Wyrok - III SA/Gl 330/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 6 lutego 2025 r. nr NS-HP.2332.2.4.2025 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 06 lutego 20Oddalono skargę. Choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 6 lutego 2025 r. nr NS-HP.2332.2.4.2025 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 06 lutego 20
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Adam Gołuch
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 06 lutego 2025r. NS-HP.2332.2.4.2025 Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: ŚPWIS) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (dalej: PPIS) z dnia 16 grudnia 2024 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u P. K. (dalej: Skarżący) choroby zawodowej - astmy oskrzelowej - wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.Pismem z 23 lutego 2021r. zostało złożone przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "M." sp. z o.o. w R. do PPIS zgłoszenie podejrzenia u Skarżącego choroby zawodowej astmy oskrzelowej.Prowadząc postępowanie wyjaśniające PPIS ustalił, że Skarżący podczas zatrudnienia w T. Sp. z 0.0. w G. od 16 czerwca 2003 r. do 9 stycznia 2019 r., na stanowisku: operator maszyn, operator maszyn-spawacz, miał kontakt z pyłami przemysłowymi zawierającymi wolną krystaliczną krzemionkę oraz z substancjami i mieszaninami chemicznymi, m.in. mającymi działanie drażniące lub potencjalnie alergizujące. (Karta oceny narażenia zawodowego z dnia 19 sierpnia 2021 r- kart 32 akt administarcyjnych.)Skarżący był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K, -Poradni Chorób Zawodowych w S. (dalej: WOMP-PChZ). W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia 3 marca 2022 r. lekarze orzecznicy orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - astmy oskrzelowej. (karta 47 akt administracyjnych)W jego uzasadnieniu lekarze orzecznicy wskazali, że za okres narażenia zawodowego przyjęto okres od 16 czerwca 2003 r. do 9 lipca 2017 r., ponieważ przed ustaniem zatrudnienia w T. Sp. z o.o. w G. w 2019r., Skarżący przebywał na świadczeniach chorobowych z powodu dyskopatii. Z Karty oceny narażenia zawodowego z dnia 19 sierpnia 2021 r. wynikało, że Skarżący miał kontakt z substancjami i mieszaninami chemicznymi, takimi jak: aceton, benzyna ekstrakcyjna, płyn odtłuszczający ND-165, płyn chłodniczy Fronicus Welding Torch- Coolant, Spray Black Silk Gloss SPR 51134ZL, Antyspater Welder MAX, Loctite SF7900 ceramisheld, odrdzewiacz 10110-AV 3-36, olej Hydraulic Premium 32, olej Hydraulic Premium 46, smar LitWay 43, smar Gleitmo 805, Ecocool AL MD, klej - uszczelniacz Loctite 510, Amberton - środek czyszczący. Niektóre z ww. produktów wykazują działanie drażniące na drogi oddechowe.Skarżący podczas wywiadu lekarskiego skarżył się na duszności występujące od 2018-2019 r., kaszel suchy od 2015 r., małą tolerancję wysiłku, okresową tachykardię. Podkreślili, że ww. był badany w WOMP-PChZ w 2018 r. w kierunku kilku chorób zawodowych i wówczas nie zgłaszał dolegliwości ze strony dróg oddechowych. W 2020 r. u Skarżącego rozpoznano obturacyjny bezdech senny oraz zawał mięśnia sercowego. W dokumentacji z konsultacji telefonicznej pulmonologicznej z dnia 14 września 2020 r. wpisano: "Kaszel od czerwca br. po przebyciu zawału mięśnia serca, ostatnio też duszności czy raczej kilkusekundowy brak oddechu w różnych okolicznościach poza domem". Poziom IgE całkowitej w surowicy z dnia 1 października 2020 r. był w nomie. Przeprowadzone badanie panelu alergenów wziewnych nie wykryło swoistych przeciwciał. Testy punktowe z alergenami wziewnymi z dnia 7 października 2020 r. także dały wyniki ujemne. U pacjenta rozpoznano dychawicę oskrzelową nieuczuleniową.Wobec powyższego lekarze orzecznicy WOMP-PChZ, biorąc pod uwagę ustanie narażenia zawodowego w 2017 r. oraz pojawienie się dolegliwości ze strony dróg oddechowych w okresie, kiedy Skarżący nie pracował już zawodowo, a także po analizie zgromadzonej dokumentacji medycznej, w tym wyniki badań alergologicznych, nie stwierdzili podstaw do rozpoznania u ww. astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego.Od tego orzeczenia Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania do jednostki orzeczniczej II stopnia.Po przeprowadzeniu badań w Instytucie Medycyny Pracy im. [...] w L. (dalej: IMP) wydane zostało w dniu 13 listopada 2024 r. orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej - astmy oskrzelowej.Uzasadniając wydane orzeczenie lekarze orzecznicy IMP – opierając się na wywiadzie oraz dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego - ustalili, że Skarżący pracował jako elektromechanik urządzeń sterowania ruchem kolejowym w Przedsiębiorstwie P Oddział [...] w R. - Sekcja Urządzeń Sterowania Ruchem w R. (od 15 czerwca 1992 r. do 15 października 1992 r.), samodzielny konstruktor w R. S.A. w R. (od 15 grudnia 1992 r. do 30 września 1999 r.), ślusarz, mechanik w firmie "E" B. G. w R. (od 2 grudnia 1999 r. do 30 czerwca 2001 r.), ślusarz w firmie B. Sp. z o.o. w B. (od 1 lipca 2001 r. do 31 października 2002 r.), handlowiec w "T" D. Sp. j. w W. (od 11 marca 2003 r. do 11 czerwca 2003 r.). W okresie od 16 czerwca 2003 r. do 9 stycznia 2019 r. był zatrudniony jako operator maszyn, operator maszyn-spawacz w T. Sp. z o.o. w G.. W początkowym okresie pracował na linii montażu początkowego oraz dorywczo wykonywał ręczne prace spawalnicze metodą mig-mag, a następnie na linii [...] pracował na terenie hali produkcyjnej przy obsłudze maszyn, prace montażowe, kontrole elementów, ręczne prace transportowe. Lekarze specjaliści IMP uwzględnili okoliczność, że podczas wykonywania obowiązków zawodowych Skarżący miał kontakt z substancjami i mieszaninami chemicznymi o działaniu drażniącym: pyłami przemysłowymi w tym zawierającymi wolną krystaliczną krzemionkę poniżej 2%, manganem i jego związkami nieorganicznymi, tlenkami żelaza, tlenkami azotu, tlenkami węgla, dwutlenkiem azotu, acetonem, benzyną ekstrakcyjną, płynem odtłuszczającym ND-165, płynem chłodniczym Fronicus Welding Torch-Coolant, Spray Black Silk Gloss SPR 51134ZL, Antyspater Welder MAX, Loctite SF7900 ceramisheld, odrdzewiaczem 10110-AV 3-36, olejem Hydraulic Premium 32, olejem Hydraulic Premium 46, smarem LitWay 43, smarem Gleitmo 805, Ecocool AL, MD, środkiem czyszczącym Amberton oraz z czynnikami o działaniu potencjalnie alergizującym: klejem-uszczelniaczem Loctite 510. Pomiary wykonane na stanowiskach pracy nie przekraczały dopuszczalnych norm higienicznych (< NDS; od 0,01 do 0,48 NDS). Skarżący miał kontakt z prętami, które po opuszczeniu linii chromowania były już wielokrotnie opłukane wodą i nie zawierały na sobie pozostałości substancji związanych z procesem chromowania.Lekarze orzecznicy IMP uwzględnili okoliczność, że Skarżący określił okres wystąpienia pierwszych objawów choroby w postaci przewlekłego kaszlu i kataru na ok. 2014/2015r., a napady kaszlu były prowokowane w środowisku pracy m.in. gorącym i zimnym powietrzem oraz drażniącym zapachem stosowanych środków chemicznych. Z tego powodu Skarżący zgłosił się do Poradni Gruźlicy i Chorób Płuc w lutym 2016r., jednak nie dokończył diagnostyki. Następnie leczył się w Poradni Laryngologicznej z rozpoznaniem: Laryngotracheitis recid., refluksowe zapalenie gardła w wywiadzie). Dolegliwości ze strony układu oddechowego nasiliły się ok. 2018r. wraz z pogorszeniem tolerancji wysiłku oraz duszność wysiłkową. W czerwcu 2020r. Skarżący był hospitalizowany z powodu zawału mięśnia sercowego ST EMI ściany dolnej, ale obserwowano także spadki saturacji podczas snu i rozpoznano obturacyjny bezdech senny. Został skierowany do Poradni Alergologicznej, w której potwierdzono rozpoznanie astmy. W wykonywanych badaniach spirometrycznych opisywano obturację umiarkowanego stopnia, punktowe testy skórne z powszechnymi alergenami wziewnymi były ujemne, badanie cytologiczne wydzieliny błony śluzowej nosa ujemne, stężenie przeciwciał IgE całkowite 65 lU/ml. Od czasu zaprzestania pracy w T. Sp. z o.o. - bez poprawy w zakresie objawów ze strony układu oddechowego, w 2024 r. zwiększono dawkę leków wziewnych.Przy przyjęciu do Oddziału Chorób Zawodowych IMP w dniu 2 września 2024 r. Skarżący zgłaszał duszność wysiłkową i nieproduktywny kaszel. Badaniem przedmiotowym stwierdzono nad polami płucnymi odgłos opukowy jawny, szmer pęcherzykowy prawidłowy. Wykonane badanie spirometryczne spoczynkowe nie wykazało zaburzeń wentylacji płuc o typie obturacji oskrzeli. Testy skórne wykonane metodą punktową z zestawem pospolitych alergenów środowiska komunalnego, poszerzone o alergeny sierści kota i psa były ujemne. W surowicy krwi pacjenta również nie potwierdzono obecności swoistych przeciwciał IgE dla alergenów środowiska komunalnego. Przeprowadzona swoista próba prowokacyjna z potencjalnym czynnikiem alergizującym drogi oddechowe (klej Loctite 510) dała wynik negatywny. Nie obserwowano klinicznych i spirometrycznych objawów skurczu oskrzeli, a badanie cytologiczne składu komórkowego popłuczyn nosowych nie wykazało alergicznego charakteru reakcji błony śluzowej dróg oddechowych. Wyniki wykonanych w IMP badań nie wykazały u Skarżącego nadreaktywności oskrzeli, która jest charakterystyczna dla astmy oskrzelowej.Lekarze orzecznicy IMP wyjaśnili, że analiza narażenia zawodowego, przebieg kliniczny choroby, z nasileniem objawów ze strony układu oddechowego pomimo zakończenia pracy zawodowej, nie dają podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej o etiologii zawodowej. Pracownik podczas wykonywania pracy miał kontakt z czynnikami chemicznymi o działaniu drażniącym drogi oddechowe. Czynniki te mogły w nieswoisty sposób nasilać dolegliwości ze strony układu oddechowego, ale nie mogą być uznane za pierwotną przyczynę choroby.Reasumując, lekarze specjaliści IMP uznali, że analiza dokumentacji medycznej oraz dotyczącej narażenia zawodowego, w tym szczególnie wyników badań przeprowadzonych w IMP nie daje podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej (poz. 6 wykazu chorób zawodowych).Decyzją z dnia 16 grudnia 2024 r. PPIS odmówił stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej - astmy oskrzelowej - wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. (karta 81 akt administracyjnych)Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie. Nie zgadzając się z treścią decyzji wskazał, że nie jest ona zgodna z jego stanem zdrowia oraz narażeniem zawodowym. Wobec tego Skarżący wniósł o ponowne przeprowadzenie oceny narażenia zawodowego oraz o powtórzenie badań w Poradni Chorób Zawodowych. Ponadto w decyzji występują błędne słowa i daty, których to omyłek dokument nie powinien zawierać.ŚPWIS po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego utrzymał decyzję PPIS w mocy. (karta 91 akt administracyjnych)W jej uzasadnieniu przedstawił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne. Podał także tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych.Podkreślił, że wydając decyzję w przedmiocie choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej mają na względzie, czy spełnionych zostało kilka pozytywnych elementów jednocześnie tj. rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych, musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, a wyniki oceny warunków pracy muszą pozwalać na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.Tymczasem w sprawie nie został spełniony warunek rozpoznania u Skarżącego choroby zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych tj. nie uzyskano orzeczenia lekarskiego rozpoznającego chorobę zawodową.Co do zarzutu Skarżącego o popełnieniu oczywistych omyłek pisarskich w decyzji PPIS z dnia 16 grudnia 2024 r. dotyczących daty zakończenia zatrudnienia Skarżącego na stanowisku operator maszyn ŚPWIS wyjaśnił, że pod adnotacją służbową podpisał się zarząd Spółki T. Sp. z o.o. w G.. PPIS pismem z dnia 22 listopada 2024 r. zawiadomił strony postępowania na zasadzie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zgłaszania wniosków dowodowych i składania wyjaśnień. Mimo, że powyższe pismo zawierało błędną datę zakończenia zatrudnienia, żadna ze stron postępowania administracyjnego nie zgłosiła tego faktu. Omyłki pisarskie zostały sprostowane postanowieniem z dnia 3 stycznia 2025 r. Żadna ze sprostowanych omyłek pisarskich nie miała wpływu na merytoryczną treść wydanej decyzji administracyjnej.Odnosząc się do wniosku Skarżącego o ponowne przeprowadzenia oceny narażenia zawodowego oraz powtórzenia badań w Poradni Chorób Zawodowych, ŚPWIS stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Karta oceny narażenia zawodowego z dnia 19 sierpnia 2021 r. została sporządzona w sposób rzetelny i zawiera wszystkie niezbędne elementy (zacytowano pomiary środowiskowe przeprowadzone na stanowisku pracy oraz wymieniono substancje i mieszaniny chemiczne, z którymi miał kontakt Skarżący). Ponadto, niezależnie od oceny narażenia zawodowego, znaczenie ma fakt, że zaprzestanie pracy w T. Sp. z o.o. w G. nie przyniosło Skarżącemu klinicznej poprawy. Analiza orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie prowadzi do wniosku, że ocena stanu zdrowia Skarżącego została przeprowadzona wnikliwie, co znalazło odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu wydanych opinii lekarskich. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia oraz uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Orzeczenia jednostek orzeczniczych są ze sobą zgodne oraz prawidłowo uzasadnione. Brak jest podstaw do podważania wyników przeprowadzonych badań ani też do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczeń jednostek orzeczniczych.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją jaka została wydana w sprawie choroby zawodowej astma oskrzelowa.Podał, że jest osobą niepełnosprawną, co może udokumentować odpowiednim orzeczeniem o niepełnosprawności. Posiada schorzenie astma oskrzelowa. W jego ocenie choroba ta została nabyta w zakładzie pracy T. jak również w E..Wobec tego Skarżący wniósł o ponowne przeprowadzenie audytu przez sanepid, ponieważ zaniżane były normy aby uniknąć odpowiedzialności. W zakładzie E. pracował na stanowisku piaskarza, gdzie były duże ilości pyłów i nie było dostępu do odzieży ochronnej tak samo do masek tlenowych. W zakładzie T. pracował również jako spawacz. Skarżący jest na rencie od 2019 r. do chwili obecnej. Na dzień dzisiejszy może tylko pracować w zakładzie pracy chronionej. W zakładzie T. był stosowany w jego stronę mobbing, był poniżany ze względów na schorzenia. Wnioskował o zmianę stanowiska pracy, co było zawsze bez odzewu. Wnioskował także o pomoc w rehabilitacji z takim samym skutkiem.W odpowiedzi na skargę ŚPWIS podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następujeSkarga nie zasługuje na uwzględnienie.Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).Przedmiotem skargi uczyniono decyzję ŚPWIS z 6 lutego 2025r., nr NS-HP.2332.2.4.2025 którą utrzymał w mocy decyzję PPIS z dnia 16 grudnia 2024 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej - astmy oskrzelowej - wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 235¹ oraz art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. (tekst jedn. Dz. U. 2025 poz.277; dalej: K.p.). Zgodnie z art. 235¹ K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane zostało stanowisko, według którego pojęcie "choroby zawodowej" jest pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Zatem dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczyno-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem (por. wyrok NSA z 11 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 1335/20; wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Po 59/24).Badając niniejszą sprawę Sąd musi uwzględnić także i to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009r. (Dz.U. z 2022r., poz. 1836; dalej: rozporządzenie) stanowią lex specialis wobec przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej orzeczeniem lekarskim, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Następnie lekarz tej jednostki na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1). Jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5). Jak podkreślił NSA rolą orzeczenia lekarskiego jest rozpoznanie choroby zawodowej, jego podstawą są wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r. II OSK 3615/19).Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez podjęcie wymienionych w nim czynności (§ 8 ust. 2).WSA w Gliwicach w wyroku z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 962/23 zwrócił uwagę na związanie organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Inaczej, bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania. Oznacza to więc, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Tak więc bez stosownych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Także inne sądy wyraziły taki pogląd (np. wyrok NSA z 24 marca 2000 r., sygn. akt I SA 2334/99; wyrok NSA z 8 listopada 2000 r., sygn. akt I SA 664/00; wyrok NSA z 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1872/13; wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1567/13; wyrok WSA w Gdańsku z 1 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 604/15; wyrok WSA w Gliwicach z 26 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 825/23). Sąd w składzie orzekającym także popiera to stanowisko.Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy zauważyć wypada, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawierał:-kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej (karta 32 akt administracyjnych);- orzeczenie lekarskie z dnia 3 marca 2022r.., nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (karta 47 akt administracyjnych).- orzeczenie lekarskie z dnia 13 listopada 2024r., nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej zweryfikowane (karta 77 akt administracyjnych).Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana orzeczenia lekarskiego. Zostało ono wydane przez lekarzy zatrudnionych w WOMP-PChZ i IMP o których mowa w § 5 ust. 2 pkt. 1 i 3 rozporządzenia.Wydane Skarżącemu orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej zawiera dane, o które oparli się lekarze orzecznicy.Podkreślić przy tym trzeba, że Sąd nie posiada specjalistycznej wiedzy, którą mają uprawnieni lekarze orzekający w jednostkach orzeczniczych wskazanych w § 5 rozporządzenia. Zawarte w przedmiotowych orzeczeniach lekarskich uzasadnienie nie budzi wątpliwości, wywód w nim zawarty jest jednoznaczny i spójny. Orzeczenie wydane zostało z wykorzystaniem materiału dowodowego zebranego w sprawie. Sąd nie stwierdził konieczności jego uzupełnienia. W ocenie Sądu brak jest podstaw, aby poddawać w wątpliwość zawarte w nim rozpoznanie oraz jego uzasadnienie.Sąd nie stwierdził naruszenia przez ŚPWIS art. 7, 77 § 1, 80, 104 § 2, 107 § 1 k.p.a. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1056/15, wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 946/23). Inaczej, Sąd nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny dopuszczalny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej (wyrok WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 1212/20).W kontrolowanej sprawie organ oceniał pracę związaną z narażeniem zawodowym oraz dysponował orzeczeniem lekarskim, które poddał prawidłowej ocenie. Jednoznacznie stwierdzono w nim brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wobec tego Sąd nie dostrzegł w przeprowadzonej przez organy ocenie materiału dowodowego przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Według Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do tego, aby rozstrzygnąć sprawę. Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń.Nie ma podstaw, aby zarzucić organom nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera konieczne elementy, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności wyjaśnia podstawę prawną i zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne.W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zarzuty przedstawione w skardze nie są zasadne i z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.. skargę należało oddalić.