Wyrok - II SA/Kr 1371/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Odpady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w R.-Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 9 września 2025 r. znak: SKO-OŚ-4170-111/25 w przedmiocie wymierzenie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE ZasOddalono skargę. Odpady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w R.-Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 9 września 2025 r. znak: SKO-OŚ-4170-111/25 w przedmiocie wymierzenie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Zas
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jacek Bursa
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 9 września 2025 r. nr SKO-OŚ-4170-111/25, po rozpatrzeniu odwołania Z. sp. z o.o. w R. Z., utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Rabki-Zdroju z dnia 23 lipca 2025 r. znak: IRG.7032.1.2025.MT, nakładającą karę pieniężną w kwocie 78.287 zł za nieosiągnięcie w 2023 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości.Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach:Decyzją z dnia 23 lipca 2025 r. Burmistrz Rabki-Zdroju nałożył na spółkę karę pieniężną za nieosiągnięcie w 2023 r. poziomu recyklingu.Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka, zarzucając naruszenie szeregu przepisów procesowych i materialnych, a w szczególności nałożenie kary w sytuacji, gdy brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu wynika z przyczyn niezależnych od strony, która została obarczona odpowiedzialnością za działania i zaniechania osób trzecich. Spółka zarzuciła ponadto brak zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary.Odwołanie okazało się nieskuteczne, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że jak wynika z zapisów Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz Gospodarce Odpadami spółka złożyła sprawozdanie za 2023 r., w którym podała łączną masę odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – 871,3160 Mg oraz łączną masę odpadów przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 44,1523 Mg. Osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu to zatem 5,07%. Dane te są bezsporne, pochodzą od strony, a pełnomocnik przedsiębiorstwa ich nie kwestionuje. Tymczasem w świetle art. 9g pkt 1 w związku z art. 3b ust. 1 pkt 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 399) podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości był w 2023 r. obowiązany do przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu na poziomie 35 % wagowo w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Spółka bezsprzecznie zatem nie osiągnęła wymaganego wskaźnika.Kolegium oddaliło zarzuty odwołania. W tym zakresie wskazano, że spółka jest podmiotem profesjonalnym, prowadzącym działalność regulowaną, zawarła umowy w sposób świadomy i dobrowolny. Przyjęcie argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika przedsiębiorstwa prowadziłoby w konsekwencji do wyłączenia stosowania art. 9x ust. 2 cyt. ustawy albowiem podmioty odbierające odpady zawsze mogłyby powoływać się na brak możliwości uzyskania wymaganego poziomu recyklingu.W opinii Kolegium nie ma w sprawie możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. poprzez odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej i poprzestanie na pouczeniu. Przygotowanie odpadów do ponownego użycia i recyklingu miało miejsce w zaledwie ok. 1/7 poziomu przewidzianego ustawą, co oznacza, że nie sposób mówić o znikomej wadze naruszenia prawa (obowiązku), o zaprzestaniu naruszania prawa, a przywrócenie stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe. Organ raz jeszcze podkreślił profesjonalny charakter spółki i ocenił, że spółka nie podjęła skutecznych czynności, zmierzających do wyegzekwowania segregacji śmieci od swoich odbiorców, ani nie zawiadomiła właściwych organów o niedopełnieniu przez mieszkańców obowiązków segregacji, który to obowiązek wynika z art. 6ka ust. 1 cyt. ustawy. Spółka powoływała się wprawdzie na prowadzoną przez siebie kampanię informacyjną, okazała się ona jednak nieskuteczna.Kolegium oceniło, że dowody, o których przeprowadzenie wnioskowała spółka były zbędne i niecelowe, bowiem wszystkie istotne okoliczności zostały ustalone.Dostrzeżono uchybienie polegające na powołaniu przepisów Ordynacji podatkowej zamiast k.p.a., jednak oceniono, że nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia.W skardze od powyższej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego, a to:1. art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, 3b, art. 9zb ust. 1 w związku z art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:a) przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nieosiągnięcie przez spółkę poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych obligatoryjnie prowadzi do nałożenia kary pieniężnej, a w konsekwencji uznanie, że brak osiągnięcia przez Spółkę wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia wynika wyłącznie z przyczyn zależnych od Spółki, co skutkowało bezzasadnym utrzymaniem w mocy decyzji organu I Instancji;b) poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na spółkę administracyjną karę pieniężnej w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez spółkę wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od spółki, zaś odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego, a podmiotnaruszający przepisy prawa może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić;2. art. 189 d pkt. 1-6 w zw. z art. 189 f § 1 pkt. 1 w zw. z art 189a § 1 i § 2 pkt. 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na spółkę administracyjną karę pieniężną, w sytuacji gdy:- na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia na spółkę administracyjnej kary pieniężnej za nie osiągniecie w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu opadów komunalnych i poprzestanie na pouczeniu,- spółka nie ponosi winy za nieosiągnięcie wymaganych prawem poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia,- spółka na bieżąco monitorowała oraz w dalszym ciągu monitoruje rodzaj odbieranychodpadów podczas ich zbiórki,- spółka prowadzi działania mobilizacyjne wśród lokalnej społeczności, w tym wśródprzedsiębiorców mające na celu zwiększenie świadomości mieszkańców i przedsiębiorców co do konieczności prowadzenia segregacji odpadów i ich recyklingu, a co potwierdzają rozwiezione ulotki do wszystkich właścicieli nieruchomości dot. poprawnej segregacji, również każdy przedsiębiorca podpisując umowę na odbiór odpadów otrzymuje harmonogram i ulotkę, jak również w podpisywanej umowie wyszczególnione jest w jaki sposób należy prowadzić poprawną segregację,- spółka nie może prowadzić segregacji odpadów komunalnych zmieszanych,- odpady komunalne niesegregowane są w Gminie R.-Z. odbierane najczęściej i w umowach spółki z kontrahentami nie ma limitów ilościowych, który to zabieg ma na celu wyeliminowanie praktyki "podrzucania" odpadów do pojemników przeznaczonych na odpady dla mieszkańców gminy (większość firm prowadzą mieszkańcy Gminy R.-Z.);- spółka wykonała i w dalszym ciągu wykonuje działania, aby wymagany prawem poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów był jak najwyższy,- spółka prowadząc działalność na rynku komercyjnym posiada tak skonstruowane umowy z przedsiębiorcami aby zmobilizować ich do segregacji odpadów, co daje możliwość osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów,- przedsiębiorcy zmagazynowane odpady typu złom, makulatura, tworzywa sztucznesprzedają do punktów skupu, natomiast nienadające się do sprzedaży są przez nichwystawiane do odbioru przez spółkę,- spółka, w przeciwieństwie do Gminy R.-Z. nie ma narzędzi prawnych umożliwiających jej egzekwowanie od mieszkańców gminy obowiązku segregacji odpadów komunalnych;3. art. 9taa w zw. z art. 9n ust. 1 i 2 cyt. ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, podczas gdy postępowanie w przedmiocie nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za brak osiągnięcia w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, zostało wszczęte przedwcześnie, jak również decyzja dotycząca nałożenia na spółkę administracyjnej kary pieniężnej została wydana przedwcześnie, tj. przed upływem terminu na ewentualną korektę przez spółkę sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości;4. art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. przez niewywiązanie się przez organ II Instancji z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej jego oceny, w szczególności polegającej na:a) niewyjaśnieniu, czy strona podjęła działania w celu osiągnięcia poziomu, o którymmowa w art. 9g ustawy, a także czy podjęcie jakichkolwiek dodatkowych działań dawałoby możliwość osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia,b) nieuzasadnionym przyjęciu, że spółka miała możliwość osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów, a jego nieosiągnięcie nastąpiło z winy spółki, podczas gdy spółka podjęła wszelkie możliwe działania w celu zrealizowania wymagań z art. 9g ustawy, a ewentualne niewykonanierzeczonego obowiązku nastąpiło bez winy spółki oraz w sytuacji, gdy spółka nie ma prawnych możliwości egzekwowania od mieszkańców gminy obowiązku segregowania odpadów komunalnych,c) zaniechaniu dokonania oceny, w oparciu o całokształt materiału dowodowego, czy brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia, wynika wyłącznie z przyczyn zależnych od spółki, i w konsekwencji bezzasadnym uznaniu, że strona powinna osiągnąć ustawowy poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów, w sytuacji gdy z przyczyn obiektywnych i niezależnych od spółki nie mogła ona uczynić zadość temu obowiązkowi,d) niezasadnym przyjęciu, że brakujący poziom recyklingu nie mieści się w pojęciu "znikoma waga naruszenia prawa" bez jego obiektywnego uzasadnienia w odniesieniu do rzeczywistości w jakiej funkcjonuje spółka na lokalnym rynku odpadów komunalnych,e) zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadków zgłaszanych do przesłuchania osób na fakty podniesione w treści odwołania od decyzji organu I Instancji.W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Rabka-Zdrój oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania według norm przepisanych.Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2024, poz. 932, zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 399).Zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt. 4) i pkt. 5) tej ustawy, utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy, w związku z czym gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania. W tym celu gminy są obowiązane do nadzorowania gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym do nadzorowania realizacji zadań powierzonych podmiotom odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Ponadto gminy zapewniają selektywne zbieranie odpadów komunalnych obejmujące co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady.Zgodnie z art. 3b ust. 1 pkt 3, gminy były obowiązane osiągnąć poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych, z wyłączeniem innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne, w wysokości co najmniej 35% wagowo - za rok 2023.Co istotne, obowiązek selektywnej zbiórki odpadów ciąży nie tylko na gminie, ale również na mieszkańcach (co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz na podmiotach odbierających od nich odpady.Zgodnie bowiem z art. 9g cyt. ustawy, podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego i recyklingu, określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1.Z powyższych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że skarżąca spółka, jako podmiot odbierający odpady komunalne od mieszkańców, była zobowiązana do osiągnięcia 35% pułapu recyklingu w 2023 r. Okolicznością bezsporną jest również, że poziom ten przez spółkę nie został osiągnięty. W tym zakresie organy oparły się na złożonym przez spółkę sprawozdaniu, z którego wynikało, że spółka osiągnęła poziom 5,07%.Powyższe ustalenie skutkowało naliczeniem kary, uregulowanej w art. 9x ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3).W ocenie Sądu kara została obliczona w sposób prawidłowy, w sposób wynikający z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2167).Zarzuty przedstawione w odwołaniu, a następnie powtórzone w skardze podlegały natomiast oddaleniu.W skardze akcentowano brak ustalenia przyczyn nieosiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu przez spółkę, a wręcz obarczenie jej odpowiedzialnością za działania i zaniechania po stronie osób trzecich. Należy jednak zwrócić uwagę, że art. 9x ust. 2 cyt. ustawy, będący podstawą wymierzenia stronie skarżącej kary nie uzależnia odpowiedzialności podmiotu od stopnia zawinienia, przez co odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Nie jest również prawdą twierdzenie, że na spółkę nakładana jest odpowiedzialność za działania osób trzecich, gdyż jak wskazano powyżej, ustawa nakłada obowiązek osiągnięcia poziomu recyklingu zarówno na właścicieli nieruchomości, jak i na odbiorców odpadów. Spółka, będąca profesjonalnym podmiotem gospodarczym, miała świadomość ciążącej na niej odpowiedzialności w tym zakresie, którą dobrowolnie zdecydowała się przyjąć.Stąd też bezzasadnie zarzucono organom naruszenie norm procesowych w postaci art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, którego okoliczności są z resztą bezsporne, a postępowanie dowodowe skoncentrowało się w zasadzie na ustaleniach wynikających ze sprawozdania złożonego przez samą stronę skarżącą. Ustalenia zmierzające do wykazania, że spółka nie ponosi winy w nieosiągnięciu wymaganego poziomu recyklingu, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego też zgłoszone wnioski dowodowe słusznie nie zostały uwzględnione.Spółka argumentowała, że podejmowała działania mające na celu zdyscyplinowanie mieszkańców do segregowania odpadów. Jak widać, okazały się one jednak nieskuteczne. Z drugiej strony natomiast, spółka nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku powiadomienia właściwych organów o niedopełnieniu przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, który wynika z art. 6 ka ust. 1 cyt. ustawy. W ten sposób sama nie mając możliwości finansowego zdyscyplinowania mieszkańców gminy, uniemożliwiła podjęcie takich działań przez organy, które są przewidziane w art. 6ka ust. 2 i 3.Za zgodne z prawem należy uznać stanowisko, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1k.p.a., jak również na podstawie art. 189f § 2 k.p.a.Oceniając prawidłowość stanowiska organów w zakresie zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. wskazać należy, że warunkiem koniecznym jego zastosowania jest znikoma waga naruszenia. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że art. 9x u.c.i.p.g. jednoznacznie wskazuje, że nałożenie kary administracyjnej jest powiązane z samym faktem nieosiągnięcia wymaganego poziomu odpadów przeznaczonych do ponownego użycia i recyklingu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie przy wymaganym poziomie 25 % ilości odpadów do ponownego użycia i recyklingu w 2022 r., w przedmiotowej sprawie ilość ta wyniosła zaledwie 6, 99 %. W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że "oceniając czy dane naruszenie można określić mianem "znikomego" zasadne jest odwołanie się do przesłanek wymierzenia kary administracyjnej zawartych w art. 189d pkt 1 k.p.a. Kolejna kwestia odnosi się do przewidzianego w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wymogu zaprzestania naruszania prawa, co implikuje zastosowanie tego przepisu wyłącznie w odniesieniu do naruszeń o charakterze ciągłym, trwałym lub powtarzającym się. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do zachowania [osoby] polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu" (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2022 r., sygn. I OSK 1110/21). Wreszcie po trzecie, nie bez znaczenia dla oceny dopuszczalności odstąpienia od wymierzenia kary w kontekście przesłanki wagi naruszenia jest charakter dóbr i wartości podlegających ochronie (w tym wypadku ochrona środowiska), konsekwentnie akcentowany w orzecznictwie (zob. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. sygn. IV SA/Wa 973/20, wyrok WSA w Gdańsku z 22 września 2022 r.). Podkreślenia wymaga, że cały zhierarchizowany system segregacji odpadów ostatecznie służy realizacji celów unijnych regulacji, m.in. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/851 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów (Dz.Urz. UE z 2018, L 150, s. 109). Wspomniana dyrektywa zmieniająca 2018/851/UE, jak również dyrektywa główna 2008/98/WE mają na celu ochronę środowiska i zdrowia ludzi poprzez podkreślanie znaczenia właściwego gospodarowania odpadami oraz technik odzysku i recyklingu na rzecz redukcji zapotrzebowania na zasoby oraz ich lepszego wykorzystywania. Z powyższego wynika, że nie było możliwe w tym stanie faktycznym i prawnym uwzględnienie okoliczności podnoszonych w skardze wskazujących na brak zawinionego działania skarżącej oraz na przyczynienie się niskiego wyniku przedsiębiorcy innych podmiotów.Biorąc z kolei pod uwagę art. 189f § 1 pkt 2, zgodnie z którym odstępuje się od nałożenia kary i poprzestaje na pouczeniu jeżeli za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Brak jest bowiem w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach takiego postępowania, które po zakończeniu okresu sprawozdawczego, a przed wszczęciem postepowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, mogłoby się toczyć w stosunku do podmiotu odbierającego odpady, a które to postępowanie wiązałoby się z osiągnięciem celów, dla których administracyjna kara pieniężna jest wymierzana i tym samym sanowałoby naruszenie. Nie stanowi w szczególności takiego postępowania procedura z art. 6 (ka) u.c.i.p.g. bowiem jest to postępowanie, którego podmiotem jest właściciel nieruchomości, który nie dopełnia obowiązku selektywnego zbierania odpadów, a nie przedsiębiorca. Podmiot odbierający odpady komunalne ma jedynie obowiązek powiadomienia o tym fakcie organ, który wszczyna odpowiednie postępowanie. Na marginesie warto odnotować, że jest to instrument, który pozwala podmiotom odbierającym odpady reagować w przypadku braku selektywnego zbierania odpadów.Nie może także w przedmiotowej sprawie znaleźć zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. ponieważ przesłanką jego zastosowania jest usunięcie naruszenia (czyli przywrócenie stanu zgodnego z prawem). Z uwagi na ściśle określony charakter obowiązku wynikającego z art. 9g w zw. z art. 3b u.c.i.p.g. (osiągnięcie określonego poziomu recyklingu w konkretnym roku) usunięcie naruszenia za rok 2023 r. nie jest już możliwe.Na marginesie warto odnotować, że system gospodarowania odpadami jest zorganizowany w taki sposób, że uzyskiwanie określonego poziomu odpadów przeznaczonych do ponownego użycia lub recyklingu jest w ogólnym rozrachunku w interesie państwa członkowskiego UE z uwagi na nałożone w w/w dyrektywach unijnych obowiązków. System sankcji ma nie tylko funkcję represyjną, ale i prewencyjną, motywując do osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu wszystkie podmioty do tego zobowiązane. Gmina obowiązek ten wykonuje również powierzając zadania publiczne podmiotom wyłonionym w toku przetargu. Zatem to ewentualnie w relacji między gminą a podmiotem zawierającym umowę z gminą należy zapewnić takie warunki wykonywania zadań, które pozwolą im na efektywną realizację obowiązku. Podkreślenia wymaga, że podmiot startujący w przetargu ma pełną świadomość obowiązków, których zamierza się podjąć z uwagi na ich wyraźne określenie w art. 9g u.c.i.p.g.W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.. oddalił skargę.