Postanowienie - II SA/Wr 809/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Marta Pawłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. A. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] września 2024 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszących w rejonie ulicy [...] ("[...]") oOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Marta Pawłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. A. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] września 2024 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszących w rejonie ulicy [...] ("[...]") o
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Dominik Dymitruk
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Rada Miejska W., na wniosek L. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej jako "uczestnik", lub "inwestor") podjęła w dniu [...] września 2024 r. uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszących w rejonie ulicy [...] (L. [...] – P.) oraz ulicy [...] [...]-[...] we W. W podstawie prawnej podjętego aktu przywołano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 609 i 721, dalej w skrócie jako: "u.s.g.") oraz art. 7 ust. 4 i art. 8 ust. 1-3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 195, dalej w skrócie jako: "specustawa").Skargę na tę uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. wniósł J. A. (dalej jako skarżący"), zarzucając jej naruszenie:1. art. 7 ust. 4 specustawy poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały pomimo braku spełnienia ustawowych przesłanek oraz pomimo braków formalnych wniosku inwestora;2. art. 5 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 specustawy poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja jest zwolniona z wymogu niesprzeczności ze Studium poprzez przyjęcie, że teren planowanej inwestycji jest terenem pokolejowym,3. art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 7 oraz art. 7 ust. 8 specustawy poprzez jego niezastosowanie wobec nierozpatrzenia wskazanych w art. 7 ust. 7 oraz art. 7 ust. 8 specustawy wymogów formalnych;4. art. 7 ust. 6 poprzez błędną interpretację i niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie, że przedstawiona przez inwestora inwestycja towarzysząca jest objęta tym samym zamierzeniem inwestycyjnym co inwestycja mieszkaniowa, podczas gdy jej parametry są tożsame dla inwestycji towarzyszącej inwestycji mieszkaniowej pn L. [...] – P.(1), określonej w uchwale nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] grudnia 2023 r. wobec czego przedstawiona inwestycja towarzysząca nie spełnia ustawowego wymogu;5. art. 17 ust. 2 pkt 2 specustawy poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja zapewni dostęp do szkoły podstawowej, podczas gdy spełnienie tego warunku zostało przez inwestora wskazane w oparciu o odrębną inwestycję pn L. [...] – P.(1), wobec czego planowana w zaskarżonej uchwale inwestycja samodzielnie wymogu tego nie spełnia;6. art. 17 ust. 4a pkt 1 specustawy poprzez błędne przyjęcie spełnienia przez inwestycję minimalnego spełnienia powierzchni biologicznie czynnej dla inwestycji w wielkości 25%, podczas gdy inwestycja nie spełnia tego wymogu, bowiem inwestor planuje rozłożenie 25% powierzchni biologicznie czynnej na obszar inwestycji przedmiotowej oraz inwestycji L. [...] – P.(1);7. art. 17 ust. 4a pkt 2 specustawy poprzez błędne przyjęcie spełnienia przez inwestycję minimalnej liczby miejsc postojowych 1,5 miejsca na lokal mieszkalny, podczas gdy inwestor Planuje realizację tych miejsc na sąsiedniej inwestycji;8. art. 7 ust. 10 specustawy poprzez zamieszczenie zmodyfikowanego wniosku inwestora po 4 dniach od jego złożenia, a nie jak wymaga ustawa w ciągu 3 dni;9. art. 8 ust. 1 pkt 6 specustawy poprzez jego niezastosowanie i podjęcie uchwały pomimo braku określenia zmian w dotychczasowym zagospodarowaniu terenu, wobec nieuwzględnienia rzeczywiście istniejącej struktury przestrzennej terenu planowanej inwestycji jej cech obszaru zdegradowanego oraz koniecznych do przeprowadzenia zmian w celu dostosowania go aby móc zrealizować na nim planowaną inwestycję mieszkaniową, wobec czego uchwała nie zawiera obligatoryjnego elementu;10. art. 22 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez ich niezastosowanie i podjęcie uchwały naruszającej interes prawny skarżącego pomimo, że uniemożliwi ona wykonywanie skarżącemu działalności gospodarczej z uwagi na ustawowe ograniczenia czynnika hałasu i przez to ograniczenia wolności działalności gospodarczej skarżącego;11. art. 140 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 64 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i podjęcie uchwały naruszającej uprawnienia skarżącego jako właściciela mogącego korzystać i dysponować posiadaną działką zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swojego prawa własności, w tym prowadząc działalność gospodarczą zajmującą się przetwórstwem odpadów przemysłowych, podczas gdy objęta uchwałą inwestycja doprowadzi do ograniczenia praw skarżącego jako właściciela.Wskazując na podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, za zasądzeniem kosztów postępowania. Wyjaśniono, że skarżący posiada tytuł prawny do działek nr [...] i [...], obręb G., które sąsiadują bezpośrednio z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja objęta uchwałą, tj częściami działek nr [...], [...] AM-[...], obręb G. Skarżący wyjaśnił, że na wskazanych działkach utylizuje odpady budowalne, co generuje hałas, co z kolei jest nie do pogodzenia z planowanym mieszkaniowym charakterem inwestycji. Podniósł, że poziom hałasu powodowany prowadzoną przez niego działalnością przekracza dopuszczalne normy hałasu dla zabudowy mieszkaniowej czyli 40 i 50 dB, a zatem powstanie planowanej inwestycji ograniczy prawo skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej, co w sposób bezpośredni przekłada się na istnienie aktualnego i osobistego interesu prawnego skarżącego.W odpowiedzi na skargę organ wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie z uwagi na brak wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Rada Miejska W. wskazała, że samo położenie działki skarżącego w sąsiedztwie działek zainwestowania nie przesądza automatycznie o naruszeniu interesu prawnego strony, tym bardziej, że od granicy inwestycji do granicy działki skarżącego odległość wynosi około 200 metrów. W ocenie organu skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała wpłynęła w jakikolwiek sposób na jego uprawnienia właścicielskie, a tylko to pozwoliłoby na przyznanie mu legitymacji czynnej w niniejszej sprawie.Odnośnie do zarzutów w zakresie ochrony akustycznej Rada Miejska wskazała, że inwestor ma obowiązek zaprojektować zabudowę mieszkaniową z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów budowlanych i technicznych, w tym dotyczących ochrony akustycznej, w przeciwnym wypadku nie uzyska pozwolenia na budowę. Stąd zarzut w zakresie przekroczenia norm akustycznych i zagrożenia z tego tytułu dla prowadzonej przez stronę działalności jest bezpodstawny.W piśmie procesowym z dnia 11 grudnia 2024 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i podniósł, ze uchwała lokalizacyjna w sposób bezpośredni wpływa nie tylko na bieżące prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, ale także na możliwość jego rozbudowy i modernizacji. Wyjaśnił, że nie uzyskał pozwolenia na budowę wiaty, co wiąże bezpośrednio z faktem odjęcia zaskarżonej uchwały, a Prezydent Miasta W. w sposób bezprawny i przewlekły prowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie "Zakładu zbierania odpadów E.", co do którego wniosek został złożony w maju 2023 r. Przewlekłość tego postępowania została stwierdzona postanowieniem SKO. W konsekwencji w decyzji z dnia 6 grudnia 2024 r. Prezydent W. odmówił skarżącemu wydania decyzji środowiskowej, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wprost powołano się na fakt wniosków spółki L. [...] o wydanie uchwał lokalizacyjnych, co już stanowi o aktualnym i rzeczywistym wpływie Inwestora na bieżącą działalność skarżącego. Kluczowe zaś jest powołanie się w tym uzasadnieniu na zaskarżoną uchwałę, co przesądza o realnym i aktualnym wpływie zaskarżonego aktu na działalność skarżącego. Kopia decyzji wraz z uzasadnieniem została dołączona do pisma strony.W piśmie z dnia 19 grudnia 2024 r. uczestnik postępowania – inwestor, wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Spółka podniosła, że skarżący nie wykazał aby zaskarżona uchwała naruszyła jego indywidulany i aktualny interes prawny. Podkreślono, że nawet w skardze nie kwestionowano tego, że nieruchomości skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a jedynie graniczą z działkami. Wskazano też, że inaczej będzie się kształtowała pozycja strony w ewentualnym pozwoleniu na budowę, jednakże póki co, strona nie zdołała wykazać aby zaskarżona uchwała naruszała jej indywidulany interes prawny.W piśmie procesowym z dnia 25 stycznia 2025 r. skarżący na poparcie twierdzenia o legitymacji czynnej w sprawie podniósł, ze na skutek planowanej inwestycji stał się podmiotem licznych kontroli i wniosków kierowanych przeciwko niemu przez uczestnika postępowania, który ingerencje w działalność gospodarczą skarżącego uzasadnia właśnie swym interesem wynikającym z planowanej inwestycji mieszkaniowej.W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2025 r. uczestnik postępowania podtrzymał twierdzenia o braku legitymacji skargowej skarżącego i dodatkowo podniósł, że decyzja Prezydenta W. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia z dnia 6 grudnia 2024 r., na którą powoływał się skarżący wskazując naruszenie interesu prawnego, została uchylona decyzją SKO we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2025 r., i w dniu 31 lipca 2025 r. Prezydent W. wydał decyzję środowiskową zgodnie z wnioskiem skarżącego, co w całości niweczy argumentację o wpływie zaskarżonej uchwały lokalizacyjnej na interes prawny skarżącego. Ponownie podkreślono także znaczną odległość nieruchomości skarżącego od granic planowanej inwestycji (ponad 180 metrów). Dodatkowo uczestnik przytoczył fragment uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu, wydanego w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 699/23, w którym Sąd stwierdził, że "dla istniejącego realizowanego przeznaczenia – gospodarki odpadami – planowana inwestycja mieszkaniowa nie spowoduje uszczerbku (ograniczenia). Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do przyjęcia, że planowana inwestycja spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska".Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. strony podtrzymały prezentowane wcześniej stanowiska.Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że decyzją z dnia 11 grudnia 2025 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. ustalającą środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. Podniósł też, że skarżący jako przedsiębiorca przetwarzający odpady podlega nieustannym kontrolom, co w jego ocenie stanowi konsekwencję próby zlokalizowania zabudowy mieszkaniowej na działkach sąsiednich, a działania miasta w istocie mają na celu uniemożliwienie prowadzenia mu działalności gospodarczej. Sam skarżący podniósł, że ze względu na politykę przestrzenną miasta brakuje na terenie W. zakładów przetwarzających odpady. Skarżący podnosi, że jego działalność gospodarcza nie powinna cierpieć ze względu na realizację inwestycji mieszkaniowych.Pełnomocnik organu zaznaczyła, że skarga została wniesiona na podstawie art. 101 u.s.g., a tym samym skarżący powinien wykazać realne, istniejące i konkretne naruszenie interesu prawnego. Odnosząc się do powołanych przez stronę skarżącą przepisów, czyli art. 22 Konstytucji RP i art. 140 k.c. wskazała, że uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego, bowiem inwestycja zlokalizowana jest w znacznej odległości od zakładu skarżącego. Uwzględniając normy hałasu dla miast powyżej 100 tys. mieszkańców normy te są wyższe aniżeli powołane w skardze. Pełnomocnik organu zaznaczyła również, że fakt uzyskania przez niego decyzji środowiskowej potwierdza, że jego działalność gospodarcza nie doznaje ograniczeń.Pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymała stanowisko zawarte w piśmie z dnia 12 grudnia 2025 r. i wniosła o odrzucenie skargi. Podniosła, że próba insynuowania, że miasto działa na rzecz dewelopera jest pozbawione uzasadnienia, o czym świadczy udzielona skarżącemu decyzja środowiskowa. Ogólne stwierdzenia zawarte w skardze nie uzasadniają stwierdzenia, że po stronie skarżącej istnieje interes prawny. Teren potencjalnego zainwestowania stanowią duży areał, który mógłby podlegać zainwestowaniu. Inwestor ma prawo podejmować zatem działania dążące do przekształcenia terenów, które może mieć pozytywny wpływ społeczny.Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił dopuścić wszystkie dowody przedstawione przez strony w toku postępowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.W rozpoznawanej sprawie takim przepisem jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1372) zwanej dalej: u.s.g., wedle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanego przepisu, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wskazane tam warunki dopuszczalności skargi, w tym skarżący wykaże, że posiada interes prawny w skarżeniu aktu, a dalej, że jego interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały.Zdaniem Sądu szczegółowa analiza przytoczonych w części wstępnej uzasadnienia zarzutów zawartych w skardze, jak i argumentacji przedstawianej przez skarżącego w toku postępowania, doprowadziła do konstatacji, że wskazane przez stronę skarżącą zarzuty skargi nie sposób zakwalifikować jako podstawę do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszących w rejonie ulicy [...] ("L. – [...] P.) oraz ulicy [...] [...]-[...] we W.U podstaw legitymacji skargowej, wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego podmiotu lub ich grupy (art. 101 ust. 2a ustawy). Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje zatem posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. W tym miejscu można dodać, że skarżący w niniejszej sprawie wywodzą swoją legitymację z prawa własności. Wskazując dalej na kwestię interesu prawnego skarżących trzeba wyjaśnić, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12, publ. CBOSA). Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, powodując następstwo w postaci ograniczenia czy też pozbawienia go konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. Przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę (por. NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. II OSK 1305/09 publ. CBOSA).Zaznaczyć również należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04, publ. CBOSA). Dalej trzeba powiedzieć, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej.W tym miejscu trzeba podnieść, że w niniejszej sprawie skarżący wywodził swój interes prawny z bliskości położenia nieruchomości na których prowadzi działalność gospodarczą z nieruchomościami na których zlokalizowana ma być inwestycja oraz wynikającymi z tego faktu ograniczeniami w prowadzeniu tej działalności.W tym kontekście należy wskazać, że skarżący nie zdołał wykazać, aby zaskarżony akt w sposób indywidulany, konkretny i aktualny naruszył przysługującemu skarżącemu prawo. Powoływana w toku postępowania okoliczność ograniczenia możliwości prowadzenia działalności poprzez stronę, w postaci decyzji administracyjnych, ograniczających skarżącemu te prawa z uwagi na podjętą uchwałę, w dacie orzekania straciła swą aktualność, albowiem decyzja odmawiająca ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia została ostatecznie wyeliminowania z obrotu prawnego. Co więcej, skarżący uzyskał pozytywne dla siebie rozstrzygnięcia zarówno w zakresie postępowania w sprawie decyzji środowiskowej jak i np. postępowania w sprawie przewlekłości postępowania, co w sposób bezsporny i oczywisty wskazuje fakt, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała, nie powoduje w żaden sposób ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego. Innych zaistniałych w rzeczywistości, realnych i aktualnych naruszeń prawa skarżący nie wskazał. Odbywające się kontrole i postępowania administracyjne, nawet jeżeli prowadzone są z inicjatywy uczestnika postępowania, nie mogą w sposób jednoznaczny przesądzać, że to właśnie zaskarżony w niniejszej sprawie akt Rady Miasta jest ich przyczyną, ani tym bardziej, że postępowania te ograniczają skarżącemu prawa wynikające z Konstytucji RP lub Kodeksu Cywilnego. Opisane okoliczności są wynikiem konfliktu sąsiedzkiego istniejącego pomiędzy skarżącym a uczestnikiem postępowania, jednakże nie wskazują na związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy uchwaleniem zaskarżonego aktu lokalizacyjnego, a konkretnym i indywidulanym naruszeniem prawnie chronionego interesu skarżącego.Podnoszone przez skarżącego zarzuty w zakresie zagrożeń ze strony generowanego hałasu, dotyczą przyszłości, sytuacji gdy po zamieszkaniu w inwestycji lokatorów, przeszkadzałaby hałas dochodzący z nieruchomości skarżącego. Są to zatem rozważania i domysły na przyszłość, a zatem hipotetyczne, te zaś nie mogą być podstawą wniesienia skargi z art. 101 u.s.g.Sąd ponownie wskazuje, że naruszenie interesu prawnego uprawniające do wniesienia skargi na uchwałę samorządu musi być indywidualne i konkretne. Naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi, nie można upatrywać w samym naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej czy ładu przestrzennego, ani - jak wskazano – w ograniczeniu swobody prowadzenia działalności gospodarczej.W świetle dotychczasowych rozważań, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zdołał wykazać, aby przysługujący mu interes prawny (lub uprawnienie) został postanowieniami zaskarżonej uchwały naruszony, co umożliwiłoby kontrolę legalności tej uchwały. Przewidywania skutków zaskarżonej uchwały mają wyłącznie walor subiektywny, który nie kreuje aktualnej legitymacji skargowej po stronie skarżącego.Reasumując, dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skoro skarga nie spełnia tych warunków, sąd nie mógł przystąpić do oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym do badania prawidłowości zasad i trybu jego podjęcia.Mając na względzie powyższe sąd na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a., odrzucił skargę.O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na postawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..