Wyrok - II SA/Gl 1158/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. (K.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 czerwca 2025 r. nr SKO.UL/41.7/206/2025/7350/RS w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobuOddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. (K.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 czerwca 2025 r. nr SKO.UL/41.7/206/2025/7350/RS w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
10.000,00 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
powód
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Krzysztof Nowak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2025 r. znak sprawy: [...] Burmistrz Miasta I. (dalej "Burmistrz", "organ egzekucyjny I instancji" lub "Organ"), działając na podstawie art. 119 § 1 i § 2 i art. art. 122 ustawy w 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U z 2025 r., poz. 132) – dalej "u.p.e.a.", nałożył na M. K. (dalej "zobowiązany" lub "Skarżący") zam. ul. [...] w I. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000,00 zł. W osnowie postanowienia Burmistrz wezwał zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia na podany numer rachunku bankowego i pouczył, ze w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 19 sierpnia 2024 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia uprzedzajac, że w razie niewykonania obowiązku we wskazanym terminie nakładane będą kolejne grzywny.Z uzasadnienia opisanego powyżej postanowienia wynika, że Burmistrz decyzją nr [...] z dnia 3 czerwca 2024 r. nakazał zobowiązanemu dla nieruchomości stanowiących:- działki o numerach [...] i [...] o łącznej powierzchni 5735 m2 położone przy ul. [...] w I., objęte księgą wieczystą Nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w M. - Wydział Ksiąg Wieczystych, zapisane w operacie ewidencji gruntów: obręb [...], nr rejestru gruntów [...],- działkę numer [...] o powierzchni 2429 m2 położoną przy ul. [...] w I., objętą księgą wieczystą Nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w M. - Wydział Ksiąg Wieczystych, zapisaną w operacie ewidencji gruntów: obręb [...], nr rejestru gruntów [...],przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze rolniczym (łąka), w terminie do 28 czerwca 2024 r. Organ stwierdził, że obowiązek wynikający z prawomocnej decyzji nie został wykonany i dlatego po uprzednim upomnieniu postanowieniem z dnia 16 grudnia 2024 r. znak: [...] nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia. W wyniku zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") uchyliło zaskarżone postanowienie wskazując, że jedynym powodem, dla którego zdecydowano się je uchylić był fakt, że Burmistrz orzekł w postanowieniu o nałożeniu grzywny i obowiązku wykonania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu wskazując termin: do 31 grudnia 2024 r. Zobowiązany odebrał przedmiotowe postanowienie w dniu 2 stycznia 2025 r. co spowodowało, że termin na zapłatę przedmiotowej grzywny nie mógł być dochowany.Prowadząc ponownie czynności wyjaśniające organ I instancji ponownie stwierdził (oględziny nieruchomości zobowiązanego w dniu 1 kwietnia 2025 r. oraz 12 maja 2025 r.), że zobowiązany nie podjął działań zmierzających do wykonania obowiązku nałożonego wspomnianą wyżej decyzją Burmistrza. Ustalenia te nie potwierdziły oświadczenia zobowiązanego z dnia 28 czerwca 2024 r. o wykonaniu nałożonego na niego obowiązku. Z uwagi na powyższe ustalenia i zgormadzony w sprawie materiał fotograficzny Burmistrz ponownie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2025 r. nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000,00 zł.Niezadowolony z rozstrzygnięcia Burmistrza zobowiązany złożył zażalenie do Kolegium, które postanowieniem z dnia 20 czerwca 2025 r. nr SKO.UL/41.7/206/2025/7350/RS utrzymało zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy.W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postepowania, ustalony stan faktyczny sprawy i przepisy prawa mające w niej zastosowanie. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu i piśmie z 8 maja 2025 r. Kolegium przypomniało, że w ramach postanowienia o nałożeniu grzywny nie może badać kwestii które były przedmiotem postępowania w sprawie przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Przedmiotem postanowienia jest tylko i wyłącznie ustalenie czy zobowiązany wykonał, czy też nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją z dnia 3 czerwca 2024 r. nr [...] W ocenie Kolegium ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, a także z samego zażalenia wynika, że obowiązek ten nie został wykonany. Organ odwoławczy zaznaczył, że na działkach zobowiązanego objętych obowiązkiem przywrócenia poprzedniego stanu użytkowania znajduje się składowisko różnych materiałów (w tym materiałów sypkich w dużej ilości, ziemi z gruzem, pocięte drzewo, rury, pojemniki, obudowy, kratki odpływowe) oraz recykler do asfaltu. Działki stanowią także miejsce parkowania licznych samochodów innych niż osobowe, w tym traktor, przyczep wykorzystywanych do prowadzonej przez właściciela działalności gospodarczej, sprzętu do podnoszenia. W ocenie Kolegium wynika to z notatki służbowej z 1 kwietnia 2025 r. oraz załączonych do niej zdjęć. Wobec powyższego nałożenie grzywny przez organ I instancji było w pełni zasadne.Jedocześnie Kolegium wyjaśniło, przywołując regulacje art. 125 § 1 i art.126 u.p.e.a., że grzywna w celu przymuszenia nie ma charakteru bezzwrotnego.Prawidłowość postanowienia wydanego w postępowaniu zażaleniowym zakwestionował Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący zrzucił zaskarżonemu postanowieniu:1. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia w toku postępowania administracyjnego wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez Kolegium, że Skarżący nie wypełnił obowiązku nałożonego na niego mocą decyzji nr [...] wydanej przez w dniu 3 czerwca 2024 r., w sytuacji gdy w/w obowiązek został wypełniony;2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 10 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w czynności oględzin działek o numerach [...] i [...] o łącznej powierzchni 5735 m2 położonych przy ul. [...] w I., objętych księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w M. - Wydział Ksiąg Wieczystych oraz działki numer [...] o powierzchni 2429 m2 położonej przy ul. [...] w I., objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. - Wydział Ksiąg Wieczystych polegające na niezawiadomieniu Skarżącego o terminie oględzin nieruchomości, co skutkowało brakiem możliwości wejścia na teren nieruchomości i koniecznością dokonania "oględzin" nieruchomości z poziomu drogi publicznej, a w konsekwencji miało istotny wpływa na wynik sprawy bowiem doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych jakoby w/w nieruchomość była wykorzystywana w sposób sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zaniechanie wejścia na teren nieruchomości, skutkowało niemożnością dokonania weryfikacji sposobu zagospodarowania nieruchomości;3. naruszenie przepisu prawa procesowego, a to art. 75 w zw. z art. 77 § 1 w zw. w zw. z art. z art.78 § 1 w zw. z art 85 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności oględzin działek o numerach [...] i [...] o łącznej powierzchni 5735 m2 położonych przy ul. [...] w I., objętych księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w M. - Wydział Ksiąg Wieczystych oraz działki numer [...] o powierzchni 2429 m2, położonej przy ul. [...] w I., objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. - Wydział Ksiąg Wieczystych, w sytuacji gdy przeprowadzenie na terenie nieruchomości czynności oględzin miało kluczowe znaczenie dla właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zaś zaniechanie przeprowadzenia w/w czynności doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych jakoby w/w nieruchomość była wykorzystywana w sposób sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;4. naruszenie przepisu prawa procesowego, a to art. 81 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść Skarżącego wątpliwości co do ustalenia sposobu zagospodarowania nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania w sytuacji, gdy na skutek nieprzeprowadzenia oględzin na terenie nieruchomości celem zweryfikowania, czy została ona zagospodarowana w sposób zgodny z decyzją Burmistrza Miasta I. z dnia 3 czerwca 2024 r., nr [...], brak było możliwości usunięcia wątpliwości co do zrealizowania przez Skarżącego obowiązku nałożonego na niego decyzją Burmistrza z dnia 3 czerwca 2024 r., nr [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych jakoby w/w nieruchomość była wykorzystywana w sposób sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;5. naruszenie przepisu prawa procesowego, a to art. 136 § 1 i 2 w zw. z art. 86 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie Skarżącego oraz przesłuchanie świadków: K. O., D. S. i J. G., w sytuacji gdy po wyczerpaniu środków dowodowych pozostały niewyjaśnione fakty co do zrealizowania przez Skarżącego obowiązku nałożonego na Skarżącego decyzją Burmistrza z dnia 3 czerwca 2024 r., nr [...], co skutkowało utrzymaniem w mocy postanowienia Burmistrza z dnia 3 kwietnia 2025 r. wydanego w sprawie o numerze [...], pomimo iż zawierało ono uchybienia, które winny skutkować uchyleniem w/w postanowienia i umorzeniem postępowania.6. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.) w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że prowadzenie prac budowalnych na terenie zakwalifikowanym jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest działaniem sprzecznym z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy prowadzenie prac budowlanych na terenie nieruchomości nieodłącznie związane jest z koniecznością magazynowania materiałów budowlanych i gromadzenia różnego rodzaju sprzętów celem ich wykorzystywania w procesie budowy, a tym samym nie sposób uznać, iż tego rodzaju działanie jest bezprawne i niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co więcej, zakazanie magazynowania materiałów budowalnych na terenie nieruchomości narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności, bowiem stanowi nadmierną ingerencję w prawo własności, co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie.Z uwagi na podniesione zarzuty Skarżący wniósł o:1. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia 3 kwietnia 2025 r.,2. o zwrot od Kolegium na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.Ponadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów tj. projektu zagospodarowania terenu - budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem przy ul. [...] w I. na działkach oznaczonych numerami [...], [...], [...] wykonanego przez mgr inż. M. S. w sierpniu 2022 r. - dla ustalenia następujących faktów: prowadzenia przez Skarżącego prac budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wyłącznie na tej części nieruchomości, która została zakwalifikowana jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.W uzasadnieniu skargi przedstawione zostały obszerne wywody na poparcie skargi.W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia 20 czerwca 2025 r. nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", co powoduje, że wniesiona skarga nie została uwzględniona.Podstawę materialnoprawną zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia stanowią przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia.Podkreślić przy tym należy, że postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem od postępowania orzekającego. Tym samym zasadność obowiązku czy też prawidłowość prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji, w którym wydano decyzję nakładającą obowiązek mogą być wyłącznie kwestionowane w postępowaniu orzekającym lub przez żądanie uruchomienia postępowania nadzwyczajnego.Przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest wykonanie ostatecznej decyzji Burmistrza z dnia 3 kwietnia 2025 r. nakazującej zobowiązanemu przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości składającej się z działek o numerach: [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w I..Jak wykazały ustalenia dokonane przez Burmistrza m.in. w dniu 1 kwietnia 2025 r. obowiązek wynikający z powyższej decyzji nie został wykonany.Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.Takie upomnienie w niniejszej sprawie zostało wydane w dniu 10 lipca 2024 r. i w sposób prawidłowy doręczone skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a.W myśl zaś art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5).Organ egzekucyjny, w rozpatrywanej sprawie - Burmistrz Miasta I., przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (art. 32 u.p.e.a.).W myśl zaś art. 122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny.W rozpatrywanej sprawie wystawiony w dniu 19 sierpnia 2024 r. (nr [...]) tytuł wykonawczy spełnia wszelkie wymogi formalne określone w art. 27 § 1 i § 3 u.p.e.a., podobnie jak postanowienie o nałożeniu grzywny posiada wszelkie elementy określone w art. 122 § 2 u.p.e.a., tj.: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie.Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na przepis art. 1a pkt 12b u.p.e.a., który stanowi, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym można orzec grzywnę w celu przymuszenia bądź wykonanie zastępcze.W niniejszej sprawie organ zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, wymierzając ją w wysokości 10.000 złotych. W ocenie Sądu wysokość wymierzonej grzywny jest zgodna z określonymi w przepisach ustawy regułami oraz orzeczona została z zachowaniem zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasadami racjonalnego działania i zasady niezbędności. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). W myśl art. 120 § 1 grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.W ocenie Sądu kwota grzywny orzeczona w rozpoznawanej sprawie została określona prawidłowo wg reguły przyjętej w przepisie art. 121 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym kwota grzywny nakładana każdorazowo nie może przekraczać 10.000 zł , a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł.Nadto w myśl art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (§ 2). Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy (§ 3).W niniejszej sprawie na skarżącego została nałożona grzywna w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł. Organ egzekucyjny I instancji wskazał przy tym, że celem jej nałożenia jest doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej i jest to konieczne, gdyż grzywna, która ma doprowadzić do wykonania obowiązku musi być dolegliwa, aby zmusić zobowiązanego do wykonania obciążającego go obowiązku orzeczonego ostateczną decyzją właściwego organu administracji publicznej.Grzywna w celu przymuszenia jest też środkiem dyscyplinującym do wykonania określonego obowiązku. Jest ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej powinien realnie wpływać na dobrowolne jego wykonanie przez zobowiązanego.Należy przy tym zaznaczyć, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanego, bowiem w przypadku wykonania zastępczego, obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wykonywany w trybie postępowania egzekucyjnego zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. W rezultacie koszty wykonania zastępczego mogą znacznie przewyższyć koszty poniesione przez osobę zobowiązaną w sytuacji, gdyby samodzielnie wykonała obowiązek.Skarżący może zatem (o czym wspomniał również organ odwoławczy) wykonując obowiązek zwolnić się z konieczności uiszczenia wymierzonej grzywny, bowiem zgodnie z art. 125 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Ponadto, na mocy art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości, za zgodą organu wyższego stopnia.Podniesione w skardze zarzuty jak i wniosek dowodowy nie mogą uzyskać akceptacji Sądu. Prowadząc postepowanie egzekucyjne organy egzekucyjne nie prowadzą postępowania administracyjnego dotyczącego nałożonego ostateczną decyzją obowiązku. Przepisy k.p.a. zgodnie z art. 18 u.p.e.a. stosuje się tylko odpowiednio i to tylko w zakresie uzupełniającym przepisy ustawy egzekucyjnej. Działanie organów egzekucyjnych nakierowane jest na wyegzekwowanie obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym nałożonego zgodnie z prawem na podmiot zobowiązany. Organ egzekucyjny I instancji, w ocenie Sądu, prawidłowo ustalił, że obowiązek nałożony na zobowiązanego nie został wykonany. Pomimo, że w dniu 28 czerwca 2024 r. zobowiązany oświadczył, że go wykonał, to nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie tego faktu np. w postaci dokumentacji fotograficznej potwierdzającej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania na należących do niego działkach. W postępowaniu egzekucyjnym to nie organ egzekucyjny ma wykazać wykonanie przez zobowiązanego nałożonego obowiązku. Powinien uczynić to sam zobowiązany. Pomimo tego faktu organ egzekucyjny dokonał kilkakrotnie czynności weryfikacji oświadczenia Skarżącego z dnia 28 czerwca 2024 r. poprzez podjęcie czynności kontrolnych w dniach 3 lipca 2024 r., 13 grudnia 2024 r. i 1 kwietnia 2024 r. potwierdzonych materiałem fotograficznym. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, potwierdził brak działań po stronie Skarżącego zmierzających do wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia 19 sierpnia 2024 r.Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, a to obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a..