Wyrok - II SA/Ol 555/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Ruch drogowy, uprawnienia do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 29 stycznia 2025 r. Starosta Ostródzki (dalej: "Oddalono skargę. Ruch drogowy, uprawnienia do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 29 stycznia 2025 r. Starosta Ostródzki (dalej: "
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Bogusław Jażdżyk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z 29 stycznia 2025 r. Starosta Ostródzki (dalej: "starosta", "organ pierwszej instancji") cofnął M.K. (dalej: "skarżący") uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B i C. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.Starosta podał, że otrzymał orzeczenie psychologiczne z 11 września 2024 r. wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Olsztynie (dalej: "WOMP"), stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1 ,A2, A, B1 ,B, B+E, T, oraz orzeczenie lekarskie z 3 grudnia 2024 r. wydane przez Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni (dalej: UCM") o stwierdzeniu u skarżącego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kat. AM, A1 ,A2, A,B1, B, B+E, T, C1, C1 +E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Powyższe obligowało do zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1210, z późn. zm., dalej: "ustawa").W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżący wywiódł z art. 2 i art. 98a ustawy, że badaniom lekarskim można poddać jedynie osobę, która posiada aktualne uprawnienia do kierowania pojazdem. W dacie badania psychologicznego i lekarskiego skarżący nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami, gdyż zostały mu one cofnięte decyzją starosty z 9 sierpnia 2024 r. Badaniom poddano zatem "nie-kierowcę", czego nie przewiduje ustawa. Tym samym naruszono art. 7 Konstytucji RP, gdyż ustawodawca dopuszcza możliwość badania wyłącznie osoby, która ma uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Skoro badania lekarskie i psychologiczne nie istnieją w rozumieniu przepisów prawa, to zdaniem skarżącego, nie zaistniała przesłanka do cofnięcia uprawnień.Skarżący stwierdził ponadto, że oparcie się przez organ pierwszej instancji na orzeczeniach lekarskich, sprzecznych z poprzedzającymi je badaniami i wynikami tych badań, a także orzekanie nie na podstawie akt sprawy, narusza art. 7, art. 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a."). Zauważył, że organ administracji może zestawić orzeczenia o przeciwskazaniach z innymi dokumentami lekarskimi, mimo że nie ma wiedzy medycznej , zatem nie powinien przyjmować bezkrytycznie wyników badań. Zaznaczył, że z badania poprzedzające wydanie orzeczenia psychologicznego, przeprowadzonego 26 sierpnia 2024 r. wynika, że "aktualnie badany nie powinien w ruchu drogowym stwarzać sytuacji zagrożenia (...) Proponuję orzeczenie pozytywne na jeden rok". Orzeczenie psychologiczne i orzeczenie lekarskie nie odpowiadają więc zaleceniom lekarskim i są wadliwe. Skarżący wyjaśnił, że prowadził pojazd w stanie, który mieścił się w granicach tolerancji urządzenia pomiarowego, wynoszącego 0,015 promila. Niezrozumiałe było więc wydanie ww. orzeczeń, gdyż niedokładności pomiarowe urządzeń nie usprawiedliwiały tak surowej oceny, skoro skarżący mógł mieć poniżej 0,2 promila alkoholu we krwi.Nadto skarżący wywiódł z art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE, że korzysta z ochrony praw nabytych, a zatem nie dotyczą go zmiany ustawodawcze skierowane do osób, które nabyły uprawnienia po 19 stycznia 2013 r., w tym dotyczące osób prowadzących pojazd w stanie po spożyciu alkoholu.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej: "SKO") decyzją z 15 maja 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu SKO podało, że 6 czerwca 2024 r. do starosty wpłynął wyrok Sądu Rejonowego [...] z 19 kwietnia 2024 r., w którym stwierdzono, że skarżący prowadził pojazd mechaniczny, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (miał 0,22 mg/l i 0,21 mg/l w wydychanym powietrzu). Wobec tego sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, dla których konieczne są uprawniania kat. B na okres 6 miesięcy. Starosta 29 lipca 2024 r. poinformował skarżącego m.in. o obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz o obowiązku ukończenia kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii (informacja została doręczona skarżącemu 1 sierpnia 2024 r.). Następnie, decyzją z 9 sierpnia 2024 r. cofnął te uprawnienia na okres od 17 maja 2024 r. do 13 listopada 2024 r. Organ pierwszej instancji otrzymał: ww. orzeczenie psychologiczne z 11 września 2024 r. i orzeczenie lekarskie z 30 września 2024 r., a także zaświadczenie o ukończeniu kursu reedukacyjnego i orzeczenie lekarskie z 3 grudnia 2024 r., stwierdzające wobec skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, wydane w wyniku odwołania skarżącego od ww. orzeczenia lekarskiego.SKO wyjaśniło, że treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b ustawy ma charakter bezwzględny i nie pozostawia organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy. Ze znajdujących się w aktach sprawy orzeczeń lekarskich wynikało jednoznacznie, że istniały przeciwskazania zdrowotne i psychologiczne do kierowania przez skarżącego pojazdami mechanicznymi wskazanych kategorii. W tej sytuacji zaistniały podstawy do wydania decyzji o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami.SKO zaznaczyło, że postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Na etapie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, prowadzonego przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, w tym wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu pierwszej instancji. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia kierowcy wydawana jest po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. SKO wyjaśniło, że ostateczne orzeczenia lekarskie nie są weryfikowane przez organy administracji publicznej w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Tym samym nie mogą być uwzględniane jako przeciwdowody orzeczenia, zaświadczenia lub wyniki badań lekarskich wykonane przez inne podmioty lub w innym trybie. Organy administracji nie są uprawnione także do przeprowadzania na tę okoliczność jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego.W rozpoznawanej sprawie starosta wyjaśnił istotne okoliczności sprawy przez uzyskanie stosownego ostatecznego orzeczenia lekarskiego i nie mógł prowadzić postępowania w celu jego weryfikacji.SKO uznało za niezrozumiały i chybiony zarzut dotyczący skierowania na badania "nie-kierowcy". Zauważyło, że decyzja z 9 sierpnia 2024 r. orzekająca o cofnięciu skarżącemu prawa jazdy w zakresie kat. B wydana została na podstawie wyroku sądu, na mocy którego orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych kat. B na okres 6 miesięcy w związku z kierowaniem pojazdem po użyciu alkoholu. Podkreśliło jednocześnie, że osoba, która kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, na podstawie art. 98a ust. 1 i 2 ustawy jest obowiązana poddać się badaniom lekarskim, psychologicznym i ukończyć kurs reedukacyjny.W złożonej skardze skarżący powtórzył w całości zarzuty i argumentację zawarte w odwołaniu. Zarzucił ponadto, że SKO nie rozpoznało istoty sprawy i nie odniosło się do meritum odwołania. W zaskarżonej decyzji brak jest bowiem logicznego, przekonującego i wyczerpującego odniesienia się do zarzutów strony.Skarżący wniósł o wyznaczenie rozprawy i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych wraz z opłatą skarbową tytułem opłaconego pełnomocnictwa.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.W sprawie nie jest kwestionowane, że wyrokiem sądu rejonowego z 19 kwietnia 2024 r., orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, dla których konieczne są uprawniania kat. B na okres 6 miesięcy, gdyż prowadził on pojazd mechaniczny, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Informacją z 29 lipca 2024 r. (doręczoną skarżącemu 1 sierpnia 2024 r.) starosta poinformował skarżącego m.in. o obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz o obowiązku ukończenia kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii. Następnie, decyzją z 9 sierpnia 2024 r. starosta cofnął skarżącemu ww. uprawnienia na okres od 17 maja 2024 r. do 13 listopada 2024 r.Z zaświadczenia z 30 sierpnia 2024 r. wynika, że skarżący w terminie 28-29 sierpnia 2024 r. ukończył kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii.Następnie do organu pierwszej instancji wpłynęły: orzeczenie psychologiczne z 11 września 2024 r. (stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1 ,A2, A, B1 ,B, B+E, T), orzeczenie lekarskie z 30 września 2024 r. (stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E) oraz wydane w wyniku odwołania orzeczenie lekarskie z 3 grudnia 2024 r. (stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E).W tym stanie faktycznym skarżący zarzuca, że brak było podstaw do cofnięcia mu uprawnień, gdyż ww. orzeczenia istnieją jedynie pozornie z uwagi na wadliwość skierowania skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne.Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1210 z późn. zm., dalej: "ustawa") starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia:a) na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,b) na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.Przepis ten ma charakter stanowczy i nie pozostawia luzu decyzyjnego staroście, nakładając na ten organ administracji obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku zaistnienia przesłanki w nim opisanej.Jak zasadnie wyjaśniło SKO, orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem obliguje wymieniony w powołanym przepisie organ do wydania decyzji cofającej posiadane przez podmiot, u którego stwierdzono przeciwwskazania, uprawnienia do kierowania pojazdami.W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają podstaw do kwestionowania okoliczności objętych tymi orzeczeniami (por. np. wyroki NSA z: 25.11.2025 r. II GSK 839/22 i powołane tam orzecznictwo – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Stosownie zaś do art. 79 ust. 6 ustawy wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał. Jak stanowi zaś ust. 7 omawianego artykułu, orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. Oznacza to, że orzeczenie stanowiące podstawę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami może być zakwestionowane wyłącznie orzeczeniem wydanym przez lekarza spełniającego przesłanki określone w art. 77 ust. 1 ustawy, a zatem nie może być podważone przez przeprowadzenie dowodów z dokumentacji medycznej, która nie spełnia tego wymogu (por. wyrok NSA z 10.07.2019 r. I OSK 2474/17).W rozpoznawanej sprawie zostało wydane przez UCM ostateczne orzeczenie lekarskie z 3 grudnia 2025 r., stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy wymienionych tam kategorii. Orzeczenie to zostało wydane w związku z wnioskiem skarżącego o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. Skarżący nie zgodził się bowiem z treścią orzeczenia lekarskiego wydanego 30 września 2025 r. przez lekarza WOMP. Skarżący nie kwestionował natomiast prawidłowości orzeczenia psychologicznego z 11 września 2024 r. o istnieniu przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.W związku z tym, uwzględniając wskazany związany charakter decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, starosta zobowiązany był treścią art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu tych uprawnień.Dodać można, że ostateczne orzeczenie o stanie zdrowia stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Skoro orzeczenia lekarskie wydane w trybie rozporządzenia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców są dokumentami urzędowymi, to stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne obalenie domniemania zgodności z prawdą takiego orzeczenia w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści, natomiast w przypadku postępowań dotyczących cofnięcia prawa jazdy orzeczenie lekarskie musi spełniać określone wymagania. Do wymagań tych należy sporządzenie go przez uprawnionego lekarza, spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy i wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa (por. m.in. wyroki NSA z: 20.08.2025 r. II GSK 247/25; 26.07.2016 r. I OSK 2646/14; 5.07.2016 r. I OSK 2388/14; 23.03.2017 r. I OSK 2195/16). Skarżący nie przedstawił dowodu, który podważałby prawidłowość orzeczeń lekarskich.Niezasadny jest zarzut skarżącego, że orzeczenia, na podstawie których cofnięto skarżącemu uprawnienia, nie istnieją.Jak jednoznacznie stanowi art. 98a ust. 1 ustawy kierowca lub osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem, która kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, jest obowiązana:1) poddać się: a) badaniu lekarskiemu, b) badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu oraz2) ukończyć kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii.W ust. 4 przewidziano, że starosta wysyła osobom, o których mowa w ust. 1-3, informację o obowiązku poddania się odpowiednio badaniom lekarskim, badaniom psychologicznym lub o obowiązku ukończenia odpowiednich kursów reedukacyjnych.Zauważyć należy, że art. 98a ust. 1 ustawy przewiduje wprost ustawowy obowiązek poddania się badaniom i ukończenia kursu przez m.in. kierowcę, który – tak jak skarżący – kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, lub środka działającego podobnie do alkoholu. Organ administracji informuje w tym wypadku jedynie o istnieniu tego obowiązku, w przeciwieństwie np. do sytuacji przewidzianej w art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdy starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia.Wbrew zatem zarzutowi skargi, starosta nie "kierował" skarżącego na badania, co należy rozumieć jako władcze rozstrzygnięcie organu administracji państwowej o wiążących konsekwencjach obowiązujących norm prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i w konkretnej sprawie, podejmowanym w sferze stosunków zewnętrznych, lecz jedynie poinformował skarżącego o ciążących na nim – jako kierowcy, który kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości (którą to okoliczność przesądził sąd powszechny) – ustawowych obowiązkach wymienionych w art. 98a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy.Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy osoba obowiązana do ukończenia kursu reedukacyjnego, o którym mowa w art. 98a ust. 1 pkt 2 lub ust. 3, jest obowiązana do przedstawienia staroście zaświadczenia o jego ukończeniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 98a ust. 4, zaś zgodnie z ust. 2 pkt 1 osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2, lub obowiązana do odbycia badań, o których mowa w art. 98a ust. 1 pkt 1 lub ust. 2, jest obowiązana do dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1, lub doręczenia informacji, o której mowa w art. 98a ust. 4. W cytowanych przepisach ustawodawca nie posługuje się pojęciem "kierowcy", lecz "osoby obowiązanej do ukończenia kursu reedukacyjnego" i "osoby skierowanej na badanie", która ma obowiązek przedłożenia wymienionych w tym przepisie dokumentów w ustawowo określonym terminie, o ile zamierza ubiegać się o przywrócenie cofniętych uprawnień.Jak wyjaśniono w projekcie ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (zob. druk sejmowy nr 1508 sejmu IX kadencji), wprowadzenie art. 98a do ww. ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami służyło likwidacji nadmiaru czynności administracyjnych wykonywanych przez organy samorządowe w związku z postępowaniami dotyczącymi kierowców, którzy kierowali pojazdami pod wpływem alkoholu. Zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami osoba, kierująca pojazdem pod wpływem alkoholu, wobec której sąd orzekł zakaz kierowania pojazdami, miała cofane uprawnienia do kierowania pojazdami, a dodatkowo starosta wydawał skierowania na badania lekarskie i psychologiczne oraz na kurs reedukacyjny. Skierowania te były wydawane w formie decyzji administracyjnych i podlegały zaskarżeniu, pomimo że przepisy ustawy o kierujących pojazdami jednoznacznie wskazywały, że ww. osoby są obowiązane odbyć te badania czy uczestniczyć w kursach. Przyjęta praktyka powodowała, że osoby, które miały cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami, nie miały motywacji do odbywania badań lekarskich w terminach wskazanych w skierowaniach i ww. ustawie (odpowiednio 1 miesiąc i 3 miesiące). Zmiana polegająca na wprowadzeniu art. 98a służyć miała uproszczeniu procedury przez rezygnację ze skierowań w formie decyzji administracyjnej. Informację o obowiązku poddania się badaniom czy odbycia szkoleń starosta wyśle do osoby zainteresowanej lub umieści na decyzji o cofnięciu uprawnień. Stosowne orzeczenia lekarskie i zaświadczenia osoba będzie musiała dostarczyć dopiero, ubiegając się o przywrócenie cofniętych uprawnień.Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE. Przepis ten stanowi, że wszelkie uprawnienia do kierowania pojazdami przyznane przed 19 stycznia 2013 r. dyrektywy nie podlegają ograniczeniu lub unieważnieniu przez przepisy niniejszej dyrektywy.Odnosząc się do tego zarzutu należy powtórzyć za Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej., który w wyroku z 26 kwietnia 2017 r. w sprawie C-632/15, stwierdził m.in., że dyrektywa 2006/126 ustanawia jednolity wspólnotowy model prawa jazdy, który ma na celu zastąpienie różnych praw jazdy istniejących w państwach członkowskich, a art. 13 tej dyrektywy, w którym znajduje się wyrażenie "uprawnienie do kierowania pojazdami przyznane", ma na celu wyłącznie uregulowanie kwestii równoważności między uprawnieniami uzyskanymi przed wejściem w życie tej dyrektywy a poszczególnymi określonymi w niej kategoriami praw jazdy (zob. podobnie wyrok z 26 kwietnia 2012 r., Hofmann, C-419/10, EU:C:2012:240, pkt 41), czyli między specyficznymi kategoriami praw jazdy ustanowionymi przez państwa członkowskie a tymi wynikającymi z dyrektywy 2006/126. TSUE przypomniał odnośnie do celu dyrektywy 2006/126, że zmierza ona w szczególności do poprawy bezpieczeństwa na drogach, jak to potwierdzają jej motywy 2, 8 i 13. Stwierdził, że wykładnia art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/126, który zakazywał państwom członkowskim zaostrzenia warunków uprawnienia do prowadzenia pojazdów na drogach publicznych istniejącego przed 19 stycznia 2013 r., stanowiłby przeszkodę w osiągnięciu zamierzonego przez prawodawcę Unii celu poprawy bezpieczeństwa na drogach.Dyrektywa 2006/126 ma na celu poprawę bezpieczeństwa na drogach. Nie służyłoby więc realizacji tego celu zwolnienie wszystkich osób mających uprawienia do kierowania pojazdami przed 19 stycznia 2013 r., zwolnienie z obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdem, przez kierującego pojazdem, który kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.Nieskuteczna jest więc próba uniknięcia realizacji ustawowych obowiązków związanych z faktem, że skarżący kierował pojazdem, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, przez powoływanie się na ochronę praw nabytych z uwagi na uzyskanie prawa jazdy przed 19 stycznia 2013 r.Zauważyć również należy, że na gruncie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., w brzmieniu obowiązującym do 18 stycznia 2013 r.) ustawodawca także przewidywał obowiązki poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu, przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdem, przez kierującego pojazdem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu (zob. art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b i art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy). Ustawa o kierujących pojazdami nie nałożyła więc nowego obowiązku na kierującego pojazdem, który prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.Wobec powyższego, błędne jest przekonanie skarżącego, który bezspornie prowadził pojazd mechaniczny, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, że przedmiotowe regulacje prawne skierowane są wyłącznie do osób, które nabyły uprawnienia po 19 stycznia 2013 r., a w konsekwencji nie dotyczą go obowiązki przedłożenia orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego.W konsekwencji należy stwierdzić, że organy obu instancji nie naruszyły w kontrolowanym postępowaniu przepisów prawa materialnego.Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie również naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.Kluczowe dla prawidłowego zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 79 ust. 4 i 6 ustawy było ustalenie, że staroście przesłano ostateczne orzeczenie lekarskie, którym było orzeczenie UCM z 3 grudnia 2025 r., a także ostateczne orzeczenie psychologiczne, z których wynikały przeciwskazania do kierowania pojazdami określonych kategorii. Tych okoliczności skarżący nie zakwestionował.Organy administracji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (art. 6 k.p.a.), w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), dokładnie wyjaśniły więc stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., prawidłowo ustaliły, że w sprawie zaistniały podstawy do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem z uwagi na istnienie przeciwskazań lekarskich i psychologicznych, stwierdzonych ostatecznymi orzeczeniami wydanymi przez uprawnione podmioty.Powyższe znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji, odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i realizującym tym samym zasadę przekonywania, zawartą w art. 11 k.p.a. W szczególności, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO odniosło się do najistotniejszych przesłanek wydania przedmiotowej decyzji, a także do zarzutu skierowania na badania "nie-kierowcy". Wyjaśniło też prawidłowo, że orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, gdyż są one związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają podstaw do kwestionowania okoliczności objętych tymi orzeczeniami. Okoliczność, że SKO nie ustosunkowało się do zarzutu odwołania wywodzonego z art. 13 ust. 2 ww. dyrektywy, nie narusza art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, który uzasadniałaby zastosowanie przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.., skargę należało oddalić.