Wyrok - II SA/Wr 696/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę w całości. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Marta Pawłowska Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 11 lipca 2025 r. Nr IF-O.7840.1.378.2024.KM w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i proOddalono skargę w całości. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Marta Pawłowska Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 11 lipca 2025 r. Nr IF-O.7840.1.378.2024.KM w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i pro
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Dominik Dymitruk
Podstawa prawna
art. 145
kpa
art. 151
kpa
art. 145
akpa
art. 145
bkpa
art. 148
kpa
art. 149
kpa
art. 80
kpa
art. 107
kpa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
L. B. (dalej: skarżący, strona skarżąca) zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) z dnia 11 lipca 2025 r. (Nr IF-O.7840.1.378.2024.KM), którą uchylił w części dotyczącej rozstrzygnięcia decyzję Starosty Kłodzkiego (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia 30 lipca 2024 r. (Nr 24/VII/I/2024) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. (Nr 76/VII/B/2021) zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektonicznobudowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. Sp. z o.o. nr [...], zlokalizowanej w miejscowości W., nr ewid. gruntu: [...], AM-[...], obręb W., jednostka ewidencyjna S. - obszar wiejski i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. z powodu braku podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.Starosta decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r. (Nr 76NII/B/2021) zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.(1) (dalej: inwestor) pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.(1) nr [...] zlokalizowanej w miejscowości W., działka nr [...], AM-[...], obręb W., jednostka ewidencyjna S. - obszar wiejski.Wnioskiem z dnia 17 lutego 2022 r. skarżący wystąpił do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano m.in., że decyzja została wydana bez zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia 16 marca 2022 r. Starosta wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r.Decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r. (Nr 12NII.I/2022), Starosta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone decyzją Wojewody z dnia 9 lutego 2024 r. (znak: IF-O. 7840.1.258.2022.BL), a sprawa przekazana Staroście do ponownego rozpatrzenia.Postanowieniem z dnia 6 maja 2024 r. Starosta postanowił wznowić postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta w dniu 30 lipca 2024 r. wydał decyzję Nr 24/VII/I/2024, którą odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r.Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący natomiast Wojewoda decyzją z dnia 11 lipca 2025 r. (Nr IF-O.7840.1.378.2024.KM) uchylił decyzję Starosty z dnia 30 lipca 2024 r. (Nr 24/VII/I/2024) w części dotyczącej rozstrzygnięcia i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. (Nr 76/VII/B/2021) z powodu braku podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wskazano w uzasadnieniu, w sprawie termin wniesienia podania o wznowienie postępowania został zachowany, bowiem jak wynika z pisma skarżącego z dnia 17 lutego 2022 r. po raz pierwszy dowiedział się on o decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. (Nr 76NII/B/2021) w dniu 26 stycznia 2022 r. w odpowiedzi na swój wniosek o udzielenie informacji publicznej, a wniosek o wznowienie wysłano w dniu 22 lutego 2022 r.Dalej wyjaśniono, że na terenie zainwestowania obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 2005 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C., N. i W. oraz D., S.(1), Ł. i Z. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2006 r. Nr 29, poz. [...], dalej: m.p.z.p.). Jednocześnie zaznaczono, że skarżący jest właścicielem niezabudowanej działki o nr [...] w miejscowości W. Zarówno działka skarżącego, jak i działka zainwestowania oznaczona jest w miejscowym planie symbolem 1R[...], a jej przeznaczeniem podstawowym jest tereny użytków rolnych i uprawy polowe. Odwołując się do treści m.p.z.p. Wojewoda wskazał, że na terenie oznaczonym symbolem 1R[...] dopuszcza się lokalizacje infrastruktury technicznej. W tym zakresie Wojewoda uznał, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, będąca przedmiotem projektowanej inwestycji jest możliwa do zlokalizowana na tym terenie, tym samym inwestycja ta jest zgodna z zapisami obowiązującego m.p.z.p.Wojewoda zwrócił również uwagę, że na całym obszarze objętym planem, ustala się co najwyżej trzy kondygnacje naziemne plus poddasze użytkowe. Tymczasem zasięg pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej dopuszczalne normy wystąpi na wysokości powyżej 57,6 m- w przypadku działki nr [...] w odległości 4,2 m od wieży. Na podstawie powyższego ustalono, iż budynek mieszkalny trzykondygnacyjny z poddaszem użytkowym nie osiągnie wysokości 57,6 m. W konsekwencji wnioskowana inwestycja (i jej oddziaływanie) pozostaje bez wpływu na hipotetyczną możliwość zabudowy wymienionej działki skarżącego, mając na uwadze ich przeznaczenie określone przepisami prawa. Wojewoda podkreślił przy tym, że działka nr [...] wyłączona została z możliwości zabudowy kubaturowej. Niezależnie wskazano, że sam fakt sąsiadowania działki z działką objętą inwestycją, nie stanowi jeszcze podstawy do objęcia jej obszarem oddziaływania, a co za tym idzie uznania jej właściciela za stronę postępowania.Wojewoda wyjaśnił, że zamierzenie budowlane dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, która ma składać się z sześciu anten sektorowych, przy czym zasadniczo krąg stron postępowania w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej jest wyznaczany przede wszystkim w oparciu o przewidywany obszar występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych od dopuszczalnych, który rozciąga się nad danym terenem. W projekcie budowlanym obszar, dla którego zostanie przekroczony dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania koncentrować się będzie pod antenami nadawczymi na terenie zainwestowania tj. na działce nr [...]. Jak wskazano, zasięg pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej dopuszczalne normy wystąpi na wysokości powyżej 57,6 m w odległości 4,2 m od osi wieży, i w odległości 26 m od granicy z działką skarżącego. W konsekwencji obszar oddziaływania planowanego zamierzenia budowlanego mieści się w całości na działce zainwestowania. Ponadto, osie główne wiązek promieniowania (EIRP) anten projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej przebiegają na wysokości ok. 58,5 m.n.p.t., tym samym w miejscach niedostępnych dla ludzi, co nie wpływa na oddziaływanie planowanego zamierzenia budowlanego w kontekście do działek skarżącego.Wojewoda wskazał, że w sprawie zastosowania nie ma art. 28 ust. 3a ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, gdyż nie znajduje się w katalogu tych przedsięwzięć, znajdujących się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.). Dodatkowo zaznaczył, że na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2022 r. poz. 1071) uchylone zostały § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowiące, że do przedsięwzięć mogących zawsze/potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach. Rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko weszło w życie w dniu 4 czerwca 2022 r. i przepisy te należało stosować także do spraw z zakresu prawa budowlanego wszczętych i niezakończonych (§ 2 rozporządzenia). W konsekwencji, przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie mogły znaleźć zastosowania przy wydaniu niniejszego rozstrzygnięcia, w tym dla ewentualnego ustalania obszaru oddziaływania inwestycji.W kwestii zaopiniowania planowanej inwestycji pod kątem uwzględnienia aktualnego rejestru terenów, na których stwierdzono przekroczenie poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wyjaśniono, że z uwagi na fakt, iż na nieruchomości objętej inwestycją, na której zostanie przekroczony dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania w związku z projektowaną inwestycją brak jest terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludzi, nieruchomość ta nie jest objęta tym rejestrem. W opinii Wojewody, brak było podstaw do uznania, że realizacja analizowanej inwestycji mogłaby wprowadzić ograniczenia w zgodnym z przeznaczeniem jej zabudowy, a zatem brak było podstaw do uznania skarżącego za stronę postępowania.Odnosząc się do decyzji Starosty wskazano, że art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiący podstawę prawną jej wydania nie przewiduje wskazanego w osnowie decyzji z dnia 30 lipca 2024 r. rozstrzygnięcia. Jak wyjaśniono, wyrazem ustalenia, że podanie wniósł podmiot nie będący stroną, będzie decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.W skardze na powyższą decyzję Wojewody zarzucono naruszenie: art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej: p.b.) poprzez jego błędną wykładnię i nieuprawnione przyjęcie, że skarżący - jako właściciel nieruchomości położonej w obszarze co najmniej potencjalnego oddziaływania planowanego obiektu budowalnego - nie posiada interesu prawnego, a w konsekwencji nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], zlokalizowanej na działce nr [...], AM-[...], obręb W., gmina S. w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" prowadzi do wniosku, że każda nieruchomość znajdująca się w zasięgu potencjalnego oddziaływania inwestycji, w tym oddziaływania pola elektromagnetycznego, zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, nasłonecznieniu czy wymaganiach przeciwpożarowych, należy do kręgu podmiotów uprawnionych do uczestnictwa w postępowaniu jako strony zwłaszcza, że w dwóch wcześniejszych postępowaniach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej skarżącemu taki status przyznano.W uzasadnieniu skargi zwrócono nadto uwagę, że organ administracji, rozpoznając wniosek, w sposób nieuprawniony poprzestał na przyjęciu twierdzeń i danych przedstawionych przez inwestora, bez przeprowadzenia własnych ustaleń faktycznych i bez weryfikacji, czy w istocie zakres oddziaływania obiektu uległ zmianie w sposób wyłączający nieruchomości sąsiednie z obszaru oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Takie działanie pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem organu do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy. Brak niezależnej weryfikacji twierdzeń inwestora skutkuje arbitralnym i nieuzasadnionym wyłączeniem właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym skarżącego, z udziału w postępowaniu, co w konsekwencji narusza ich prawo do ochrony interesu prawnego oraz do kontroli legalności wydanej decyzji. W zakresie wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie wskazano, że jest on co najmniej potencjalny. Nie sposób bowiem twierdzić, że posadowienie wieży o łącznej wysokości 55,6 m n.p.t., wyposażonej w liczne anteny, pozostaje bez znaczenia dla najbliższego otoczenia. Inwestycja ta w sposób realny zmienia nie tylko sposób zagospodarowania działki inwestora, lecz oddziałuje również na nieruchomości sąsiednie, wprowadzając ograniczenia w ich wykorzystaniu. Ograniczenie statusu strony wyłącznie do inwestora oraz właściciela działki inwestycyjnej prowadzi do pozbawienia właścicieli najbliższych działek prawa do udziału w postępowaniu i możliwości weryfikacji zgodności inwestycji z prawem. W szczególności, gdy organ administracji określa obszar oddziaływania wyłącznie na podstawie danych przedstawionych przez inwestora, wszelkie wątpliwości w zakresie przysługującego statusu strony powinny być rozstrzygane na korzyść zapewnienia ochrony interesu prawnego. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których potencjalne zagrożenia wynikają z oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego na środowisko, zdrowie i życie ludzkie.W rezultacie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy na rozprawie.W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.Pismem procesowym z dnia 29 października 2025 r. pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi. Jak wskazano, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i brak jest jakichkolwiek podstaw dla jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Wojewoda prawidłowo ustalił, że skarżącemu nie przysługiwał status strony w postępowaniu.Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i twierdzenia w niej zawarte. Wskazał nadto, że wskutek zabiegów normatywnych ograniczony został katalog stron postępowania dotyczących stacji bazowych, a w rezultacie pozbawiono skarżącego możliwości udziału w sprawie. Jak podkreślono, Wojewoda w zaskarżonej decyzji dostrzegł, że na działce skarżącego jest przekroczone maksymalne dopuszczalne promieniowanie elektromagnetyczne.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).Przedmiotem skargi jest opisana na wstępie decyzja Wojewody, którą uchylił decyzję Starosty z dnia 30 lipca 2024 r. (Nr 24/VII/I/2024) w części dotyczącej rozstrzygnięcia i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. (Nr 76/VII/B/2021) z powodu braku podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.Dalsze rozważania należy poprzedzić uwagą, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 145a § 1 k.p.a., art. 145aa § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem uruchomienia tego postępowania jest istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której postępowanie to będzie dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w ww. przepisach k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Spełnienie łącznie wskazanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 k.p.a.). Negatywne ustalenia w odniesieniu do którejś ze wskazanych wyżej przesłanek nakłada na organ rozpoznający wniosek obowiązek wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 1 3 k.p.a.Dopiero kolejny etap postępowania obejmuje kontrolę merytoryczną. Co szczególnie istotne, jeżeli po wznowieniu postępowania w oparciu o omawianą podstawę organ stwierdzi, że dana przesłanka wznowienia nie wystąpiła w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to powinien wydać decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. Ponowne przeprowadzenie kontrolowanego postępowania możliwe jest wyłącznie po stwierdzeniu, że zaistniała przesłanka wznowienia. Należy przy tym zaznaczyć, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych.W ramach art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. określono jedną z przesłanek wznowieniowych, a która to dotyczy sytuacji, kiedy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Co jednak istotne status stron mogących żądać wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posiadają zatem te podmioty, które uważają że powinny należeć do kręgu stron postępowania jurysdykcyjnego zwyczajnego, ale z jakiś przyczyn zostały go pozbawione.W okolicznościach sprawy osią sporu pozostaje to, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r. (Nr 76/VII/B/2021).W myśl art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. obszar oddziaływania oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.Powyższe oznacza, że prowadzący postępowanie w sprawie o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej winien na potrzeby danego postępowania administracyjnego ustalić przepisy odrębne wprowadzające ograniczenia w zabudowie danego terenu i na ich podstawie określić obszar oddziaływania danego obiektu budowlanego. Tego rodzaju przepisy zawierają - w szczególności - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448).Sąd podziela w pełni stanowisko Wojewody, że zarówno z części opisowej jak i graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 poz. 2448). Jak wynika bowiem z akt sprawy, zasięg pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej dopuszczalne normy wystąpi na wysokości powyżej 57,6 m w odległości 4,2 m od osi wieży. Do obszaru oddziaływania zaliczono wyłącznie dz. nr ewid. [...], a więc wyłącznie działkę zainwestowania (str. 12 projektu zagospodarowania terenu). Należało podzielić stanowisko Wojewody co do tego, że skoro oddziaływanie obiektu (stosownie do art. 3 pkt 20 p.b.) całkowicie zamyka się w granicach działki [...], to nie sposób przyjąć, aby planowana inwestycja w jakikolwiek sposób ograniczała możliwości zagospodarowania terenu należącego do skarżącego. Co więcej nie można pomijać argumentacji zaskarżonej decyzji, w której trafnie zwrócono uwagę, iż w ramach obowiązującego m.p.z.p. działka nr [...] wyłączona została z możliwości zabudowy kubaturowej.Nie mogła także wywołać zamierzonego skutku argumentacja skargi wskazująca na przyznanie skarżącemu statusu strony postępowania w innych (wcześniejszych) postępowaniach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...]. Nie może bowiem umykać z pola widzenia, że z dniem 4 czerwca 2022 r. doszło do zasadniczej zmiany przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 wskazanego rozporządzenia, a tym samym zniesiono obowiązek uzyskiwania decyzji środowiskowej dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pole elektromagnetyczne. Realizacja inwestycji takiej jak stacja bazowa telefonii komórkowej wyłączona została z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co przekłada się na zawężenie kręgu stron postępowania, ponieważ nie ma aktualnie potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego (por. np. wyroki WSA: z 20 października 2022 r., IV SA/Po 546/22; z 8 lutego 2023 r., II SA/Łd 760/22; z 10 lutego 2023 r., II SA/Po 593/22, publ. CBOSA).Należy również wskazać, że samo subiektywne odczucie skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że może on być niejako automatycznie uznany za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 p.b. Jak już wcześniej wskazano nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 p.b. Dokumentacja sporządzona przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane nie pozwala przyjąć, ażeby istniały oddziaływania tego rodzaju, które aktualizowałyby po stronie skarżącego interes prawny w byciu stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 1 grudnia 2021 r. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę danego obiektu. Nie są zasadne twierdzenia skarżącego, iż już samo tylko potencjalne oddziaływanie było wystarczające do stwierdzenia po jego stronie istnienia interesu prawnego.Tak samo nieskuteczna okazała się argumentacja podniesiona przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r., w której wskazano, iż wskutek zabiegów normatywnych ograniczony został katalog stron postępowania dotyczących stacji bazowych, a w rezultacie pozbawiono skarżącego możliwości udziału w sprawie. Zauważyć należy zatem, że zarzut tego rodzaju w istocie kwestionuje zasadność zmian w ramach rozporządzeń w oparciu o które orzekał Wojewoda, a tym samym wymyka się spod kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonywanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu.Wymaga również odniesienia się przez Sąd do tez podnoszonych przez pełnomocnika skarżącego zarzutów, jakoby Wojewoda przyznał, że przekroczenie dopuszczalnych poziomów promieniowania będzie miało miejsce także na działce skarżącego. W tym zakresie należy przytoczyć fragment uzasadnienia decyzji Wojewody (str. 9): "Z analizowanego projektu budowlanego wynika zatem, że obszar oddziaływania planowanego zamierzenia budowlanego mieści się w całości na działce zainwestowania o nr [...], czyli działce w stosunku do której inwestor wykazał posiadane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie obejmuje natomiast działki odwołującego się. Ponadto, osie główne wiązek promieniowania (EIRP) anten projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej przebiegają na wysokości ok. 58,5 m.n.p.t, tym samym w miejscach niedostępnych dla ludzi, co nie wpływa na oddziaływanie planowanego zamierzenia budowlanego w kontekście do działek odwołujących się." Tym samym Wojewoda wprost stwierdził, że obszar oddziaływania koncentruje się na działce nr [...]. Nie zmienia to jednak faktu, że m.p.z.p. wyklucza zabudowę terenów oznaczonych jako 1R[...], a nadto osie głównych wiązek promieniowania przebiegać miałyby na znacznej wysokości wynoszącej ok. 58,5 m.n.p.t. Uwagi te znajdują swoje odzwierciedlenie w znajdującym się w aktach administracyjnych projekcie budowlanym, który został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. Jednak nawet gdyby uwzględnić, że m.p.z.p. przewiduje na całym obszarze objętym planem co najwyżej trzy kondygnacje naziemne plus poddasze użytkowe (co nie wyłącza wcześniejszych uwag o zakazie zabudowy w odniesieniu do terenów oznaczonych jako 1R[...]), to słusznie wskazał Wojewoda, że budynek mieszkalny trzykondygnacyjny z poddaszem użytkowym nie osiągnie wysokości 57,6 m. W rezultacie prawidłowa okazała się konstatacja Wojewody, że przebieganie osi głównych wiązek promieniowania na wysokości ok. 58,5 m.n.p.t. również nie może determinować istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego.Końcowo należy wskazać, że przeprowadzone przez Wojewodę postępowanie administracyjne miało miejsce zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisami art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., a Wojewoda szczegółowo wyjaśnił z jakich przyczyn skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r. (Nr 76/VII/B/2021). Tym samym nie mogły zadziałać argumenty sformułowane w uzasadnieniu skargi.Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.