Wyrok - I OSK 2345/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. pomoc społeczna, Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 131/24 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2023 r. znak: [...] w przedmiociOddalono skargę kasacyjną. pomoc społeczna, Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 131/24 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2023 r. znak: [...] w przedmioci
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Kremer
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 79
akpa
art. 7
kpa
art. 145
ppsa
art. 151
ppsa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
art. 141
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 131/24 oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2023 r., znak: [...] w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zarzucając naruszenie:1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 i 4 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędną wykładnię wskazanego przepisu, prowadzącą do uznania, że skarżącemu nie przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie otrzymuje pomocy ze strony żony (z którą pozostaje w orzeczonej separacji) ani syna (z którym nie utrzymuje kontaktu) oraz jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, a tym samym skarżący spełnia przewidziane w ustawie przesłanki przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych;2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 50 u.p.s. poprzez błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania mu usług opiekuńczych, podczas gdy z uwagi na orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym, skarżący wymaga opieki, której nie otrzymuje od żony i syna;3) art. 106 ust. 4 i art. 11 ust. 2 u.p.s. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie aktualizacji wywiadu środowiskowego, co świadczy o spełnieniu przesłanki braku współdziałania z pracownikiem socjalnym, która obwarowana jest sankcją w postaci możliwości odmowy przyznania świadczenia oraz § 6 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 893) poprzez błędne przyjęcie, iż aktualizacji wywiadu środowiskowego nie przeprowadzono, z uwagi na brak współdziałania skarżącego z pracownikiem socjalnym;4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 P.p.s.a., mimo naruszenia przez organy administracji publicznej w toku postępowania art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi na skutek przyjęcia przez Sąd, iż organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły stan faktyczny i skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania mu pomocy w formie usług opiekuńczych, w sytuacji gdy organy administracji publicznej nie wyjaśniły wszelkich okoliczności faktycznych oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, wskazującego na rzeczywistą sytuację życiową skarżącego i spełnieniu przez niego przesłanek niezbędnych do przyznania mu pomocy w formie usług opiekuńczych.Mając na uwadze powyższe zarzuty, Z. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności. Decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia 2 listopada 2023 r. odmawiającą stronie: 1) przyznania usług opiekuńczych; 2) przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych; 3) przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Jak wyjaśnił organ odwoławczy wnioskiem z dnia 22 września 2023 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o przyznanie usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Pismem z dnia 6 października 2023 r. zawiadomiono skarżącego, że w dniu 13 października 2023 r. w godzinach od 9.00 do 10.00 w miejscu jego zamieszkania zostanie przeprowadzony wywiad środowiskowy. W piśmie zawarto pouczenie, że gdyby ten termin skarżącemu nie odpowiadał, to powinien zawiadomić o tym organ telefonicznie lub listownie. Jednocześnie organ pouczył o treści art. 107 ust. 3a, art. 107 ust. 3b i art. 107 ust. 4a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.p.s.". Z notatki służbowej z dnia 13 października 2023 r. wynika, że wywiad środowiskowy nie został przeprowadzony, ponieważ skarżący przebywający w domu nie otworzył drzwi. Wskazano, że w czasie oczekiwania przez pracowników socjalnych na przyjazd funkcjonariuszy Policji Z. W. wyszedł przed dom, w celu odebrania od listonosza przesyłki. Pismem z dnia 16 października 2023 r. (doręczonym skarżącemu 18 października 2023 r.) poinformowano wnioskodawcę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia. Stwierdzono przy tym, że nie zostały wykazane przesłanki zależne od strony, od wykazania których zależy przyznanie świadczenia, poinformował także o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów oraz, że niewykazanie przesłanek zależnych od strony może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Na zawiadomienie skarżący zareagował pismem z dnia 19 października 2023 r. nie zgadzając się z jego treścią. Wobec powyższego, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie skarżący nie współdziała z organem I instancji czego dowodem jest brak odpowiedzi na "Zawiadomienie" organu z dnia 16 października 2023 r., realizujące obowiązek określony w art. 79a K.p.a. Pismo wnioskodawcy z dnia 19 października 2023 r., w ocenie Kolegium nie jest odpowiedzią na wskazane zawiadomienie. Ponadto wyjaśniono, że przyznanie usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi następuje po przedłożeniu zaświadczenia lekarskiego o potrzebie wykonania usług i ustalenia zakresu czynności. Na potrzebę dostarczenia takiego zaświadczenia wskazuje art. 50 ust. 3 u.p.s. Jednocześnie podniesiono, że w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności Z. W. z dnia 14 marca 2023 r. w pkt 7 wskazano, że wymaga on stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczenie to nie wskazuje na czym ta stała lub długotrwała opieka miałaby polegać, dlatego konieczne jest w tej sprawie zaświadczenie lekarskie określające rodzaj, zakres usług i czas ich trwania, gdyż pracownicy socjalni nie mają specjalistycznej wiedzy tych sprawach. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że Z. W., stosownie do swojego wieku (77 lat) radzi sobie w życiu codziennym. Podano, że w grudniu 2022 r. strona otrzymała, na swój wniosek dodatek węglowy (3.000 zł), w dniu 14 marca 2023 r. uzyskała ww. orzeczenie o niepełnosprawności na wniosek z dnia 30 stycznia 2023 r. Ponadto wnioskodawca orientuje się w sprawach urzędowych, składając m.in. wnioski o pomoc zarówno w imieniu własnym jak i żony T. W. Dotyczy to również odwołań od decyzji organu I instancji jak i skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w których wykazuje biegłą znajomość przepisów ustawy o pomocy społecznej i przepisów wykonawczych do tej ustawy jak i przepisów K.p.a. Zdaniem Kolegium powyższe okoliczności wskazują, że przyznanie skarżącemu usług opiekuńczych jest zbędne.Zwrócono także uwagę, że decyzją z dnia 3 lutego 2022 r. zostały przyznane specjalistyczne usługi opiekuńcze na okres od 14 lutego 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., z których wnioskodawca z własnej woli nie korzystał. Ponadto decyzją z dnia 12 września 2022 r. organ przyznał Z. W. odpłatne częściowo usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania w wymiarze 5 dni w tygodniu, z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych, w ilości 8 godzin dziennie, od 26 września 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Z przyznanych usług wnioskodawca z własnej woli także nie korzystał. Ocenę tę podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę.Istotne jest także, że rozpoznawana obecnie sprawa I OSK 2345/24 jest tożsama pod względem okoliczności faktycznych i prawnych z rozpoznaną już przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawą o sygn. akt I OSK 1400/24, w której Wójt Gminy N. decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r. odmówił Z. W. przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 21 września 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, z uwagi na brak wyrażenia woli współpracy skarżącego z organami administracji w celu przyznania świadczenia. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zawiera w istocie tożsame zarzuty i ich uzasadnienie sprowadzające się do zakwestionowania poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, że organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły stan faktyczny skutkujące stwierdzeniem, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania mu pomocy w formie usług opiekuńczych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organy administracji publicznej nie wyjaśniły bowiem wszelkich okoliczności faktycznych oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, wskazującego na rzeczywistą sytuację życiową skarżącego i spełnieniu przez niego przesłanek niezbędnych do przyznania mu pomocy w formie usług opiekuńczych. Ponadto, w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w pkt 1-3 skargi kasacyjnej poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów i błędne przyjęcie prowadzące do uznania, że skarżącemu nie przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie otrzymuje pomocy ze strony żony ani syna oraz jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, a tym samym spełnia przewidziane w ustawie przesłanki przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, tj. I OSK 2345/24 w pełni podziela stanowisko prawne wyrażone w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt I OSK 1400/24, stąd też zasadnym jest odwołanie się do stanowiska i argumentacji zawartej w uzasadnieniu powołanego orzeczenia.Skarga kasacyjna jest niezasadna.Stosownie do treści art. 50 u.p.s. osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych (ust. 1). Usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić (ust. 2). Specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym (ust. 4). Jak wynika ze zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy materiału dowodowego, skarżący pozostaje w związku małżeńskim, co wyklucza możliwość przyznania świadczeń na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.s. Przepis ten wyraźnie bowiem wskazuje, że na tej podstawie do świadczeń opiekuńczych uprawnione są oby samotne.Wyjaśnić przy tym należy, że pod pojęciem osoby samotnej zgodnie z art. 6 pkt 9 u.p.s. należy rozumieć osobę samotnie gospodarującą, niepozostającą w związku małżeńskim i nieposiadającą wstępnych ani zstępnych. Tymczasem skarżący pozostaje w związku małżeńskim z orzeczoną separacją, która nie powoduje ustania związku małżeńskiego, a ponadto ma syna, który z nim nie zamieszkuje. W świetle dokonanych przez organy ustaleń skarżący, wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie może zostać zatem uznany za osobę samotną w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej uprawnioną do korzystania z usług opiekuńczych na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.s.W takiej sytuacji wnioskowane usługi mogły zostać ewentualnie udzielone na rzecz skarżącego na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.s. Jednakże, do udzielenia tych usług niezbędne było ustalenie, czy skarżący wymaga pomocy innych osób, a członkowie rodziny wskazani w art. 50 ust. 2 u.p.s. nie mogą takiej pomocy zapewnić. Ponadto, organy zobowiązane były do ustalenia w oparciu o art. 50 ust. 4 u.p.s. jakiego rodzaju usług wymaga skarżący w celu dostosowania ich do jego potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że forma świadczeń wynikająca z art. 50 ust. 2 u.p.s. realizowana jest na zasadzie pomocniczości i uznania administracyjnego (por. Komentarz do art. 50 u.p.s., I. Sierpowska, Pomoc społeczna, Komentarz, wyd. VI, Lex wydanie internetowe). Oznacza to, że możliwość świadczenia takich usług powstaje, gdy stan faktyczny sprawy wskazuje, że beneficjent wspomnianych usług ma rodzinę, której członkowie zostali wskazani we wspomnianym przepisie, ale nie są w stanie zapewnić pomocy osobie potrzebującej. Brak takich ustaleń, w tym również wynikający z braku możliwości ich przeprowadzenia, powoduje, że pomoc w tej formie nie może zostać udzielona. Pomoc ta ma bowiem charakter wyjątkowy i nie może prowadzić do zastępczego zrealizowania wynikających z zasad współżycia społecznego i prawa rodzinnego powinności ciążących na członkach rodziny w sytuacjach nie mających charakteru okoliczności szczególnych uzasadniających przyznanie takiego wsparcia.Jak wynika z akt sprawy, skarżący odmówił przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, który umożliwiłby ustalenie tych okoliczności. Z tych względów nie było możliwe ustalenie, że w przypadku skarżącego spełnione zostały przesłanki skutkujące udzieleniem pomocy w formie wynikającej z art. 50 ust. 2 u.p.s. Zauważyć przy tym trzeba, że wprawdzie obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 K.p.a. co do zasady spoczywa na organach prowadzących postępowanie, ale obowiązek ten nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1560/10, z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 256/17, z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2168/17 oraz z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5191/21). Należy mieć także na względzie, że zgodnie z art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, a w myśl art. 11 ust. 2 u.p.s., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Oznacza to, że skarżący zobowiązany był do czynnej współpracy z organami w ramach prowadzonego postępowania, w celu wykazania, że w stosunku do jego osoby spełnione zostały przesłanki umożliwiające przyznanie mu specjalistycznych usług opiekuńczych na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.s. Brak takiej współpracy ze strony skarżącego stanowiło okoliczność decydującą o braku możliwości przyznania stronie takiej formy wsparcia. Analogiczne uwagi należy odnieść do kwestii zaświadczenia lekarskiego o potrzebie wykonywania usług i ich zakresu. Istotnie, powołane zaświadczenie samo w sobie nie uniemożliwia przyznania skarżącemu żądanych usług, jednakże stanowi ono istotny element wniosku o przyznanie usług opiekuńczych, albowiem umożliwia organowi ustalenie zakresu tych usług, miejsca i okresu ich świadczenia.W tym stanie rzeczy należało uznać, że odmowa przyznania skarżącemu wnioskowanych usług opiekuńczych znalazła swoją podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, który został prawidłowo oceniony przez organy obu instancji. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał zakresu niezbędnych usług, a jednocześnie nie przejawiał woli współpracy z organami opieki społecznej, co uzasadniało odmowę przyznania świadczenia ze środków pomocy społecznej.W sprawie nie znajdował zastosowania art. 16 ust. 2 u.p.s. Przepis ten przewiduje, że gmina i powiat, obowiązane zgodnie z przepisami ustawy do wykonywania zadań pomocy społecznej, nie mogą odmówić pomocy osobie potrzebującej, mimo istniejącego obowiązku osób fizycznych lub osób prawnych do zaspokajania jej niezbędnych potrzeb życiowych. Tymczasem jak wynika z ustalonego stanu faktycznego oraz treści uzasadnień decyzji wydanych przez organy obu instancji okoliczności wskazane w art. 16 ust. 2 u.p.s. nie były przyczyną odmowy przyznania skarżącemu usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. Zauważyć także należy, że istnienie osób fizycznych, na których spoczywa obowiązek zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych, nie ma decydującego znaczenia w odniesieniu do usług przyznawanych na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.s. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu okolicznością istotną, umożliwiającą przyznanie tych usług jest niemożliwość zapewnienia określonej pomocy przez osoby wskazane w tym przepisie, a nie istnienie tych osób.Wobec powyższego nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 50 ust. 1 i 4 w zw. z art. 16 ust. 2 u.p.s., art. 106 ust. 4 i art. 11 ust. 2 u.p.s., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a, należy wskazać, że stosownie do jego treści uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przede wszystkim wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdyby uzasadnienie było sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów oddalił skargę, co umożliwiało przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie.Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.., oddalił skargę kasacyjną.Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.