zasady postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące należytego uzasadnienia decyzji oraz zapewnienia czynnego udziału strony;2. brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), podnosząc, że decyzja Kolegium jest pozbawiona wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a organy zaniechały odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zarzuty te dotyczyły m.in. ignorowania systemów melioracyjnych, przekroczenia limitu DJP oraz obaw związanych ze spadkiem wartości nieruchomości. Pominięcie przez organ analizy dostępnych ekspertyz, raportów, a także opinii mieszkańców przedstawionej w petycji z 2 stycznia 2025 r. oraz w odwołaniach stanowi naruszenie zasady wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. Skarżący podnieśli, że organy całkowicie pominęły także wyniki innych raportów publicznych, takich jak raport NIK "Realizacja zadań gminy w zakresie ochrony przed odorami (2017)" czy badania instytutu Rozwoju Miast i Regionów, wskazujące na istotne negatywne skutki lokalizacji ferm przemysłowych w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej. W dokumentach tych wykazano, że planowane inwestycje prowadzą do chronicznego dyskomfortu środowiskowego, spadku wartości nieruchomościi pogorszenia zdrowia mieszkańców. Kolegium ograniczyło się natomiast do stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji, bez pogłębionej analizyi odniesienia się do kluczowych argumentów. Z kolei pominięcie w uzasadnieniu analizy dowodów czy stanowiska strony oznacza naruszenie zasady wyjaśnienia sprawy w sposób wyczerpujący.3. naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.); decyzje zostały wydane bez należytego uwzględnienia i odniesienia się do petycji mieszkańców z 2 stycznia 2025 r., która jasno wyrażała sprzeciw wobec planowanej inwestycji i wskazywała na realne zagrożenia;4. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz Konstytucji RP,w szczególności naruszenie przepisów dotyczących wymogów ładu przestrzennego oraz konstytucyjnych zasad ochrony środowiska i zdrowia;5. wadliwą ocenę ładu przestrzennego i niedopuszczalność kontynuacji funkcji (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), podnosząc, że organy błędnie założyły, że wielkotowarowa chlewnia (39 DJP) stanowi kontynuację funkcji rolniczej w ramach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Analiza nie wykazała istnienia w sąsiedztwie planowanej inwestycji gospodarstw o przemysłowych parametrach produkcji zwierzęcej, mogących generować porównywalne oddziaływanie emisyjne i odorowe. Wskazano jedynie na tradycyjną działalność rolniczą o niewielkiej skali. Skarżący dodali, że zgodnie z aktualnym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy K., teren działki nr [...] oraz działek sąsiednich oznaczony jest jako teren rolniczo-mieszkaniowy o wiodącej funkcji mieszkaniowej i nieznacznie rozwiniętej działalności rolnej, nieprzemysłowej. Podali, że wobec tego bezsporne jest, że decyzja Wójta w sposób zauważalny narusza zasadę dobrego sąsiedztwa.6. zignorowanie wpływu inwestycji na środowisko i zignorowanie konstytucyjnych zasad ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ekologicznego (art. 74 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP); skarżący wskazali, że organy całkowicie zignorowały potencjalny negatywny wpływ inwestycji na środowisko i zdrowie mieszkańców, jak też nie odniosły się do stanowisk przedstawionychw ekspertyzie dr. inż. T. L., ale również w dostępnych raportach instytucji naukowych, tj. raportu NIK "Realizacja zadań gminy w zakresie ochrony przed odorami (2017)", wyników badań ekspertów z Instytutu Ochrony Środowiska PAN – K. Janiec "Emisje odorowe z ferm trzody chlewnej – skala wpływu środowiskowego", w których jednoznacznie wskazano, że w promieniu do 1 km od fermy przemysłowej przekraczane są dopuszczalne poziomy skażenia powietrza wyznaczonew Dyrektywie Parlamentu Europejskiego 2008/50/E. Dodali, że wydane decyzje nie uwzględniają również stanowisk organów ochrony zdrowia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w opinii z [...] r. stwierdził, że planowana inwestycja powinna być poprzedzona niezależną analizą wpływu na zdrowie, z uwzględnieniem struktur zamieszkania (obiekty użyteczności publicznej, dzieci)". Dla uzyskania kontradyktoryjności postępowania oraz zapewnienia sądowi dostępu do pełnej argumentacji, skarżący wnieśli o powołanie niezależnego biegłego z zakresu inżynierii środowiska oraz biegłego z zakresu planowania przestrzennego, na okoliczność wpływu inwestycji na poziom stężeń odorowych w otoczeniu, rzeczywistej zgodności funkcji inwestycji z zapisami studium oraz poziomu szkodliwości dla populacji dzieci i osób starszych oraz zgodności inwestycji z zasadą przezorności wynikającą z wytycznych WHO. Końcowo skarżący wyjaśnili, że ekspertyza dr. inż. T. L. z czerwca 2025 r. jest kluczowym dowodem w sprawie i jednoznacznie wskazuje na potężną uciążliwość odorową generowaną przez planowana chlewnię. Podkreślili, że od 2025 r. współczynnik przeliczeniowy dla tuczników na DJP uległ zmianie z 0,3 DJP na sztukę na 0,1 DJP na sztukę, co oznacza trzykrotny wzrost ilości zwierząt. Jeśli ocena oddziaływania na środowisko nie uwzględniła tej konwersji, to rzeczywiste emisje odoru mogą być znacznie wyższe niż te, które zostały obliczone, co wskazuje na fundamentalne wady w ocenie środowiskowej. Skarżący opisali skutki nadmiernych odorów, uciążliwości akustyczne oraz degradację krajobrazu i spadek wartości nieruchomości oraz podnieśli, że poniosą realną utratę korzyści z powodu wymuszonej rezygnacji z uprawy mikroliści.7. niespójności prawne i planistyczne, wskazując, że skala, intensywność emisji, przemysłowy charakter i potrzeba dużej utwardzonej infrastruktury prowadzi do dezintegracji funkcjonalnej, a taka inwestycja winna być zlokalizowana wyłącznie na obszarach ściśle przeznaczonych pod zabudowę przemysłową.8. naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 74 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady rzetelności i przejrzystości działania organów administracji publicznej przez zaniechanie wnikliwego rozważania materiału dowodowego, nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności i brak rozważenia głosu społeczności lokalnej oraz zignorowanie realnego zagrożenia środowiskowego.W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Pismem z 12 grudnia 2025 r., przedłożonym podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, K. S. uzupełnił ww. skargę, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 5a; art. 54 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez brak ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116) poprzez brak w zaskarżonej decyzji załącznika tekstowego oraz inne uchybienia o charakterze procesowym. Podał również, że w sprawie nie wydano decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, poprzedzającej decyzję o warunkach zabudowy, a parametry zaskarżonej decyzji pozwalają na znacznie większą obsadę, aniżeli 39 DJP. Wynika to z faktu, że przewidziana w decyzji powierzchnia chlewni wynosi do 400 m2, co umożliwia obsadę ca 46,6 DJP.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący,iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutamii wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie zaś do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy.Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ będąca przedmiotem skargi decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu i spełniają łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz nie naruszają, w sposób uzasadniający ich wyeliminowanie z obrotu prawnego, pozostałych znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, tj. w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588z późn. zm., dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm., dalej jako: rozporządzenie z 2019 r.).Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestorów z 9 grudnia 2024 r., ostateczna decyzjaw sprawie została zaś wydana [...] r. Należało zatem zwrócić uwagę na prawidłowe ustalenie stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniui zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w danej gminie stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym(tj. obowiązującym do dnia 23 września 2023 r.) oraz nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. Oznacza to, że organy orzekające w sprawie, stosownie do ww. unormowań, zastosowały właściwe regulacje prawne tzn. przepisy ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji.Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p, zmiana zagospodarowania terenuw przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przepisu art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wynika natomiast, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje na wniosek inwestora wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami,o których mowa w art. 53 ust. 4 oraz uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, że przedmiotowa inwestycja planowana jest do zrealizowania na terenie nieobjętym ustaleniami planu miejscowego, zatem wymagane było dla niej ustalenie warunków zabudowyw drodze decyzji.Zgodnie zaś z art. 61 ust.1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;2) teren ma dostęp do drogi publicznej;3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnychi leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycjiw zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.W pierwszej kolejności wskazać należy, iż istotą decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest określenie sposobu zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta nie uprawnia do rozpoczęcia prac budowlanych, ale jest swoistego rodzaju promesą, tj. wskazuje na jakich warunkach urbanistyczno-przestrzennych inwestycja może zostać zrealizowana i wiąże w zakresie ustalenia tych warunków. Tutejszy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokuz 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 72/13 (dostępny w CBOSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter ogólny, wstępny i nie upoważnia do podjęcia i realizacji inwestycji, lecz stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i wydanych do niego przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Koresponduje to z treścią art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że użyte w tym przepisie sformułowanie o prawie do zagospodarowania terenu na warunkach ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza chronionych prawem interesów osób trzecich, należy rozumieć jako odesłanie przede wszystkim do przepisów Prawa budowlanego, które nakazują uwzględnienie przedmiotowej problematyki na etapie pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 16 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 692/20, CBOSA).Przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowyi zagospodarowania terenu organy mają natomiast obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia, czy zamierzona inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z obowiązku tego organy wywiązały się w sposób prawidłowy. Organ pierwszej instancji postępowanie takie przeprowadził i na podstawie sporządzonej przez uprawnioną osobę analizy ocenił, że warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. zostały spełnione. Sporządzona analiza urbanistyczna dawała bowiem podstawy do uznania, że przesłanki, o których mowa w ww. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione.Inwestycja, której dotyczy wniosek ma polegać na budowie budynku inwentarskiego – chlewni o łącznej liczbie zwierząt gospodarskich do 39 DJP, co pozwoliło na odstąpienie od wszczynania procedury uzyskania decyzji środowiskowej, gdyż planowana inwestycja w rozporządzeniu Rady Ministrówz 2019 r. nie jest klasyfikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko, garażu oraz paszarni. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne funkcjonalnie jest związane z produkcją rolną. Funkcja ta, wbrew zarzutom skargi, nie narusza ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K.., przyjętego uchwałą Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] r. Z części tekstowej Studium wynika, że w rejonie rolniczo-osadniczym (b) dominującą funkcją będzie gospodarka rolna, a także utrwalanie i rozbudowa zaplecza produkcji rolnej. Ponadto na obszarze tym wskazano na ograniczoną celowość powiększania obszaru zurbanizowanego wsi z uwagi na potrzebę ochrony wysokich klas gruntów rolnych oraz na dążenie do maksymalnego wykorzystania rolniczego gruntów. Stwierdzić więc należy, że planowana inwestycja, wbrew zarzutom skargi, realizuje założenia Studium.Skarżącym nadto należy wyjaśnić, że niezasadny jest także zarzut naruszenia przez organy zasady dobrego sąsiedztwa, bowiem wymogu tego nie stosuje się przy zabudowie zagrodowej (art. 61 ust. 4 u.p.z.p.). Natomiast z analizy funkcjii cech zabudowy wynika, że w obszarze poddanym analizie występują obszary rolnicze. W punkcie 6 analizy organ wprost wskazał, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego spełnia zasadę kontynuacji i uzupełnienia funkcji istniejącej zabudowy, a na sąsiednich terenach występuje zabudowa zagrodowa oraz pola uprawne wykorzystywane rolniczo. Obszar analizowany został ustalony w oparciuo regulacje § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r.,Nie można również zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. skutecznie oprzeć na domniemaniu, że powierzchnia produkcyjna planowanej chlewni może ewentualnie zostać powiększona o paszarnię i garaż, co pozwoli na produkcję większą, przekraczającą dopuszczalny limit DJP. Zdarzenie to ma charakter czysto hipotetyczny i nie mogło być brane pod uwagę przez organy, które ustaliły w decyzji konkretną dopuszczalną ilość DJP na nie więcej niż 39 jednostek. Ponadto zauważyć należy, że organy wyraźnie ustaliły dopuszczalną ilość DJP dla zabudowy chlewni,a nie dla budowli towarzyszących jakimi są garaż i paszarnia. Należy mieć na względzie, że organ orzekający w sprawie warunków zabudowy ocenia planowaną inwestycję pod kątem przesłanek warunkujących jej lokalizację na danym terenie, przy czym kieruje się parametrami obiektu określonymi we wniosku. Jeżeli więc we wniosku zadeklarowano obsadę przedmiotowego budynku inwentarskiego na "nie więcej niż 39 DJP" – zgodnie z wnioskiem z 4 lutego 2025 r. o zmianę pierwotnego wniosku w tym zakresie – to organy w niniejszym postępowaniu obowiązane były orzec o dopuszczalności lokalizacji takiej właśnie inwestycji (nieprzekraczającej39 DJP) i nie miały obowiązku badać, czy planowany budynek może być przeznaczony na hodowlę większej obsady zwierząt, ponad 40 DJP (zob. wyrok NSA z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 174/23, LEX nr 3908771). Jak wskazuje sięw orzecznictwie, to organ administracji architektoniczno-budowlanej powołany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę powinien dokonać weryfikacji projektu budowlanego dotyczącego budynku chlewni i ocenić, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić (por. wyrok NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17, wyrok NSAz 18 września 2019 r. czy wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 3514/19, CBOSA). Nie znajduje prawnego uzasadnienia również zarzut skargi,iż produkcja zwierzęca o skali przewidzianej w zaskarżonej decyzji powinna być oceniana jako inwestycja przemysłowa. W istocie pozostaje ona bowiem produkcjąo charakterze rolniczym i jak już stwierdzono, nie jest klasyfikowana jako obiekt wymagający uzyskania decyzji środowiskowej.Wskazać także należy, że zamierzenie inwestycyjne spełnia pozostałe, zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 6 u.p.z.p., wymogi do wydania decyzji o warunkach zabudowy jako, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie gwarantuje prawidłowe funkcjonowanie projektowanego obiektu, nie zostaną naruszone przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak też przepisów odrębnych. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, tj. organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych – Starostą N., organem właściwym w sprawach melioracji wodnych – Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w T. oraz właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej – PPIS w [...]. Skoro więc organy orzekające stwierdziły spełnienie wszystkich wymaganych warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to nie miały podstaw do wydania decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie. Decyzja o warunkach zabudowy, jak już wskazano, nie zależy bowiem od uznania organu. Nadto Kolegium słusznie wskazało, że w rozpoznawanej sprawie nie było konieczne oznaczanie na mapie ciągów melioracyjnych. Wymogu takiego nie stawia żaden przepis u.p.z.p., ani żaden z przepisów wykonawczych do tej ustawy. Obowiązujące przepisy wymagają natomiast wyznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji, a z tego obowiązku organ się wywiązał.Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących sprzeciwu okolicznych mieszkańców – motywowanych obawami o nadmierną emisję odorów oraz nadmiernym ograniczeniem prawa własności sąsiednich nieruchomościw związku z funkcjonowaniem planowanej inwestycji, co może mieć ewentualny wpływ na zmniejszenie wartości tych nieruchomości – to wyjaśnić należy, że okoliczności te nie mogły stanowić samodzielnej podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jest to konsekwencją tego, iż organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zobowiązany jest wydać decyzję pozytywną, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie wymogi wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wtedy, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki, wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. W judykaturze prezentowane jest stanowisko, które tutejszy Sąd podziela, że "ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może następować tylko w takim zakresie,w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający decyzjęo ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczaćw kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia sposobów zagospodarowaniai warunków zabudowy terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jakw pozwoleniu na budowę" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2178/19, CBOSA).Podkreślić w tym miejscu należy, że w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji w punkcie 2.5. zawarto wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, a organ wskazał, że należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, tj.: dostępu do drogi publicznej; możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności; dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonym na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Projektowana inwestycja nie powinna pogarszać warunków użytkowania nieruchomości, a jej użytkowanie nie może powodować uciążliwości w zakresie emisji hałasu, uciążliwości zapachowej, emisji spalin, bezpieczeństwa komunikacyjnego itp. dla terenów sąsiednich, a inwestor przy wykonywaniu swojego prawa własności powinien powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych – art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061. Ponadto należy spełnić wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania oraz ochrony środowiska.Za bezzasadne Sąd uznał również zarzuty skargi odnoszące się do pominięcia przez organy dostępnych raportów i ekspertyz, w których wykazano, że planowane inwestycje prowadzą do dyskomfortu środowiskowego, spadku wartości nieruchomości i pogorszenia zdrowia mieszkańców. Kluczowym dowodem w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest analiza urbanistyczna. Stanowi ona dowód w sprawie w postaci dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną. To w ramach tego opracowania dokonuje się analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-6 u.p.z.p. Analiza urbanistyczna stanowi dowód w sprawie w postaci dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną,a więc ma charakter zbliżony do dowodu z opinii biegłego (por. wyrok NSAz 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2785/19, CBOSA). Organ ma oczywiście obowiązek poddania tego dowodu, jak każdego innego zgromadzonego w sprawie, ocenie i weryfikacji (art. 80 k.p.a.), jednak z uwagi na specjalistyczny charakter analizy, jej zakwestionowanie jako dowodu mogącego stanowić podstawę ustaleńw danej sprawie, wymaga, co do zasady, wykazania, że zawarte w niej ustalenia są oczywiście błędne lub nielogiczne (wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2631/21, CBOSA). Dowód taki został w niniejszej sprawie przeprowadzony, a analiza nie została skutecznie podważona przez skarżącą.Wyjaśnić również pozostaje, że fakt, że Kolegium nie odniosło się do ww. zarzutów odwołania nie stanowi naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Naruszenia tego przepisu nie stanowi także i to, że organ nie uwzględnił i nie odniósł się do petycji mieszkańców z 2 stycznia 2025 r., która wyrażała sprzeciw wobec planowanej inwestycji i wskazywała na zagrożenia z nią związane. Okoliczność ta może być jedynie oceniana jako uchybienie w zakresie prawidłowego uzasadnienia decyzji, co jednak pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.Wymienione wyżej zarzuty wiążą się z kolejnymi zarzutami skargi, dotyczącymi nieuwzględnienia przez organy wpływu inwestycji na środowiskoi zdrowie mieszkańców oraz zignorowanie konstytucyjnych zasad ochrony zdrowiai bezpieczeństwa ekologicznego (art. 74 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).Bezpieczeństwo ekologiczne o jakim mowa w art. 74 ust. 1 Konstytucji obejmuje działania władz publicznych nakierowane na wiele dziedzin życia społecznego, gospodarczego i politycznego, które mogą mieć wpływ na korzystanie ze zasobów środowiska (P. Korzeniowski, Bezpieczeństwo ekologiczne jako instytucja prawa ochrony środowiska, Łódź 2012, s. 255 i s. 265-268). Jest to stan,w którym podczas eksploatacji zasobów środowiska nie mogą zostać naruszone zasady ogólne i szczegółowe korzystania opartego na reglamentacji administracyjnoprawnej. W krajowym porządku prawnym zasady te zostały skonkretyzowane w ustawie z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.W myśl art. 3 pkt 13 p.o.ś. ochrona środowiska oznacza "podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na:a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju,b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego".W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom naruszenia ww. zasad, a to z tego powodu, że z woli samego normodawcy inwestycje takie jak wnioskowana nie są, w rozumieniu rozporządzenia z 2019 r., przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co skutkowało, jak już wcześniej wskazano, brakiem obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. W ocenie tutejszego Sądu, w sprawie nie doszło też do naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Jak już niejednokrotnie wskazywano, kwestia ta nie podlega badaniu na etapie wydawania decyzjio ustaleniu warunków zabudowy lecz na dalszym etapie procesu inwestycyjnego inwestycyjnego tj. podczas ewentualnego ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę.Niezależnie od powyższego, raz jeszcze trzeba podkreślić, że decyzjaw przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma charakter związany. W razie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ ma obowiązek wydać decyzję zgodną z wnioskiem inwestora. Jest to ściśle związane z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 k.p.a., która nakłada na organy obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo wszczęły postępowanie w sprawie i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi, postępowanie zarówno przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym, nie było dotknięte wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie tutejszego Sądu, organy obu instancji rzetelnie przeprowadziły postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowegoi prawidłowo zweryfikowały spełnienie przesłanek do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargę oddalił jako bezzasadną.., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargę oddalił jako bezzasadną.