Wyrok - III SA/Lu 541/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Celne postępowanie, Celne prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowanie towaru w depozycie oddala skargOddalono skargę. Celne postępowanie, Celne prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowanie towaru w depozycie oddala skarg
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
Skarb Państwa
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Agnieszka Kosowska
Podstawa prawna
art. 156
kpa
art. 119
ppsa
art. 122
ordynacja podatkowa
art. 187
ordynacja podatkowa
art. 2
aordynacja podatkowa
art. 233
ordynacja podatkowa
art. 234
aordynacja podatkowa
art. 32
k
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 28 maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru w depozycie.Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.W dniu 9 czerwca 2022 r. w Oddziale Celnym w M. podmiot R. przedstawił deklarację do czasowego składowania towaru znajdującego się w kontenerze Nr [...] Deklaracja czasowego składowania została wystawiona na podstawie faktury z dnia 12 maja 2022, obejmującej 256 rolek tkaniny w kolorze czarnym, o masie brutto 6 741,80 kg.W wyniku przeprowadzonej w dniu 8 lipca 2022 r. rewizji celnej ww. kontenera, oprócz 256 rolek tkaniny w kolorze czarnym, ujawniono 335 rolek tkaniny w kolorze białym, która nie została wykazana w dokumentach przewozowych. Niezgłoszony towar został przeładowany do kontenera nr [...] i zabezpieczony plombą nr [...]Decyzją z dnia 19 lipca 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej zajął niezgłoszony towar w postaci 335 rolek tkaniny. W wyniku rozpatrzeniu odwołania - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, decyzją z dnia 27 września 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Następnie pismem z dnia 20 listopada 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej wniósł do Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej wniosek o orzeczenie przepadku ujawnionego w wyniku rewizji celnej towaru.Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2024 r. sygn. akt I Ns 766/23, Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej I Wydział Cywilny orzekł o przepadku na rzecz Skarbu Państwa towaru w postaci 335 rolek tkaniny w kolorze białym. Postanowienie stało się prawomocne z dniem 25 maja 2024 r.Pismem z dnia 4 marca 2025 r. organ I instancji powiadomił R. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce (dalej również jako "skarżąca" lub "spółka") o zamiarze wydania decyzji określającej opłatę za przechowywanie towaru w depozycie prowadzonym przez organ celny oraz pouczył o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia.Decyzją z dnia 28 maja 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej ustalił opłatę za przechowywanie towaru w depozycie w wysokości 93 482 zł oraz wezwał skarżącą do uiszczenia tej kwoty w terminie 10 dni od otrzymania decyzji.Po rozpatrzeniu wniesionego przez spółkę odwołania, decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 198 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE L. z 2013 r. Nr 269, str. 1 z późn. zm.), dalej jako "UKC", organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem, jeżeli nie został wypełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii lub towary zostały usunięte spod dozoru celnego. Z uwagi na to, że zatrzymane towary, wprowadzone na obszar celny UE z naruszeniem przepisów, były towarami nieunijnymi, organ celny zobowiązany był do uregulowania ich sytuacji prawnej w sposób przewidziany przepisami prawa celnego.Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1373), towary zajęte w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 UKC przechowuje się czasowo w depozycie urzędu celnego.Skoro Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej zajął niezgłoszony towar, a Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej prawomocnym postanowieniem orzekł o przepadku przedmiotowego towaru, to w momencie uprawomocnienia się orzeczenia Sądu towar stał się własnością Skarbu Państwa, w związku z czym jego przechowywanie w depozycie przestało być uzasadnione.Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawa prawna do przechowania towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego istniała od daty doręczenia decyzji o zajęciu towaru, tj. od 24 lipca 2023 r. do uprawomocnienia się orzeczenia Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej o jego przepadku, tj. do 25 maja 2024 r.Organ odwoławczy za zasadne uznał również uwzględnienie czasu potrzebnego na sporządzenie wniosku do sądu o orzeczenie przepadku towaru. W konsekwencji przyjął, że pobranie opłaty za przechowywanie w depozycie za okres 8 miesięcy było normatywnie uzasadnione.Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie błędnego przypisania skarżącej statusu zgłaszającego, posiadacza towaru, przedstawiciela celnego i nieustalenia rzeczywistego kręgu podmiotów odpowiedzialnych organ odwoławczy wyjaśnił, że [...] złożyła deklarację do czasowego składowania, wykonała zatem czynność, o której mowa w art. 5 pkt 11 UKC, tj. poinformowała organ o czasowym składowaniu towarów ujawnionych w trakcie rewizji celnej, a tym samym była zgłaszającym przedmiotowy towar. To na składającym deklarację czasowego składowania spoczywa obowiązek wskazania w deklaracji prawidłowych danych dotyczących towaru. Skoro towar objęty deklaracją czasowego składowania został nieprawidłowo zgłoszony, koszty za podjęcie środków przez organ celny, tj. za przechowywanie towaru w depozycie, powinien ponieść zgłaszający na podstawie art. 198 ust. 3 lit. a) UKC.Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutami naruszenia art. 139 ust. 1 UKC, poprzez nieprawidłowe przypisanie skarżącej obowiązku przedstawienia towarów organowi celnemu. Skarżąca była podmiotem, który wprowadził towar na obszar celny Unii. Towar ten został nieprawidłowo zgłoszony w deklaracji czasowego składowania, a tym samym skarżąca powinna odpowiadać za koszty, jakie organ poniósł w związku z przechowywaniem towaru w depozycie.Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 5 pkt 34 UKC, poprzez przypisanie skarżącej statusu "posiadacza towaru", mimo że spółka nie posiadała nad przesyłką żadnego faktycznego ani prawnego władztwa organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka, jako zgłaszająca towar w deklaracji czasowego składowania, w świetle art. 5 pkt 34 UKC stała się także posiadaczem przedmiotowego towaru.R. Sp. z o.o. Oddział w Polsce wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie:1. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako "k.p.a.", poprzez uznanie za stronę R. Sp. z o.o. Oddział w Polsce, który to podmiot zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może być stroną w postępowaniu, a w konsekwencji to naruszenie stanowi przyczynę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.;2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy tj.:a) art. 5 pkt 15 UKC poprzez błędną wykładnię interpretację pojęcia "zgłaszającego" w rozumieniu przepisów UKC, co skutkowało nieuprawnionym przypisaniem skarżącej statusu strony odpowiedzialnej za zobowiązania wynikające z niezłożenia zgłoszenia celnego oraz za opłatę za przechowywanie towaru w depozycie celnym, podczas gdy skarżąca nie jest w rozumieniu przepisów "zgłaszającym";b) art. 5 pkt 34 UKC poprzez błędną wykładnię pojęcia "posiadacza towaru", podczas gdy skarżąca nie posiadała fizycznego władztwa nad przesyłką ani nie była jej właścicielem, co skutkowało przypisaniem jej niewłaściwego statusu;c) art. 18 UKC poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca działała jako przedstawiciel celny, podczas gdy brak jest jakiegokolwiek umocowania w tym zakresie dla skarżącej, co skutkowało przypisaniem błędnego statusu skarżącej;d) art. 139 ust. 1 UKC poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca w związku z nadanym przez organ statusem, wprowadziła towary na obszar celny Unii, a w konsekwencji stwierdzenie, że skarżąca powinna przedstawić towary organowi, podczas gdy skarżąca nie władała towarem i nie miała możliwości dokonania wskazanych czynności i obowiązku przedstawienia towarów organowi celnemu;e) art. 198 ust. 3 w zw. z art. 198 ust. 1 lit. a UKC poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca jest jednym z podmiotów zobowiązanych do uiszczenia opłaty z tytułu kosztów powstałych w związku z przechowaniem towaru, podczas gdy skarżąca nie mieści się w definicji podmiotów wskazanych w naruszonych przepisach;3. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że skarżąca przy prowadzeniu swej działalności posiada status podmiotu zobowiązanego do uiszczania roszczeń w zakresie podatkowym, podczas gdy dotychczasowa praktyka nie przekładała tego obowiązku na skarżącą, co skutkowało prowadzeniem postepowania w sposób naruszający zasady budowania zaufania obywatela do organów podatkowych, brak obiektywnego i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego oraz nierozpoznanie istotnych okoliczności faktycznych wpływających na wynik sprawy, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;b) art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie dokładnego, rzeczywistego stanu faktycznego, podczas gdy z przepisów oraz dowodów przestawianych przez skarżącą wynika, że nie posiada ona przypisanego statusu prawnego, co skutkowało błędnym ustaleniem statusu skarżącej;c) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, tj. niedopuszczenie i przez to pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę, w szczególności dowodów wskazujących na status prawny skarżącej, co skutkowało błędnym ustaleniem statusu skarżącej w sprawie;d) art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie niewyjaśnionych przez organ kwestii w zakresie statusu skarżącej na jej niekorzyść, co skutkowało niezastosowaniem zasady in dubio pro tributario;e) art. 32 Konstytucji RP poprzez wszczęcie względem skarżącej postępowania, podczas gdy takie postępowanie nie zostało wszczęte wobec innych podmiotów w niniejszej sprawie, co skutkowało naruszeniem zasady równości wobec prawa;f) art. 7 Konstytucji RP poprzez wykraczanie poza granice przepisów, przyjmując własne interpretacje i definicje, podczas gdy organ winien działać na podstawie przepisów i w granicach prawa, co skutkowało naruszeniem zasady legalizmu (działania organów w granicach i na podstawie prawa);g) art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez nałożenie na skarżącą opłaty za przechowywanie towaru niewspółmiernie do roli pełnionej w procesie logistycznym i celnym, podczas gdy inne podmioty o zdecydowanie znaczniejszej roli nie były nawet uczestnikiem postępowania, co skutkowało naruszeniem zasady proporcjonalności;h) art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez nierozpatrzenie sprawy bezstronnie i sprawiedliwie względem skarżącej nadając jej status, który nie powinien być jej przypisany zgodnie z przepisami, podczas gdy inne podmioty o zdecydowanie znaczniejszej roli nie były nawet uczestnikiem postępowania, co skutkowało naruszeniem prawa do dobrej administracji;i) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji, podczas gdy decyzja powinna być uchylona.W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Skarga podlega oddaleniu.Stosownie do art. 198 ust. 1 lit. a UKC, organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem, jeżeli nie został wypełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii lub towary zostały usunięte spod dozoru celnego.Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo celne w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 UKC, organ celny może dokonać zajęcia towaru. Towary zajęte w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 UKC przechowuje się czasowo w depozycie urzędu celno-skarbowego (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo celne). Za przechowanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny pobierane są opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa (art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne). Stosownie do art. 93a ust. 1 przywołanej ustawy, kwoty opłat, o których mowa w art. 92 i art. 93, są ustalane przez organ celny w drodze decyzji, zaś zgodnie z ust. 2 tego przepisu, doręczenie decyzji, o której mowa w ust. 1, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia zakończenia czynności, za dokonanie których pobierane są opłaty.Stawki oraz sposób obliczania opłat za przechowywanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny oraz wykonywanie, na wniosek osoby zainteresowanej, czynności przewidzianych w przepisach prawa celnego w miejscu innym niż urząd celno-skarbowy lub poza czasem pracy urzędu celno-skarbowego określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz. U. poz. 375), dalej jako "rozporządzenie w sprawie stawek opłat", wydanym na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy Prawo celne.Stosownie do § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia, za przechowywanie towarów nieunijnych w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej - za każdy rozpoczęty miesiąc. W przypadku gdy kwota opłaty za przechowywanie w depozycie towaru zajętego na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy Prawo celne obliczona za cały okres przechowywania jest: 1) wyższa od wartości celnej towaru, pobiera się opłatę ryczałtową równą wartości celnej towaru; 2) niższa od równowartości kwoty 10 euro, pobiera się opłatę ryczałtową w wysokości równowartości kwoty 10 Euro (§ 2 ust. 2).Ustalona przez organy na podstawie powyższych przepisów wysokość opłaty za przechowywanie spornego towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego nie budzi wątpliwości sądu.Do ustalenia wartości celnej towaru prawidłowo został zastosowany przepis art. 70 ust. 1 UKC, zgodnie z którym, zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów (ust. 2).Zgodnie z art. 146 ust. 1 lit. c oraz ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE L.2015.343.558 z późn. zm.) do przeliczania waluty w celu ustalenia wartości celnej stosuje się kurs wymiany walut publikowany przez właściwy organ krajowy lub prywatny bank, gdy organ krajowy wyznaczył do celów jego publikacji prywatny bank – w przypadku państw członkowskich, których walutą nie jest euro. Kurs wymiany walut jest kursem opublikowanym w przedostatnią środę każdego miesiąca. Kurs wymiany walut obowiązuje przez okres jednego miesiąca, począwszy od pierwszego dnia następnego miesiąca.Ustalając wartość celną towarów organy celne zasadnie oparły się na fakturach nr [...] z dnia 25 kwietnia 2022 r. na kwotę 26 385,66 USD i nr [...] z dnia 13 maja 2022 r. na kwotę 26 394,48 USD oraz opublikowanej przez NBP tabeli nr 095/A/NBP/2022 z dnia 18 maja 2022 r. określającej średni kurs dolara amerykańskiego na poziomie 4,4279 zł. Łączna kwota wartości celnej towaru wyniosła zatem 233 705 zł (26 385,66 USD + 26 394,48 USD x 4,4279 = 233 705,18 zł).Organy prawidłowo ustaliły również, że okres przechowania towarów w depozycie, uzasadniający pobranie opłaty, wynosi osiem miesięcy. Podzielić należy stanowisko, że okres przechowywania powinien być liczony z uwzględnieniem § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie depozytu urzędu celno-skarbowego (Dz. U. poz. 373), w myśl którego okresy przechowywania towarów zajętych lub zatrzymanych są uzależnione od rozstrzygnięć wydanych przez właściwe organy. Prawidłowo zatem organ wziął pod uwagę czas potrzebny na sporządzenie wniosku o orzeczenie przepadku towaru, który ostatecznie został złożony w dniu 20 listopada 2023 r. oraz datę uprawomocnienia się postanowienia sygn. akt I Ns 766/23 (25 maja 2024 r.).Istota sporu w rozpoznawanej sprawie – w ocenie skarżącej, sprowadza się do prawidłowości ustalenia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za przechowywanie towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego.Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 198 ust. 3 UKC, koszty środków, o których mowa w ust. 1, ponosi:a) którakolwiek z osób zobowiązanych do wypełnienia danych obowiązków lub usuwających towary spod dozoru celnego, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. a);b) zgłaszający, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. b) i c);c) osoba zobowiązana do spełnienia warunków wymaganych do zwolnienia towarów, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. d);d) osoba zrzekająca się towarów na rzecz skarbu państwa, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. e).Zgodnie z art. 144 UKC, towary nieunijne są czasowo składane do chwili ich przedstawienia organom celnym. "Przedstawienie towarów organom celnym" oznacza powiadomienie organów celnych o przybyciu towarów do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne oraz o dostępności tych towarów do kontroli celnych (art. 5 pkt 33 UKC).Deklaracja do czasowego składowania składana jest przez jedną z osób, o których mowa w art. 139 ust. 1 lub 3, najpóźniej w chwili przedstawiania towarów organowi celnemu (art. 145 ust. 3 UKC).Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 2 UKC, osoba składająca zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu, powiadomienie o powrotnym wywozie, wniosek o udzielenie pozwolenia lub o wydanie innego typu decyzji jest odpowiedzialna za:a) prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku;b) autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia, deklaracji, powiadomienia lub wniosku;c) wypełnianie - w stosownych przypadkach - wszystkich zobowiązań związanych z objęciem towarów daną procedurą celną lub z prowadzeniem dozwolonych operacji."Deklaracja do czasowego składowania" oznacza czynność, przez którą dana osoba powiadamia - w wymaganej formie i w określony sposób - że towary zostały objęte czasowym składowaniem (art. 5 pkt. 11 UKC). Z kolei "czasowe składowanie" oznacza sytuację, w której towary nieunijne są czasowo składowane pod dozorem celnym w okresie między ich przedstawieniem organom celnym a objęciem jedną z procedur celnych lub powrotnym wywozem (art. 5 pkt 17 UKC).Natomiast w myśl art. 5 pkt 15 UKC, "zgłaszający" oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane.W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła deklarację do czasowego składowania, była zatem odpowiedzialna za prawidłowość i kompletność informacji podanych w deklaracji. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, przeprowadzona w dniu 8 lipca 2022 r. rewizja celna kontenera, w którym znajdował się towar objęty tą deklaracją, oprócz 256 rolek tkaniny w kolorze czarnym, ujawniła 335 rolek tkaniny w kolorze białym, niewykazanych w dokumentach przewozowych. W złożonej deklaracji spółka wskazała zatem dane dotyczące towaru niezgodne z rzeczywistością. Konsekwencją niewywiązania się przez stronę z powyższego obowiązku były podjęte przez organy celne na podstawie art. 198 ust. 1 lit. a) UKC działania, których koszty, zgodnie z art. 198 ust. 3 lit. a UKC, obciążają stronę skarżącą. W takim przypadku koszty niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem ponosi którakolwiek z osób zobowiązanych do wypełnienia danych obowiązków.Wbrew twierdzeniom strony wskazane wyżej przepisy są jasne i nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Określone w art. 5 pkt 15 UKC pojęcie zgłaszającego jest jednoznaczne – zgłaszającym jest także osoba, która złożyła deklarację do czasowego składowania. W znajdującej się w aktach sprawy deklaracji skróconej czasowego składowania (k. 19 akt adm.), w pkt 3 – Składający – podmiot gospodarczy wskazano [...], ul. [...], M. , kod kraju - PL, nr EORI: [...] Te same dane zostały wskazane również w pkt 4 deklaracji Odbiorca – podmiot gospodarczy. Składając deklarację skarżąca dokonała czynności, o której mowa w art. 5 pkt 11 UKC, poinformowała bowiem organ o czasowym składowaniu towarów. Przyjęła na siebie również odpowiedzialność za prawidłowość i kompletność informacji podanych w deklaracji. Odpowiedzialność z tego tytułu ma charakter obiektywny, oparta jest bowiem na zasadzie ryzyka. Dokonanie zgłoszenia, wbrew twierdzeniom skarżącej, wiąże się z określonymi skutkami prawnymi wskazanymi w ww. przepisach Unijnego Kodeksu Celnego, które są niezależne od intencji strony. Nie można zatem przyjąć, że dokonanie zgłoszenia miało wyłącznie charakter techniczny, za który skarżąca nie ponosi odpowiedzialności. Dokonanie zgłoszenia wyłącznie w oparciu o dokumenty przekazane przez stronę chińską oraz twierdzenia o braku możliwości zestawienia i weryfikacji dokumentów oraz towarów znajdujących się w kontenerze, świadczą o niedbalstwie strony i nienależytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, nie zaś o braku odpowiedzialności.Z odpowiedzialności tej nie zwalniają również skarżącej podnoszone w skardze okoliczności, że nie była właścicielem towaru lub podmiotem posiadającym prawa do towaru. Zgodnie z art. 5 pkt 34 UKC, "posiadacz towarów" oznacza właściciela towarów lub osobę, która posiada podobne prawo do dysponowania tymi towarami lub sprawuje nad nimi fizyczną kontrolę. Omawiany przepis jest regulacją prawa wspólnotowego i jako taki winien być jednolicie rozumiany i stosowany we wszystkich państwach członkowskich. Jak słusznie zauważył organ, prawo wspólnotowe pochodzi z różnych kultur prawnych i z tego względu, instytucje przyjęte w prawie wspólnotowym mogą odbiegać od znaczeń nadawanych im na gruncie różnych systemów prawnych państw członkowskich. Okoliczności czy skarżąca była właścicielem towaru lub podmiotem posiadającym prawa do towaru nie mają jednak znaczenia w sprawie dotyczącej kosztów przechowywania towaru w depozycie urzędu celno-skarbowego. Skarżąca złożyła deklarację do czasowego składowania, dokonała czynności, o której mowa w art. 5 pkt 11 UKC, więc przyjęła na siebie obowiązki wynikające z omawianych przepisów Unijnego Kodeksu Celnego i Prawa celnego. Zakres przypisanej odpowiedzialności skarżącej dotyczył tylko kosztów przechowywania towarów w depozycie. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 139 ust. 1 UKC. Również relacje pomiędzy zgłaszającym i innymi podmiotami (I. S.A., P. S.A. z siedzibą w Hiszpanii, T. GmbH Spółka z o.o. oddział w Polsce) nie mają znaczenia w kwestii odpowiedzialności za koszty z tytułu przechowywania towaru w depozycie.W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne do:1) postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów21-23 ustawy Ordynacja podatkowa;2) odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a ustawy Ordynacja podatkowa.Przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji zostały zawarte w Dziale IV Rozdziale 18 Ordynacji podatkowej zatytułowanym "Stwierdzenie nieważności decyzji". Rozdział ten nie ma zastosowania w sprawach celnych z uwagi na brak stosownego odesłania w art. 73 Prawa celnego. Stąd też nie można zarzucać nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów k.p.a. ani uregulowań Ordynacji podatkowej.Odnosząc się natomiast do zarzutu skierowania decyzji do oddziału w Polsce zagranicznej spółki wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej(Dz. U. z. 2025 r., poz. 89) osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami mogą tworzyć w Rzeczypospolitej Polskiej oddziały, przedstawicielstwa lub czasowo oferować lub świadczyć usługę). Przez oddział rozumie się wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności (art. 3 pkt 4 ww. ustawy). W myśl art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, osoby zagraniczne z państw członkowskich mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Natomiast jak wynika z art. 14 ust. 2 ww. ustawy, dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą (art. 15). Przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział jest obowiązany ustanowić osobę upoważnioną w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego (art. 16). Przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po uzyskaniu wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (art. 17 ustawy).W świetle powołanych przepisów podmiot zagraniczny, prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, traktowany jest jako jeden podmiot -przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią. Nie można zatem przypisać oddziałowi spółki odrębnej podmiotowości prawnej. W rozpoznawanej sprawie oddział przedsiębiorcy zagranicznego został zarejestrowany w KRS pod numerem [...]. Podmiot gospodarczy R. został wskazany jako składający przedmiotową deklarację oraz jako odbiorca. Oddział zagranicznego przedsiębiorcy mającego siedzibę w Niemczech był zatem uprawniony do skutecznego dokonania czynności dotyczącej czasowego składowania towarów i złożenia organowi celnemu stosownej deklaracji (DSK).Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie sygn. III SA/Lu 494/19 skoro skarżąca jest przedsiębiorcą zagranicznym, który utworzył oddział na terytorium RP, to doręczenie pism na adres oddziału oraz na ręce pełnomocnika ustanowionego przez osobę upoważnioną w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego było właściwe. Oddział na terenie RP to przedłużenie przedsiębiorcy macierzystego i nie można traktować przedsiębiorcy zagranicznego i jego oddziału w Polsce jako dwóch odrębnych podmiotów. To jest jeden podmiot, którym jest przedsiębiorca zagraniczny. To on ma status strony, a działalność oddziału w RP ma charakter zależny i powoduje bezpośrednie powstanie praw i obowiązków po stronie przedsiębiorcy zagranicznego. Skierowanie decyzji do oddziału w Polsce przedsiębiorcy zagranicznego, zamiast do samego przedsiębiorcy nie prowadzi do uznania, że decyzja ta skierowana została do osoby niebędącej stroną w sprawie. Posłużenie się firmą oddziału osoby prawnej nie oznacza, że stroną tych czynności jest oddział jako niezależny podmiot stosunków prawnych, ponieważ stroną w postępowaniu jest sama osoba prawna będąca przedsiębiorcą zagranicznym, mającym swój oddział w RP (por. wyroki SN z 11 października 2013 r., I CSK [...], z 16 stycznia 2015 r., III CSK [...],). W świetle powyższych wywodów należy uznać, że obie decyzje zostały skierowane osoby będącej stroną w sprawie (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2025 r., sygn. III FSK [...]).W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia pozostałych wskazanych przez stronę przepisów postępowania. Przede wszystkim, wbrew zarzutom skargi organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, że na podstawie tego materiału organ doszedł do innych niż strona skarżąca wniosków nie zmienia powyższej oceny. Przywołane natomiast przez skarżącą przepisy art. 2a oraz art. 121 § 1, art. 122 zawartych w Rozdziale 1 Działu IV Ordynacji podatkowej w świetle przywołanego wyżej art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne nie mają zastosowania w postępowaniu w sprawach celnych.Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.".Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.