Wyrok - I FSK 499/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Interpretacje podatkowe, VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia del. WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant Adrian Piechota, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Po 564/22 w sprawie ze skargi W. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji SkaUchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Interpretacje podatkowe, VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia del. WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant Adrian Piechota, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Po 564/22 w sprawie ze skargi W. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Ska
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabela Najda-Ossowska
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 24 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Po 564/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA/Sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi W. M. (dalej: Skarżący/Strona) uchylił indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ) z dnia 30 maja 2022 w przedmiocie podatku od towarów i usług.2. Sąd pierwszej instancji, oceniając stanowisko Organu w zakresie udzielenia Skarżącemu odpowiedzi na pytanie, w deklaracji za jaki okres będzie uprawniony do skorzystania z ulgi za złe długi, stwierdził, że było nieprawidłowe. Przytoczył przepisy mające zastosowanie w sprawie (art. 89a ust. 1, ust 1a, ust 2, ust 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm. dalej: u.p.t.u.) i wskazał, że skoro w sprawie faktura dokumentująca istnienie nieściągalnej wierzytelności została wystawiona 9 grudnia 2019 r., graniczny termin na skorzystanie z ulgi na złej długi, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym do 1 października 2021 r., upływał z końcem 2021 roku.3. Skarżący we wniosku wskazywał, że ulga na złe długi powinna zostać rozliczona w deklaracji za I kwartał 2020 r., gdyż w rozliczeniu za ten okres należało uznać nieściągalność wierzytelności za uprawdopodobnioną, jednak błędnie uwzględnił ulgę na złe długi w rozliczeniu za IV kwartał 2021 r. Podniósł, że w terminie uprawniającym do skorzystania z ulgi na złe długi jego dłużnik znajdował się w trakcie postępowania układowego, co z uwagi na brzmienie art. 89a ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym do 1 października 2021 r. wykluczało możliwość skorzystania z ulgi. Powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej; TSUE) z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19, w którym zakwestionowano ograniczenie do skorzystania z ulgi z uwagi na wskazany wyżej warunek dotyczący sytuacji dłużnika.4. WSA odwołał się do wyroku NSA z 21 października 2014 r., I FSK 1536/13 jako istotnego z punktu widzenia zaistniałego w sprawie sporu. Wskazał, że wynika z niego, że podatnik, który dokonał korekty podatku należnego w niewłaściwym okresie rozliczeniowym, dokonując korekty deklaracji w trybie art. 81 § 1 O.p. w celu naprawienia tej wadliwości i rozliczenia korekty podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 u.p.t.u. w prawidłowym okresie rozliczeniowym wskazanym w art. 89a ust. 3 tej ustawy nie jest ograniczona terminem określonym w jej art. 89a ust. 2 pkt 5, gdy nie stwierdzono oszustwa ani uszczerbku dla budżetu państwa. Jak wyjaśniono w powołanym orzeczeniu uprawnienie do obniżenia podatku należnego na podstawie art. 89a u.p.t.u. nie stanowi korekty deklaracji w rozumieniu art. 81 § 1 O.p. Weryfikację błędu przez korektę deklaracji - na podstawie art. 81 § 1 O.p. nie można utożsamiać z ponownym prawem do obniżenia podatku należnego ograniczonego terminem określonym w art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. gdyż w takiej sytuacji podatnik jedynie koryguje na podstawie art. 81 § 1 O.p. błąd formalny co do okresu, w którym prawidłowo powinien ująć swoje uprawnienie wynikające z art. 89a ust. 1-3 u.p.t.u. Zdaniem Sądu pierwszej instancji art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. wykładany z zastosowaniem reguł wykładni językowej nie wskazuje, czy brak upływu terminu, o którym mowa w tym przepisie musi mieć miejsce w dniu złożenia deklaracji podatkowej, jej korekty czy też w ostatnim dniu okresu w którym realizowane jest prawo do skorygowania podatku należnego, co powinno skutkować rozstrzygnięciem na korzyść podatnika przez przyjęcie wskazanego ostatnio wariantu interpretacyjnego. Skarżący po raz pierwszy dokonał korekty podatku należnego w rozliczeniu za IV kwartał 2021 r., który był dla niego pierwszym okresem rozliczeniowym, w którym z uwagi na znowelizowane brzmienie przepisów u.p.t.u. okoliczność pozostawania dłużnika w trakcie postępowania układowego nie stanowiła przesłanki wyłączającej uprawnienie do skorygowania podatku należnego. W efekcie należało przyjąć, że skarżący dochował terminu, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym do 1 października 2021 r.5. W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Organ zarzucił naruszenie:I. Przepisów postępowania, tj.:a) art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2022 r. poz. 2651 ze zm. dalej: O.p.) przez błędne wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie, niedostateczne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia, przyjęcie błędnych założeń, przez co wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej;b) art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 2a O.p. przez nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, na skutek uznania przez WSA, że nieprawidłowe jest stanowisko Organu, zgodnie z którym jeżeli brak jest przepisu przejściowego, to do oceny skutków danej czynności zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące w czasie, gdy czynność ta miała miejsce, podczas gdy jest to powszechnie przyjęta i akceptowana w doktrynie i judykaturze dyrektywna interpretacyjna wynikająca z zasad właściwych dla całego systemu prawa oraz prawidłowej legislacji;c) art. 146 § 1 P.p.s.a., art. 57a P.p.s.a. w zw. z art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. przez wyjście poza zakres zaskarżenia, Sąd stwierdził (w całości) zasadność sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdzie Skarżący twierdzi, że został poddany dyskryminacji procesowej poprzez pozbawienie rozsądnego terminu na realizację przysługującego uprawnienia do skorzystania z ulgi na złe długi, podczas gdy Sąd pierwszej instancji stwierdza, że jest to okoliczność indyferentna prawnie, co prowadzi do wniosku o nietrafności zarzutu naruszenia prawa;II. Prawa materialnego: art. 89a ust. 2 pkt 5 oraz art. 89a ust. 1 u.p.t.u. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji na skutek uznania przez WSA, że w stanie faktycznym sprawy Skarżącemu przysługiwać będzie uprawnienie umożliwiające skorzystanie z tzw. "ulgi za złe długi" a także spełniony jest warunek określony w art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u.6. Przy tak sformułowanych zarzutach kasacyjnych Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.7. Skarżący nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:8. Skarga kasacyjna, rozpoznana w granicach zakreślonych przez art. 183 § 1 P.p.s.a., ma uzasadnione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 146 § 1 w związku z art. 134 § 1 oraz art. 57a P.p.s.a. w związku z art. 81 ust 1 O.p.9. Punktem wyjścia do rozstrzygnięcia o zarzutach kasacyjnych jest treść wniosku o interpretację indywidualną prawa podatkowego, stanowisko stron postępowania oraz zakres zarzutów skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji. Skarżący wskazał, że od 4 maja 2016 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest z tego tytułu podatnikiem VAT czynnym. Z tytułu usługi doradztwa prawnego wykonanej 9 grudnia 2019 r. wystawił na rzecz swojego kontrahenta fakturę VAT z terminem płatności upływającym 16 grudnia 2019 r. Skarżący rozliczył należny VAT z tytułu wystawionej faktury, deklarując jej rozliczenie w deklaracji podatkowej za IV kwartał 2019 r.10. Wskazał, że 10 stycznia 2020 r. Sąd Rejonowy w P. obwieścił, że postanowieniem z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt [...] otworzył postępowanie układowe wobec kontrahenta, na rzecz którego wystawił fakturę a pismem z 13 lipca 2021 r. Nadzorca Sądowy w postępowaniu restrukturyzacyjnym - postępowaniu układowym poinformował Skarżącego o objęciu wierzytelności wynikającej z przedmiotowej faktury spisem wierzytelności z 5 października 2020 r. pod pozycją 86. Do dnia wystąpienia z wnioskiem o interpretację wierzytelność ta nie została uregulowana ani zbyta choćby w części. Skarżący uwzględnił ulgę na złe długi w rozliczeniu VAT za IV kwartał 2021 r., co jednak ocenił jako błędne i obecnie rozważa sanowanie ww. nieprawidłowości przez złożenie korekty deklaracji podatkowej za I kwartał 2020 r., gdyż w rozliczeniu za ten okres należało uznać nieściągalność wierzytelności za uprawdopodobnioną.11. W kontekście przedstawionego wyżej opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Skarżący sformułował pytanie: w deklaracji za jaki okres będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na złe długi? Prezentując własne stanowisko w sprawie wskazał, że będzie uprawniony do skorzystania ze wskazanej ulgi w deklaracji podatkowej za I kwartał 2020 r., gdyż w rozliczeniu za ten okres nieściągalność wierzytelności winna zostać uznana za uprawdopodobnioną a okoliczność, że kontrahent był w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego nie uniemożliwia skorzystania z ulgi za złe długi. W tym zakresie powołał się m. in. na postanowienia art. 89a ust. 1 i 2a u.p.t.u. oraz nowelizację z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy Prawo bankowe (Dz.U. poz. 1626) obowiązującej od 1 października 2021 r., po wyroku TSUE z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19.12. Organ, uznając stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe, wskazał, że wierzyciel może dokonać korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego wyłącznie w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną. Jeżeli wierzyciel nie skorzysta z przysługującego mu prawa do dokonania korekty w ww. terminie, może dokonać stosownej korekty w terminie późniejszym, jednak musi "wrócić" do deklaracji za okres, w którym upłynął termin pozwalający na uprawdopodobnienie nieosiągalności wierzytelności. Organ wskazał, że ponieważ powołana ustawa nowelizująca u.p.t.u. nie zawierała przepisów przejściowych dotyczących znowelizowanego art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u., to do oceny skutków danej czynności zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące w czasie, gdy czynność ta miała miejsce, w sprawie – przepisy obowiązujące przed 1 października 2021 r. Brak jest podstaw do korygowania podstawy opodatkowania i podatku należnego w oparciu o przepisy obowiązujące po 1 października 2021 r. dotyczące wierzytelności, które powstały i których nieściągalność została uprawdopodobniona do 30 września 2021 r., nawet gdy realizacja ulgi poprzez stosowną korektę deklaracji następuje już w okresie obowiązywania nowych przepisów, tj. po 30 września 2021 r.13. Organ stanął na stanowisku, że skoro w sprawie od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność upłynęły dwa lata, licząc od końca roku, w którym faktura została wystawiona, nie został bowiem spełniony warunek wymieniony w art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u., to brak jest możliwości skorzystania z ulgi. Stwierdził, że obowiązek uwzględnienia prawa unijnego przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu odpowiednich przepisów prawa krajowego jest ograniczony przez ogólne zasady prawa i nie może skutkować dokonywaniem wykładni prawa krajowego contra legem. W odniesieniu do powołanego przez Skarżącego wyroku TSUE z 15 października 2020 r., C-335/19 stwierdził, że art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. nie był objęty zakresem pytania prejudycjalnego. W konsekwencji w wyroku nie orzeczono o jego niezgodności z prawem unijnym.14. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego Skarżący zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie: 1) art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. przez uznanie, że w sprawie nie został spełniony warunek określony w tym przepisie, bowiem od końca roku, w którym została wystawiona faktura dokumentująca wierzytelność upłynął okres dłuższy niż 2 lata; 2) art. 89a ust. 1 u.p.t.u. polegające na braku jego zastosowania, w sytuacji, gdy Skarżący spełnił wszystkie przesłanki umożliwiające skorzystanie z ulgi na złe długi oraz 3) art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm. dalej: Dyrektywa 112) w zw. z art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. polegające na wykładni prowadzącej do powstania sprzecznych z prawem wspólnotowym ograniczeń prowadzących do dyskryminacji Skarżącego przez pozbawienie go rozsądnego terminu na realizację przysługującego uprawnienia do skorzystania z ulgi na złe długi. Skarżący zarzucił także naruszenie prawa procesowego w postaci art. 121 § 1 O.p. polegające na zignorowaniu przez Organ dominującej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, a w konsekwencji - działaniu wbrew zasadzie prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz art. 2a O.p. przez jego niezastosowanie.15. Z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku wynika, że WSA skoncentrował się na zupełnie innym aspekcie sprawy uznając, że analizowane w interpretacji i wskazane jako naruszone w kontekście wyroku TSUE przepisy nie są istotne, albowiem kluczem do rozstrzygnięcia dylematu Skarżącego jest art. 81 § 1 O.p. stąd stwierdzenie, że "za pozbawione podstaw należało uznać rozważanie, czy w sytuacji skarżącego przejawiającej się pierwotnym brakiem możliwości skorzystania z ulgi za złe długi [...] termin ustanowiony w art. 89a ust 2 pkt 5 ustawy o PTU jest terminem rozsądnym w rozumieniu nadawanemu temu pojęciu w orzecznictwie TS." (str. 8 uzasadnienia wyroku). WSA odwołał się do stanowiska zawartego w wyroku NSA z 21 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1536/13 (powołane wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym sformułowano tezę, że "W przypadku podatnika, który - spełniając wszystkie przesłanki określone w art. 89a ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2012 r. - dokonał korekty podatku należnego w niewłaściwym okresie rozliczeniowym, korekta deklaracji w trybie art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w celu naprawienia tej wadliwości i rozliczenia korekty podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 u.p.t.u. w prawidłowym okresie rozliczeniowym wskazanym w art. 89a ust. 3 u.p.t.u., nie jest ograniczona terminem z art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u., gdy nie stwierdzono oszustwa ani uszczerbku dla budżetu państwa".16. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni przepis wymaga by skarga na pisemną interpretację była oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego przy czym sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołane regulacje wykluczają, w sprawach dotyczących skarg na indywidualne interpretacje podatkowe, wykraczania poza zakres sformułowanych w skardze zarzutów kosztem kontroli w sprawie legalności całokształtu postępowania i rozstrzygnięcia w takiej sprawie, niezależnie od zarzutów. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami tudzież zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Natomiast art. 57a P.p.s.a. wyłącza powyższy obowiązek sądu administracyjnego.17. Tymczasem w zaskarżonym wyroku WSA wypowiedział się w przedmiocie możliwości skorygowania przez Skarżącego podatku należnego zawartego w rozliczeniu za IV kwartał 2021 r. przy zastosowaniu art. 81 § 1 O.p., na który Skarżący się nie powoływał w skardze z powodu jego niezastosowania. Pytanie, które zostało sformułowane w ramach wniosku o interpretację nie dotyczyło zasad korekty poprzednio złożonej deklaracji, którą Skarżący uznał za błędnie złożoną, lecz tego, czy będzie uprawniony do skorzystania z ulgi za złe długi i w której deklaracji będzie mógł z tej ulgi skorzystać ze wskazaniem, że chodzi o możliwość uwzględnienia ulgi w deklaracji podatkowej za I kwartał 2020 roku.18. Organ w zaskarżonej interpretacji odniósł się do stanowiska Skarżącego (dotyczącego zdarzenia przyszłego, co należy podkreślić) wyłącznie w zakresie stwierdzenia, że Skarżący nie może skorygować podatku należnego wg. zasad przewidzianych w art. 89a ust 2 pkt 5 u.p.t.u. z uwagi na to, że od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność upłynęły dwa lata, licząc od końca roku, w którym faktura została wystawiona, czego nie zmienia wyrok TSUE w sprawie C-335/19. Nie analizował przy tym prawidłowości dokonanej korekty rozliczenia podatku należnego w deklaracji za IV kwartał 2021 roku.19. Zasadność powyższych zarzutów (wymienionych w pkt 8 niniejszego uzasadnienia) stała się podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu w celu rozpoznania zarzutów skargi według zasad określonych w art. 57a P.p.s.a.20. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za nieuzasadniony należało potraktować zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. albowiem skarżący kasacyjnie Organ za pośrednictwem tego przepisu podważał merytoryczną prawidłowość stanowiska WSA. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia warunki ustawowe, jest zrozumiałe i poddaje się kontroli instancyjnej, mimo, że zawarte w nim stanowisko merytoryczne jest nieprawidłowe.21. Z uwagi na opisane wyżej przyczyny uchylenia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygał o pozostałych zarzutach skargi kasacyjnej w tym zarzutach naruszenia prawa materialnego.22. Mając na uwadze przedstawione wyżej uzasadnienie, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust 1 pkt 1 lit.c oraz pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023 poz. 1935).. oraz § 14 ust 1 pkt 1 lit.c oraz pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023 poz. 1935).