Wyrok - I OSK 425/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej: I.P. i I.P.’ od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 1048/23 w sprawie ze skargi: I.P. i I.P.’ na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 marca 2023 r. nr DO.1Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej: I.P. i I.P.’ od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 1048/23 w sprawie ze skargi: I.P. i I.P.’ na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 marca 2023 r. nr DO.1
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
odszkodowanie
Role w sprawie
Skarb Państwa
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Kremer
Podstawa prawna
art. 11
kpa
art. 84
kpa
art. 24
kpa
art. 80
kpa
art. 145
kpa
art. 145
akpa
art. 145
bkpa
art. 28
kpa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE WYROKIEM Z 29 WRZEŚNIA 2023 R. ODDALIŁ SKARGĘ I.P. I I.P.’ NA POSTANOWIENIE MINISTRA ROZWOJU I TECHNOLOGII Z 20 MARCA 2023 R. W PRZEDMIOCIE ODMOWY WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący, zaskarżając go w całości. Wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:1) prawa materialnego, tj. art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a., w zw. z art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133 poz. 872, z późn. zm.), dalej: Przepisy wprowadzające, przez błędną ich wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że skarżący nie mają interesu prawnego i w konsekwencji odmowie uznaniu ich za strony postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało uznaniem, że organy administracji prawidłowo odmówiły wznowienia postępowania w sprawie, czego konsekwencją było oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a.;2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd, że organy obu instancji naruszyły normy art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięć w sprawie o opinie biegłego, który był pracownikiem organu, podczas gdy osoba taka nie spełnia ustawowych wymogów do bycia biegłym w toku postępowania administracyjnego i winna zostać wyłączona od opiniowania w sprawie, co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji obu instancji, gdyż doprowadziło do odmowy wznowienia postępowania, a także na treść zaskarżonego wyroku skutkującego oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd, że organy obu naruszyły normy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geodety jednocześnie zaniechując przeprowadzenia innych dowodów, w wyniku czego błędnie ustalono, że skarżący, jak i ich poprzednik prawny nie byli właścicielami przedmiotowej działki, jak i błędnie uznano wobec nich brak przymiotu stron postępowania, co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji obu instancji, gdyż doprowadziło do odmowy wznowienia postępowania, a także na treść zaskarżonego wyroku skutkującego oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.W piśmie procesowym z 14 lutego 2024 r. skarżący oświadczyli, że zrzekają się prawa rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół zagadnienia prawidłowości odmowy wznowienia postępowania administracyjnego na wniosek skarżących, którzy nie uczestniczyli w pierwotnym postępowaniu z uwagi na stwierdzenie, że nie przysługuje im status strony tego postępowania na skutek niewykazania legitymowania się interesem prawnym.W rozpoznawanej bowiem sprawie Wojewoda Małopolski decyzją z 14 sierpnia 2019 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. prawa własności nieruchomości położonej w obrębie W., jednostce ewidencyjnej K., oznaczonej jako działka nr [...], zajętej pod drogę gminną.Pismami z 2 grudnia i 17 grudnia 2019 r. skarżący wystąpili do Wojewody z wnioskiem o wznowienie powyższego postępowania administracyjnego z uwagi na brak ich udziału w tym postępowaniu.Po rozpatrzeniu wniosków skarżących Wojewoda postanowieniem z 13 stycznia 2022 r. odmówił wznowienia postępowania. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżących Minister postanowieniem z 20 marca 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wznowienie postępowania w tej sprawie może nastąpić wyłącznie na wniosek podmiotu posiadającego interes prawny, którego skarżący nie posiadają. Nie byli oni bowiem w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielami spornej nieruchomości. Organ wskazał, że z postanowienia Sądu Rejonowego w N. z 28 grudnia 2011 r., sygn. akt NS 750/11, w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności przez posiadacza samoistnego wynika, że parcela gruntowa nr [...]/10 położona w W., gmina K., dzieli się na parcelę gruntową nr [...]/13 i parcelę gruntową nr [...]/14. Sąd wskazał również, że parcela gruntowa nr [...]/13 stanowi działkę nr [...], a działka nr [...] powstała m.in. z parceli gruntowej [...]/14. Z postanowienia tego wynika także, że skarżący nabyli na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej, z mocy prawa z dniem 4 listopada 1971 r. prawo własności działki nr [...]. W pozostałym zakresie Sąd oddalił wniosek. W ocenie organu powoduje to, że skarżący nie legitymują się prawem własności działki nr [...] objętej postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji z 14 sierpnia 2019 r., a zatem nie mogą domagać się wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją.Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywołanym na wstępie wyroku.Skarżący kwestionują ustalenia organu zatwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przez postawienie zarzutów naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 k.p.a. oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.Analizując te zarzuty, należy zwrócić uwagę na ich wady. Autor skargi kasacyjnej podstawami prawnymi tych zarzutów m.in. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 8 i art. 11 k.p.a. Jednocześnie pełnomocnik skarżących w uzasadnieniach zarzutów ani uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniósł się do tych podstaw i nie przedstawił żadnej argumentacji na poparcie prawdziwości tej części zarzutu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 355/24, brak rozwinięcia zarzutu naruszenia przepisów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, czyniąc taki zarzut bezskutecznym. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd i przyjmuje go za własny. Dalsza ocena zarzutów naruszenia prawa procesowego musi zatem odbyć się z pominięciem podstaw prawnych, których trafności autor skargi kasacyjnej nie poparł stosowną argumentacją.Niezależnie od powyższego przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. należy wskazać, że pierwszy z przywołanych przepisów nakazuje sądowi administracyjnemu uchylenie decyzji lub postanowienia w całości albo w części, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zarzut taki należy zatem powiązać ze wskazaniem odpowiedniego przepisu Kodeksu postępowania kasacyjnego dającego podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145aa § 1 k.p.a. bądź art. 145b § 1 k.p.a. Jednocześnie przyjąć należy, że ewentualne naruszenie art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. nie prowadzi do samo z siebie do wznowienia postępowania administracyjnego, o ile nie zostanie wykazane, że naruszenie to spełniało jedną z wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.Stawiając analizowany zarzut, autor skargi kasacyjnej nie wskazał, w jaki sposób ewentualne naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., którego to naruszenia pełnomocnik skarżących nie sprecyzował, miałoby spełniać którąkolwiek z wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 bądź art. 145b § 1 k.p.a przesłanek wznowienia postępowania. Tym samym zarzut ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okazał się nieuzasadniony.Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 k.p.a., ponownie należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. powinien zostać powiązany z określoną przesłanką warunkującą możliwość wznowienia postępowania. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej powiązania takiego w analizowanym zarzucie nie wskazał, ale z uzasadnienia tego zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej w sposób oczywisty dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że intencją pełnomocnika skarżących było powiązanie tego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. art. 24, 25 i 27 [k.p.a.].Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że przywołany w podstawie prawnej zarzutu art. 84 § 1 k.p.a. nie jest prawidłową podstawą analizowanego zarzutu. Zgodnie bowiem z tym przepisem, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Przepis ten nie daje zatem podstaw do domagania się wznowienia postępowania administracyjnego. Podstawy takiej można natomiast upatrywać w art. 84 § 2 k.p.a. przewidujących obowiązek wyłączenia biegłego na zasadach i w trybie określonym w art. 24 k.p.a. Brak zatem wyłączenia biegłego może stanowić podstawę do żądania wznowienia postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na uzasadnienie analizowanego zarzutu i uzasadnienie skargi kasacyjnej przyjąć zatem należało, że powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na art. 84 § 1 zamiast § 2 k.p.a. stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, która nie powinna powodować, że zarzut ten nie zostanie rozpoznany.W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżących podstawy wyłączenia biegłego biorącego udział w postępowaniu wyjaśniającym upatrywał w art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. omyłkowo przywołanym w uzasadnieniu skargi jako nieistniejący art. 28 § 1 pkt 7 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej – a na skutek odesłania z art. 84 § 2 k.p.a. także biegły – podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. W ocenie autora skargi kasacyjnej przesłanka ta ziściła się na skutek niewyłączenia z udziału w toczącym się postępowaniu pracownika organu posiadającego uprawnienia geodety w sytuacji, gdy osoba taka nie spełnia ustawowych wymogów do bycia biegłym.Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że wyłączenie biegłego od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a., jak wynika z zacytowanego powyżej przepisu, dotyczy wyłącznie sytuacji, w której jedną ze stron postępowania jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Okoliczności tej pełnomocnik skarżących nie wykazał. W uzasadnieniu tak zarzutu, jak i skargi kasacyjnej brak jest bowiem jakiejkolwiek argumentacji i dowodów wskazujących, że występująca w sprawie osoba posiadająca uprawnienia geodety pozostawała w stosunku z jedną ze stron w stosunku, z którego wynikałaby nadrzędność służbowa. Wprawdzie na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik skarżących wskazał, że biegły geodeta był pracownikiem organu, ale zauważyć w tym miejscu wypada, że organ prowadzący postępowanie nie jest jego stroną. Stronami postępowania wznowieniowego są strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną, które ma podlegać wznowieniu, a w przypadku gdy podstawą wznowienia postępowania jest okoliczność, że określony podmiot nie brał udziału w postępowaniu bez swojej winy, także ten podmiot po zweryfikowaniu jego statusu (por. komentarz do art. 28 k.p.a., M. Romańska [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, system informacji prawniczej Lex, teza 11 i przywołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Fakt zatem, że pracownik organu pozostaje w stosunku podległości służbowej w ramach organu prowadzącego postępowanie, nie uzasadnia jego wyłączenia z toczącego się postępowania. Przyjęcie takiej tezy za prawidłową prowadzić by musiało do automatycznego wyłączenia z postępowania wszystkich pracowników urzędów jako organów pomocniczych w stosunku do organów administracji publicznych i z definicji podlegających tym organom.Na marginesie powyższych rozważań należy także wskazać, że do naruszenia art. 24 § 1 pkt 7 w zw. z art. 84 § 2 k.p.a. nie doszło przede wszystkim z powodu niepowołania biegłego w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że opinia biegłego jest jednym z dowodów, które mogą zostać przeprowadzone w toku postępowania wyjaśniającego. Dowód ten jest o tyle specyficzny, że może on zostać przeprowadzony wyłącznie przez organ. Z art. 84 § 1 k.p.a. wynika bowiem, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Biegły w sprawie, a w ślad za nim opinia biegłego, funkcjonuje w postępowaniu dowodowym wyłącznie w przypadku, gdy organ administracji powoła takiego biegłego i zwróci się do niego o wydanie opinii. W rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uznania, że w sprawie doszło do powołania biegłego. Żadne bowiem pismo utrwalone w aktach sprawy nie może w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostać uznane za powołanie biegłego czy zwrócenie się do niego o sporządzenie opinii. Zauważyć w tym miejscu należy, że jak wynika z zacytowanego powyżej art. 84 § 1 k.p.a., powołanie biegłego może zaktualizować się w sytuacji, w której organ prowadzący postępowanie nie posiada wiadomości specjalnych niezbędnych do załatwienia sprawy i stanowi formę uzupełnienia deficytu wiedzy niezbędnej do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, któej nie posiadają rozpatrujący sprawę urzędnicy (por. komentarz do art. 84 k.p.a., P. Dańczak [w:] W. Chróścielewski, A. Krawczyk, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, system informacji prawniczej Lex, teza 1). W sytuacji zatem, gdy pracownik organu posiadał uprawnienia geodety, brak było potrzeby powołania biegłego w celu pozyskania opinii sporządzonej przy wykorzystaniu wiedzy specjalnej.W świetle powyższych wywodów uznać należało, że udział w sprawie pracownika organu posiadającego uprawnienia geodety nie dawał podstaw do jego wyłączenia na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 7 k.p.a., a zatem nie mógł być przyczyną wznowienia kontrolowanego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. W sprawie tej nie ziściły się zatem – wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej – przesłanki uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Tym samym rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny.Przechodząc z kolei do rozpoznania zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 i 4 Przepisów wprowadzających, ponownie należy odnotować, że pełnomocnik skarżących w uzasadnieniu tego zarzutu ani uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie rozwinął w pełni argumentacji odnoszącej się do wszystkich przywołanych w tym zarzucie podstaw kasacyjnych. Zauważyć bowiem należy, że argumentacja autora skargi kasacyjnej w odniesieniu do tego zarzutu odnosi się do interesu prawnego skarżących jako właścicieli spornej działki uprawniającego ich do występowania w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających. Jako taka pomija w całości kwestię wniosku o wypłatę odszkodowania za tę działkę i wygaśnięcia roszczenia o to odszkodowanie na skutek niezłożenia w wymaganym terminie stosownego wniosku. Powoduje to – z przyczyn wskazanych powyżej – że zasadność tego zarzutu musi zostać przeanalizowana z pominięciem art. 73 ust. 4 Przepisów wprowadzających.Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że status określonego podmiotu jako strony postępowania, w tym w szczególności strony postępowania wznowieniowego, zależny jest od interesu prawnego, którym legitymuje się podmiot domagający się uznania go za stronę postępowania. Zgodnie bowiem z art. 28 k.p.a. stroną [postępowania] jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych interes prawny musi być realny. Interes musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego, nie może być to interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Interes prawny cechuje się zatem tym, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2025 r., sygn. akt II OSK 1087/23).W rozpoznawanej sprawie przepisem materialnym decydującym o istnieniu interesu prawnego jest art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających. Zgodnie z tym przepisem nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że na podstawie zacytowanego powyżej przepisu stronami postępowania prowadzonego na jego podstawie są zatem dotychczasowy właściciel nieruchomości oraz jej nowy właściciel, tj. Skarb Państwa albo jednostka samorządu terytorialnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1865/10, czy z 17 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 1462/22).W rozpoznawanej sprawie skarżący upatrują swojego prawa do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 14 sierpnia 2019 r., a zarazem prawa udziału w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających w przysługującym im prawie własności spornej działki nr [...] wynikającej z faktu zasiedzenia tej działki. Zauważyć jednakże należy, że skarżący w toku postępowania nie wykazali przysługującego im prawa. Powoływali się wprawdzie na postępowanie prowadzone przed Sądem Rejonowym w N. pod sygn. akt I Ns 54/18, w którego toku mieli podnosić zarzut zasiedzenia spornej działki. Zauważyć jednakże należy, że postępowanie to dotyczyło rozgraniczenia działek ewidencyjnych, a zatem samo postanowienie z 17 października 2019 r. wydane w tej sprawie nie orzekało w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości. Jednocześnie należy odnotować, że w obrocie prawnym pozostaje postanowienie tego samego sądu z 28 grudnia 2011 r., sygn. akt NS 750/11 w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności przez posiadacza samoistnego, z którego wynika, że to działka nr [...], a nie działka nr [...], stanowi własność skarżących. Treść tych postanowień na mocy art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm.) wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy administracji publicznej. Prowadzące postępowanie organy obowiązane były tym samym uwzględnić fakt, że skarżący, powołując się na fakt zasiedzenia spornej działki, nie uzyskali postanowienia o stwierdzeniu uzyskania prawa własności tej działki. W rozpoznawanej sprawie, wobec nieprzedstawienia przez skarżących innych dowodów na przysługiwanie im prawa własności do spornej działki, brak było zatem podstaw do uznania, że byli oni właścicielami działki, której przejęcie stwierdzono decyzją z 14 sierpnia 2019 r.Wobec powyższych ustaleń zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających należało uznać za niezasadne.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.., oddalił skargę kasacyjną.