sygn. I SA/Op 558/25 18 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu

Wyrok - I SA/Op 558/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 18 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Oświata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rektora Politechniki Opolskiej z dnia 22 maja 2025 r., nr RR/502/2025 w przedmiocie odmowy nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tego tytułu we wznowionym postępowaOddalono skargę. Oświata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rektora Politechniki Opolskiej z dnia 22 maja 2025 r., nr RR/502/2025 w przedmiocie odmowy nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tego tytułu we wznowionym postępowa
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
oskarżony prokurator apelujący / skarżący
Data orzeczenia 18 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący Beata Kozicka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rektora Politechniki Opolskiej z dnia 22 maja 2025 r., nr RR/502/2025 w przedmiocie odmowy nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tego tytułu we wznowionym postępowaniu oddala skargę.

UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. B. (dalej zwaną: "skarżącą") jest decyzja Rektora Politechniki Opolskiej (zwany dalej: "Rektorem" lub "organem") z dnia 22 maja 2025 r., Nr RR/502/2025, utrzymująca w mocy decyzję Rektora z dnia 1 kwietnia 2025 r., nr RR/364/2025, uchylającą decyzję Komisji egzaminu dyplomowego z dnia [...] 2015 r. dotyczącą nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata oraz odmawiającą skarżącej nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego licencjata.Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.W dniu [...] 2015 r. Komisja egzaminu dyplomowego Politechniki Opolskiej stwierdziła w protokole egzaminu dyplomowego, że A. B. uzyskała tytuł zawodowy licencjata. W dniu 15 września 2015 r. A. B. wystawiono dyplom ukończenia studiów na kierunku [...] i uzyskania w dniu [...] 2015 r. tytułu zawodowego licencjata.Pismem z dnia 23 stycznia 2025 r., Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. (zwany dalej: "Prokuratorem"), działając na podstawie art. 184 § 1 i 2, w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - zwanej dalej: "k.p.a.") wniósł do Rektora sprzeciw od ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie nadania A. B. tytułu zawodowego licencjata. Podnosząc, że decyzja ta została wydana w wyniku przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 - zwanej dalej: "p.sz.w." lub "ustawą"), Prokurator wniósł o: wznowienie przedmiotowego postępowania w sprawie o nadanie tytułu zawodowego licencjata; uchylenie ostatecznej decyzji o nadaniu skarżącej tego tytułu i odmówienie nadania jej tego tytułu; dopuszczenie dowodu z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. [...], na okoliczność uznania, że skarżąca popełniła przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, polegające na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy w związku z otrzymaniem tytułu zawodowego licencjata. Uzasadniając sprzeciw Prokurator przedstawił, za ustaleniami postepowania karnego, swoje stanowisko świadczące o tym, że ostateczna decyzja o nadaniu tytułu zawodowego licencjata wydana została niezgodnie z prawem, tj. w wyniku przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, które pozostawało w związku przyczynowym z zapadłym rozstrzygnięciem. W związku z tym zachodzi podstawa do wznowienia postępowania na podstawie art 145 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz do uchylenia decyzji i odmówienia nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata, albowiem od doręczenia decyzji nie upłynęło 10 lat.W dniu 28 stycznia 2025 r. do organu wpłynął również wniosek Prokuratora o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego skarżącej w dniu 15 września 2015 r., potwierdzającego nadanie jej tytułu zawodowego licencjata. Jako podstawę prawną wniosku Prokurator wskazał art. 182 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i art. 77 ust. 5 p.sz.w. W uzasadnieniu wniosku powołał okoliczności i powtórzył argumentację wskazaną w ww. sprzeciwie.Postanowieniem z dnia 12 lutego 2025 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 186 w zw. z art. 124 k.p.a. oraz w zw. z art. 77 ust. 4 i ust. 5 p.sz.w., Rektor wznowił postępowanie w sprawie nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego licencjata skarżącej na kierunku studiów [...]. W uzasadnieniu wprost wskazał, że postanowienie zostało wydane w następstwie wniesienia przez Prokuratora sprzeciwu oraz wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. W pouczeniu do postanowienia organ poinformował strony o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 41 k.p.a. Postanowienie zostało skutecznie doręczone Prokuratorowi i skarżącej odpowiednio dnia 14 i 17 lutego 2025 r.Zawiadomieniem z dnia 26 lutego 2025 r. Rektor poinformował strony postępowania, że nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 185 § 1 k.p.a. oraz, że jej rozstrzygnięcie zostanie wydane w terminie do dnia 27 marca 2025 r. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone Prokuratorowi i skarżącej dnia 3 marca 2025 r.Kolejnym zawiadomieniem z dnia 18 marca 2025 r. Rektor poinformował strony postępowania, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego oraz o możliwości i terminie zapoznania się z aktami sprawy jak również o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronom postępowania w dniu 25 marca 2025 r.Decyzją z dnia 1 kwietnia 2025 r. Rektor, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 77 ust. 4 pkt 1 p.sz.w., uchylił decyzję Komisji egzaminu dyplomowego z dnia [...] 2015 r. dotyczącą nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata oraz odmówił nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego licencjata.Uzasadniając decyzję wskazał, że zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym na dzień [...] 2015 r., a wynikającym z § 5 rozporządzenia z dnia 1 września 2011 r. w sprawie tytułów zawodowych nadawanych absolwentom studiów, warunków wydawania oraz niezbędnych elementów dyplomów ukończenia studiów i świadectw ukończenia studiów podyplomowych oraz wzoru suplementu do dyplomu (Dz. U. Nr 196 poz. 1167), warunkiem wydania dyplomu ukończenia studiów wyższych było uzyskanie określonych w programie kształcenia efektów kształcenia i wymaganej liczby punktów ECTS, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 18d ustawy, odbycie przewidzianych w programie kształcenia praktyk, złożenie egzaminu dyplomowego oraz pracy dyplomowej. Skarżąca złożyła w dniu 29 lipca 2015 r. oświadczenie o samodzielnym napisaniu pracy dyplomowej. W dniu [...] 2015 r. Komisja egzaminu dyplomowego stwierdziła uzyskanie przez skarżącą tytułu zawodowego licencjata, a w dniu 15 września 2015 r. wystawiono jej dyplom ukończenia studiów na kierunku [...]. Dalej organ wyjaśnił, że wyrokiem Sądu Rejonowego w O. [...] Wydział Karny, z dnia 7 lipca 2020 r. (którego odpis uzyskano w postępowaniu) warunkowo umorzone zostało postępowanie karne na okres próby dwóch lat wobec skarżącej, oskarżonej o wyłudzenie poświadczenia nieprawdy w postaci dyplomu Politechniki Opolskiej potwierdzającego zdobycie tytułu licencjata poprzez podstępne wprowadzenie członków komisji egzaminacyjnej w błąd, co do faktu, iż jest autorką pracy licencjackiej, którą to pracą posłużyła się przed komisją egzaminacyjną, jako sporządzoną przez siebie w całości, podczas gdy pracę tę na jej zlecenie sporządziła inna osoba, tj. o czyn z art. 272 k.k. Stosownie do ww. wyroku, ocenionego jako mającego walor dokumentu urzędowego, Rektor wskazał, że zgodnie z art. 66 § 1 k.k., sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Rzeczonym wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 r., Sąd Rejonowy w O. [...] Wydział Karny uznając, że skarżąca swoim zachowaniem wypełniła znamiona czynu opisanego w pkt. 5. części wstępnej wyroku, tj. występków z art. 272 k.k., warunkowo umorzył postępowanie karne wobec niej na okres próby dwóch lat. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, uznać zatem należy, że skarżąca przedstawiła Komisji egzaminu dyplomowego i obroniła w dniu [...] 2015 r. pracę licencjacką wprowadzając członków Komisji egzaminu dyplomowego w błąd, co do faktu, że jest autorką pracy licencjackiej, podczas gdy pracę tę, na jej zlecenie, napisała inna osoba. W konsekwencji też, ponieważ decyzja podjętą przez Komisję egzaminu dyplomowego z dnia [...] 2015 r. dotycząca nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata została wydana w wyniku przestępstwa wyłudzenia poświadczenia nieprawdy (art. 272 k.k.), orzeczono jak w sentencji decyzji.Po otrzymaniu powyższej decyzji, w wymaganym terminie, skarżąca wystąpiła do Rektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.Decyzją z dnia 22 maja 2025 r. Rektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną. Podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji własnej i uznał zarzuty skarżącej za nietrafne. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał nadto, że w dniu 18 marca 2025 r. zostało zakończone zbieranie dowodów i materiałów w rzeczonym postępowaniu, a w dniu 25 marca 2025 r. skarżąca otrzymała zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów z czego nie skorzystała. Dalej, wyjaśnił też, że w sposób samodzielny zweryfikował stan faktyczny i jednoznacznie stwierdził, że wyrokiem Sądu Rejonowego w O. [...] Wydział Karny z dnia 7 lipca 2020 r. warunkowo umorzone zostało postępowanie karne na okres próby dwóch lat wobec skarżącej, oskarżonej o czyn z art. 272 k.k. Uznał, że w świetle okoliczności, iż wprowadzenie członków komisji egzaminacyjnej w błąd, co do faktu, że skarżąca jest autorką pracy licencjackiej, którą to pracą posłużyła się przed komisją egzaminacyjną, jako sporządzoną przez siebie w całości, podczas gdy pracę tę na jej zlecenie sporządziła inna osoba, nie ma znaczenia to, iż postępowanie karne zakończyło się jego warunkowym umorzeniem.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuciła organowi:- naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. i brak zapewnienia jej realnej możliwości czynnego udziału w postępowaniu w związku z tym, że: nie została prawidłowo poinformowana o przysługujących jej prawach, w szczególności o prawie do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, udostępniono jej akt dopiero po kilkukrotnym powołaniu się na uprawnienie wynikające z art. 73 § 1 k.p.a., nie została wyczerpująco i zrozumiale poinformowana o przysługujących jej prawach procesowych, w tym o możliwości zgłaszania uwag, wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do wszystkich podniesionych przez nią zarzutów i argumentów;- bezzasadne uznanie warunkowego umorzenia postępowania karnego za podstawę ingerencji w prawa nabyte w związku z błędnym uznaniem, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne stanowi wystarczającą podstawę do wzruszenia decyzji o nadaniu tytułu zawodowego licencjata podczas, gdy zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego warunkowe umorzenie nie przesądza o winie i nie ma charakteru wyroku skazującego w rozumieniu prawa karnego i administracyjnego, a jego zastosowanie nie powinno skutkować automatycznym pozbawieniem praw nabytych;- naruszenie zasady równości wobec prawa i bezstronności, albowiem postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w G. obejmowało łącznie 16 osób, w tym co najmniej troje studentów Politechniki Opolskiej, a decyzje o cofnięciu tytułu zawodowego wydano wyłącznie wobec dwóch osób, co narusza art. 32 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a.;- naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych i ochrony praw nabytych w związku z tym, że zaskarżona decyzja została wydana po niemal 10 latach od daty doręczenia pierwotnej decyzji, zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne nie może zostać wznowione po upływie 10 lat od doręczenia decyzji stronie, a organ działając w tak skrajnie zaawansowanej fazie czasowej nie wykazał nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających ingerencję w prawa nabyte;- naruszenie zasady proporcjonalności w zawiązku z cofnięciem tytułu po niemal dekadzie i oparciem tego cofnięcia wyłącznie na warunkowym umorzeniu postępowania karnego, co stanowi nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w prawa jednostki, naruszając zasadę proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz środek o charakterze represyjnym i nieproporcjonalnym do okoliczności sprawy;- naruszenie zasady prowadzenia postępowania bez zbędnej zwłoki oraz wieloletnią bezczynność organu w związku z wydaniem decyzji po niemal 10 latach od dnia doręczenia decyzji o nadaniu stronie tytułu zawodowego licencjata w sytuacji, gdy w tym okresie organ przez wiele lat nie podejmował żadnych działań zmierzających do wzruszenia tej decyzji, nagła, spóźniona ingerencja narusza art. 12 § 1 k.p.a., a organ nie wskazał nad wyraz wyjątkowych okoliczności uzasadniających tak późną ingerencję.Odpowiadając na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) zwanej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., a zarzuty skargi są nieuzasadnione.Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że w niniejszej sprawie nie były kwestionowane w toku postępowania i w skardze do Sądu zasadnicze ustalenia faktyczne poczynione na podstawie prawomocnego wyroku z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. [...], Sądu Rejonowego w O., który warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko A. B. Zostały one zwięźle przedstawione w części sprawozdawczej uzasadnienia wyroku Sądu. Zdaniem Sądu, nie zaistniały zatem nieprawidłowości co do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, a ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości. Podjęte zaś rozstrzygnięcie - w ocenie Sądu - nie narusza prawa prawa procesowego i materialnego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.Wyjaśnienia takiej oceny Sądu należy poprzedzić uwagami prawnymi natury ogólnej.Postępowanie administracyjne, w którym wydana została zaskarżona do Sądu decyzja Rektora z dnia 22 maja 2025 r., zostało wszczęte w trybie nadzwyczajnym i dotyczy sprawy ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów w wyniku sprzeciwu prokuratora, o którym mowa w art. 184 k.p.a.Podkreślić należy, że zgodnie z art. 76 ust. 1 p.sz.w. warunkiem ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów pierwszego stopnia jest: uzyskanie efektów uczenia się określonych w programie studiów, którym przypisano co najmniej 180 punktów ECTS (pkt 1), złożenie egzaminu dyplomowego (pkt 2) oraz pozytywna ocena pracy dyplomowej o ile przewiduje to program studiów (pkt 3). Stosownie zaś do art. 77 ust. 1 pkt 1 p.sz.w. absolwent studiów otrzymuje dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku i profilu potwierdzający wykształcenie wyższe oraz tytuł zawodowy licencjata, inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym samym poziomie - w przypadku studiów pierwszego stopnia.Przepis te kształtują uprawnienia i obowiązki organu Uczelni (Komisji egzaminu dyplomowego w trybie zwyczajnym i Rektora w trybie nadzwyczajnym) w zakresie legalności kwalifikacji tego, czy jej absolwent spełnił przesłanki ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów.Zaznaczyć należy, że ukończenie studiów wymaga pozytywnego wyniku egzaminu, który kreuje sytuację prawną studenta w stosunku prawnym z uczelnią w aspekcie tak nadania tytułu zawodowego jak i uzyskania dyplomu. W ramach jednej sytuacji prawnej i wynikającej z niej czynności prawnej jaką jest egzamin dyplomowy kształtuje się stosunek prawny studenta, który stanowi - w przypadku wyniku pozytywnego - nie tylko o nadaniu mu tytułu zawodowego, ale też podstawę do wydania przez organ dokumentu urzędowego - dyplomu potwierdzającego ukończenie studiów i uzyskanie tytułu zawodowego. Następuje to w ramach jednej czynności jaką jest egzamin dyplomowy.Na potrzeby poniższych rozważań nadmienić też należy, że dyplom ukończenia studiów stanowi potwierdzenie tak nadania i posiadania wyższego wykształcenia jak i uzyskanego tytułu zawodowego.Bez względu na to jaki charakter prawny mają rozstrzygnięcia podejmowane w sprawie ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów (tj. czy i w jakim zakresie mają one charakter decyzji administracyjnej), kontroli w trybie nadzwyczajnym podlegają, wydane w jej ramach, rozstrzygnięcia: co do nadania tytułu zawodowego jak i wydania dyplomu zawodowego, co wynika wprost z art. 77 ust. 4 ustawy.W art. 77 ust. 4 p.sz.w., postanowiono, iż przypadku zaistnienia przyczyn: 1) wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie nadania tytułu zawodowego - organem właściwym do wznowienia postępowania jest rektor; 2) stwierdzenia nieważności dyplomu - organem właściwym do stwierdzenia nieważności jest rektor. Zaś w jego ust. 5, że w przypadku, gdy w pracy dyplomowej stanowiącej podstawę nadania tytułu zawodowego osoba ubiegająca się o ten tytuł przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, rektor, w drodze decyzji administracyjnej, stwierdza nieważność dyplomu.W świetle powyższego ustawodawca w art. 77 ust. 4 ustawy: po pierwsze - określił zarówno zdarzenia prawne objęte kontrolą w trybie nadzwyczajnym jakimi są: nadanie tytułu zawodowego jak i wydanie dyplomu; po drugie - wskazał tryb procedowania stanowiąc o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności; po trzecie - ustanowił właściwy do załatwienia sprawy ten sam organ stanowiąc, że organem właściwym w tych przypadkach jest rektor.W ocenie Sądu regulacja z art. 77 ust. 4 ustawy daje organowi podstawy, jako lex specialis, do prowadzenia, w trybie nadzwyczajnym, jednego postępowania w ramach, którego rektor weryfikuje legalność uzyskania przez absolwenta studiów tytułu zawodowego i dyplomu zawodowego. Bada w jego toku, czy są one obarczone kwalifikowanymi wadami. Niespornie, w zakresie nieuregulowanym w p.sz.w., stosuje przepisy k.p.a.Podkreślenia też wymaga, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte ze sprzeciwu prokuratora.Mocą art. 184 § 1 k.p.a. prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę. Jest to uprawnienie prokuratora w zakresie w kontroli następczej i nie jest ono ograniczone przesłankami materialnoprawnymi. Motyw do złożenia sprzeciwu przez Prokuratora - jak miało to miejsce w kontrolowanej sprawie - stanowi ochrona obiektywnego porządku prawnego. W takim przypadku prokurator działa nie w interesie własnym, lecz w interesie ogólnym - ochrony praworządności. Prokurator wnosząc sprzeciw zaskarża nim niezgodne z prawem działanie lub bezczynność organu.Wyjaśnić, należy, że sprzeciw to nadzwyczajny środek prawny przysługujący tylko prokuratorowi od decyzji ostatecznej w administracyjnym toku postępowania. Sprzeciw prokuratora, co także ważne, nie stanowi samodzielnego środka zaskarżenia ostatecznych decyzji administracyjnych, lecz jest wspólnym określeniem kilku różnych środków prawnych. Słowo "sprzeciw" służy podkreśleniu imperatywnego charakteru zaskarżenia decyzji przez prokuratora. Podstawą sprzeciwu mogą być okoliczności uzasadniające tak wznowienie postępowania, jak i stwierdzenie nieważności decyzji, a także wzruszenie decyzji w okolicznościach nadzwyczajnych, o których mowa w art. 161 k.p.a. Skutki wniesienia sprzeciwu są bardziej kategoryczne od powstających w przypadku wniesienia odpowiedniego podania lub żądania przez stronę postępowania. Organ administracyjny, do którego prokurator skierował sprzeciw, ma obowiązek prawny wszcząć z urzędu postępowanie i w terminie 30 dni wydać decyzję. Jeżeli organ administracyjny w tym terminie nie ustosunkuje się do sprzeciwu, ma obowiązek zawiadomić prokuratora i stronę postępowania o przyczynach zwłoki, podając nowy termin merytorycznego rozpoznania. Na niedopełnienie tego obowiązku przysługuje prokuratorowi i stronom zażalenie. Zatem organ musi wszcząć z urzędu postępowanie zawsze, gdy otrzyma sprzeciw prokuratora, co Rektor w sprawie zrealizował. W jego toku zaś badaniem winien objąć okoliczności uzasadniające: wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji, a także wzruszenie decyzji w okolicznościach nadzwyczajnych, o których mowa w art. 161 k.p.a. Taki szeroki zakres kontroli narzuca sprzeciw prokuratora, który ma na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem.Wskutek wszczęcia w trybie nadzwyczajnym postępowania ze sprzeciwu prokuratora organ ma obowiązek zweryfikować legalność działania organów uczelni w sprawie ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów, tak w przedmiocie nadania jej absolwentowi tytułu zawodowego jak i wydania dyplomu, z uwzględnianiem ustalonych w toku postępowania administracyjnym wad kwalifikowanych. Zatem winien jest wszcząć z urzędu postępowanie i w jego toku, badaniem objąć tak decyzję o nadaniu tytułu zawodowego licencjata jak i o wydaniu dyplomu. W ocenie Sądu ustawodawca ustanowił w art. 77 ust. 4 ustawy, w jej jednostkach redakcyjnych pkt 1 i pkt 2, podstawę do takiego właśnie działania. Przy czym - jak wskazano powyżej - w sytuacji ujawnienia plagiatu taką samodzielną podstawę unormował w art. 77 ust. 5 p.sz.w.Przenosząc powyższe na grunt regulacji prawnych mających zastosowanie w sprawie należy mieć na względzie, że postępowanie zostało wszczęte ze sprzeciwu Prokuratora, który - jak wskazano powyżej - jest niesamodzielnym środkiem zaskarżenia ostatecznych decyzji administracyjnych.Prokurator w tej samej sprawie administracyjnej legalności ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów, złożył zarówno sprzeciw datowany na dzień 23 stycznia 2025 r., jak i datowany na dzień 24 stycznia 2025 r., wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego 15 września 2025 r. W reakcji Rektor, postanowieniem z 12 lutego 2025 r. wszczął i prowadził jedno postępowanie nadzwyczajne (tu: w trybie wznowienia) obejmujące - co wynika tak z podstawy jak i z uzasadnienia postanowienia - zarówno ww. sprzeciw jak i wniosek. Postanowienie to został doręczone Prokuratorowi.Z akt sprawy wynika, że na żadnym jej etapie Prokurator takiego zakresu, granic i podstawy nie zanegował. Objął zatem Rektor jednym postępowanie zbadanie decyzji tak w przedmiocie nadania tytułu zawodowego licencjata jak i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tego tytułu zawodowego, czemu dał wyraz nie tylko ww. postanowieniu z dnia 12 lutego 2025 r., ale i w kolejnych zawiadomieniach z dni: 26 lutego i 18 marca 2025 r.Postępowanie to organ zakończył jedną decyzją z 1 kwietnia 2025 r., mocą której uchylił decyzję Komisji egzaminu dyplomowego z [...] 2015 r. dotyczącą nadania A. B. tytułu zawodowego licencjata i odmówił nadania ww. studentowi tytułu zawodowego licencjata oraz wydania jej dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego licencjata. Następnie, w wyniku rozpoznania wniosku A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 22 maja 2025 r., Rektor utrzymał tę decyzję w mocy.W ocenie Sądu organ zobligowany był do zbadania i oceny wystąpienia, we wszczętym z urzędu postępowaniu nadzwyczajnym, wad kwalifikowanych jakimi było dotknięte wydanie, w granicach tej samej sprawy, dyplomu ukończenia studiów oraz tytułu zawodowego licencjata. Nie mógł ograniczyć się tylko do wadliwości podniesionej (notabene słusznie) przez Prokuratora w sprzeciwie w zakresie nadania tytułu.W przedmiotowej sprawie Rektor prawidłowo ustalił i ocenił, że decyzja Komisji egzaminu dyplomowego z dnia [...] 2025 r. wydana została z naruszeniem prawa i ją uchylił. We wszczętym z urzędu postępowaniu odniósł się do obu elementów kontrolowanej sprawy ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów. W ustalonych okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy nie tylko uchylił decyzję dotyczącą nadaniu studentce tytułu zawodowego, ale, orzekając co do istoty, odmówił nadania jej tego tytułu, a także odmówił wydania dyplomu, co znajduje swoje umocowanie w art. 77 ust. 4 ustawy w jej jednostkach redakcyjnych pkt 1 i 2.Nie można uznać za uzasadnione zarzutów skargi dotyczących wszczęcia przez Rektora postępowania po niemal 10 latach od daty doręczenia skarżącej decyzji i braku podjęcia działań w tym zakresie we wcześniejszym okresie. Postępowanie zostało bowiem wznowione przez Rektora z urzędu, z inicjatywy prokuratora, na podstawie art. 186 k.p.a., a nie na podstawie art. 147 k.p.a. Organ nie miał zatem wpływu na termin w jakim postępowanie to zostało zainicjowane.Nie zostało też wykazane, aby Rektor już wcześniej, tj. przed wniesieniem sprzeciwu, posiadała jakąkolwiek wiedzę o zdarzeniach mogących skutkować wzruszeniem tytułu zawodowego skarżącej, w tym co do wydania wobec niej wyroku karnego. Należy przy tym nadmienić, że ustawodawca w przepisie art. 184 § 1 k.p.a., przyznając prokuratorowi prawo do wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, nie ograniczył tego prawa żadnym terminem. Prokurator działając na podstawie art. 184 k.p.a., może wnieść sprzeciw w każdym czasie.Wobec sprzeciwu prokuratora, postanowieniem z dnia 12 lutego 2025 r., Rektor prawidłowo wznowił przedmiotowe postępowanie w sprawie.W ocenie Sądu wydając postanowienie o wznowieniu postępowania właściwie organ w ramach wszczętego postępowania uwzględnił też, wniesiony dzień po złożeniu sprzeciwu, wniosek prokuratora o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego skarżącej, potwierdzającego nadanie tytułu zawodowego licencjata. Wniosek prokuratora o wszczęcie postępowania administracyjnego jest wiążący dla organu w sytuacji, gdy sprawa nie jest ostatecznie rozstrzygnięta. W odniesieniu do decyzji ostatecznych Prokuratowi przysługuje prawo do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 184 k.p.a. Niewątpliwie natomiast postępowanie w sprawie nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata i wydania jej dyplomu potwierdzającego uzyskanie tego tytułu zostało już ostatecznie zakończone. Wydanie dyplomu jest bowiem skutkiem nadania tytułu zawodowego, z którym to nadaniem jest nierozerwalnie związane. Jednocześnie też sam dyplom, jest dokumentem potwierdzającym nadany tytuł zawodowy.Skoro w niniejszej sprawie, wobec wcześniej wniesionego sprzeciwu prokuratora, organ prowadził jedno postępowanie, to w ramach tego postępowania uprawniony był do zbadania wad kwalifikowanych tak w przedmiocie nadania tytułu zawodowego licencjata jak i wydania dyplomu potwierdzającego ten tytuł zawodowy.Rektor prawidłowo stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła wada wznowieniowa.Wyjaśnić przyjdzie, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym wydano tę decyzję dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które w myśl art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Celem wznowionego postępowania, w pierwszej kolejności jest stwierdzenie wystąpienia przesłanek wznowienia, a następnie - w przypadku pozytywnego wyniku dokonanej w tym zakresie oceny - przeprowadzenie postępowania w celu merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją.W niniejszej sprawie przeprowadzenie postępowania wznowieniowego poprzedziło postanowienie organu z dnia 12 lutego 2025 r. W postanowieniu tym, jako przyczynę wznowienia postępowania uwzględniono przesłankę wskazaną w sprzeciwie prokuratora, określoną w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Z akt sprawy oraz wydanych decyzji wynika, że Rektor, podobnie jak Prokurator w złożonym sprzeciwie, utożsamił zaistnienie tej przesłanki z czynem karalnym jakiego miała dopuścić się skarżąca, który został potwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. [...], a polegającym na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy w związku z otrzymaniem tytułu zawodowego licencjata, poprzez podstępne wprowadzenie członków komisji egzaminacyjnej w błąd co do faktu, że jest ona autorem pracy licencjackiej, którą to pracą posłużyła się przed komisją egzaminacyjną tej uczelni wyższej jako sporządzoną przez siebie w całości, podczas, gdy pracę tę sporządziła inna osoba, tj. o przestępstwo z art. 272 k.k.Po wznowieniu Rektor prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i na podstawie uzyskanego z sądu prawomocnego odpisu wyroku oraz dowodów przedłożonych przez Prokuratora prawidłowo ustalił, że skarżąca popełniła ww. przestępstwo polegające na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy w postaci dyplomu potwierdzającego zdobycie tytułu licencjata poprzez podstępne wprowadzenie członków komisji egzaminacyjnej w błąd co do faktu, iż jest autorem pracy licencjackiej, którą to praca posłużyła się przed komisją egzaminacyjną, jako sporządzoną przez siebie w całości, podczas gdy pracę tę, na jej zlecenie, sporządziła inna osoba. Fakt ten niewątpliwi został przesądzony ww. wyrokiem uznającym, że skarżąca swoim zachowaniem wypełniła znamiona tego czynu.Bez znaczenia dla uznania tego faktu jest warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciw skarżącej, albowiem zgodnie z art. 66 § 1 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest zatem środkiem reakcji prawnej na fakt popełnienia przestępstwa, co wymaga ustalenia winy i sprawstwa. Istota warunkowego umorzenia postępowania polega na rezygnacji ze skazania i kary wobec sprawcy uznanego za winnego popełnienia przestępstwa i zastosowaniu środka o charakterze probacyjnym związanym z poddaniem sprawcy próbie na określony czas.Niewątpliwie zatem popełnienie przez skarżącą, ww. przestępstwa, zostało udowodnione w postępowaniu karnym, do którego wyników słusznie odwołał się Rektor w niniejszej sprawie. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie było podstaw do tego, żeby zakwestionować ustalenia poczynione w ramach postępowania karnego.Wypada przypomnieć, że w świetle art. 11 p.p.s.a., sąd administracyjny wiążą jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, a tym samym wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie może stanowić przeszkody dla przeprowadzenia przez organ a następnie sąd administracyjny autonomicznej oceny materiału dowodowego. Nie oznacza to jednak, że z tego rodzaju rozstrzygnięcia, a właściwe z materiału dowodowego wskazanego w tego rodzaju rozstrzygnięciu, nie mogą wynikać okoliczności faktyczne. Może ono zatem dostarczyć informacji istotnych z punktu widzenia oceny prawidłowości dokonanej przez Rektora kwalifikacji okoliczności wskazanych przez Prokuratora. Prawomocny wyrok sądu jest bowiem dokumentem urzędowym, a zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.W konsekwencji, skoro prawomocnym wyrokiem Sąd stwierdził, że skarżąca swoim zachowaniem wypełniła znamiona zarzucanego jej czynu stanowiącego przestępstwo polegające na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy w postaci dyplomu potwierdzającego zdobycie tytułu licencjata, Rektor prawidłowo zatem zidentyfikował wystąpienie podstawy do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. i w związku z tym zaskarżoną decyzją właściwie uchylił decyzję Komisji egzaminu dyplomowego dotyczącą nadania skarżącej tytułu zawodowego, a następnie rozpoznając ponownie sprawę odmówił nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata i odmówił wydania dyplomu. Ustalił i ocenił, że wydane w sprawie decyzje były dotknięte wadą kwalifikowaną wznowieniową.W odniesieniu do rozstrzygnięcia dotyczącego ponownego rozpoznania sprawy i orzeczenia odmowy nadania tytułu zawodowego licencjata oraz wydania dyplomu stwierdzić należy, że nie zostało ono uzasadnione zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wskazania faktów oraz wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia, niemniej jednak w ocenie Sądu odpowiada ono przepisom prawa.Zgodnie z art. 76 ust. 1 p.sz.w. warunkiem ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów pierwszego stopnia jest: uzyskanie efektów uczenia się określonych w programie studiów, którym przypisano co najmniej 180 punktów ECTS (pkt 1), złożenie egzaminu dyplomowego (pkt 2) oraz pozytywna ocena pracy dyplomowej o ile przewiduje to program studiów (pkt 3). Stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 p.sz.w. absolwent studiów otrzymuje dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku i profilu potwierdzający wykształcenie wyższe oraz tytuł zawodowy licencjata, inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym samym poziomie - w przypadku studiów pierwszego stopnia. Praca dyplomowa, jak stanowi art. 76 ust. 2 p.sz.w. jest z kolei samodzielnym opracowaniem zagadnienia naukowego, artystycznego lub praktycznego albo dokonaniem technicznym lub artystycznym, prezentującym ogólną wiedzę i umiejętności studenta związane ze studiami na danym kierunku, poziomie i profilu oraz umiejętności samodzielnego analizowania i wnioskowania.Skarżąca, jak wynika z protokołu egzaminu dyplomowego z dnia [...] 2015 r., przedstawiła pracę dyplomową i złożyła egzamin dyplomowy. Wraz z pracą złożyła oświadczenie, z dnia 29 lipca 2015 r., że praca licencjacka została napisana przez nią samodzielnie. W toku postępowania karnego ustalono jednak, że praca ta nie została przez nią samodzielnie przygotowana. Jej napisanie skarżąca zleciła innej osobie, a następnie złożyła tak napisaną pracę dyplomową przed komisją egzaminacyjną. W tych okolicznościach uznać należało, że praca przedłożona przez skarżąca nie spełniała wymogów określonych w art. 76 ust. 1 p.sz.w. wobec czego nie mogły zostać spełnione obligatoryjne warunki uzyskania dyplomu potwierdzającego tytuł zawodowy, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 2 i 3 p.sz.w. Brak spełnienia tych warunków w ocenie Sądu powodował, że nie było podstaw do nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego ten tytuł zawodowy. Prawidłowo więc organ, ponownie rozpoznając sprawę, odmówił nadania skarżącej tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego jego uzyskanie.W sprawie nie zaistniała też negatywna przesłanka z art. 146 § 1 k.p.a., tj. od dnia nadania skarżącej tytuł zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego ten tytuł do dnia wydania decyzji nie upłynęło jeszcze 10 lat.Jednocześnie należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 77 ust. 5 ustawy w przypadku gdy w pracy dyplomowej stanowiącej podstawę nadania tytułu zawodowego osoba ubiegająca się o ten tytuł przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, rektor, w drodze decyzji administracyjnej, stwierdza nieważność dyplomu. Przepis ten statuuje procedowanie w przypadku stwierdzenia plagiatu, tymczasem w przedmiotowej sprawie autorem całej pracy dyplomowej nie była studentka, albowiem - co dowiodło postępowanie - napisanie jej zleciła ona innej osobie. Tak uzyskaną, napisaną przez osobę trzecią pracę dyplomową złożyła ona przed komisją egzaminacyjną Uczelni, zapewniając na piśmie o samodzielnym jej napisaniu. Sąd Rejonowy w O. prawomocnym wyrokiem z 7 lipca 2020 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył przeciwko niej postępowanie karne uznając ją winna zarzucanego jest przestępstwa z art. 272 k.k., polegające na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy w postaci dyplomu Politechniki Opolskiej potwierdzającego nadanie tytułu magistra, poprzez podstępne wprowadzenie członków komisji egzaminacyjnej w błąd co do faktu, że jest ona autorem przedłożonej pracy licencjackiej. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła zatem obiektywnie przesłanka nieważnościowa z art. 77 ust. 5 ustawy.Z kolei podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku zapewnienia skarżącej udziału w postępowaniu, naruszenia zasady równości, trwałości decyzji i zasady proporcjonalności, podobnie jak te już omówione wcześniej, nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy skarżąca na każdym etapie postępowania była informowana o jego przebiegu i o przysługujących jej uprawnieniach, co zobrazowano we wstępnej części niniejszego uzasadnienia. Z zasady informowania i zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowania nie wynika natomiast dla organu obowiązek udzielania porad prawnych czy też doradztwa co do optymalnego sposobu postępowania. Ponadto, zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, czego skarżąca w żaden sposób nie starała się w niniejszej sprawie nawet wykazać.Bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy było również to, że jak wskazała skarżąca Prokurator prowadził podobne postępowanie przygotowawcze wobec większej liczny osób i nie wszystkie one zostały pozbawione tytułów zawodowych i dyplomów. Postępowanie prowadzone jest bowiem w konkretnej sprawie, a niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem prawa. Ponadto nie można mówić o naruszeniu zasady równości wobec prawa w sytuacji, gdy wydana w sprawie decyzja jest prawidłowa i zgodna z prawem, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Zasada praworządności ma bowiem pierwszeństwo przed oczekiwaniami strony odnośnie do uzyskania rozstrzygnięcia o określonej treści, które nie mogą być samym uznane za uzasadnione.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.