sygn. I SA/Op 782/25 18 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu

Wyrok - I SA/Op 782/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 18 grudnia 2025

Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach z dnia 25 sierpnia 2025 r., nr ŁOK.54.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach z dUchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach z dnia 25 sierpnia 2025 r., nr ŁOK.54.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach z d
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik zasądzono świadczenie
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania apelujący / skarżący wnioskodawca uczestnik
Data orzeczenia 18 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący Beata Kozicka
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję; Zasądzono zwrot kosztów postępowania

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach z dnia 25 sierpnia 2025 r., nr ŁOK.54.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach z dnia 17 czerwca 2025 r., nr ŁOK.38.2025, 2) zasądza od Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach na rzecz skarżącego K. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej przez K. M. (dalej też jako: skarżący) jest decyzja Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach (dalej też jako: Dyrektor ŁOK, organ) z dnia 25 sierpnia 2025 r., nr ŁOK.54.2025, utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia 17 czerwca 2025 r., nr ŁOK.38.2025, w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej.Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Pismem z dnia 4 czerwca 2025 r. skarżący złożył do Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wyciągu z konta bankowego organu w zakresie wpływów, jak i wydatkowania środków publicznych, pozbawionych danych prawem chronionych za okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 maja 2025 r. Skarżący wniósł o przekazanie żądanych danych na wskazany przez niego adres e-mail.Decyzją z dnia 17 czerwca 2025 r. organ odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądanym we wniosku. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 1 oraz art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 3 oraz art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej w skrócie u.d.i.p. Argumentując podjętą decyzję Dyrektor ŁOK wskazał, że żądanie udostępnienia wyciągu z konta bankowego - jako dokumentu technicznego, zbioru operacji bankowych niedotyczącego bezpośrednio realizacji zadań publicznych - nie mieści się w pojęciu informacji publicznej i tym samym nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W tym zakresie organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 531/19, gdzie wyrażono pogląd, że "historia rachunku bankowego nie stanowi sama w sobie informacji o sprawie publicznej". Z kolei w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 415/17. organ podkreślił, że nie każdy dokument znajdujący się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., gdyż zasadnicze znaczenie ma treść dokumentu oraz to, czy zawiera informację o sprawie publicznej. Dlatego nie sposób uznać technicznego zapisu zdarzeń finansowych - zawartego w wyciągu bankowym - za informację publiczną. Organ akcentował, że żądanie takie nie dotyczy konkretnych decyzji o wydatkowaniu środków publicznych, umów zawieranych z kontrahentami, a jedynie zestawienie transakcji finansowych. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. informację publiczną stanowią co prawda dane o prowadzeniu rachunków bankowych, co jego zdaniem jest jednak równoznaczne z informacją o ich istnieniu, strukturze, zasadach gospodarowania, a nie z zestawieniem operacji księgowych wykonywanych w ramach tych rachunków. Organ pouczył również skarżącego, iż przysługuje mu prawo wniesienie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej w skrócie: SKO), za pośrednictwem Łubniańskiego Ośrodka Kultury, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.Pismem z dnia 3 lipca 2025 r. skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie do SKO, w którym zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu brak podstaw prawnych w wyniku błędnej interpretacji. W związku z tym wniósł o zmianę decyzji i udostępnienie przez Dyrektora ŁOK informacji publicznej jak wskazano we wniosku o jej udzielenie. W motywach odwołania skarżący wskazał, że zasadniczą kwestią jest ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Podkreślił również, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym występują rozbieżności spowodowane nieprecyzyjnymi przepisami, choćby samą definicją informacji publicznej. Następnie skarżący podniósł, iż przytoczony w decyzji wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2012 r. został uchylony przez NSA wyrokiem z 18 grudnia 2019 r., I OSK 1687/18. Przytaczając treść orzeczenia NSA skarżący akcentował, że zakres definicji informacji publicznej jest szerszy, niż przyjął to Dyrektor ŁOK w uzasadnieniu decyzji z dnia 17 czerwca 2025 r. Podniósł, że przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia jedynie niektóre kategorie informacji publicznej, nie tworząc przy tym zamkniętego katalogu. Wskazał na obowiązujący w doktrynie pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu władzy publicznej lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, jeżeli dotyczy sfery istniejących już danych i faktów, niezależnie od tego od jakiego podmiotu pochodzi. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przywołał również wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 70/23, w którym, uznano, że za informację publiczną nie należy uznawać jedynie dokumentów bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez organy administracji, ale także te, które organ używa w zakresie powierzonych mu zadań. Zdaniem skarżącego przedstawione przez niego rozważania prowadzą do wniosku, iż wyciąg z konta bankowego samorządowej instytucji kultury w zakresie wpływów i wydatkowania środków publicznych, pozbawionych danych chronionych prawem może stanowić informację publiczną udostępnianą na wniosek, gdyż dotyczy realizacji zadań ze środków publicznych.Pismem z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr [...], SKO zwróciło Dyrektorowi Łubniańskiego Ośrodka Kultury odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy zakończonej tą decyzją. SKO wyjaśniło, że od decyzji wydanej na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. przysługuje, zgodnie z art. 17 u.d.i.p. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegający rozpoznaniu przez ten sam podmiot.Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Łubniańskiego Ośrodka Kultury decyzją z dnia 25 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 17 czerwca 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ powielił uprzednio przyjętą argumentację, wskazującą, że udostępnienie pełnego wyciągu z rachunku bankowego nie może stanowić informacji publicznej. Decyzję doręczono skarżącemu 1 września 2025 r.Pismem z dnia 29 września 2025 r., które wpłynęło do organu tego samego dnia, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury z dnia 25 sierpnia 2025 r. W skardze zarzucił, bez wskazania konkretnego przepisu, naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, co przełożyło się na wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z obowiązującymi przepisami. Na tej podstawie skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; 3) rozpoznanie sprawy z uwagi na charakter sprawy i utrwalony stan prawny w trybie uproszczonym.Uzasadniając skargę skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Łubniańskiego Ośrodka Kultury wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał twierdzenie, że wyciąg z rachunku bankowego jako materiał o charakterze czysto technicznym lub księgowym, niepowstały w toku załatwiania konkretnej sprawy publicznej, co do zasady nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Zdaniem organu wyciąg jest dokumentem wygenerowanym przez podmiot zewnętrzny w ramach umowy o prowadzenie rachunku bankowego. Wyciąg nie jest zatem wytwarzany przez organ w związku z realizacja zadań publicznych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadzić miało do wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z obowiązującymi przepisami organ zauważył, że skarżący nie podał przepisu prawa, ani też jednostki redakcyjnej, która została naruszona, co uniemożliwia mu ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych przez skarżącego.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).Dodać jeszcze trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie, uwzględniając stanowisko skarżącego w zakresie rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i organu, który przychylił się do tego żądania, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron. W tym trybie rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).Przeprowadzona według wskazanych na wstępie kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, objętej oceną Sądu z mocy art. 135 P.p.s.a., wykazała, że akty te wydane zostały z naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co uzasadniało ich uchylenie.Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej nadal w skrócie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej dotyczy m.in. dostępu do dokumentów.Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi natomiast, że informację publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie tej ustawy stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Kategorie takich informacji, w formie przykładowego katalogu, zostały wskazane w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma zatem charakteru zamkniętego i stąd też wyliczenie stanów faktycznych w nim określonych jest jedynie przykładowe.Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Dyrektor Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach - będącego samorządową instytucją kultury posiadającą osobowość prawną - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 4 - na podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 87, z późn. zm.) jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Prowadzenie zaś działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym.Wypada również przypomnieć, że w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w postaci wyciągu z konta bankowego organu w zakresie wpływów, jak i wydatkowania środków publicznych, pozbawionych danych prawem chronionych za okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 maja 2025 r. został rozpatrzony poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z tego względu, iż wnioskowana informacja - zdaniem organu - nie mieści się w pojęciu informacji publicznej.W związku z tym wskazać przyjdzie, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z którym utożsamia się skład orzekający, przyjmuje się, iż informacje zawarte w wyciągach z rachunków bankowych jako, że zawierają informację o gromadzeniu i wydatkowaniu środków publicznych stanowią informację publiczną. Informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego, stanowią bowiem informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Podkreśla się przy tym, że informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacja ta musi przy tym dotyczyć sfery istniejących już danych i faktów i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne bądź funkcje publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą bezpośrednio od nich. Taką informację stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W perspektywie konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej pojęcie "dokumentu" należy rozumieć w szerokim tego słowa znaczeniu, gdyż za dokument uznaje się każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych, wysłowioną i zobiektywizowaną na jakimś nośniku i najczęściej przybierającą postać pisemną. Dokumentem w tym rozumieniu będzie zatem każdy nośnik danych, który może przybrać m.in. formę papierową, elektroniczną, cyfrową, w tym zatem wydruk czy wyciąg z konta (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 70/23, wyrok NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1036/22, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że środki finansowe zgromadzone na rachunkach bankowych organu stanowią środki publiczne, dlatego wyciągi z tych rachunków podlegają udostępnieniu. Sądowi są znane również poglądy przeciwne wyrażone w uzasadnieniach wyroków powołanych przez organ, ale z przedstawionych wyżej względów nie aprobuje wyrażonego w nich stanowiska.Przechodząc już do kontroli ocenianych decyzji przypomnieć należy, że podstawę prawną podjętych w sprawie rozstrzygnięć stanowił przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z przytoczonych przepisów wynika, że organ wydający decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej obowiązany jest do stosowania zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego wskazania wymaga, że w myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 K.p.a. organy zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 K.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tych dwóch zasad doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i powinno służyć przekonaniu strony do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. istotny element decyzji administracyjnej stanowi uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6). Przepis art. 107 § 3 K.p.a. konkretyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji należy zatem przedstawić - w sposób pełny, logiczny i wyczerpujący - tok rozumowania organu. Dopiero wówczas możliwe będzie dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. Tylko tak sporządzone uzasadnienie stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści.W ocenie Sądu organ nie sprostał powyższym obowiązkom, ponieważ odmowa udostępnienia wnioskowanych przez skarżącego informacji nie została należycie i przekonująco uzasadniona, co stanowi o naruszeniu wymogów z art. 107 § 3 K.p.a.Jak już wyżej wskazano art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewiduje decyzyjny sposób zakończenia procedury udostępnienia informacji publicznej w dwóch przypadkach, tj. gdy następuje odmowa udostępnienia informacji publicznej lub gdy następuje umorzenie postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 ustawy. Podstawy wydania takiej decyzji istnieją na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania waloru informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1-2 u.d.i.p. Zaznaczyć przyjdzie, że na podstawie art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2) oraz w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (ust. 2a), czy w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej (ust. 2b). Jeżeli jednak żądane informacje publiczne podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., to wówczas podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w tym zakresie. Ograniczenie przez ustawodawcę dostępu do informacji, na podstawie art. 5 ustawy, nie powoduje bowiem zmiany charakteru informacji jako publicznej. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może bowiem poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo).W ocenie Sądu analizując treść uzasadnienia kontrolowanych decyzji nie można odnaleźć jakiejkolwiek informacji, odnoszącej się do okoliczności sprawy, świadczącej o potrzebie wydania w niniejszej sprawie decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej. Organ przyjął bowiem, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, a pomimo to rozpoznał wniosek skarżącego na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Powyższe spowodowało, że uzasadnienia podjętych decyzji są w omawianym zakresie nie tylko wadliwe, ale również mylące, bo wewnętrznie sprzeczne, co stanowi niewątpliwie o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a., ale także zasad ogólnych prawa procesowego, w szczególności zasady legalizmu i praworządności oraz pogłębiania zaufania do organów państwa, które w swym działaniu winny kierować się m.in. słusznym interesem obywateli (art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.). Jeśli bowiem organ uznał, że żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej wówczas na organie spoczywa jedynie obowiązek pisemnego poinformowania wnioskodawcy o tej okoliczności.Dalej analizując treść zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że organ odwołał się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w zakresie interpretacji pojęcia informacji publicznej, lecz odnosząc te poglądy do okoliczności rozpoznawanej sprawy, powołał się na same ogólniki. Tym samym poddane kontroli Sądu decyzje wymykają się spod możliwości oceny twierdzeń organu, co do zasadnego, bądź nie, zastosowania w zaskarżonej decyzji, odmawiającej udostępnienia informacji publicznej - norm stypizowanych w art. 5 u.d.i.p. Nie przesądzając co do zasady czy w istocie wszystkie dane zawarte w spornych wyciągach z rachunków bankowych mogą zostać objęte odmową udostępnienia zauważyć należy, że organ w ogóle nie wyjaśnił, które z informacji podlegają ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w art. 5 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie bardzo duży stopień ogólności argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji oraz całkowity brak odniesienia się w jej uzasadnieniu do realiów wniosku prowadzi do stwierdzenia, iż do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 7 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Zawarcie w zaskarżonej decyzji bardzo ogólnych stwierdzeń, które nie mogą stanowić uzasadnienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Nie pozwala także na ustalenie czy mamy do czynienia z wypełnieniem przesłanek z art. 5 u.d.i.p. Inaczej mówiąc organ w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić i omówić konkretne okoliczności, z których wywodzi swoje stanowisko stanowiące podstawę odmownego załatwienia wniosku skarżącego, a takiej wypowiedzi organu w sprawie zabrakło. Tym samym zaskarżona do Sądu decyzja jest niemożliwa do weryfikacji z punktu widzenia kryteriów legalności. Niezależnie od powyższego, skoro organ uznał, że żądana przez skarżącego informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to nie był on uprawniony do zastosowania trybu, o którym mowa wReasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dostatecznej analizy przesłanek stanowiących podstawę odmownego załatwienia wniosku skarżącego, a także sformułowanie w tym zakresie jedynie ogólnych wniosków, bez stosownego ich umotywowania, a także art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez przyjęcie, że skoro wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, to zaistniały podstawy do wydania decyzji odmownej. Brak prawidłowego uzasadnienia stanowi z kolei podstawę do postawienia organowi skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz zasady przekonywania, określonych w art. 7 i art. 11 K.p.a.Podkreślić należy, że rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia przez organ lub podmiot zobowiązany do jej udostępnienia czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Jeśli więc przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p., a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. W przypadku uznania przez organ, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, nie mają takiego charakteru (tak jak to uznał organ w przedmiotowej sprawie) winno nastąpić poinformowanie pismem o powyższym wnioskodawcy. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, że wykazane wyżej wady ocenianych decyzji czynią koniecznym ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie należnych skarżącemu kosztów postepowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, uzasadnia przepis art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy podmiot zobowiązany winien rozpatrzyć wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z uwzględnieniem poglądów prawnych wyrażonych w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd w żadnej mierze nie przesądza o sposobie załatwienia wniosku skarżącego, albowiem charakter uchybień, jakich dopuścił się orzekający w sprawie podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji uniemożliwił Sądowi dokonanie merytorycznej oceny trafności poglądu, iż w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia żądanych informacji. Ocena taka będzie bowiem możliwa dopiero po proceduralnie prawidłowym rozpoznaniu sprawy i w przypadku odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji w całości lub w części, po sporządzeniu odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienia decyzji.. uzasadnienia decyzji.