Wyrok - I FSK 378/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia del. WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant Adrian Piechota, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1857/22 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej InformacjiOddalono skargę kasacyjną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia del. WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant Adrian Piechota, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1857/22 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Kwota główna
13.623.006,36 zł · kwota żądania
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
wykonawca dzieła
Skarb Państwa
zamawiający
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabela Najda-Ossowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 25 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1857/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Wnioskodawca, Spółka) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ, Dyrektor KIS) z 2 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z 14 kwietnia 2022 r. i zasądził od Organu na rzecz Wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania sądowego.1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.W dniu 29 stycznia 2022 r. Spółka skierowała do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny. W dniu 22 grudnia 2014 r. Wnioskodawca, W. S.A., T. S.A., oraz P. Sp. z o.o., jako Konsorcjum, zawarły ze Skarbem Państwa – G. (dalej: G.) umowę, której przedmiotem była realizacja zadania pn. "[...]", tj. od km [...] do ok. km [...]" (dalej: Kontrakt). Wyjaśniła, że kontrakt stanowił w istocie umowę o roboty budowlane w rozumieniu art. 647 i in. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: k.c.), w ramach której G. występowało jako inwestor, a Spółka, jako lider Konsorcjum, pełniącego rolę generalnego wykonawcy oraz projektanta.Zgodnie z umową Konsorcjum z 27 listopada 2014 r. Spółka jako lider Konsorcjum, wystawiał G. faktury za wykonywane robót. Następnie, zgodnie z postanowieniami umowy Konsorcjum ewentualne zyski były rozdzielane i rozdysponowane pomiędzy konsorcjantów proporcjonalnie do ustalonego w umowie Konsorcjum udziału w zysku. Spółka wskazała, że trakcie realizacji Kontraktu wystąpił szereg niezależnych od niej, jako wykonawcy przeszkód, które opóźniały roboty i zwiększały koszt ich realizacji. Finalnie wobec bierności G. spowodowały one po stronie wykonawcy konieczność wystosowania wezwań do prawidłowej realizacji Kontraktu pod rygorem odstąpienia w trybie z art. 491 § 1 k.c.Wobec zwłoki, jakiej G. dopuściło się z zapłatą wynagrodzenia, Spółka była uprawniona do skorzystania z art. 491 § 1 k.c., a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, także do odstąpienia od Kontraktu. W konsekwencji, w związku z brakiem reakcji G., Wykonawca w dniu 14 maja 2019 r. odstąpił od Kontraktu ze skutkiem wstecznym (ex tunc). Natomiast G. nie uznając za skuteczne odstąpienia od Kontraktu przez Wykonawcę, pismem z 29 kwietnia 2019 r. złożyła własne oświadczenie o odstąpieniu od Kontraktu ze skutkiem ex nunc. Jednak w ocenie Spółki, oświadczenie G. nie może zostać uznane za skuteczne, gdyż pozbawione było jakichkolwiek podstaw. Kwestia ta jest przedmiotem sporu między stronami, obecnie prowadzone jest w tej sprawie postępowanie sądowe. Spółka dodała też, że w celu bieżącego rozliczania robót w trakcie trwania Kontraktu Inżynier Kontraktu wystawiał Przejściowe Świadectwa Płatności, które opatrzone były kolejnymi numerami. Ostatecznie, w ramach Przejściowego Świadectwa Płatności nr 46, Inżynier potwierdził wykonanie robót odpowiadających ponad 72,85% Kontraktu. Faktycznie wykonano jednak roboty o jeszcze większym zakresie, co zostało w pewnej części potwierdzone przez Inżyniera Kontraktu w rozliczeniu Kontraktu. Również G. w swojej korespondencji wielokrotnie wskazywało, że Wykonawca wykonał ok. 75% zakresu robót.Wobec zablokowania ze względu na wystąpienie przeszkód możliwości wykonywania przez wykonawcę robót, a następnie odstąpienia przez wykonawcę od Kontraktu w dniu 14 maja 2019 r., została powołana komisja inwentaryzacyjna, która rozpoczęła inwentaryzację nierozliczonych wykonanych robót i zamówionych, bądź zgromadzonych materiałów. Podjęcie działań w celu przeprowadzenia inwentaryzacji było dlatego istotne, gdyż Inżynier nie rozliczył żadnych robót W. od połowy grudnia 2018 r. Poza tym nawet w okresie, w którym w ogóle jeszcze rozliczano roboty, występowały bardzo częste przypadki redukcji wartości robót przyjmowanych do rozliczenia w Przejściowego Świadectwa Płatności, stąd konieczne było kompleksowe zweryfikowanie zakresu wykonanych robót po rozwiązaniu Kontraktu. Niezależnie od opisywanych przeszkód, Spółka dążąc do możliwie szybkiego uzyskania dokumentu pozwalającego na chociaż częściowe rozliczenie, podjęła wszelkie możliwe działania, aby ukończyć proces opracowania własnego rozliczenia w terminie oczekiwanym przez G..Wyjaśniła, że pismem z 14 maja 2020 r. przekazała Inżynierowi Kontraktu tabele zawierające szczegółowy wykaz ilości robót zrealizowanych w trakcie realizacji Kontraktu, a także materiałów zgromadzonych na placu budowy. Natomiast Inżynier Kontraktu, mimo otrzymania przygotowanego przez wykonawcę rozliczenia, wbrew wcześniejszym zapowiedziom, nie dokonał rozliczenia Kontraktu aż do dnia 22 grudnia 2020 r., gdyż w rozliczeniu przedłożonym w dniu 22 grudnia 2020 r. uznał zasadność zapłaty za dalszą część robót ponad te rozliczone wcześniej w ramach PŚP nr 1-46. Inżynier w przedłożonym przez siebie rozliczeniu, działając w imieniu G., uznał zasadność zapłaty na rzecz wykonawcy kwoty 13.623.006,36 zł netto. Z rozliczeniem Kontraktu proponowanym przez G., nie zgadza się W. dlatego też, w ramach prowadzonych postępowań sądowych, pozwem z 31 października 2019 r. wniosła o zapłatę kwoty 118.880.767,94 zł od G., a sprawa jest rozpatrywana przed Sądem Okręgowym w Warszawie sygn. akt II C 1769/19. Ponadto, pismem z 19 czerwca 2020 r. W. złożyło rozszerzenie powództwa o zasądzenie od G. dalszej kwoty 68.737.071,60 zł. Powyższa sprawa jest rozpatrywana przed Sądem Okręgowym w Warszawie sygn. akt XX GC 763/20. Następnie w dniu 15 grudnia 2021 r., W. złożyło drugie rozszerzenie powództwa o roszczenia W., które objęte są zakresem złożonego wniosku. Jak zaznaczyła Spółka, wszelkie rozliczenia między członkami Konsorcjum wykonywanych przez nich zakresów prac w ramach Kontraktu zostały dokonane, zaś kwoty wynikające z zasądzonych roszczeń zostaną rozliczone przez Wnioskodawcę, W. S. A. oraz T. S. A., jako wynik Kontraktu zgodnie z zasadami wynikającymi z umowy Konsorcjum. Spółka zastrzegła też, że po pierwsze, kwota 13.623.006,36 zł netto uznana przez Inżyniera w rozliczeniu Kontraktu, zawiera się w kwocie żądanej przez wykonawcę w drugim rozszerzeniu powództwa złożonym w sprawie o sygn. akt II C 1769/19 w dniu 15 grudnia 2021 r.Wskazała, że wartość robót wyliczona przez Inżyniera Kontraktu w przygotowanej przez niego wycenie na datę odstąpienia: jest roszczeniem w 100% pewnym; którego istnienie już przed datą złożenia wniosku potwierdził nawet dłużnik; niezależnym od wyniku postępowania sądowego toczącego się przeciwko G.. W. w ramach toczącego się postępowania sądowego kwestionuje jedynie wysokość wyceny, wskazując, że została ona zaniżona przez Inżyniera. Po drugie, w pozostałym (ponad ww. ok. 13,6 mln zł) zakresie zasadność roszczeń W. zależy od tego, które z odstąpień od Kontraktu tamtejszy Sąd uzna za skuteczne. Podniosła, że rzeczą pewną jest jednak to, że wyrok sądowy w sprawie rozliczenia Kontraktu zostanie wydany (pewność tego zdarzenia potwierdzają złożenie pozwu oraz rozszerzeń powództwa, a wcześniej także wezwań do zapłaty). W trakcie tego postępowania Sąd może stwierdzić, że skuteczne było odstąpienie Zamawiającego albo W. albo żadne z tych odstąpień nie było skuteczne (alternatywa rozłączna). Wyrok uwzględniający co do zasady roszczenia W. jest więc jednym z trzech możliwych scenariuszy.Wobec powyższego stanu faktycznego Spółka sformułowała następujące pytania:1) czy w przypadku prawomocnego zasądzenia roszczeń dochodzonych przez Wnioskodawcę od G. w oparciu o art. 494 k.c., opisanych w punkcie 16-18 stanu faktycznego Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia faktury VAT na G. oraz zapłaty podatku VAT od zasądzonych kwot?2) w przypadku konieczności zapłaty podatku VAT od tych roszczeń wskazania, czy fakturę VAT powinien wystawić Wnioskodawca, jako dotychczasowy lider Konsorcjum, czy też każda ze spółek osobno w zakresie świadczenia należnego jej na podstawie art. 494 k.c. oraz terminu jej wystawienia?Postanowieniem z 14 kwietnia 2022 r. Organ odmówił Spółce wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.Dyrektor KIS powołanym na wstępie postanowieniem utrzymał ww. postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane, ponieważ złożony wniosek dotyczy hipotetycznych, niepewnych sytuacji, tj. sytuacji, gdy w toku prowadzonych postępowań sądowych Spółka może, ale nie musi otrzymać roszczonych kwot, o których mowa w złożonych dwóch pozwach sądowych. Z kolei w przypadku ich częściowego otrzymania mogą one dotyczyć tylko niektórych z przedstawionych we wniosku świadczeń, a innych nie.Organ zauważył, że art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: o.p.) nakłada na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sposób wyczerpujący, co wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny przez organ upoważniony stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zatem wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych wątpliwości udzielić interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Tym samym przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) musi zawierać wszystkie informacje, które są niezbędne do zajęcia stanowiska przez organ.Wyjaśnił także jaką rolę ma spełniać instytucja interpretacji indywidualnych i jak zauważył ma ona służyć uzyskaniu przez zainteresowanego informacji odnośnie prawidłowości dokonanej przez niego oceny skutków podatkowych skonkretyzowanych, planowanych przez niego działań lub zaniechań albo oceny skutków podatkowych sytuacji, co do której – ze względu na istniejące okoliczności faktyczne – można stwierdzić, że zajdzie z istotnym stopniem prawdopodobieństwa, i przepisów prawa podatkowego budzących na tle owych stanów określone wątpliwości interpretacyjne.Stwierdził, że skoro zakresem zadanych pytań została objęta ocena hipotetycznej sytuacji, tj. skutków podatkowych związanych ze złożonymi pozwami do sądu w sprawie roszczeń przedstawionych w opisie stanu faktycznego, a nadal niewiadome jest w wyniku zakończenia, którego z dwóch toczących się przed sądami postępowań kwota 13.623.006,36 zł zostanie na pewno zasądzona, to nie było możliwe wydanie oczekiwanej interpretacji. W jego ocenie interpretacja indywidualna ma rozstrzygać bowiem w sposób konkretny, a nie warunkowo, ale także dać się zastosować w procesie samoobliczenia podatku VAT lub ewentualnie w postępowaniu podatkowym i to w takich okolicznościach, które będą się pokrywały z wcześniej opisanymi i wziętymi pod uwagę przy jej wydawaniu.1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS.W uzasadnieniu wyjaśnił, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy stan faktyczny/zdarzenie przyszłe zaprezentowane przez Spółkę były na tyle precyzyjnie i wyczerpujące, aby można było wydać na ich tle interpretację indywidualną. Stwierdził jednocześnie, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania. Wskazał, że w toku postępowania Organ nie wskazał braków wniosku i nie umożliwił Wnioskodawcy uzupełnienia i sprecyzowania wniosku, bezpodstawnie odmawiając wszczęcia postępowania. Już tylko z tego powodu w ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie należy uznać za wydane z naruszeniem prawa.W ocenie Sądu pierwszej instancji, przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego zasadniczo jest zindywidualizowany i konkretny. Zadane na jego kanwie pytanie jest precyzyjne i dotyczy opisanego, zamkniętego zdarzenia przyszłego. Natomiast pytania jakie postawiła Spółka są sformułowane w taki sposób, że umożliwia udzielenie odpowiedzi na konkretnie przedstawiony problem. Spółka przedstawiła również własne stanowisko w odniesieniu do zadanego pytania. Dlatego, zdaniem Sądu, wniosek został sformułowany w sposób, który nie daje podstaw do uznania, na podstawie samej jego treści, że nie dotyczy skonkretyzowanego zdarzenia, tak jak przyjął Organ. Natomiast jeśli pewne elementy zdarzenia zostały sformułowane w sposób budzący wątpliwości, bądź nie zostały zakreślone ramy czasowe zdarzenia, a ma to znaczenie dla udzielenia interpretacji, czy też jeśli użyte zwroty były zbyt hipotetyczne, to obowiązkiem Organu było wezwać Wnioskodawcę do ich wyjaśnienia.Wskazał, że jedyne wątpliwości, jakie zarysowały się na tle zdarzenia przyszłego opisanego przez Spółkę dotyczą tego, czy roszczenie W. S.A. o zapłatę przeciwko G. zostanie uznane przez Sąd. Jednak pytania zadane we wniosku zakładają pozytywny dla niej wynik tego sporu i związane są z tym jak wówczas należałoby zastosować odpowiednie normy prawa podatkowego. Nie ma w tym wypadku mowy o jakiejkolwiek wariantowości, czy możliwości przyjęcia rozwiązań alternatywnych. Jednym niepewnym elementem zdarzenie przyszłego zaprezentowanego przez Spółkę jest wynik sporu o zapłatę zawisłego przed sądem.Wobec powyższego wskazał, że działanie Organu było wadliwe, bo nieuwzgledniające funkcji jakie ma pełnić indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, tj. funkcji gwarancyjnej i informacyjnej.2. Skarga kasacyjna.2.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Dyrektor KIS.Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14g § 1 oraz art. 14b § 1 i § 3 o.p., poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w wyniku błędnego uznania przez WSA, że Organ błędnie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania zamiast, po uprzednim wezwaniu do sprecyzowania wnioskuj o interpretację w przypadku nie wywiązania się z powyższego przez Wnioskodawcę, pozostawić wniosek bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 o.p. Podczas gdy analiza wniosku wynika, że nie było podstaw do wzywania Spółki do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 o.p. Złożony wniosek nie zawierał braków formalnych, o którym mowa w tymże przepisie a jedynie sposób sformułowania wniosku (zagadnienia, których dotyczyła jego istota) nie pozwalał na wydanie interpretacji indywidualnej.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h, oraz art. 14b § 1 i § 3 o.p., poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w wyniku błędnego uznania przez WSA, że Organ bezzasadnie odmówił wszczęcia postępowania, bowiem w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym problemowe zagadnienie jest przedstawione w sposób zindywidualizowany i konkretny, a "zadane na jego kanwie pytanie jest precyzyjne i dotyczy opisanego, zamkniętego zdarzenia przyszłego". Podczas gdy analiza przedmiotowego wniosku wskazuje, że przedstawione w nim zdarzenie przyszłe zostało sformułowane w taki sposób, że brakuje w nim wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego stanowiącego dla Organu podstawę właściwej kwalifikacji prawnopodatkowej.3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i § 3 o.p. oraz art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p., poprzez bezpodstawne uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia na skutek błędnego uznania, że Organ nie miał prawa odmówić wszczęcia postępowania w zakresie wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. W sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zachodziła wymieniona w art. 165a § 1 o.p. "inna przyczyna" uniemożliwiająca wszczęcie postępowania, w świetle czego rozstrzygniecie Organu interpretacyjnego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej było prawidłowe i zgodne z prawem.2.2. W konsekwencji w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.2.3. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną Organu wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.3.3. Stosownie do treści art. 165a § 1 zdanie 1 o.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści z art. 169 § 1 o.p. wynika, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Na podstawie odesłania zamieszczonego w art. 14h o.p., ww. przepisy znajdują odpowiednie zastosowanie do postępowania w przedmiocie interpretacji indywidualnych.3.4. Użyte w przepisie art. 165a § 1 o.p. sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna, albo gdy w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2019 r. sygn. akt II FSK 3789/18 oraz z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1001/17).Zgodnie także z brzmieniem art. 14b § 1 i § 3, art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14g§ 1, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za wnioskodawcą ściśle określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.3.5. W ocenie Sądu pierwszej instancji przedstawiony przez Spółkę opis zdarzenia przyszłego zasadniczo jest zindywidualizowany i konkretny. Zadane pytanie jest precyzyjne i dotyczy opisanego, zamkniętego zdarzenia przyszłego, które umożliwia udzielenie odpowiedzi na przedstawiony problem. Wobec tego wniosek na podstawie jego treści nie daje podstaw do uznania, że nie dotyczy skonkretyzowanego zdarzenia, tak jak przyjął Organ. Wyjaśnił, że jeśli pewne elementy zdarzenia zostały sformułowane w sposób budzący wątpliwości, to obowiązkiem Organu było wezwać Wnioskodawcę do ich wyjaśnienia. Wskazał, że zadane pytania zakładają pozytywny dla Spółki wynik tego sporu i związane są z tym odpowiednie normy prawa podatkowego. Wobec tego jedynym niepewnym elementem zdarzenia przyszłego zaprezentowanego przez Spółkę jest wynik sporu zawisłego przed sądem. Natomiast Spółka chce poznać odpowiedzi na konkretne pytania, tj. czy w przypadku uznania powództwa W. S.A. przeciwko G. Spółka jest zobowiązana do wystawienia faktury VAT dla G. oraz zapłaty podatku VAT od zasądzonych kwot, a także czy w przypadku konieczności zapłaty podatku VAT od tych roszczeń wskazania, czy fakturę VAT powinna wystawić Spółka, jako dotychczasowy lider Konsorcjum, czy też każda ze spółek osobno w zakresie świadczenia należnego jej na podstawie art. 494 k.c. oraz terminu jej wystawienia.3.6. Organ w skardze kasacyjnej wskazuje, że Spółka oczekuje od Organu oceny hipotetycznej sytuacji, tj. skutków podatkowych związanych ze złożonymi pozwami do sądu w sprawie roszczeń, o których mowa w pkt 16 i 18 opisu sprawy. Wyjaśnił, że z okoliczności zaskarżonej sprawy wynika, że Spółka wystąpiła z ww. roszczeniami i domaga się ich zapłaty w toczących się dwóch postępowaniach sądowych, które jeszcze trwają. Podniósł, że w sprawie tej nie zostały jeszcze wydane prawomocne orzeczenia sądów, a kwoty roszczeń mogą zostać dopiero zasądzone w wyniku pozytywnych, prawomocnych wyroków wydanych ewentualnie na korzyść Spółki. W związku z powyższym wskazał, że wbrew twierdzeniu Sądu, z opisu sprawy wynika, że Skarżąca oczekuje wydania rozstrzygnięcia w ramach wniosku, w którym brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego stanowiącego dla organu podstawę właściwej kwalifikacji prawnopodatkowej. Sposób sformułowania podstawy faktycznej sprawy będącej przedmiotem wniosku nie pozwala uznać jej za sprecyzowany, skonkretyzowany stan faktyczny oraz sprecyzowane, skonkretyzowane zdarzenie przyszłe. Wyjaśnił że wydanie interpretacji indywidualnej w oparciu o tak przedstawiony opis sprawy w świetle pytań warunkowo postawionych, uzależnionych od wyroków sądu przeczyłoby istocie interpretacji indywidualnej, bowiem w odniesieniu do takiego rozstrzygnięcia jej funkcja gwarancyjna byłaby z góry wyłączona.3.7. Wobec powyższego istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy stan faktyczny/zdarzenie przyszłe zaprezentowane przez Spółkę były na tyle precyzyjnie i wyczerpujące, by możliwe było wydanie na ich tle oczekiwanej interpretacji.Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można, w sposób pewny i nienasuwający żadnych uzasadnionych i istotnych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, użyte w art. 14b § 3 o.p. określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle szczegółowo, wszechstronnie, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 745/15). Ewentualne nieścisłości czy niejasności, istotne zarówno z punktu widzenia potrzeb zajęcia stanowiska przez samego wnioskodawcę, jak również ustosunkowania się do tego stanowiska przez organ interpretacyjny, powinny być wyjaśnione/uzupełnione w ramach instytucji uzupełnienia wniosku.Natomiast z analizy przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 o.p. regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie zagadnienia (okoliczności), poza oczywiście brakiem po stronie wnioskodawcy statusu podmiotu zainteresowanego jej wydaniem, uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju aktu administracyjnego, oraz spełniające funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej.Jeżeli wniosek nie spełnienia prawem przewidzianych dla niego wymogów w zakresie postaci opisu stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego, sprecyzowanych w art. 14b § 3 o.p., organ podatkowy może żądać uzupełnienia wniosku o tego rodzaju elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku i wyrażona w nim ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. W wezwaniu organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać, wyjaśniając przy tym dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Celem interpretacji indywidualnej jest uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego, na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.3.8. W niniejszej sprawie wniosek Spółki o udzielenie interpretacji indywidualnej odnosi się do konkretnych zdarzeń występujących na tle określonego stosunku prawnego, którego faktyczne aspekty, odnoszące się do realizacji przez strony umownego stosunku prawnego, wynikających z niego ich obowiązków, co do zasady, zostały przedstawione w sposób jasny.3.9. Nie można zgodzić się z Organem, że przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego dotyczy hipotetycznych, niepewnych sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z Sądem pierwszej instancji, iż opis ten jest zindywidualizowany i konkretny, a zadane pytania zostały sformułowane w taki sposób, że umożliwiają udzielenie odpowiedzi. Jeżeli zaś Organ widział potrzebę dopytania o dalsze szczegóły, ponieważ jego zdaniem elementy zdarzenia zostały sformułowane w sposób budzący wątpliwości, to jego obowiązkiem było wezwać Spółkę do ich wyjaśnienia.3.10. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że analiza złożonego wniosku nie dawała podstaw do uznania stanowiska Organu co do konieczności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej za prawidłowe. Uwzględniając opis stanu faktycznego, treść zadanego pytania i stanowiska Spółki, wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wymagane przez obowiązujące przepisy zostały spełnione, a jednocześnie brak było przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wszczęcia postępowania. Skoro istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy Spółka prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez nią stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, a wątpliwości Spółki w sprawie dotyczyły jedynie tego czy jest zobowiązana do wystawienia faktury VAT na G. oraz zapłaty podatku VAT od zasądzonych kwot, a także czy w przypadku konieczności zapłaty podatku VAT od tych roszczeń powinna wystawić fakturę VAT, czy każda ze spółek osobno w zakresie świadczenia należnego jej na podstawie art. 494 k.c. oraz terminu jej wystawienia, to oczywiste jest, że oczekiwana przez Spółkę odpowiedź Organu odnosi się do wskazania czy prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez nią stan faktyczny/zdarzenie przyszłe.3.11. W konsekwencji należało przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że odmowa wszczęcia postępowania była błędna i w sposób prawidłowy podzielił zasadność zarzutów skargi co do wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 165a w zw. z 14h o.p.3.12. Wobec tego, że zaskarżony wyrok nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.3.13. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 205 § 2 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a.Włodzimierz Gurba Izabela Najda-Ossowska Marek Kołaczeksędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSAWłodzimierz Gurba Izabela Najda-Ossowska Marek Kołaczeksędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA