Wyrok - II SA/Kr 1375/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Odpady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi F. . z o.o. z siedzibą w N. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 3 września 2025 r. znak SKO-Oś-4170-110/25 w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponoOddalono skargę. Odpady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi F. . z o.o. z siedzibą w N. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 3 września 2025 r. znak SKO-Oś-4170-110/25 w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do pono
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jacek Bursa
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 3 września 2025 r., znak: SKO-OŚ-4170-110/25 utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Rabki-Zdroju z dnia 28 lipca 2025 r. znak: IRG.7032.5.2025.MT, nakładającą na F. sp. z o.o. w N. T. administracyjną karę pieniężną w kwocie 15.638 zł za nieosiągnięcie w 2023 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości.Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach:Decyzją z dnia 28 lipca 2025 r., Burmistrz Rabki-Zdroju nałożył na spółkę F. administracyjną karę pieniężną za nieosiągnięcie w 2023 r. wymaganego poziomu recyklingu.Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka, zarzucając naruszenie szeregu przepisów procesowych i materialnych, a w szczególności wadliwe doręczenie zawiadomienia o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego (z pominięciem pełnomocnika strony), wydanie decyzji w wyniku wszczęcia postępowania podatkowego, przedwczesne wszczęcie postępowania, tj. przed upływem terminu na ewentualną korektę sprawozdania, obciążenie strony odpowiedzialnością za działania i zaniechania osób trzecich oraz nierozważenie możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary.Odwołanie okazało się nieskuteczne, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu do wydanej decyzji Kolegium wskazało, że jak wynika z zapisów Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz Gospodarce Odpadami spółka złożyła sprawozdanie za 2022 r., w którym podała łączną masę odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – 159,0800 Mg, oraz łączną masę odpadów przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 2,5800 Mg. Osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu to zatem 1,62 %. Dane te są bezsporne, pochodzą od strony, a pełnomocnik przedsiębiorstwa ich nie kwestionuje. Tymczasem w świetle art. 9g pkt 1 w związku z art. 3b ust. 1 pkt 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 399) podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości był w 2023 r. obowiązany do przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu na poziomie 35 % wagowo w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Spółka bezsprzecznie zatem nie osiągnęła wymaganego wskaźnika.Kolegium oddaliło zarzuty odwołania. W tym zakresie wskazano, że spółka jest podmiotem profesjonalnym, prowadzącym działalność regulowaną, zawarła umowy w sposób świadomy i dobrowolny. Przyjęcie argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika przedsiębiorstwa prowadziłoby w konsekwencji do wyłączenia stosowania art. 9x ust. 2 cyt. ustawy albowiem podmioty odbierające odpady zawsze mogłyby powoływać się na brak możliwości uzyskania wymaganego poziomu recyklingu.Zdaniem Kolegium nie było podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. i odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestaniu na pouczeniu. W opinii organu przedsiębiorstwo nie wskazało żadnych okoliczności, które świadczyć mogłyby o braku zawinienia. Przygotowanie odpadów do ponownego użycia i recyklingu miało miejsce w zaledwie ok. 1/20 poziomu przewidzianego ustawą, a strona w żaden sposób nie wykazała, aby z przyczyn od niej niezależnych nie miała możliwości przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odbieranych przez nią odpadów w większym wymiarze niż miało to miejsce. Nie sposób tutaj mówić o znikomej wadze naruszenia prawa (obowiązku), a do podobnych naruszeń dochodziło ponadto również w latach ubiegłych.Niezasadny jest zdaniem Kolegium zarzut wadliwego doręczenia postanowienia z dnia 11 lipca 2025 r. wyznaczającego termin na zapoznanie się z aktami sprawy. Postanowienie to zostało bowiem nadane na adres strony w dniu 14 lipca 2025 r., podczas gdy pismo, informujące o udzieleniu pełnomocnictwa wpłynęło do organu w dniu 17 lipca 2025 r.Bezzasadny był także zarzut przedwczesnego wszczęcia postępowania, przed terminem na złożenie korekty sprawozdania. Możliwość korekty nie stanowi bowiem przeszkody do wszczęcia postępowania.Jeżeli chodzi natomiast o powołanie przepisów Ordynacji podatkowej w podstawie prawnej postanowienia o wszczęciu postępowania oraz o wyznaczeniu stronie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy, to uchybienie to nie miało zdaniem Kolegium wpływu na wynik sprawy.W skardze od powyższej decyzji zarzucono:I. naruszenie przepisów postępowania, a to:1) art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez Organ II instancji Decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach niniejszej skargi;2) art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez:a) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie;b) uznanie, że Organ I instancji wydając Decyzję Organu I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozważył materiał dowodowy w sprawie, jak również że uzasadnienie faktyczne i prawne Decyzji Organu I instancji odpowiada wymogom uregulowanym w art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy Decyzja Organu I instancji została wydana z naruszeniem art. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.;3) art. 6 k.p.a., art. 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 § 1 pkt 2 a contrario k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 9zf ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że wskazanie w podstawie prawnej postanowienia o wszczęciu postępowania oraz w podstawie prawnej postanowienia o wyznaczeniu stronie terminu do zapoznania się z aktami sprawy przepisów Ordynacji podatkowej nie miało wpływu na wynik sprawy, podczas gdy powyższe miało wpływ na wynik postępowania - doprowadziło bowiem de facto do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a. w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia postępowania podatkowego (czyli do działania z rażącym naruszenie prawa);4) art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez akceptację działania Organu I instancji związanego z nie zawarciem w uzasadnieniu Decyzji Organu I instancji analizy tego, które przepisy winny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara;5) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nie osiągniecie przez Skarżącą w 2023 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu odpadów komunalnych i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za nie osiągniecie przez Skarżącą w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu opadów komunalnych i poprzestanie na pouczeniu;II. naruszenie prawa materialnego, a to:1) art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3, art. 9g pkt 1, art. 9zb ust. 1, art. 9zd ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, w sytuacji gdy Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcie poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych za rok 2023;2) art. 9taa w zw. z art. 9n ust. 1 i 2 cyt. ustawy, poprzez uznanie, że zarzut przedwczesnego wszczęcia postępowania (tj. przed upływem terminu na złożenie przez stronę ewentualnej korekty sprawozdania) jest oczywiście bezzasadny, ponieważ przewidziana przez ustawodawcę możliwość skorygowania złożonego sprawozdania nie stanowi żadnej przeszkody do wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej przed upływem terminu na złożenie korekty sprawozdania, narusza przyznane stronie ustawowo prawo i stanowi istotne naruszenie mogące mieć wpływ na zasadność i wysokość nałożenia kary pieniężnej, gdyż sprawozdanie zawiera dane niezbędne do ustalenia wysokości kary pieniężnej, jak i w ogóle zasadności jej nałożenia;3) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, poprzez utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji, podczas gdy Decyzja Organu I instancji wydana została z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności:- niedokonania na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny tego czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn niezależnych od Skarżącej;- uznania, że w sprawie brak jest przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy takie przesłanki wystąpiły;4) art. 8 Prawa przedsiębiorców, poprzez utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji i obciążenie Skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania Skarżąca nie miała wpływu.W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2024, poz. 935 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 399).Zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt. 4) i pkt. 5) tej ustawy, utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy, w związku z czym gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania. W tym celu gminy są obowiązane do nadzorowania gospodarowania odpadami komunalnymi, w tym do nadzorowania realizacji zadań powierzonych podmiotom odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Ponadto gminy zapewniają selektywne zbieranie odpadów komunalnych obejmujące co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady.Zgodnie z art. 3b ust. 1 pkt 3, gminy były obowiązane osiągnąć poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 35% wagowo - za rok 2023.Co istotne, obowiązek selektywnej zbiórki odpadów ciąży nie tylko na gminie, ale również na mieszkańcach (co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz na podmiotach odbierających od nich odpady.Zgodnie bowiem z art. 9g cyt. ustawy, podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego i recyklingu, określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1.Z powyższych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że skarżąca spółka, jako podmiot odbierający odpady komunalne od mieszkańców, była zobowiązana do osiągnięcia 35% pułapu recyklingu w 2023 r. Okolicznością bezsporną jest również, że poziom ten przez spółkę nie został osiągnięty. W tym zakresie organy oparły się na złożonym przez spółkę sprawozdaniu, z którego wynikało, że spółka osiągnęła poziom zaledwie 1,62%.Powyższe ustalenie skutkowało naliczeniem kary, uregulowanej w art. 9x ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3).W ocenie Sądu kara została obliczona w sposób prawidłowy, w sposób wynikający z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2167).Zarzuty przedstawione w odwołaniu, a następnie powtórzone w skardze podlegały natomiast oddaleniu.Nie był zasadny zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na nieprawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. Przede wszystkim organ nie wskazał nigdzie w uzasadnieniu, że wskazania wynikające z tych wyroków uznał za wiążące w przedmiotowej sprawie. Przytoczono wyłącznie ocenę prawną zawartą w tych orzeczeniach na poparcie stanowiska organu, co stanowiło jedynie wzmocnienie i uzasadnienie argumentacji prawnej zawartej w wydanej decyzji. Nie miał racji autor skargi, że taki zabieg narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych, a tym samym art. 8 § 1, art. 11 i art. 15 kpa. Zdaniem Sądu jest wręcz odwrotnie – organ powołując się na wykładnię zawartą w wyrokach sądowych udowadnia, że jego pogląd nie ma dowolnego charakteru, lecz znajduje poparcie w linii orzeczniczej.Spółka zarzuciła też, że organ nie uzasadnił, które przepisy winny mieć w sprawie zastosowanie. W tym zakresie powołano się na art. 189 c kpa, który stanowi, że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że jako podstawę rozstrzygnięć organy podały przepisy ustawy w treści ogłoszonej w Dz.U. z 2025 r., poz. 733 oraz Dz.U. z 2024 r. poz. 399. Naruszenie prawa miało z kolei miejsce w 2023 r., gdzie obowiązywała treść ustawy ogłoszona w Dz.U. z 2022 r. poz. 2519 ze zm. We wszystkich powyższych wersjach ustawy wymagany był taki sam poziom recyklingu – 35% (art. 3b ust. 1 pkt 3), zmianie nie uległ również algorytm obliczania kary administracyjnej (art. 9x ust. 3). Nie ma zatem w tym przypadku mowy o pominięciu ustawy względniejszej dla strony.Niezasadny był zarzut naruszenia art. 9taa w zw. z art. 9n ust. 1 i 2 cyt. ustawy poprzez przedwczesne wszczęcie postępowania, tj. przed upływem terminu do sprostowania sprawozdania. Art. 9n cyt. ustawy stanowi, że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań (ust. 1). Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy (ust. 2). Art. 9taa stanowi natomiast, że nie dokonuje się korekty sprawozdań po upływie 2 lat od terminu ich przekazania. Wbrew argumentacji zawartej w skardze, możliwość korekty sprawozdania nie stanowi przeszkody do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej. Z drugiej strony nic nie stoi na przeszkodzie, aby w razie potrzeby podmiot zobowiązany do złożenia sprawozdania, co do którego wszczęto postępowanie administracyjne, sprostował dane zawarte w sprawozdaniu. Nie mniej jednak ze skargi nie wynika, aby spółka złożyła korektę sprawozdania, która wpływałaby na wysokość poziomów recyklingu, będących podstawą wymierzenia kary pieniężnej.Oddaleniu podlega również zarzut naruszenia norm procesowych w postaci art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, którego okoliczności są z resztą bezsporne, a postępowanie dowodowe skoncentrowało się w zasadzie na ustaleniach wynikających ze sprawozdania złożonego przez samą stronę skarżącą. W skardze akcentowano brak ustalenia przyczyn nieosiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu przez spółkę, a wręcz obarczenie jej odpowiedzialnością za działania i zaniechania po stronie osób trzecich. Należy jednak zwrócić uwagę, że art. 9x ust. 2 cyt. ustawy, będący podstawą wymierzenia stronie skarżącej kary nie uzależnia odpowiedzialności podmiotu od stopnia zawinienia, przez co odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Nie jest również prawdą twierdzenie, że na spółkę nakładana jest odpowiedzialność za działania osób trzecich, gdyż jak wskazano powyżej, ustawa nakłada obowiązek osiągnięcia poziomu recyklingu zarówno na właścicieli nieruchomości, jak i na odbiorców odpadów. Spółka, będąca profesjonalnym podmiotem gospodarczym, miała świadomość ciążącej na niej odpowiedzialności w tym zakresie, którą dobrowolnie zdecydowała się przyjąć.Oczywiście istnieje możliwość odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189 k.p.a., przepis ten wymaga jednak spełnienia przesłanek w postaci znikomej wagi naruszenia prawa, zaprzestania naruszenia prawa lub uprzedniego ukarania za to samo naruszenie.Sąd zgodził się w tym zakresie z Kolegium, że powyższe przesłanki nie zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. Po pierwsze, osiągnięty przez spółkę poziom odzysku jest znikomy i nawet nie zbliża się do ustawowego wymogu. Po drugie, strona skarżąca jest podmiotem profesjonalnym i nie może zasłaniać się biernością mieszkańców. Wiąże ją bowiem z mieszkańcami umowa, z której wynikają obowiązki związane z segregacją śmieci. Strona nie podjęła jednak żadnych czynności zmierzających do ich wyegzekwowania, a z jej argumentacji ani z akt sprawy nie wynika, aby zawiadomiła właściwe organy o niedopełnieniu przez mieszkańców obowiązków związanych z segregacją odpadów, choć zgodnie z art. 6ka cyt. ustawy – miała taki obowiązek. W końcu o znikomości naruszenia prawa nie może być mowy, gdy naruszenie to w szkodliwy sposób wpływa na środowisko, którego ochrona jest jedną z nadrzędnych wartości. Nie zasługuje zdaniem Sądu na odstąpienie od wymierzenia kary profesjonalny odbiorca odpadów, który w żaden sposób nie reagował na brak segregacji śmieci przez mieszkańców i w sposób bierny odbierał zmieszane odpady, nie próbując nawet wyegzekwować od mieszkańców realizacji ciążących na nich obowiązków, ani nie informując o takim stanie rzeczy właściwych organów.Zasadny był natomiast zarzut powołania w podstawie prawnej postanowienia o wszczęciu postępowania oraz o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami sprawy przepisów Ordynacji podatkowej. Kara za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu to kara administracyjna, a nie podatek. Jest wymierzana na podstawie cyt. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, która nie odsyła do Ordynacji podatkowej, w konsekwencji czego podstawą proceduralną postępowania w przedmiocie kar są przepisy K.p.a. Wskazanie w podstawie prawnej wskazanych powyżej postanowień wadliwych przepisów proceduralnych nie miało jednak zdaniem Sądu wpływu na treść decyzji, która oparta była już na właściwych przepisach. Autor skargi również nie przedstawił konkretnych zarzutów w tym zakresie, to znaczy nie wykazał, że powyższe uchybienie mogło mieć wpływ na zasadność wymierzenia kary, bądź jej wysokość. W opinii Sądu wszelkie materialne przesłanki uzasadniające obciążenie skarżącej spółki karą administracyjną zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.. oddalił skargę.