Wyrok - II SA/Kr 1198/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie nr 721/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2025 roku, znak: WSE.7722.53.2025.NWOJ w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę UZASADNIENIE PowiatOddalono skargę. egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie nr 721/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2025 roku, znak: WSE.7722.53.2025.NWOJ w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę UZASADNIENIE Powiat
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
10000 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jacek Bursa
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem postanowieniem nr 220/25 z dnia 14 maja 2025 r. znak: NB.52.2.2025, nałożył na zobowiązanego M. K. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia go do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr NB.52.2.2025 z dnia 13 marca 2025 r. tj. rozbiórki garażu o konstrukcji stalowej i wymiarach: 6,48 m x 7,29 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Z.. Egzekwowany obowiązek orzeczony został decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej: MWINB) nr 455/2020 z dnia 7 września 2020 r. znak: WOB.7721.443.2019.JKUT. W związku z wniesioną skargą na w/w decyzję MWINB, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1271/20 oddalił skargę. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie, po uprzednim przeprowadzeniu w dniu 15 lutego 2024 r. przez pracowników PINB czynności kontrolnych i ustaleniu, iż obowiązek nie został wykonany, w dniu 26 lutego 2024 r. PINB wystawił upomnienie nr 8/24 znak: NB.5160.5.31.2019.PB skierowane wobec zobowiązanego, wzywając go do dobrowolnego wykonania obowiązku. W dniu 22 stycznia 2025 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę podczas której, ustalono, że w/w obowiązek nie został wykonany. W związku z powyższym, w dniu 13 marca 2025 r. PINB wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy znak: NB.52.2.2025, wszczynając samym postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. Z powodu dalszego uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co zostało stwierdzone podczas kontroli dniu 5 maja 2025 r. PINB w/w postanowieniem nr 220/25 z dnia 14 maja 2025 r. nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia.Zobowiązany w zażaleniu podniósł nieprawidłowe ustalenie wysokości grzywny, brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności i prawidłowego uzasadnienia.Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem nr 721/2025 z dnia 6.08.2025r. Znak: WSE.7722.53.2025.NWOJ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm., dalej: upea), uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej podstawy prawnej ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia, tj. art. 121 § 2 upea, i orzekł w tym zakresie: na podstawie art. 121 § 5 upea, zaś w pozostałym zakresie - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.W uzasadnieniu podkreślono, iż zasady nakładania grzywny w celu przymuszenia reguluje art. 121 upea. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (§ 4) i nie może przekraczać kwoty 10000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (§ 2), z zastrzeżeniem, iż w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (§ 5).Biorąc powyższe pod uwagę, w przedmiotowej sprawie podstawę ustalenia wysokości grzywny w celu przymuszenia stanowi art. 121 § 5 upea, stosowany w przypadku rozbiórki budynku lub jego części. Z sentencji decyzji MWINB nr 455/2020 z dnia 7 września 2020 r. znak: WOB.7721.443.2019.JKUT wynika, że egzekwowany obowiązek polega na rozbiórce garażu o wym. 6,48 m x 7,29 m, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w Z.. W uzasadnieniu zaś w/w decyzji MWINB wskazano m. in. że konstrukcja przedmiotowego budynku - szkieletowa stalowa została osadzona na płycie betonowej, co powoduje, że przedmiotowy obiekt jest trwale związany z gruntem (...) budynek posiada ściany stanowiące przegrody budowlane wydzielające obiekt z przestrzeni, posiada dach oraz fundament. Zatem spełnia wszystkie przesłanki definicji budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1271/20, którym oddalono skargę od w/w decyzji MWINB stwierdził, że przedmiotowy obiekt niewątpliwie jest obiektem budowlanym (budynkiem garażowym) w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 w/w ustawy prawo budowlane. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny wskazano, również, że zgodnie z treścią ostatecznej decyzji MWINB w Krakowie nr 455/2020 objęty nakazem rozbiórki budynek garażu o konstrukcji stalowej o wymiarach 6,48 m x 7,29 m. Łączna powierzchnia zabudowy budynku pełniącego funkcję garażu objętego nakazem rozbiórki wynosi zatem 47,24 m2. Mając na uwadze powyższe, przedmiotem rozbiórki jest budynek w rozumieniu prawa budowlanego o wym. 6,48 m x 7,29 m., którego powierzchnia zabudowy uwzględniając powyższe wymiary wynosi 47,24 m2 (z podaniem dwóch miejsc po przecinku). Zatem grzywna w celu przymuszenia nałożona w celu wykonania obowiązku rozbiórki tego budynku powinna być określona zgodnie z art. 121 § 5 upea jako iloczyn powierzchni zabudowy objętej nakazem przymusowej rozbiórki części budynku i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.Organ odwoławczy zauważa jednak, że w rozstrzygnięciu skarżonego postanowienia PINB jako podstawę prawną ustalenia wysokości grzywny błędnie podał art. 121 § 2 upea. W uzasadnieniu zaś w/w postanowienia zacytowana została treść art. 121 upea oraz wskazano, że "kwalifikacja charakteru obiektu budowlanego zobowiązuje organ do przyjęcia za podstawę obliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia na zasadzie art. 125 ust. 5 upea", jako iloczyn powierzchni zabudowy objętej nakazem przymusowej rozbiórki części budynku i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Powyższe świadczy o tym, że organ egzekucyjny, ustalając wysokość nałożonej na zobowiązanego grzywny, mimo błędnego powołania w nagłówku postanowienia art. 121 § 2 upea, prawidłowo zastosował jednak art. 121 § 5 upea. W ocenie MWINB wskazane wyżej uchybienie nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia skarżonego postanowienia, ponieważ podstawa prawna do nałożenia na zobowiązanego grzywny w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr NB.52.2.2025 z dnia 13 marca 2025 r. realnie istnieje, nie ma o niej jedynie pełnej informacji w skarżonym postanowieniu.Nadto wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki ustalana jest na podstawie aktualnie obowiązującego w dniu wydania rozstrzygnięcia o nałożeniu grzywny Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Odnosząc się do ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wskazano należy, iż PINB, jako organ egzekucyjny posłużył się prawidłowo określoną ceną 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, którą przyjął z obowiązującego w dniu orzekania Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 lutego 2025 r. w sprawie ceny l m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2024 r. (Dz. U. GUS z 2025 r., poz. 9). Cena ta wynosiła 7162 zł. Na podstawie tak pozyskanych danych PINB dokonał wyliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia w następujący sposób: 47,24 m2 x 1/5 x 7162 zł/m2 = 67 666,57 zł (przy zaokrągleniu wyniku do dwóch miejsc po przecinku). Zaś w aktualnym stanie prawnym tj. w dniu orzekania przez organ odwoławczy cena 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszona przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, wynosi 7251 zł, co wynika z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 maja 2025 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za 1 kwartał 2025 r. (Dz. U. GUS z 2025 r. poz. 22). Przy uwzględnieniu określonej powierzchni zabudowy budynku, podlegającego rozbiórce, i ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wskazanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w aktualnym komunikacie, obliczenie wysokości grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 121 § 5 upea przedstawia się w następujący sposób: 47,24 m2 x 1/5 x 7 251 zł/m2 = 68 507,45 zł (przy zaokrągleniu wyniku do dwóch miejsc po przecinku). Z porównania kwoty grzywny nałożonej zaskarżonym postanowieniem - 67 666,57 zł oraz wyliczonej wartości - 68 507,45 zł wyraźnie wynika, że wyliczona grzywna jest wyższa. Organ odwoławczy, będąc związany zakazem orzekania na niekorzyść strony (art. 139 kpa), nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w skarżonym postanowieniu w taki sposób, że byłoby ono niekorzystne dla wnoszącego zażalenie. Dlatego też mimo zmiany ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego nie można zmienić skarżonego postanowienia w części dotyczącej wysokości grzywny, gdyż orzeczona przez MWINB grzywna byłaby wyższa, a zatem byłoby to orzeczenie niekorzystne dla żalącego się.Skarżone postanowienie PINB zawiera wymagane zgodnie z art. 122 § 2 pkt 1 i 2 upea wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania egzekwowanego obowiązku, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego.Odnosząc się do innych zarzutów podkreślono, iż egzekwowany obowiązek wynika z ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym decyzji, którą skarżący winien wykonać. W przypadku niewykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku, organ egzekucyjny uprawniony jest do stosowania środków egzekucyjnych. Środkami egzekucyjnymi stosowanymi w egzekucji niepieniężnych obowiązków orzekanych w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane jest m. in. grzywna w celu przymuszenia.Ponadto swoboda ustalania wysokości grzywny możliwa jest jedynie w przypadku stosowania grzywny uznaniowej na podstawie art. 121 § 2 upea, natomiast wysokość grzywny przeliczeniowej, czyli nakładanej w trybie art. 121 § 5 upea, tak jak w mniejszej sprawie, nie należy do kategorii uznania administracyjnego. Przy obliczaniu grzywny w celu przymuszenia określonej w art. 121 § 5 upea organ egzekucyjny uwzględnia jedynie dwa czynniki: cenę m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszoną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i powierzchnię zabudowy podlegającego rozbiórce budynku lub jego części. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku lub jego części, nie ma więc żadnej swobody, związany jest jednoznaczną normą wyrażoną w art. 121 § 5 upea, określającą sposób wyliczenia grzywny.Wskazany w postanowieniu 14-dniowy termin (liczony od dnia doręczenia skarżonego postanowienia) jest częścią obligatoryjnych elementów postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, jakimi są wskazane w art. 122 § 2 upea "wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych" (art. 122 § 2 pkt 1 upea) oraz "wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze" (art. 122 § 2 pkt 2 upea). Wskazany w pierwszym z w/w wezwań termin nie jest terminem wykonania obowiązku pieniężnego uiszczenia grzywny, lecz jest terminem, po upływie którego może zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu ściągnięcia nałożonej na zobowiązanego grzywny. To od zobowiązanego zależy, czy wykona ciążący na nim obowiązek, wskazany w tytule wykonawczym, i wniesie o umorzenie grzywny, uwalniając się tym samym od obowiązku uiszczenia grzywny, czy też wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku nie wykona, narażając się na egzekucję nałożonej na niego grzywny. Dlatego też argument zobowiązanego, iż termin do uiszczenia grzywny jest za krótki nie znajduje w ocenie MWINB uzasadnienia, skoro celem nałożenia grzywny nie jest samo w sobie jej uiszczenie, lecz przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym.Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł zobowiązany podnosząc naruszenie art 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 upea poprzez jego bezzasadne zastosowanie tj. pomimo że nie zachodziły ku temu podstawy, art 121 § 5 upea przez nieprawidłowe ustalenie wysokości grzywny oraz brak umotywowania tej wysokości, art. 18 upea w zw. z art. 7 i art. 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. z pominięciem koniecznego i niezbędnego postępowania wyjaśniającego, art.18 upea w zw. z art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady zaufania, art. 18 upea w zw. z art. 107 § 3 i w związku z art. 126 kpa - poprzez brak prawidłowego uzasadnienia motywów przyjętego rozstrzygnięcia; art. 143 kpa poprzez nieprzekazanie do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania.Wg skarżącego jeżeli jednak wysokość grzywny jest ściśle związana z powierzchnią obiektu objętego nakazem rozbiórki, to również zastosowany przelicznik ceny powinien nawiązywać do przedmiotu rozbiórki, a zatem momentu, w którym rozbiórka została usankcjonowana ostatecznie przez Organy nadzoru budowlanego. W konsekwencji wartość przelicznika należy ustalić nie na czas wydawania postanowienia w przedmiocie grzywny, ale na czas ostatecznego stwierdzenia rozbiórki, a zatem w przedmiotowym przypadku na dzień 7 września 2020 r. Tymczasem wówczas wskaźnik ten według informacji ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego nie przekraczał w dniu 7 września 2020 r. kwoty 5000 zł, a zatem znacznie odbiegał od obecnie zastosowanego przez Organy nadzoru budowlanego. Zdaniem Skarżącego wysokość grzywny ustalono zatem w sposób wadliwy, co ma istotny wpływ na wysokość nałożonego przez Organy obowiązku. W orzecznictwie oraz doktrynie powszechnie przyjmuje się, że stosownie do treści art. 7 kpa obowiązkiem organu administracji publicznej - w tym oczywiście organu nadzorubudowlanego - jest stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Prawidłowe zastosowanie stosowanych odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym zasad ogólnych kpa jest koniecznym warunkiem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uzasadnionego w sposób umożliwiający stronie (zobowiązanemu) zapoznanie się z przesłankami, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, a także pozwalający na weryfikację podjętego rozstrzygnięcia w administracyjnym toku instancji oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy również uwzględnić zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz stosować wykładnię względną dla strony postępowania (art. 8 kpa). W rozpatrywanym przypadku przede wszystkim nie uwzględniono słusznego interesu obywatela, a ponadto zastosowano interpretację niekorzystna dla zobowiązanego, pomimo że ustawodawca nie zdeterminował Organów obowiązkiem zastosowania przelicznika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego z dnia wydawania postanowienia w przedmiocie grzywny. Jeżeli bowiem grzywna ściśle nawiązuje do nakazu rozbiórki, to również wartość przelicznika powinna również zostać zastosowana według daty nakazania tej rozbiórki (ostatecznego).W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w świetle art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowozastosował podstawę prawną nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, określonego w wydanym tytule wykonawczym na podstawie ostatecznej decyzji, w tym także czy doszło do prawidłowego wyliczenia wysokości grzywny tj. czy przelicznik odnoszący się do ceny 1m2 określony w przepisach wykonawczych powinien odnosić się do daty decyzji rozbiórkowej budynku podlegającego rozbiórce czy daty wydania postanowienia o nałożeniu grzywny. Powyższe w ocenie skarżącego wpłynęło także na naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania tj. naruszenia przepisów proceduralnych nakazujących prawidłowo ustalić wszystkie niezbędne okoliczności faktyczne jak i należycie uzasadnić rozstrzygnięcie, w celu wypełnienie zasadny przekonywania strony postępowania.W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż skarżony organ odwoławczy szczegółowo i prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu sposób obliczenia nałożonej na skarżącego grzywny w celu przymuszenia, wskazując na art. 121 § 5 upea - zgodnie z którym wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Przepis ten stanowi podstawę do obliczenia grzywny w niniejszej sprawie, gdzie egzekwowany jest obowiązek rozbiórki garażu - jako że przedmiotem rozbiórki jest budynek w rozumieniu prawa budowlanego. Nadto z jednej strony nie budzi wątpliwości, iż swoboda ustalania wysokości grzywny możliwa jest jedynie w przypadku stosowania grzywny uznaniowej na podstawie art. 121 § 2 upea, natomiast wysokość grzywny przeliczeniowej, czyli nakładanej w trybie art. 121 § 5 upea, tak jak w niniejszej sprawie, nie należy do kategorii uznania administracyjnego. Przy obliczaniu grzywny w celu przymuszenia określonej w art. 121 § 5 upea organ egzekucyjny uwzględnia jedynie dwa czynniki: cenę m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszoną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i powierzchnię zabudowy podlegającego rozbiórce budynku lub jego części. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku lub jego części, nie ma więc żadnej swobody, związany jest jednoznaczną normą wyrażoną w art. 121 § 5 upea, określającą sposób wyliczeniagrzywny. W ocenie Sądu organy prawidłowo obliczyły więc wysokość grzywny w niniejszej sprawie, przy czym MWINB zasadnie zwrócił również uwagę, że w aktualnym stanie prawnym, obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji, wysokość ta winna być wyższa, lecz organ odwoławczy nie może w tym zakresie zmienić skarżonego postanowienia, gdyż byłoby to rozstrzygnięcie niekorzystne dla skarżącego (zasada zakazu reformationis in peius). Ponadto wbrew argumentacji zawartej w skardze odnoszącej się do daty przyjmowania przelicznika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, mimo że nie wynika to wprost z treści art. 121 § 5 upea, w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie przyjmuje się, iż dla obliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku lub jego części, przyjmuje się cenę jednego metra kwadratowego powierzchni użytkowej budynku obowiązującą w dacie (kwartale) orzekania przez organ egzekucyjny o grzywnie (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 stycznia 2005 r. sygn. akt IV SA 1214/03, wyrok NSA z dnia 13 września 1999r. sygn. akt IV SA 1663/98 oraz P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 121). Oprócz ogólnej zasady związania treścią przepisu obowiązującego w chwili orzekania przez organ administracyjny, a zatem i stosowania przepisów wykonawczych obowiązujących w chwili orzekania o grzywnie w celu przymuszenia, należy mieć na względzie, że taka grzywna to środek egzekucyjny służący przymuszeniu zobowiązanego do wykonania nałożonego na niego obowiązku, a więc celem prowadzonej egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do realizacji tego obowiązku, w obecnie istniejącej rzeczywistości – celem jest wykonanie obowiązku i odniesienie tej sytuacji do aktualnie istniejącego stanu rzeczy, w tym także cen i sytuacji gospodarczej, co w sposób oczywisty wpływa na realność zastosowanego środka w celu przymuszenia np. grzywny. Grzywna jest środkiem mającym na celu zmobilizować zobowiązanego do wykonania obowiązku, a zobowiązany może uwolnić się od zapłaty grzywny, wykonując ten obowiązek. Musi się więc odnosić do jak najbardziej aktualnej sytuacji, w tym cenowej, gospodarczej itd. Podnoszona zatem w uzasadnieniu skargi argumentacja w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Grzywna w celu przymuszenia nie pełni funkcji kary, ale ma charakter przymuszający, zobowiązany może się uwolnić od zapłaty grzywny poprzez wykonanie egzekwowanego obowiązku. Nie może to więc oznaczać, że przy obliczaniu jej wysokości można poszukiwać interpretacji contra legem na korzyść zobowiązanego, bo funkcja przymuszająca utraciłaby sens.W związku z tym brak jest również podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów co do braku wyjaśnienia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz braku prawidłowego uzasadnienia motywów przyjętego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy stanowił uzasadnioną podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych stanowiących podstawę do wydanego przez organ rozstrzygnięcia, które jest zgodne z przepisami upea oraz kpa. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia odnosi się w sposób jednoznaczny do okoliczności sprawy i zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa; w szczególności organ wyczerpująco uzasadnił wszelkie okoliczności związane z kwestią sposobu obliczania wysokości grzywny w celu przymuszenia oraz zasadności jej nałożenia, jak również odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, szeroko uzasadniając swoje stanowisko. Okoliczność, że organ nie przychylił się do twierdzeń skarżącego nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa. Pozostająca w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna nakazująca rozbiórkę wiąże organ egzekucyjny i obliguje do podejmowania wszelkich przewidzianych przepisami upea działań celem doprowadzenia do wykonania nałożonego obowiązku. Dodatkowo decyzja ta była przedmiotem skargi złożonej do WSA w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 roku sygn. akt II SA/Kr 1271/20 oddalił skargę. Okoliczność, że zastosowanie wobec skarżącego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, stoi w sprzeczności z interesami skarżącego, nie może zaś stanowić podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia podnoszonych w skardze przepisów prawa, jak również że naruszono zasadę zaufania. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy, w związku z niewykonaniem przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku, istniała podstawa faktyczna i prawna do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celuprzymuszenia. Z uwagi jednak na fakt, że w rozstrzygnięciu zaskarżonego postanowienia PINB jako podstawę prawną ustalenia wysokości grzywny błędnie wskazał art. 121 § 2 upea (zamiast art. 121 § 5 upea), organ odwoławczy uchylił postanowienie PINB w części dotyczącej podstawy prawnej ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia i w tym zakresie orzekł, w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji jako prawidłowe. Szczególnie istotne było, że organ I instancji pomimo błędnego powołania w nagłówku postanowienia art. 121 § 2 upea, do obliczenia wysokości grzywny prawidłowo zastosował jednak art. 121 §5 upea. Wbrew twierdzeniom skarżącego, błędne powołanie w sentencji rozstrzygnięcia administracyjnego podstawy prawnej nie oznacza konieczności uchylenia takiego rozstrzygnięcia do ponownego rozpoznania i nie oznacza, że zostało ono wydane bez podstawy prawnej. Brak przytoczenia podstawy prawnej w postanowieniu organu bądź nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa, które powinny być wskazane, nie powoduje samo przez się takiej wady, która winna skutkować uchyleniem postanowienia. Organ II instancji jest organem powołanym do merytorycznego rozpoznania sprawy i wskazane wyżej uchybienie organu pierwszej instancji może naprawić, przywołując właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt: II OSK 150/10).Zatem grzywnę orzeczono w kontrolowanej sprawie w prawidłowej wysokości i z wyczerpującym uzasadnieniem, co znalazło odzwierciedlenie w w/w uzasadnieniu organu II instancji i części sprawozdawczej, uwzględniając przy tym, że celem nałożenia grzywny jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku i w razie osiągnięcia tego celu odpada potrzeba ściągnięcia nałożonej grzywny, która podlega umorzeniu.W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a..