sygn. II SA/Go 545/25 18 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.

Wyrok - II SA/Go 545/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 18 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. Prezydent MiaOddalono skargę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. Prezydent Mia
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący odwołujący / ubezpieczony wnioskodawca / wnioskodawczyni wnioskodawca
Data orzeczenia 18 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący Jacek Jaśkiewicz
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

UZASADNIENIE
Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania E.K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu konieczności sprawowania stałej opieki nad K.P. (córką). Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ I instancji powołał art. 3 pkt 11, art. 17 ust. 1-5, art. 24 ust. 1- 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 323, ze zm., dalej jako u.ś.r.), art. 17 ust. 1-5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 z późno zm.- w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r.), art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429), art. 104 k.p.a.W uzasadnieniu organ I instancji, podał że na wniosek złożony w dniu [...] czerwca 2017 r. decyzją [...]z dnia [...] lipca 2017 r. zostało przyznane E.K. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad K.P., w okresie od [...] czerwca 2017 r. do [...] czerwca 2018 r. tj. do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływał termin ważności orzeczenia o niepełnosprawności.W dniu [...] maja 2025 r. strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. nad K.P. dołączając: 1. orzeczenie o niepełnosprawności, wydane w dniu [...] lipca 2018 r. przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...], 2. orzeczenie o niepełnosprawności, wydane w dniu [...] września 2018 r. przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...], uchylające zaskarżone orzeczenie w całości (orzeczenie z dnia [...].07.2018 r.) i orzekające o niezaliczeniu K.P. do osób niepełnosprawnych, 3. wyrok Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział [...] z dnia [...] września 2024 r. zmieniający zaskarżone orzeczenie z dnia [...] września 2018 r., zaliczający małoletnią K.P. do osób niepełnosprawnych na okres do [...] grudnia 2020 r. oraz ustalający, że w okresie tym: wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, wymaga konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Do wniosku dołączone zostało również pismo przewodnie wyjaśniające, że wniosek o kontynuację świadczenia został złożony w terminie wynikającym z art. 24 ust. 2a u.ś.r. Wnioskodawczyni w piśmie powołała się na wyrok NSA z dnia 2 marca 2018 r., I OSK 2991/17, iż należy za prawidłową uznać tezę, wedle której ustawodawca nie określa jak należy liczyć termin 3 miesięcy w przypadku orzeczenia o niepełnosprawności przez sąd powszechny (czy ma to być data wydania wyroku, data prawomocności wyroku czy data stwierdzenia tej prawomocności, która może nastąpić powyżej 3 miesięcy od daty wydania wyroku).Organ zaznaczył, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego strona złożyła po informacji uzyskanej od pracownika Wydziału Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miasta [...]. W dniu [...] maja 2025 r. podczas uzupełniania i korekty wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego złożonego przez pełnomocnika strony w dniu [...] marca 2025 r., E.K. poinformowała, że do wszelkich czynności związanych z ubieganiem się o świadczenia opiekuńcze po wydaniu wyroku upoważniła M.G., który w dniu [...] marca 2025 r. złożył jedynie wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (adnotacja urzędowa pracownika Wydziału Świadczeń Rodzinnych z dnia [...] maja 2025 r.). W trakcie postępowania o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego została dołączona po zapytaniu organu, odpowiedź Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2025 r., informująca, że przedmiotowy wyrok z dnia [...] września 2024 r. uprawomocnił się w dniu 30 grudnia 2024 r.Dalej organ I instancji przytoczył treść przepisu art. 24 ust. 2a u.ś.r., zgodnie z którym, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Organ wskazał na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 8 lutego 2019 r., I OSK 3587/18: "W sytuacji kiedy orzeczenie o niepełnosprawności wydaje sąd powszechny w formie wyroku, wykładni art. 24 ust. 2a u.ś.r. należy dokonać nie tylko z uwzględnieniem funkcji, którą realizować ma dane świadczenie opiekuńcze oraz mechanizmu jego przyznawania uzależnionego od uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, ale i też innych regulacji, przewidzianych w systemie prawa, co w konsekwencji prowadzi do przyjęcia, że wskazany w tym przepisie 3-miesięczny termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego liczony jest od uprawomocnienia się orzeczenia sądu, a nie od jego wydania". Zatem jedynie wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wraz z kompletem dokumentów złożony w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku uznany zostanie za złożony w terminie wynikającym z przepisu art. 24 ust. 2a u.ś.r.Wyrok Sądu Rejonowego w [...] zaliczający K.P. do osób niepełnosprawnych uprawomocnił się z dniem 30 grudnia 2024 r., wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu [...] maja 2025r., tj. po upływie 3 miesięcy, zatem nie został zachowany warunek terminu o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. W dniu 9 czerwca 2025 r. zostało przesłane pismo M.G. działającego w imieniu K.P. reprezentowanej przez matkę – E.K., w którym to ponownie wniesiono o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, podnosząc, że wniosek został złożony w terminie określonym wart. 24 ust. 2a u.ś.r. Jednocześnie pełnomocnik strony poinformował, że wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2024 r. zawiera wzmiankę o prawomocności z dniem 20 maja 2025r.Organ podniósł, że wniosek o ustalenie prawa świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu [...] maja 2025 r., a wyrok Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] września 2024 r. uprawomocnił się 30 grudnia 2024 r. (informacja sądu z dnia [...].05.2025 r.). Strona była w posiadaniu wyroku, gdyż dołączony został on już do wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego złożonego w dniu [...] marca 2025 r., czyli w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. To oznacza, że w przypadku wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego został spełniony warunek wynikający z przepisu art. 24 ust. 2a u.ś.r. Zgodnie z informacją przekazaną przez Sąd Rejonowy w [...], wyrok uprawomocnił się w dniu 30 grudnia 2024 r., a nie jak wskazuje pełnomocnik strony - 20 maja 2025 r. Data, na którą powołuje się pełnomocnik to data z pieczęci za zgodność z oryginałem umieszczona w prawym, dolnym rogu na wyroku, a nie data wskazująca z jakim dniem uprawomocnił się wyrok. Zatem złożenie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po upływie ponad 4 miesięcy od uzyskania przez wyrok przymiotu prawomocności, stanowi rodzaj zaniedbania przez pełnomocnika strony, co powoduje, że nie można rozpatrzyć wniosku zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2a u.ś.r.Od przedmiotowej decyzji strona wniosła odwołanie, domagając się uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zdaniem odwołującej świadczenie powinno zostać jej przyznane od [...] lipca 2018 r., zgodnie z treścią wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2024 r.Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 570, ze zm.), art. 17, art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz. U z 2024 r., poz. 323 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.SKO wskazało, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r.- Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.Na obecnym etapie postępowania za bezsporne uznało SKO fakt spełnienia przez odwołującą ww. przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a istota sporu sprowadza się do ustalenia czy przedmiotowe świadczenie winno w ogóle zostać przyznane. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Składając taki wniosek strona jest więc zobligowana do złożenia go wraz z odpowiednimi dowodami, w postaci dokumentów urzędowych, które powinny być do niego dołączone odpowiednio do okoliczności sprawy. Dokumentami takimi są m.in.: orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności wydane przez powiatowy albo wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, bądź wyrok sądu powszechnego w tym zakresie.W niniejszej sprawie orzeczenie o niepełnosprawności K.P. ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji obowiązywało do 30 czerwca 2018 r., natomiast kolejne orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w dniu [...] lipca 2018 r. wskazań tych już nie zawierało. Zostało ono uchylone w całości orzeczeniem o niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] września 2018 r. oraz orzeczono w zakresie wskazań. Dopiero na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].09.2024 r. sygn. akt [...] orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] września 2018 r. zostało zmienione w ten sposób, że zaliczono małoletnią K. P. do osób niepełnosprawnych na okres do [...] grudnia 2020 r., symbol przyczyny niepełnosprawności- 02-P oraz ustalono że w okresie tym wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki łub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, wymaga konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.SKO zwróciło uwagę, że art. 24 ust. 2 u.ś.r., w zakresie, w jakim stanowi, że w wypadku wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 lat, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności uzyskanym w wyniku rozpoznania przez wojewódzki zespól do spraw orzekania o niepełnosprawności jej odwołania od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2007 r., sygn. akt P 28/07 za niezgodny z art. 2 w związku z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji z dniem 2 stycznia 2009 r. dodany został do u.ś.r. art. 24 ust. 2a. Zgodnie z jego treścią jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Z przepisu tego wynika, że warunkiem uzyskania świadczenia nie od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie świadczenia, lecz począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności, jest złożenie wniosku o przyznanie świadczenia w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności. Przepis powyższy gwarantuje wypłatę świadczenia od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności oczywiście przy założeniu uzyskania orzeczenia o treści wymaganej przez przepis prawa. Jednocześnie SKO wyjaśniło, że wspomniany okres trzech miesięcy liczy się (w sytuacji złożenia odwołania do sądu powszechnego) od daty prawomocności wyroku wydanego w sprawie orzeczenia o niepełnosprawności, co potwierdza orzecznictwo NSA, który orzekł, że w sytuacji, gdy orzeczenie o niepełnosprawności wydaje sąd powszechny w formie wyroku, wykładni art. 24 ust. 2a u.ś.r. należy dokonać nie tylko z uwzględnieniem funkcji, którą realizować ma dane świadczenie opiekuńcze oraz mechanizmu jego przyznawania uzależnionego od uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, ale i też innych regulacji przewidzianych w systemie prawa. Co też w konsekwencji prowadzi do przyjęcia, że wskazany w tym przepisie trzymiesięczny termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia opiekuńczego biegnie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu, nie zaś od dnia jego wydania. W takim wypadku wniosek w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, wraz z kompletem dokumentów', złożony przez osobę uprawnioną w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku winien być uznany za złożony w terminie." (wyrok z dnia 8 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 3587/18).Pogląd powyższy zdaniem SKO odnieść należy do przedmiotowej sprawy, gdzie wyrok Sądu stał się prawomocny z dniem 30 grudnia 2024 r., wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego złożony został za pośrednictwem pełnomocnika strony do organu I instancji w dniu 20 maja 2025 r., czyli po terminie 3 miesięcy określonych przepisem 24 ust. 2a u.ś.r. Wobec powyższego SKO uznało, że doszło do uchybienia terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r., ponieważ wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego należało złożyć do dnia 30 marca 2025 r. to jest w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2024 r.Od powyższej decyzji strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając organom naruszenie:- art. 24 ust. 2a u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że określony w tym przepisie trzymiesięczny termin na złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności należy liczyć bezwzględnie od daty uprawomocnienia się wyroku sądowego rozstrzygającego odwołanie od decyzji w przedmiocie orzeczenia o niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, w sytuacji gdy przepis ten nie mówi nic na temat tego jak liczyć termin na złożenie takowego wniosku w razie wydania wyroku sądowego,- art. 24 ust. 1, 2, 3 i 4 u.ś.r. poprzez ich niezastosowanie i odmowę przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego mimo spełnienia przesłanek ustawowych do jego otrzymania,- art. 17 ust. 1- 5 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r.) poprzez ich niezastosowanie i odmowę przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego mimo spełnienia przesłanek ustawowych do jego otrzymania,- art. 1 i art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2023 r. o szczególnych rozwiązaniach służących zachowaniu ważności niektórych orzeczeń o niepełnosprawności oraz orzeczeń o stopniu niepełnosprawności poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie wnioskodawczyni zasiłku rodzinnego za okres od [...] stycznia 2021 r. do dnia [...] września 2024 r.,- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego przez wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli, -- art. 6 i art.. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz.1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w przedmiotowej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2025r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu konieczności sprawowania stałej opieki nad córką.Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, ale w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. oraz ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, w zakresie przepisów przejściowych. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie budziło zastrzeżeń zastosowanie przez organy przepisów u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. Słusznie organy uwzględniły, że skoro w niniejszej sprawie wniosek o wydanie orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności K.P. (od którego uzależnione jest prawo do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego) złożony został w 2018 r., to zastosowanie znajduje art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym. Zgodnie z tym przepisem, w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 2025 r., sygn. akt I OSK 202/25, zauważył, że prawidłowa wykładnia norm regulujących przyznawanie świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności nie może być prowadzona w oderwaniu od procedury uzyskiwania stosownego orzeczenia, co znajduje potwierdzenie choćby w stanowisku Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 23 października 2007 r. (sygn. akt P 28/07). Postępowanie w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego i postępowanie w sprawie ustalenia niepełnosprawności stanowią integralną całość, zmierzającą do ustalenia prawa do świadczenia. Powyższe wskazuje na zasadność zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., co nie było w sprawie kwestionowane.Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023r.) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:1) matce albo ojcu,2) opiekunowi faktycznemu dziecka,3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.Jednak w przedmiotowej sprawie w istocie organy nie analizowały spełnienia w/w przesłanek przez stronę, gdyż istota sporu sprowadzała się w sprawie do określenia czy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został przez skarżącą złożony w terminie umożliwiającym jego merytoryczne rozpoznanie w oparciu o cyt. powyżej przepisy prawa.Przepisy u.ś.r. dotyczące postępowania o przyznanie świadczeń rodzinnych zakładają, że te spośród świadczeń rodzinnych, które mają charakter pieniężny, mają być przyznawane od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (art. 24 ust. 2 u.ś.r.). Dla przepisu tego ustawodawca przewidział jednak wyjątek w postaci art. 24 ust. 2a u.ś.r., który stanowi, że jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Niewątpliwie należy mieć na uwadze, że przepis ten stanowi wyjątek od reguły, a wobec tego nie można poddawać go wykładni rozszerzającej. "Zasadę nierozszerzania wyjątków należy odnieść do wszystkich sposobów interpretacji stosowanych względem przepisu. Nieuzasadnione jest zatem dążenie do przyjęcia tego z możliwych wariantów zrozumienia normy, który obejmie jak największą ilość stanów faktycznych, z pominięciem ratio legis czy względów systemowych." (zob. wyrok NSA z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 4520/21).W rozpoznawanej sprawie w przedmiocie niepełnosprawności K.P. ostatecznie orzeczenie wydały sądy tj. wyrokiem z dnia [...] września 2024 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] września 2018 r. w ten sposób, że zaliczył małoletnią K.P. do osób niepełnosprawnych na okres do [...] grudnia 2020 r., symbol przyczyny niepełnosprawności – 02-P oraz ustalił, że w okresie tym: wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, wymaga konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Następnie zaś Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] grudnia 2024 r., sygn. akt [...] oddalił apelację od wyroku Sądu Rejonowego z [...] września 2024 r. Zatem wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2024 r. stał się prawomocny z dniem 30 grudnia 2024 r., co nie było kwestionowane i co potwierdziła sama skarżącą w treści m.in. skargi (k. 6 akt sadowych).W tych okolicznościach organy uznały, iż złożony przez skarżącą w dniu 20 maja 2025 r. wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. (data wpływu k. 2 akt administracyjnych), złożony został po upływie 3 miesięcy od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności, o których mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r., co skutkowało odmową przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w tym trybie. Tymczasem zdaniem skarżącej w/w termin został zachowany, gdyż należało uwzględnić, że prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r. jako niezbędny dokument w sprawie o świadczenie pielęgnacyjne został doręczony skarżącej dopiero 27 maja 2025 r., a postanowienie o stwierdzeniu prawomocności zostało wydane dopiero 10 czerwca 2025 r. W tych okolicznościach skarżąca uznała, że wniosek złożony został przez nią w rozsądnym terminie, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na dopuszczalność takiej interpretacji przepisów prawa.Sąd uznał, iż w ustalonym w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym i prawnym, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zgodna z prawem, w tym za właściwą uznać należy dokonaną przez organy interpretację przepisów prawa i argumentację wyrażonego w uzasadnieniu decyzji stanowiska.Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela pogląd SKO, które stwierdziło, że trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. należy liczyć począwszy od dnia uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego dotyczącego ustalenia niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Analogiczny pogląd dominuje w orzecznictwie innych sądów administracyjnych.Należy mieć na uwadze różnorodność orzeczeń dotyczących niepełnosprawności. Jednak każde orzeczenie o niepełnosprawności, bez względu czy zostało wydane przez określony organ czy sąd, z momentem wydania nie podlega wykonaniu, ponieważ stronie zainteresowanej przysługuje prawo do wniesienia środka odwoławczego. W przedmiotowej sprawie w kwestii niepełnosprawności K.P. ostatecznie orzekły sądy powszechne. Analizując zagadnienie skutków, jakie rodzi orzeczenie sądu powszechnego, należy sięgnąć do regulacji Kodeksu postępowania cywilnego. Wyrok sądu powszechnego nie wywołuje skutku prawnego, dopóki nie stanie się prawomocny. W myśl art. 363 § 1 k.p.c., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Stan rzeczy wskazany w zacytowanym przepisie może nastąpić jeżeli strona zainteresowana nie złoży środka odwoławczego albo środek ten, uprzednio złożony, zostanie rozpoznany i oddalony przez sąd II instancji, którego orzeczenie, z uwagi na konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego, jest prawomocne z dniem wydania. Dopiero z tą chwilą uprawomocni się wyrok sądu powszechnego I instancji. Z kolei w myśl art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem dopiero orzeczenie prawomocne wywołuje skutki prawne, które są wiążące nie tylko dla stron biorących udział w postępowaniu przed tym sądem, ale także dla innych podmiotów prawa, w tym organów administracji publicznej i innych sądów.Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny: "W sytuacji, gdy orzeczenie o niepełnosprawności wydaje sąd powszechny w formie wyroku, wykładni art. 24 ust. 2a u.ś.r. należy dokonać nie tylko z uwzględnieniem funkcji, którą realizować ma dane świadczenie opiekuńcze oraz mechanizmu jego przyznawania uzależnionego od uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, ale i też innych regulacji przewidzianych w systemie prawa. Co też w konsekwencji prowadzi do przyjęcia, że wskazany w tym przepisie trzymiesięczny termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia opiekuńczego biegnie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu, nie zaś od dnia jego wydania. W takim wypadku wniosek w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, wraz z kompletem dokumentów, złożony przez osobę uprawnioną w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku winien być uznany za złożony w terminie." (wyrok NSA z dnia 8 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 3587/18, podobnie: wyrok WSA w Lublinie z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 390/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 633/20). Z kolei WSA w Gliwicach uznał, że akceptując zacytowany powyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz dostrzegając różnice między postępowaniem sądowym a postępowaniem administracyjnym uznać trzeba, że nie są one wystarczające do tego, aby inaczej traktować skutki prawne ostatecznych decyzji oraz prawomocnych wyroków sądowych (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1508/21).Jednocześnie w dominującej mierze w orzecznictwie sadów administracyjnych odrzuca się tezę, że termin 3 miesięcy, o którym mowa, należy liczyć dopiero od dnia stwierdzenia prawomocności orzeczenia, a tym bardziej od daty doręczenia wnioskodawcy odpisu prawomocnego orzeczenia sądowego z klauzulą potwierdzająca jego prawomocność (por. wyrok NSA z 8 lutego 2019 r., I OSK 3567/18, z 10 stycznia 2019 r., I OSK 3075/18). Zdaniem judykatury w razie przyjęcia takiej wykładni doszłoby do całkowitego wypaczenia sensu terminu prawa materialnego, jaki został ustanowiony w art. 24 ust. 2a u.ś.r. Tego rodzaju termin nie podlega przywróceniu, a przyczyny niezłożenia wniosku przed upływem terminu, które mogą być nawet niezawinione przez osobę uprawnioną, nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia opiekuńczego (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 197/18). Wyjaśnić należy, iż stwierdzenie prawomocności nie konstytuuje prawomocności. Zarządzenie wydane w tym przedmiocie ma skutek deklaratoryjny, ponieważ stan prawomocności jest niezależny (zob. art. 364 § 1 k.p.c.).W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w [...] w sprawie ustalenia niepełnosprawności K.P. wydał wyrok o sygn. akt [...] w dniu [...] września 2024 r., a wyrok stał się prawomocny z dniem 30 grudnia 2024 r., gdy wyrokiem z dnia [...] grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w [...], sygn. akt [...] oddalił apelację od wyroku sądu I instancji.Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, iż trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. rozpoczął zatem swój bieg z uprawomocnieniem się wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2024 r. tj. z [...] grudnia 2024 r. Zatem termin wskazany w art. 24 ust. 2a u.ś.r. upłynął, na gruncie niniejszej sprawy, z dniem 30 marca 2025 r. (licząc od daty uprawomocnienia się wyroku). Tymczasem skarżąca złożyła swój wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w dniu [...] maja 2025 r. (co nie było kwestionowane). Powyższe oznacza, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 24 ust. 2a u.ś.r., niespełna dwa miesiące po terminie. Choć nie jest przy tym istotne ile dni zwłoki nastąpiło, ponieważ upływ terminu materialnego, jest nieodwracalny. W przypadku jego niedochowania nie można żądać przyznania świadczenia wstecz, powołując się na brak możliwości wcześniejszego złożenia wniosku. W przypadku objętym niniejszą sprawą niedochowanie terminu uniemożliwiło skorzystanie przez skarżącą z trybu, jaki był dostępny według przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r.W świetle wcześniejszych rozważań, zdaniem Sądu brak było podstaw do przyjęcia, aby termin 3 miesięcy do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, liczony miał być od daty doręczenia stronie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2024 r., które nastąpiło dopiero w dniu 27 maja 2025 r., gdyż było to doręczenie dokonane na wniosek strony i w istocie dokonane zostało nawet po złożeniu przez skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Należy zwrócić uwagę, iż tymczasem odpis wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. oddalającego apelację od wyroku sądu I instancji doręczony został profesjonalnemu pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w postępowaniu (adw. J.C.) już w dniu 21 stycznia 2025 r. (notatka k. 60 akt sądowych). W świetle art. 24 ust. 2a u.ś.r. fizyczne dysponowanie przez stronę odpisem prawomocnego wyroku z dnia [...] września 2024 r. nie miało znaczenia dla otwarcia terminu do złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Doniosły prawnie jest bowiem sam fakt istnienia wyroku oraz jego treść stwierdzającą niepełnosprawność, i to skutek w postaci prawomocności orzeczenia, który nastąpił w dniu 30 grudnia 2024 r., uruchamiał bieg trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2019 r., I OSK 3587/18).Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę na najnowsze orzecznictwo, które potwierdza dotychczasowe wywody. "Ustawowy termin 3 miesięcy liczony od daty uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego jest czasem wystarczającym dla zorientowania się przez stronę co do swoich praw i obowiązków, pozwalającym na terminowe złożenie wniosku i skorzystanie z rozwiązania, które przewiduje przepis art. 24 ust. 2a u.ś.r." (wyrok NSA z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1760/22).Sądowi znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym NSA, gdzie położono akcent na wyraźną różnicę pomiędzy datą orzeczenia o niepełnosprawności wydawanego przez powiatowe i wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, które to orzeczenia są z urzędu doręczane zainteresowanym wraz z pouczeniem o środku odwoławczym i taki środek może złożyć tylko sam zainteresowany, od daty orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności przez sąd powszechny, które to orzeczenia wydawane w formie wyroków nie są z urzędu doręczane stronom, a nadto środek zaskarżenia przysługuje nie tylko zainteresowanemu, ale także drugiej stronie - wojewódzkiemu zespołowi do spraw orzekania o niepełnosprawności. Kwestia ta została poddana analizie między innymi w wyroku z 28 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2143/15, gdzie zwrócono uwagę, że w świetle wykładni celowościowej art. 24 ust. 2a u.ś.r. uzasadnionej brzmieniem art. 69 Konstytucji RP, wymóg złożenia przez osobę zainteresowaną wraz z wnioskiem o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego kompletu dokumentów, w tym zaopatrzonego w klauzulę prawomocności wyroku sądowego ustalającego niepełnosprawność powoduje konieczność pouczenia osoby działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, w jakich okolicznościach wyrok sądu powszechnego (innych dla wyroku sądu pierwszej instancji, a inny dla wyroku sądu drugiej instancji) staje się prawomocny oraz pouczenia, że czym innym jest data prawomocności wyroku, a czym innym orzeczenie o stwierdzeniu prawomocności wyroku, które to orzeczenie zwane nadaniem klauzuli prawomocności jest wydawane po dacie prawomocności wyroku i może być wydane kilka dni, kilka tygodni, a nawet kilka miesięcy po nim - w zależności także od tego, czy wyrok Sądu pierwszej instancji był zaskarżony, czy w drugiej instancji został utrzymany w mocy, czy też zmieniony w całości lub w części. Z kolei brak pouczenia o tym strony nie posiadającej zazwyczaj stosownej wiedzy prawniczej - o ile dołożyła ona należytej staranności w zakresie toczącego się postępowania - nie może powodować względem niej ujemnych skutków prawnych.Sąd w składzie orzekającym nie podziela w/w wykładni, ale co istotne na gruncie przedmiotowej sprawy, należy zwrócić uwagę, iż skarżąca nie ma podstaw do powołania się przywołaną powyżej wykładnię o charakterze celowościowym, która - co należy podkreślić – opiera się na konkretnych stanach faktycznych, gdzie sądy uwzględniały szczególną sytuację stron pozbawionych wiedzy specjalistycznej i profesjonalnej obsługi prawnej.W przedmiotowej sprawie skarżąca natomiast nie może zasłaniać się swoją niewiedzą czy brakiem dostępu do profesjonalnej pomocy prawnej, gdyż brała udział jako przedstawiciel ustawowy córki w postępowaniu przed sądami powszechnymi I i II instancji, strona reprezentowana była w tych postępowaniach przez profesjonalnego pełnomocnika, który niewątpliwie posiadał niezbędną wiedzę na temat konieczności podejmowania określonych czynności dla zapewnienia obrony praw strony. Wyrok sądu II instancji z dnia [...] grudnia 2024 r. był doręczony pełnomocnikowi – adw. J.C. w dniu 21 stycznia 2025 r.Dodać należy, iż z kolei w postępowaniu administracyjnym, w tym dotyczącym świadczenia pielęgnacyjnego, skarżąca także była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego M.G. (zob. k. 25 akt administracyjnych). Natomiast jak wynika z akt administracyjnych, w tym m.in. z notatki urzędowej z [...] maja 2025 r. (k.26 akt administracyjnych) skarżąca reprezentowana przez w/w pełnomocnika, złożyła do organu I instancji wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego z zachowaniem terminu 3 miesięcznego, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. (w dniu 27 marca 2025 r.). W tak ustalonych okolicznościach przedmiotowej sprawy zdaniem Sądu brak podstaw do odwołania do orzecznictwa wskazanego przez skarżącą.Zdanie Sądu nie doszło zatem w przedmiotowej sprawie do naruszenia przez organy art. 24 ust. 2a u.ś.r., a w konsekwencji także art. 24 ust. 1-4 i art. 17 ust. 1-5 u.ś.r. oraz art. 1 i 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2023 r. o szczególnych rozwiązaniach służących zachowaniu ważności niektórych orzeczeń o niepełnosprawności oraz orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Za nieuzasadnione uznać zatem należało także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 i 8 k.p.a., gdyż organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem staranności, wnikliwości i zgodnie z przepisami prawa, nie dopuszczając się naruszenia równości wobec prawa i naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa. Brak również podstaw do stwierdzenia, że organ naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., mając na uwadze, że stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony i materiał dowodowy został właściwie w sprawie zgromadzony. Ponadto organy zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. wskazały w uzasadnieniu decyzji na prawne podstawy rozstrzygnięcia i wyczerpująco uzasadniły jego motywy.Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.. oddalił skargę.