Wyrok - I FSK 235/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA del. Adam Nita (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 września 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 9/22 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 października 2021 r. nr 0401-IOV2.4103.67.Oddalono skargę kasacyjną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA del. Adam Nita (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 września 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 9/22 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 października 2021 r. nr 0401-IOV2.4103.67.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Adam Nita
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
W zaskarżonym wyroku z 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 9/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (zwany dalej Sądem I instancji lub WSA) orzekał w następstwie skargi M.S. (określanego dalej jako Strona, Podatnik lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (zwanego dalej DIAS lub Organem odwoławczym) z 21 października 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 r. Czyniąc to, Sąd I instancji oddalił skargę.Problemem jaki zaistniał w relacjach pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego było zakwestionowanie odliczenia przez Podatnika naliczonego podatku od towarów i usług. Doszło do tego, ponieważ w przekonaniu organów podatkowych pomniejszenia kwot podatku należnego dokonano na podstawie tzw. "pustych faktur", dokumentujących usługi budowlane i instalacyjne, których nie wykonali dwaj kontrahenci strony, tj. H. M.M. i L. Sp. z o.o., wystawiający te szczególnego rodzaju rachunki. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć administracji podatkowej w tym zakresie był art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 - dalej określanej jako u.p.t.u.).Stan faktyczny sprawy został precyzyjnie przedstawiony w wyroku Sądu I instancji, opublikowanym w CBOSA. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje go wyłącznie w zakresie niezbędnym do zrozumienia realiów, w których zapadło jego orzeczenie. Działając w tych granicach, należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności ustalone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Grudziądzu (zwanego dalej Organem I instancji lub NUS), przy późniejszej akceptacji DIAS:1) Co do H. M.M.:a) wspomniany podmiot nie posiadał zaplecza sprzętowego i pracowniczego do wykonywania usług w tak szerokim zakresie (ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że były to prace związane z instalacjami wentylacji i klimatyzacji, budowy sieci gazowej, budowy sieci światłowodowej, budowy gazociągu, budowy rurociągu kablowego i światłowodów, budowy przyłączy teletechnicznych, organizacja koncertów, technika sceniczna czy usługi budowlane;b) wg oświadczenia M.M., złożonego w trakcie czynności sprawdzających, miał prowadzić działalność przez podwykonawcę - B. Sp. z o.o.,c) z zeznań członka zarządu Spółki B. - B.S. wynika, że faktyczny rodzaj działalności Spółki w latach 2015-2016, to usługi księgowe;d) Spółki B. nie posiadała żadnego własnego majątku poza drobnym sprzętem biurowym (komputery, drukarki). Oprócz wskazanego wcześniej B.S. i P.S. w latach 2015-2016 we wspomnianym podmiocie zatrudniona była J.S. (małżonka P.S.), M.S. (syn P.S.) oraz;e) B.S. zeznał że jakieś usługi były wykonywane dla firmy H., jednak zakres współpracy, jej rozmiary oraz szczegóły jej dotyczące nie były mu znane, gdyż tymi transakcjami zajmował się wyłącznie P.S. (wspomnianego podmiotu nie udało się jednak przesłuchać, ponieważ nie odebrał wezwania);f) B.S. zeznał, że nie posiada uprawnień do montażu i uruchamiania instalacji wentylacji i klimatyzacji, a co do pozostałych osób zatrudnionych w Spółce wątpi, aby podmioty te legitymowały się takimi uprawnieniami. Wskazany świadek nie potrafił nic powiedzieć na temat usług świadczonych przez B. Sp. z o.o. na rzecz H. M.M.;2) co do L. Sp. z o.o.:a) wskazana spółka zatrudniała wprawdzie pracowników, jednakże w charakterze kierowców i kierowców-kurierów świadczących usługi kurierskie i transportowe na rzecz firmy D. Nie zatrudniała ona natomiast pracowników budowlanych, a od lipca 2016 r. nie zatrudniała żadnych pracowników;b) siedziba wskazanego podmiotu znajduje się w biurze wirtualnym, głównym przedmiotem jego działalności w istotnym dla sprawy okresie było świadczenie usług transportowych, budowlanych oraz pośrednictwo w wyszukiwaniu podwykonawców do realizacji usług budowlanych i transportowych;c) członek zarządu L. Sp. z o.o. - J.G. odmówił składania zeznań, natomiast jego następca w zarządzie - A.B. wyjawił m.in., że spółka w której zarządzie zasiadał zajmowała się usługami transportowymi i handlem m.in. urządzeniami klimatycznymi do ciężarówek, usługi transportowe świadczono m.in. dla D.;d) wg organów podatkowych, wskazany podmiot nie miał możliwości techniczno-osobowych, aby wykonać sporne usługi instalacyjne dla Skarżącego;e) ponieważ w dokumentacji L. Sp. z o.o. znajdowały się faktury VAT wystawione przez R. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., na których jako przedmiot zakupu widnieją m.in. usługi budowlane, poczyniono ustalenia dotyczące tych podmiotów. Jak skonstatowano, wymienieni kontrahenci kontrahenta strony, poza zgłoszoną siedzibą nie posiadali żadnych innych miejsc prowadzenia działalności, nie mieli majątku ruchomego, innego majątku trwałego i zaplecza technicznego, nie zatrudniali też pracowników.Dodatkowo, jeżeli chodzi o obydwu partnerów gospodarczych Strony, zatrudnieni przez nią pracownicy, przesłuchiwani w charakterze świadków zeznali, że nie znają firm H., B. Sp. z o.o. i L. Sp. z o.o. oraz nie znają M.M., P.S. i J.G.. Także inwestorzy i główny wykonawca nie potwierdzili wykonywania usług przez H., B. Sp. z o.o. i L. Sp. z o.o.Sąd I instancji oddalił skargę. Stało się tak, ponieważ jego zdaniem materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wskazuje na przyjęcie przez Skarżącego do rozliczenia podatku w 2015 r. tzw. "pustych" faktur w ścisłym tego słowa znaczeniu. Są to dokumenty, którym w rzeczywistości nie towarzyszyła transakcja w nich wskazana. Zdaniem WSA sporne faktury wystawione przez H. M.M.i L. Sp. z o.o. na rzecz Skarżącego, jak również faktury przyjęte przez H. M.M. od B. Sp. z o.o. jak i przez L. Sp. z o.o. od T. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o. i E. Sp. z o.o. nie dokumentowały usług wykonanych w rzeczywistości przez te podmioty. W takiej sytuacji badanie dobrej wiary nie jest zaś wymagane. Ponadto w przekonaniu Sądu I instancji, odliczenie podatku naliczonego ze wspomnianych faktur prawidłowo zostało ocenione jako dokonane dla uzyskania bezpodstawnej korzyści podatkowej.W skardze kasacyjnej wniesiono o:1) uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji;2) zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych;3) przeprowadzenie rozprawy.Jednocześnie Strona zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego:1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 oraz w zw. z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – zwanej dalej P.p.s.a.). Zdaniem Strony nastąpiło to poprzez nieuwzględnienie przez WSA całości zgromadzonego materiału oraz błędną interpretację materiału uwzględnionego w rozstrzygnięciu. W tym kontekście podkreślono brak wskazania, że nastąpiło przedawnienie zaległości podatkowych za poszczególne miesiące 2016 roku z dniem 31 grudnia 2021 roku. To zaś winno skutkować rozstrzygnięciem kasacyjnym i umorzeniem postępowania w sprawie,2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 oraz w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. - poprzez wydanie wyroku, który nie oparł się na aktach sprawy i zgromadzonym tam materiale dowodowym (jak podkreślono, materiał dowodowy jest niekompletny w zakresie dowodów stwierdzających zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia);3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 oraz w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Strony nastąpiło to poprzez nieuwzględnienie przez WSA w całości zgromadzonego materiału oraz błędną interpretację materiału uwzględnionego w rozstrzygnięciu. Przyjęto bowiem odpowiedzialność podatkową podatnika (nałożenie obowiązku podatkowego) wbrew dowodom stanowiącym podstawę do rozstrzygania w postaci postanowień, a które uzasadniały zastosowanie art. 2a Ordynacji podatkowej i konieczność orzekania na korzyść podatnika (także w zakresie okoliczności faktycznych);4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, zwanej dalej O.p.) - przez jego niezastosowanie. Wyraziło się to uznaniem, iż w dniu orzekania istniały zobowiązania podatkowe za okres styczeń - listopad 2016 roku. Tymczasem wskazane skonkretyzowane powinności podatkowe uległy przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2021 roku;5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. w zw. z art. 167 i 168 lit. a) i art. 178 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - poprzez niewłaściwe niezastosowanie. Według Strony doszło do tego z uwagi na bezpodstawne zakwestionowanie jej prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z kwestionowanych faktur VAT zakupowych;6) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. W ocenie Podatnika stało się tak poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanej regulacji prawnej. Doszło do tego z uwagi na bezpodstawne i wadliwe uznanie, jakoby fikcyjne były kwestionowane w sprawie czynności opodatkowane, jak to ujęto, dokonane przez Skarżącego - uprawniające do odliczenia podatku naliczonego. Tymczasem z materiału dowodowego jednoznacznie wynika fakt rzeczywistego ich dokonania, a w sprawie brak dowodów lub jednoznacznych dowodów na brak dobrej wiary w działaniu Podatnika.W reakcji na przedstawione zarzuty i argumentację, Organ odwoławczy wystąpił o:1) oddalenie skargi kasacyjnej,2) zasądzenie od Skarżącego na rzecz DIAS kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Ponadto Organ odwoławczy zrzekł się rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Odnosząc się do treści wspomnianego pisma procesowego należy zauważyć, że Podatnik sformułował w nim trojakiego rodzaju zarzuty. Dotyczą one ustaleń dowodowych poczynionych w trakcie postępowania dowodowego i połączonej z nimi w skardze materii stosowania zasady in dubio pro tributario, kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, a także zagadnień szczególnego materialnego prawa podatkowego, tj. zasadności wymiaru podatku na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług.Wbrew twierdzeniom Strony w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, skutkującego wygaśnięciem tej skonkretyzowanej powinności podatkowej. Należy bowiem zauważyć, że z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Konsekwencją tego jest zaś wygaśnięcie tej skonkretyzowanej powinności podatkowej (por. art. 59 § 1 pkt 9 O.p.). W ten sposób ustawodawca dostosowuje obciążenie podatkowe podatnika do jego zdolności płatniczej, która może ewoluować w czasie. Wspomniana cecha współcześnie stanowi zaś wyznacznik sprawiedliwego opodatkowania. Jednocześnie, poprzez taki, a nie inny skutek upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazany w powoływanym już art. 59 § 1 pkt 9 O.p. prawodawca motywuje organy podatkowe do sprawnego wymiaru podatku oraz dochodzenia jego zapłaty.Odnosząc przedstawione uwagi do stanu faktycznego sprawy godzi się zauważyć, że jej przedmiotem jest prawidłowość rozliczeń podatkowych Strony w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 r. Przez wzgląd na dyrektywę art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p., te skonkretyzowane powinności podatkowe w sposób nieefektywny wygasały zaś z końcem 2021 r. (jeśli chodzi o okresy od stycznia do listopada 2016 r.) oraz z dniem 31 grudnia 2022 r. (co do grudnia 2016 r.). Rzecz natomiast w tym, że deklaratoryjna, ostateczna decyzja podatkowa DIAS z 21 października 2021 r. została doręczona Stronie 9 listopada 2021 r. Tym samym wymiar podatku nastąpił przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a zatem nie sposób mówić – tak, jak to czyni Skarżący - o orzekaniu przez Organ odwoławczy po wygaśnięciu skonkretyzowanych powinności podatkowych Strony za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r.Wbrew temu, co artykułuje Podatnik, w trakcie postępowania podatkowego nie dopuszczono się uchybień podnoszonych w jego piśmie procesowym, skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy zauważyć, że stroną postępowania podatkowego, zakończonego wydaniem ostatecznej, deklaratoryjnej decyzji podatkowej był Skarżący. Okoliczność braku podstaw do odliczenia przez niego kwot naliczonego podatku od towarów i usług, uwidocznionych w fakturach wystawionych przez jego kontrahentów organy podatkowe ustaliły zaś na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie ma przy tym znaczenia fakt artykułowany przez Stronę, tzn. to że dokumentacja podatkowa jednego z wystawców faktur, tj. H. M.M. i jego rozliczenia podatkowe nie zostały zakwestionowane przez organ podatkowy. W postępowaniu podatkowym poprzedzającym przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne stroną był bowiem Podatnik, a nie jego kontrahent (M.M.). Przedmiotem działań administracji podatkowej była natomiast prawidłowość samoobliczenia podatku, dokonanego przez Skarżącego, a nie przez jakąkolwiek inną osobę.W tym kontekście należy wyartykułować, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił na konstatację, że obydwaj partnerzy handlowi Strony ponad wszelką wątpliwość nie dokonali na jej rzecz świadczeń uwidocznionych w wystawionych przez siebie fakturach (por. wywody zawarte we wcześniejszej części tego uzasadnienia). To zaś pozwoliło obalić domniemanie prawidłowości rozliczeń podatkowych Podatnika, wynikające z art. 21 § 2 O p., a skonkretyzowane w art. 99 ust. 12 u.p.t.u. Nie było przy tym potrzeby odwoływania się przez organy podatkowe do zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, ukształtowanej w art. 2a O.p. Stało się tak nie tylko dlatego, że w trakcie postępowania dowodowego prawidłowo i w sposób niebudzący wątpliwości ustalono zaistniały stan faktyczny. Przede wszystkim należy zauważyć, że wspomniane pryncypium ukształtowane w art. 2a O.p. w ogóle nie dotyczy wątpliwości co do stanu faktycznego. Przedmiotem tej regulacji normatywnej są natomiast niejasności dotyczące przepisów prawa podatkowego. Tych zaś w przedmiotowej sprawie nie było.Odnosząc się do dalszych kwestii podnoszonych przez Stronę godzi się zauważyć, że w uzasadnieniu swojej skargi kasacyjnej wiele miejsca poświęca ona wykorzystywaniu dowodów iż innych postępowań. Należy jednak zauważyć, że w świetle art. 180 § 1 O.p. takie działanie organu podatkowego jest legalne. Dowodem w postępowaniu podatkowym może być bowiem wszystko, co ma szansę przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Rzecz jasna, sięgając do środka dowodowego pochodzącego z innego postępowania, organ podatkowy jest obowiązany umożliwić stronie zapoznanie się oraz wypowiedzenie się w tym zakresie. Konieczne jest bowiem honorowanie prawa tego podmiotu do czynnego udziału w postępowaniu (por. art. 123 § 1 O.p.). W realiach przedmiotowej sprawy Skarżący nie zarzuca natomiast ani NUS, ani Organowi odwoławczemu naruszenia wskazanego pryncypium. Co więcej, w swoich twierdzeniach nie odwołuje się on do naruszenia zasady legalizmu oraz prawdy obiektywnej (materialnej) – por. art. 120 i art. 122 O.p. W skardze kasacyjnej brak jest także zarzutu obrazy art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.Przechodząc do zagadnień z zakresu części szczególnej materialnego prawa podatkowego godzi się zauważyć, że przyczyną zakwestionowania odliczenia przez Stronę naliczonego podatku od towarów i usług było to, że usługi udokumentowane fakturami wystawionymi przez obydwu kontrahentów Podatnika nie mogły zostać wykonane przez te podmioty. Tymczasem w świetle art. 86 ust. 1 u.p.t.u. odliczenie naliczonego podatku od towarów i usług od kwoty podatku należnego ma miejsce w takim zakresie, w jakim towary i usługi, w cenie których jest zawarty podatek naliczony są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Oznacza to, że wykluczona jest redukcja należnego podatku od towarów i usług, ciążącego na podatniku tej daniny o podatek naliczony w sytuacji, gdy jego ciężar ekonomiczny nie został poniesiony w związku z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., wykonywaną przez podmiot obowiązany z tytułu podatku, natomiast nastąpiło to przez wzgląd na realizację potrzeb osobistych tej osoby. Ponadto wskazać trzeba na dwa podstawowe wymogi sformułowane w art. 86 ust. 2, 10 i 11 u.p.t.u. (w brzmieniu na czas urzeczywistnienia przez Stronę podatkowego stanu faktycznego), a w aspekcie temporalnym doprecyzowane w art. 86 ust. 13 u.p.t.u. Sprawiają one, że w przypadku "obrotu wewnątrzkrajowego" (dostaw towarów lub świadczenia usług) istnieją dwie zasadnicze przesłanki odliczenia podatku naliczonego: podatnik musi posiadać szczególnego rodzaju rachunek, czyli fakturę (fakturę VAT) oraz powinien objąć ekonomiczne władztwo nad rzeczą albo świadczona mu usługa winna być rzeczywiście wykonana. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków wyklucza redukcję należnego podatku od towarów i usług o kwoty podatku naliczonego. Dlatego właśnie samo legitymowanie się fakturą, bez objęcia ekonomicznego władztwa nad rzeczą lub bez rzeczywistego wykonania udokumentowanej w niej usługi, nie uzasadnia odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług.Skoro więc obydwaj kontrahenci Strony nie wykonali na jej rzecz świadczeń uwidocznionych w wystawionych przez nich fakturach, nie było podstaw do odliczenia przez ten podmiot kwot naliczonego podatku od towarów i usług wskazanych w tych szczególnego rodzaju rachunku. W takiej sytuacji brak jest też podstaw do badania tzw. dobrej wiary (należytej staranności) odbiorcy faktury. Należy bowiem przyjąć, że podmiot zlecający określone działanie, które nie zostało zrealizowane, za to otrzymujący dokument (fakturę) potwierdzający wykonanie świadczenia ma świadomość tego, że nie dokonano dostawy towaru lub nie wykonano usługi. Tym samym wie on o tym, że treść faktury nie odpowiada rzeczywistości, a zatem nie daje podstaw do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług.Należy zauważyć, że Skarżący stanowczo twierdzi, że usługi budowlane i instalacyjne udokumentowane spornymi fakturami zostały wykonane przez wystawców tych dokumentów. Organy podatkowe wykazały zaś, że nie miało to miejsca. W tej sytuacji zasadnie zakwestionowano odliczenie naliczonego podatku od towarów i usług. Tym samym nie znajdują potwierdzenia zarzuty obrazy art. 86 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. w zw. z art. 167 i 168 lit. a) i art. 178 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE. W konsekwencji nie doszło także do naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.W tej sytuacji nie znalazł potwierdzenia żaden z zarzutów Strony, podniesionych w jej piśmie procesowym skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. To zaś spowodowało oddalenie skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej P.p.s.a.). Podstawą orzekania o kosztach postępowania kasacyjnego był natomiast art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).Adam Nita Mariusz Golecki Ryszard Pęk. w zw. z§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).Adam Nita Mariusz Golecki Ryszard Pęk