Wyrok - III SA/Gd 611/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Zarząd gminy (powiatu, województwa)6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (ar. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na uchwałę Rady Gminy Szemud z dnia 15 września 2025 r. nr XVIII/237/2025 w przedmiocie stwierdzenia odwołania z funkcji I wiceprzewodniczącej Rady Gminy Szemud oddala skargę. UZASADNIENIE III SA/Gd 611/25UZASADNIENIEA. B. wniosOddalono skargę. Zarząd gminy (powiatu, województwa)6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (ar. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na uchwałę Rady Gminy Szemud z dnia 15 września 2025 r. nr XVIII/237/2025 w przedmiocie stwierdzenia odwołania z funkcji I wiceprzewodniczącej Rady Gminy Szemud oddala skargę. UZASADNIENIE III SA/Gd 611/25UZASADNIENIEA. B. wnios
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Bartłomiej Adamczak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
III SA/Gd 611/25UZASADNIENIEA. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XVI 11/237/2025 Rady Gminy Szemud z dnia 15 września 2025 r. w sprawie stwierdzenia odwołania jej z funkcji I wiceprzewodniczącej Rady Gminy Szemud.Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:1) § 18 ust. 5 oraz § 25 pkt 1 Statutu Gminy Szemud (którego ujednolicony tekst stanowi załącznik do uchwały nr IV/52/2019 Rady Gminy Szemud z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie zmian w Statucie Gminy Szemud) poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały pomimo tego, że nie była ona zaopiniowana przez żadną z komisji Rady Gminy Szemud,2) § 19 ust. 5 Statutu poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały pomimo tego, że w głosowaniu nad nią brała udział również skarżąca.Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Wniosła również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.W uzasadnieniu skargi wskazano, że dnia 15 września 2025 r. odbyła się XVIII Sesja Rady Gminy Szemud. Wskutek przegłosowania zmiany porządku obrad podjęta została zaskarżona uchwała. Zgodnie z § 18 ust. 5 Statutu, projekty uchwał przewodniczący rady kieruje do zaopiniowania przez właściwe komisje. W myśl natomiast § 25 pkt 1 Statutu, do zadań komisji stałych należy opiniowanie uchwał Rady oraz sprawowanie kontroli nad ich wykonywaniem w zakresie kompetencji komisji. Zaskarżona uchwała nie była opiniowana przez żadną z komisji Rady Gminy Szemud.Obowiązek zaopiniowania uchwał dotyczy również tych uchwał, które były głosowane wskutek zmiany porządku obrad. Statut nie zawiera bowiem w tym zakresie żadnych wyjątków.Zgodnie z § 19 ust. 5 Statutu, radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani w komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego. Skarżąca przed głosowaniem nad zmianą porządku obrad (na podstawie której dodano głosowanie zaskarżonej uchwały) stwierdziła, że odda głos wstrzymujący się przy głosowaniu nad zmianą w porządku obrad i tak w rzeczywistości było. Już na tym etapie skarżąca winna być wyłączona z głosowania, nad tym czuwać jednak winien Przewodniczący, który tego nie dopilnował. Potem, wskutek otrzymanych od Przewodniczącego Rady instrukcji Skarżąca oddała głos "wstrzymujący się" również przy głosowaniu samego projektu uchwały.Naruszenie § 19 ust. 5 Statutu jest niezależne od dobrej woli głosujących radnych. Nad uchwałą głosowało 13 na 13 obecnych radnych, oddano 11 głosów "za" oraz 2 głosy "wstrzymujące się" (w tym głos skarżącej). Skarżąca wskazała, że oddając głos "wstrzymujący się" działała w dobrej wierze, ufając, że działa zgodnie ze Statutem, jednakże to Przewodniczący Rady, winien wskazać, że skarżąca jest wyłączona od głosowania. Zgodnie bowiem z § 16 ust. 3 pkt 2 Statutu, to Przewodniczący Rady przewodniczy obradom.Głos "wstrzymujący się" oraz wyłączenie z głosowania to oczywiście co innego. Wyłączenie z głosowania oznacza, że dana osoba nie oddała w ogóle głosu, zaś głos "wstrzymujący się" oznacza, że dana osoba oddała głos. Głosy "wstrzymujące się" mają szczególne znaczenie, jeżeli ustawa wymaga większości bezwzględnej, a tak jest w przypadku odwołania wiceprzewodniczącego rady (art. 19 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 , dalej jako "u.s.g."). Przy wymogu uzyskania większości bezwzględnej głosy "wstrzymujące się" są de facto głosami przeciw danej decyzji. Przy obliczeniach bierze się bowiem pod uwagę wszystkie głosy oddane i uchwała zostaje podjęta tylko wówczas, gdy "za" oddano ponad 50 % głosów. Nadto na uwadze mieć należy, że w rozumieniu Statutu wyłączenie z głosowania nie może być utożsamiane z głosem "wstrzymującym się" również dlatego, że taka interpretacja tego zapisu oznaczałaby, że Statut narzuca radnemu sposób głosowania, co naruszałoby swobodę wykonywania mandatu przez radnego.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wniosek o odwołanie Pani A. B. z funkcji wiceprzewodniczącej Rady Gminy został złożony w dniu 15 września 2025 r. i podpisany przez 9 radnych, a zatem została spełniona przesłanka z art. 19 ust 4 u.s.g. W swoim piśmie radni zawarli wniosek o zmianę porządku obrad sesji Rady Gminy w dniu 15 września 2025 r. poprzez ujęcie w nim procedury odwołania skarżącej z zajmowanego stanowiska wiceprzewodniczącej rady.Dokonanie zmiany porządku obrad rady gminy dopuszczalne jest w każdym przypadku, pod warunkiem, że nastąpi to w trybie określonym w art. 20 ust 1 a u.s.g., a mianowicie rada wyrazi zgodę na zmianę porządku obrad bezwzględną większością głosów swego ustawowego składu, co miało miejsce w przypadku skarżonej uchwały. W związku z zastosowaniem takiego trybu przyjęcia uchwały, jej projekt nie został przedłożony przed sesją.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 10.05.2017 r., II SA/Ke 187/17 wskazał, iż: "Istotą zmiany porządku obrad jest to, że wówczas projekty danych uchwał nie muszą być doręczane wraz z porządkiem obrad rady. Właśnie z tego powodu, że radni nie mają możliwości zapoznania się z projektem danej uchwały, ustawodawca wprowadził tu wymóg uzyskania kwalifikowanej większości, aby móc taką uchwałę na danej sesji przegłosować." W tej sytuacji, skoro projekt uchwały nie został przedstawiony nie podlegał on przedstawieniu komisjom do zaopiniowania. W tym miejscu należy wskazać, iż w momencie zmiany porządku obrad nie był znany wynik głosowania, a zatem nie mógł istnieć projekt uchwały w tym przedmiocie. A zatem nie doszło do naruszenia zapisów statutu, na które powołuje się skarżąca.Żaden z zapisów statutu wskazanych w przedmiotowej skardze nie mówi o obligatoryjnym opiniowaniu projektów uchwał przez komisje przed ich kierowaniem pod obrady sesji. Zapisy te wskazują jedynie, że przewodniczący kieruje projekty uchwał do zaopiniowania przez komisje i do kompetencji komisji należy opiniowanie uchwał, przy czym w statucie nie ma żadnego zapisu mówiącego o tym, że projekty uchwał muszą być zaopiniowane przez komisje.Ponadto należy wskazać, iż do odwołania skarżącej doszło w wyniku przeprowadzonego tajnego głosowania radnych. Natomiast Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie stwierdzenia odwołania, które nastąpiło wcześniej w wyniku tajnego głosowania co zostało odzwierciedlone w protokole komisji skrutacyjnej.Odnosząc się do zarzutu dotyczącego udziału skarżącej w głosowaniu dotyczącym jej odwołania organ wskazał, iż zgodnie z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna (ust. 1), przy czym w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia zatem dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. To rozgraniczenie kategorii wad uchwał organów gminy ma znaczenie prawne, jednak ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszenia prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa, jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Wspomniana procedura podjęcia uchwały obejmuje szereg wymogów, wśród których istotne znaczenie ma udział w głosowaniu legitymowanych radnych.Spór w sprawie koncentruje się wokół legalności podjęcia uchwały dotyczącej odwołania radnej z funkcji I wiceprzewodniczącej, która jednocześnie głosowała nad uchwałą. Artykuł 25a u.s.g. (jak również art. 19 ust 5 statutu Gminy Szemud) stanowi, że radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani w komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego. Przepis ten wprowadził zatem instytucję wyłączenia radnego od udziału w głosowaniu. Interes prawny to interes chroniony przepisami prawa, wypływający z przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego. Każdy z tych przepisów może bowiem kształtować uprawnienia i obowiązki jednostki. Pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć osobisty, konkretny i aktualny prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Radny nie może więc brać udziału w głosowaniu w sprawach, które dotyczą jego osoby, z uwagi na to, że z mocy art. 25a ustawy o samorządzie gminnym podlega wyłączeniu.Jednak nie zawsze udział w głosowaniu radnego podlegającego wyłączeniu z mocy w/w art. 25a będzie stanowił istotne naruszenie prawa. Kwestię tą należy bowiem oceniać w kontekście wyniku głosowania. Jeżeli wynik głosowania świadczy o tym, że udział w głosowaniu radnego, który powinien był wyłączyć się z głosowania nie miał wpływu na podjęcie stosownej uchwały, należałoby to traktować jako nieistotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust 4 ustawy o samorządzie gminnym. Naruszenie byłoby zaś istotne, gdyby uczestnictwo radnego w głosowaniu, wbrew zakazowi z art. 25a u.s.g., przesądziło o podjęciu takiej uchwały. W takiej sytuacji uchwała rady byłaby sprzeczna z prawem i w konsekwencji nieważna - art. 91 ust. 1 u.s.g.Udział w głosowaniu nad przedmiotową uchwałą radnej - skarżącej A. B. i jej głos "wstrzymujący się " za podjęciem tej uchwały, jest nieistotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust 4 u.s.g., gdyż jej udział nie miał wpływu na jej podjęcie. "Za" głosowało bowiem jak wynika z protokołu glosowania - 11 radnych z ogólnej liczby 15-tu członków Rady, przy czym dwoje było nieobecnych. Stąd jeden glos radnej - skarżącej nie miał istotnego wpływu na wynik glosowania. Konkludując należy stwierdzić, że uczestnictwo skarżącej w głosowaniu nie miało wpływu na ważność podjętej uchwały. Ochrona interesu gminy mająca się realizować poprzez zakaz głosowania radnego "zainteresowanego osobiście" ze względu na jego interes prawny, treścią uchwały nie ziściłaby się z powodu zdecydowanej woli podjęcia tej uchwały znaczącą przewagą głosów wszystkich pozostałych radnych, de facto podjętej jednomyślnie. Wobec tego nie można uznać, iż z powodu głosowania "nielegitymowanego" radnego wspomniana procedura podjęcia uchwały została naruszona w tak istotny sposób, iż prowadziłoby to do stwierdzenia nieważności uchwały.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.Jeżeli akt prawny, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., wydany zostanie z naruszeniem prawa, to stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, stwierdzając jego nieważność w całości lub w części.Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych.Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego, prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. wyrok NSA z 5 września 2017 r., I OSK 124/17 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Przeprowadzona przez Sąd, w oparciu o powyższe kryteria kontrola legalności zaskarżonej uchwały w sprawie stwierdzenia odwołania skarżącej ze stanowiska wiceprzewodniczącej Rady Gminy Szemud wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Według art. 20 ust. 1 u.s.g., rada gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 u.s.g., rada gminy może wprowadzić zmiany w porządku bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady.Jak wynika z protokołu nr XVIII z obrad XVIII sesji Rady Gminy Szemud w dniu 15 września 2025 r. na posiedzeniu zachowano quorum członków Rady do podejmowania uchwał. Na sesji zaproponowano zmianę porządku obrad poprzez wprowadzenie punktu dotyczącego odwołania wiceprzewodniczącej Rady Gminy w związku z wnioskiem 9 radnych. W głosowaniu nad zmianą porządku obrad w powyższym zakresie oddano 11 głosów za wprowadzeniem proponowanej zmiany, przy obecności 13 radnych (dwie radne wstrzymały się od głosu).W konsekwencji więc uzyskania bezwzględnej większości głosów ustawowego składu rady wprowadzono do porządku obrad punkt dotyczący odwołania skarżącej z funkcji I wiceprzewodniczącej Rady Gminy Szemud.Zgodnie z przepisem art. 19 ust. 4 u.s.g., będącym podstawą prawną zaskarżonej uchwały odwołanie przewodniczącego i wiceprzewodniczących rady następuje na wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu rady gminy w trybie określonym w ust. 1. Natomiast w myśl art. 19 ust. 1 u.s.g., rada gminy wybiera ze swego grona przewodniczącego i 1-3 wiceprzewodniczących bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu tajnym.Jak wynika z akt sprawy, wniosek o odwołanie skarżącej z funkcji I wiceprzewodniczącej rady został złożony przez 9 radnych, przy składzie rady wynoszącym 15 radnych. Spełniony był więc wymóg co do złożenia wniosku przez co najmniej 1/4 składu rady gminy.Z protokołu Komisji Skrutacyjnej z dnia 15 września 2025 r. wynika, że przeprowadzono tajne głosowanie, w wyniku którego uzyskano bezwzględną większość głosów (11) za odwołaniem skarżącej z funkcji wiceprzewodniczącej Rady Gminy Szemud przy obecności 13 radnych uprawnionych do głosowania.Zatem odwołanie skarżącej z funkcji wiceprzewodniczącej Rady Gminy Szemud nastąpiło zgodnie z regułami określonymi w art. 19 ust. 1 i 4 u.s.g.Podkreślić należy, że skarżąca nie kwestionowała rzetelności przeprowadzonego głosowania, podnosząc jedynie, że nie powinna brać w nim udziału. Podnosiła także, że zaskarżona uchwała wbrew wymogowi wynikającemu z §18 pkt 5 Statutu Gminy Szemud nie została poddana opiniowaniu przez żadną z komisji rady.Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy jej udział w głosowaniu nad wnioskiem o jej odwołanie z zajmowanego stanowiska stanowił naruszenie art. 25 a u.s.g., zgodnie z którym radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego. Podkreślenia wymaga, że uchwała w sprawie odwołania z funkcji I wiceprzewodniczącej rady gminy ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. Nie kształtuje ona prawa i nie konstytuuje sytuacji prawnej osoby, której dotyczy, gdyż to sam wynik głosowania nad wnioskiem o odwołanie ma konstytutywne znaczenie dla odwołania z funkcji. Natomiast uchwała (będąca formą działania organu kolegialnego) stwierdza jedynie skutek prawny przeprowadzonego głosowania radnych w tym przedmiocie. W tym kontekście można stwierdzić, że nie stanowił naruszenia art. 25 a u.s.g. udział skarżącej w głosowaniu nad uchwałą stwierdzająca jej odwołanie skarżącej z funkcji, lecz naruszeniem tym był jej udział w głosowaniu nad wnioskiem o odwołanie – gdyż to głosowanie dotyczyło jej sytuacji prawnej – pozbawiając ją sprawowanej funkcji.Nie można, zdaniem sądu w składzie rozpatrującym sprawę podzielić poglądu, że naruszenie powyższego przepisu w głosowaniu dotyczącym kwestii personalnej jaką jest odwołanie z funkcji zawsze, niejako automatycznie powinno być uznane za mające cechę istotności. Należy podkreślić, że niekwestionowane wyniki przeprowadzonego tajnego głosowania nad wnioskiem o odwołanie skarżącej z zajmowanej funkcji wskazują na to, że jej udział skarżącej w głosowaniu nie miał żadnego wpływu na jego ostateczny wynik. Wobec wyniku głosowania – 11 głosów za odwołaniem i 2 głosy wstrzymujące się od głosu, należy stwierdzić, że eliminacja skarżącej z grona radnych głosujących mogłaby zmienić wynik głosowania jedynie w dwa sposoby: pierwszy to 10 głosów za odwołaniem i 2 głosy wstrzymujące się (w przypadku przyjęcia, że skarżąca głosowała za swym odwołaniem) i drugi to 11 głosów za odwołaniem i 1 głos wstrzymujący się (w przypadku przyjęcia, że skarżąca wstrzymała się od głosu). Zastosowanie w tych okolicznościach faktycznych automatyzmu w ocenie istotności naruszenia art. 25 a u.s.g. prowadziłoby do naruszenia elementarnych zasad demokracji, polegających między innymi na podejmowaniu przez wymaganą prawem większość członków organu przedstawicielskiego (działającego w imieniu społeczności gminnej) decyzji dotyczących personalnej obsady funkcji w strukturze tego organu. Wola ustawowej większości została wyrażona w sposób absolutnie niebudzący wątpliwości, pomimo błędu polegającego na udziale skarżącej w głosowaniu. Zatem w konkretnych okolicznościach rozpatrywanej sprawy, naruszenie art. 25 a u.s.g. przy głosowaniu nie mogło być uznane za istotne naruszenie prawa.Te same rozważania należałoby odnieść do oceny prawnej opartej na założeniu, że także zaskarżona uchwała dotyczyła interesu prawnego skarżącej.Odnosząc się zaś do drugiego z zarzutów skarżącej dotyczącego naruszenia §18 pkt 5 Statutu Gminy Szemud, zgodnie z którym projekty uchwał przewodniczący rady kieruje do zaopiniowania przez właściwe komisje, należy ponownie podkreślić, że zaskarżona uchwała ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, stwierdzający jedynie skutek prawny głosowania radnych w tym przedmiocie.Powołany wyżej przepis §18 ust. 5 Statutu jest przepisem kompetencyjnym upoważniającym przewodniczącego, a nie inną osobą, np. przewodniczącego komisji czy klubu radnych, do skierowania projektu uchwały do opiniowania w komisji rady. Zdaniem Sądu przepis ten nie nakłada bynajmniej obowiązku opiniowania przez komisje rady każdego projektu uchwały, chodzi tu bowiem jedynie o takie projekty, które wymagają opiniowania z mocy przepisów prawa, czy też z powodu wymogów starannej legislacji.Sąd podziela także pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 447/08 w zakresie wykładni art. 20 ust. 1a u.s.g., że zmiana porządku obrad bez możliwości podjęcia w określonym tą zmianą zakresie uchwał czyniłaby możliwość zmiany porządku obrad czynnością pozorną. Ustawodawca wprowadzając możliwość zmiany porządku obrad już w trakcie sesji obwarował ją wymogiem bezwzględnej większości głosów ustawowego składu rady. Nie można zatem art. 20 ust. 1a rozumieć jedynie jako dopuszczalności zmiany porządku obrad z wyłączeniem możliwości zaproponowania następnie treści określonej uchwały i jej podjęcia. Jeśli radni bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady mogą zmienić porządek obrad to mogą także - w zakresie jaki wynika z przegłosowanej zmiany porządku obrad podjąć określone uchwały.Przepisy statutu jako aktu prawa miejscowego, nie wyłączają zastosowania przepisów ustawy i nie mogą regulować materii już uregulowanej aktami wyższego rzędu. Skoro ustawodawca przewidział szczególny tryb procedowania w odniesieniu do odwoływania przewodniczącego rady gminy (art. 19 ust. 4 u.s.g.), to brak ustawowego nakazu opiniowania przez komisję projektu uchwały o stwierdzeniu odwołania oznacza, że wymóg ten nie miał zastosowania przy podjęciu zaskarżonej uchwały.Reasumując, należy stanąć na stanowisku, że w przypadku uchwały o stwierdzeniu odwołania ze stanowiska I wiceprzewodniczącej rady, podjętej wskutek głosowania przeprowadzonego w konsekwencji zmiany porządku obrad rady nie znajduje zastosowania wymóg opiniowania projektu uchwały przez "właściwą komisję". Projekt taki z samej swej istoty nie może być sporządzony i poddany opiniowaniu przed głosowaniem nad wnioskiem o odwołanie.Należy też podkreślić, że ustawodawca nie przewidział żadnych wymogów prawnych i przesłanek materialnych w zakresie możliwości wniesienia wniosku o odwołanie z funkcji przewodniczącego rady, poza warunkiem jego poparcia przez 1/4 ustawowego składu rady gminy. Z przepisów ustawy nie wynika, aby zarówno zgłoszenie kandydatury na stanowisko przewodniczącego rady, jak i jego wybór lub nie oraz odwołanie z funkcji obwarowane było merytorycznymi warunkami i wiązało się ze spełnieniem określonych materialnych przesłanek, wymagającymi uzasadnienia.W związku z zarzutem braku zaopiniowania projektu uchwały przez właściwą komisję, na marginesie jedynie wypada zwrócić uwagę na to, że formułując ten zarzut skarżąca nie wskazała, która z komisji Rady Gminy Szemud według niej miałaby być uznana za właściwą do zaopiniowania projektu zaskarżonej uchwały. Analizując regulacje Statutu i Regulaminu Gminy Szemud trudno wskazać komisję, która miałaby w zakresie swych kompetencji opiniowanie aktów dotyczących powoływania i odwoływania przewodniczącego i wiceprzewodniczących rady.W tym stanie sprawy uznać należało, że zaskarżona uchwała nie została wydana z istotnym naruszeniem prawa, które mogłoby skutkować stwierdzeniem jej nieważności, a skoro tak, to skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wobec wniosku strony skarżącej o rozpoznanie w trybie uproszczonym i braku wniosku strony przeciwnej o przeprowadzenie rozprawy.. wobec wniosku strony skarżącej o rozpoznanie w trybie uproszczonym i braku wniosku strony przeciwnej o przeprowadzenie rozprawy.