sygn. II SA/Go 562/25 18 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.

Wyrok - II SA/Go 562/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 18 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] Dyrektor IzbOddalono skargę. Transport, transport drogowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] Dyrektor Izb
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania apelujący / skarżący uczestnik
Data orzeczenia 18 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący Jacek Jaśkiewicz
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na T.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T.B. "[...]" w [...], kary pieniężnej w transporcie drogowym w kwocie 12.000 zł za 1) wykonywanie [...] października 2023 r. międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, bez wymaganej licencji wspólnotowej oraz 2) brak wymaganego oznaczenia środka transportu, o którym mowa w przepisach na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.Dnia [...] października 2023 r. ok. godz. 23:10 na terenie dawnego drogowego przejścia granicznego w [...], zatrzymany został do kontroli przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej samochód ciężarowy [...], nr rej. [...], kierowany przez S.Z., który okazał m.in. międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR z [...] października 2023 r. i Załącznik VII z [...] października 2023 r. W toku kontroli ustalono, że powyższym transportem T.B. prowadzący w [...] działalność gospodarczą pod nazwą [...], przewoził z Czech do Niemiec odpad o kodzie CN 160801 i masie 675kg z [...] s.r.o w Czechach do [...] GmbH w Niemczech. Przewoźnik wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy nie posiadając wymaganej licencji wspólnotowej na wykonywanie takiego przewozu oraz wymaganego na podstawie art. 24 ust. 6 i 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 – w wersji obowiązującej w dacie kontroli) oznakowania środka transportu zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1742), tj. oznakowania środka transportu literą "A". Kierowca podpisał protokół kontroli nie wnosząc zastrzeżeń.Postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naruszeń obowiązków przewoźnika w transporcie drogowym w zakresie wykonywania [...] października 2023 r. międzynarodowego transportu drogowego rzeczy wskazując jednocześnie, iż jeśli w ocenie strony w sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 92c ustawy z dnia o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm. – w wersji obowiązującej w dacie kontroli, dalej u.t.d.), zwalniające podmiot wykonujący przewóz drogowy od odpowiedzialności za stwierdzone podczas kontroli naruszenie, powinna je wskazać oraz potwierdzić stosownymi dowodami.Pismem z dnia [...] lutego 2025 r. strona wyjaśniła m.in., iż prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna na terenie Polski, Słowacji i posiada udziały w spółce w Czechach. Dnia [...] października 2023 r. pracownicy przewoźnika wykonywali transport zużytych katalizatorów po przeróbce z firmy z Czech do firmy w Niemczech na co sporządzony jest dokument ANEX VII, który jest w dokumentach. Transport miał przebiegać przez terytorium Czech i Niemiec. O tym, że pracownicy wjechali z w/w towarem na terytorium Polski, przewoźnik dowiedział się w godzinach nocnych, gdy zostali oni zatrzymani do kontroli na trasie [...] przed przekroczeniem przejścia granicznego. Przewoźnik nie kazał im wjeżdżać na terytorium Polski, zrobili to sami, bez jego zgody oraz nie poinformowali go o tym, że wjeżdżają na teren Polski. W rozmowach telefonicznych oświadczyli, że musieli coś załatwić i nie podali szczegółów. Następnie dopytywani wspomnieli o utrudnieniach na drogach, dlatego wjechali na teren Polski. W związku z powyższym przewoźnik następnego dnia zlecił transport innemu podmiotowi, który mógł utworzyć dokument SENT i dostarczyć towar do odbiorcy. Z tego co wiadomo stronie, kierowca S.Z. został ukarany mandatem karnym, który przyjął i na tym kontrola się zakończyła. W związku z tym, że przewoźnik prowadzi działalność gospodarczą w Polsce, Słowacji i Czechach, transport odbywał się jego samochodem nieodpłatnie, gdyż przewożony towar należał do jego firmy, nie była świadczona usługa odpłatna transportu. Firmy strony nie świadczą usług transportu na rzecz innych podmiotów ani w Polsce, ani na terenie Unii Europejskiej. Nigdy nie nakazywał pracownikom wjazdu na teren Polski oraz nie sprowadzał odpadów na teren Polski z innych krajów, co może potwierdzić system SENT. Zatrzymany towar to puder katalizatorowy, który miał trafić do przeróbki w Niemczech dnia [...] października 2023 r. o godz. 8.00. Towar do przeróbki nie dojechał na miejsce w wyznaczonym terminie i czasie, przez co przewoźnik poniósł straty, gdyż nie została dotrzymana umowa kontraktu. W związku z powyższym przewoźnik zwrócił się o pouczenie deklarując, że podobna sytuacja więcej się nie powtórzy.Wskazaną wyżej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nałożył na T.B. karę pieniężną za: 1) wykonywanie [...] października 2023 r. międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, bez wymaganej licencji wspólnotowej (L.p. 1.1a) w kwocie 12.000 zł, 2) brak wymaganego oznaczenia środka transportu, o którym mowa w przepisach na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach (L.p. 4.8) – w kwocie 10.000 zł. Na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. organ ograniczył sumę kar pieniężnych należnych za w/w naruszenia do maksymalnej wysokości 12.000 zł.Na skutek wniesionego przez T.B. odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, kontrolowany w dniu [...] października 2023 r. przewóz drogowy rzeczy nie spełniał warunku określonego w art. 1 ust. 5 lit. d) tiret (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 z dnia 14 listopada 2009 r.) tj. celem przejazdu nie był przewóz rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby. Tym samym przedsiębiorca wykonywał [...] października 2023 r. międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy wymagający posiadania licencji wspólnotowej. Obowiązek ten wynika również z przepisów krajowych, tj. z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty odpowiedzialny jest przedsiębiorca (art. 87 ust. 3 u.t.d.).Powyższe naruszenie usankcjonowane jest w art. 92a ust. 1 i 7 karą pieniężną 12.000 zł, określoną w Lp.1.1a załącznika nr 3 do u.t.d. W toku kontroli ujawniono nadto brak wymaganego na podstawie art. 24 ust. 6 i 7 ustawy o odpadach oznakowania środka transportu zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów. Za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, w Lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. została określona kara pieniężna 10.000 zł. Odpowiedzialność za naruszenia przepisów wskazanych w załączniku nr 3 do u.t.d. nie opiera się na zasadzie winy, jest to odpowiedzialność ex lege, z której podmiot wykonujący przewóz może się zwolnić, po wykazaniu przynajmniej jednej z przesłanek egzoneracyjnych (art. 92b ust. 1 lub 92c ust. 1 i 2 u.t.d.), przy czym to na nim spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. Jednakże zarówno do pisma z [...] lutego 2025 r. jak i do odwołania z [...] czerwca 2025 r. strona nie załączyła dowodów mogących potwierdzić wskazane w nich twierdzenia i okoliczności.Z ustaleń faktycznych w sprawie nie wynika, że przewożony przez T.B. ładunek był jego własnością. Jak wynika bowiem z dokumentu CMR i Załącznika nr VII, nadawcą i właścicielem przewożonego towaru była spółka [...] s.r.o. z Czech. Z wypisu z czeskiego rejestru KRS dla tej spółki nie wynika też, by przedsiębiorca T.B. był właścicielem lub większościowym udziałowcem w tej spółce. Nie można więc uznać, że kontrolowany [...] października 2023 r. transport zużytych katalizatorów z Czech do Niemiec był przewozem na potrzeby własne. Nadto kierowca podpisał bez uwag protokół kontroli – mający cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jako dokument urzędowy korzystający z wiarygodności zawartych w nim ustaleń – potwierdzając tym samym ustalenia faktyczne dokonane w czasie kontroli. Przewoźnik nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje będące wynikiem samowolnych zachowań kierowców. Nadto w sprawie nie zostały wykazane pozostałe przesłanki egzoneracyjne z art. 92c ust. 1pkt 2 i pkt 3 u.t.d.W ocenie strony stanowisko organu w przedmiotowej sprawie powinno zostać powielone podobnie jak w postępowaniu zakończonym inną decyzją o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł z tytułu niewywiązania się strony z obowiązku dokonania zgłoszenia przewozu w rejestrze SENT. Jednakże postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczyło innego rodzaju naruszeń zawartych w u.t.d. i prowadzone było w oparciu o inne przepisy proceduralne. Były to więc całkowicie różne i niezależne od siebie postępowania administracyjne, w ramach których stosowano odmienne regulacje prawne, również w zakresie ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary. Odnosząc się do zarzutu wszczęcia postępowania dopiero postanowieniem z [...] stycznia 2025 r., po upływie 16 miesięcy od dnia kontroli, organ odwoławczy wyjaśnił, że w tym zakresie organ I instancji nie naruszył prawa wszczynając postępowanie w terminie 2 lat od dnia naruszenia. Nie można zgodzić się z zarzutem, jakoby organ "początkowo wszczął i prowadził postępowanie w sprawie wykonywania przewozu z Holandii do Polski ładunku odpadów i dopiero [...] maja 2025 r. zmienił stanowisko stwierdzając, że postępowanie prowadzone było w sprawie wykonywania przewozu z Czech do Niemiec odpadów w postaci zużytych katalizatorów samochodowych". Postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naruszeń obowiązków przewoźnika w zakresie wykonywania [...] października 2023 r. międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, z uwagi na transport odpadów z Czech do Niemiec. Postanowieniem z [...] maja 2025 r. organ I instancji z urzędu sprostował błąd pisarski w uzasadnieniu decyzji.Na powyższą decyzję DIAS T.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie:1) prawa materialnego:a) art. 1 ust. 5 lit. d (i), (ii) oraz (v) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) NR 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. poprzez niezastosowanie tych przepisów mimo, że wykonywanie w dniu [...] października 2023 r. transportu drogowego przez pracowników skarżącego nie wymagało uzyskania licencji wspólnotowej albowiem przewożony towar w postaci przerobionych katalizatorów, tzw. mączki katalizatorowej stanowił własność skarżącego, który został poddany obróbce przez firmę zewnętrzną i po jej dokonaniu odebrany był transportowany na własne potrzeby – bez uzyskania apanaży finansowych z jakiegokolwiek tytułu, a przewóz tego towaru stanowił działalność pomocniczą w stosunku do działalności przedsiębiorstwa – co zniekształciło prawny ogląd sprawy i wynikające z materiału dowodowego wnioski, wywierające wpływ na wynik końcowy sprawy,b) art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d. przez jego niezastosowanie na skutek błędnej wykładni dokonanej o nie mające oparcia w materiale dowodowym sprawy twierdzenie, iż przewożony w dniu [...] października 2023 r. ładunek nie był własnością strony, podczas gdy towar w postaci przerobionych, zużytych katalizatorów należał w rzeczywistości do [...], a więc firmy T.B., która zleciła tę przeróbkę współpracującej z nią [...] s.r.o. w [...], chociaż skarżący nie jest jej udziałowcem ani wspólnikiem, co tym bardziej potwierdza dokument w postaci ANEX VII z którego wynika, że tzw. puder katalizatorowy został wytworzony na własne potrzeby, a co za tym idzie zastosowanie sankcji co do skarżącego, wobec braku podstaw prawnych nie powinno mieć miejsca, co jednak nastąpiło i wywarło znaczący wpływ na końcowy wynik postępowania;2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:a) art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej k.p.a przez brak wszechstronnej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego polegające na uznaniu, że wjazd w dniu [...] października 2023 r. samochodu ciężarowego [...], nr. rej. [...] należącego do [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był wjazdem zaplanowanym w związku z transportem tzw. pudru katalizatorowego z terytorium Czech bezpośrednio do Niemiec, podczas gdy jak wynika z wyjaśnień kierowcy pojazdu oraz wyjaśnień właściciela do wjechania na terytorium RP doszło na skutek nie dających się przewidzieć utrudnień na trasie przejazdu, jedynie w celu by transport został wykonany w uzgodnionym czasie, bez negatywnych konsekwencji dla T.B. ze strony niemieckiego odbiorcy [...] GmbH; tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że transport drogowy [...] października 2023 r. wykonywany był bez wymaganej licencji wspólnotowej, nadto przy braku wymaganego oznaczenia środka transportu, co skutkowało nałożeniem na stronę zupełnie nieproporcjonalnej do stopnia zawinienia i skutków potencjalnego naruszenia przepisów, kary finansowej w wysokości aż 12.000 zł;b) art. 8 k.p.a. czyli zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, bowiem organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, przejawiającym się we wszczęciu postępowania z błędnym określeniem jego przedmiotu, cyt. "wykonywania przewozu z Holandii do Polski ładunku odpadów w postaci zużytych opon samochodowych", co zostało sprostowane dopiero postanowieniem z dnia [...] maja 2025 r. poprzez stwierdzenie, że cyt. "ww. transportem wykonywał Pan przewóz z Czech do Niemiec odpadów w postaci zużytych katalizatorów samochodowych", co stanowi naruszenie przepisu art. 113 § 1 k.p.a., bowiem nie jest to błąd pisarski czy rachunkowy, ani tym bardziej błąd oczywisty i dostrzegalny "gołym okiem", co podważa zasadność i obiektywizm działania organu w sprawie;3) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP przez złamanie zasady państwa prawa i działania organów na podstawie i w granicach prawa polegające na zastosowaniu sankcji wynikających z przepisów u.t.d. bez stwierdzenia przesłanek do ich zastosowania, co stanowi także naruszenie zasady "ultima ratio" stanowiącej, że sankcja karna nie może być podstawowym instrumentem rozwiązywania konfliktów społecznych, a w tej sprawie nie doszło do zamachu na istotne prawnie chronione dobro, nadto istniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 207 § 1 o.p. w zw. z art. 189f o.p. – czemu organ dał wyraz w decyzji z [...] października 2024 r. nr [...] o odstąpieniu od nałożenia na stronę kary pieniężnej 20.000 zł, co ma wpływ na wynik sprawy.Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł orzeczonej zaskarżonymi decyzjami lub w razie nie podzielenia tego stanowiska, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., iż wbrew twierdzeniom organu towar w postaci przerobionych katalizatorów był jego własnością, który transportował własnym środkiem transportu, na co wskazują dokumenty dotyczące przebiegu kontrolowanej transakcji, w tym w szczególności dokument ANEKS VII. To skarżący zlecił przeróbkę stanowiących jego własność katalizatorów [...] s.r.o., następnie przerobiony złom jako swoją własność odebrał. Tym samym transport odbywał się i mógł się odbyć bez konieczności posiadania licencji wspólnotowej.Zgodnie z danymi rejestrowymi CEiDG [...] zgodnie z kodem PKD nr 49.41.Z może wykonywać transport drogowy towarów. Skarżący wykonywał transport na własne potrzeby, bowiem pojazd poddany kontroli stanowił jego własność, kierowcy byli u niego zatrudnieni, transportowany towar był jego własnością, co wynika z dokumentów będących w posiadaniu organów i sam transport nie generował bezpośredniego ani pośredniego wynagrodzenia. Na terytorium Republiki Czech nie ma przepisów obligujących przewoźników do oznaczania pojazdów przewożących odpady literą A, zaś transport miał odbywać się właśnie przez terytorium Czech bez istnienia po stronie kierującego choćby zamiaru wjeżdżania na teren Polski. W ocenie skarżącego wystąpiły przesłanki do wyłączenia jego odpowiedzialności w oparciu o art. 92c u.t.d., bowiem zaistniały okoliczności w postaci zdarzeń i utrudnień drogowych, których jako przewoźnik przewidzieć nie mógł i nie miał żadnego wpływu na ich zaistnienie, a o ich powstaniu dowiedział się od kierowcy będącego jego pracownikiem, który podjął decyzję o wjechaniu na terytorium Rzeczypospolitej celem terminowego wykonania transportu przewożonego towaru. Dlatego też biorąc pod uwagę rodzaj naruszenia i jego niewielką szkodliwość społeczną nałożenie kary jest niewspółmierne do okoliczności sprawy. Organ wszczął postępowanie w sprawie dopiero postanowieniem z [...] stycznia 2025 r., po upływie 16 miesięcy od dnia kontroli. Uprzednio, października 2024 r. ten sam organ I instancji na podstawie identycznego materiału dowodowego odstąpił od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w kwocie 20.000 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT.Nadto w ocenie skarżącego organ początkowo wszczął i prowadził postępowanie w sprawie "wykonywania przewozu z Holandii do Polski ładunku odpadów w postaci zużytych opon samochodowych" i dopiero w dniu 27 maja 2025 r. zmienił stanowisko stwierdzając, że postępowanie prowadzone było w sprawie "wykonywania przewozu z Czech do Niemiec odpadów w postaci zużytych katalizatorów samochodowych". Sprostowanie decyzji w dniu [...] maja 2025 r. zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a. Oczywiste omyłki pisarskie, które mogą być sprostowane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, nie mogą zmieniać rozstrzygnięcia ani faktycznych ustaleń w sprawie, a ich rozpoznanie nie powinno wymagać szczegółowych badań lub analiz. Przebieg postępowania w niniejszej sprawie, stoi w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a.Organy dokonały dowolnej a nie wszechstronnej i swobodnej oceny materiału dowodowego z pominięciem szeregu dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy. Działania organów pozostają w sprzeczności z treścią art. 2 i art. 7 Konstytucji RP i powinny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Skarga okazała się niezasadna.Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W myśl art. 4 pkt 2 tej ustawy międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (art. 5a ust. 1 pk1).Podobnie zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) 1072/2009 wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Licencja wspólnotowa wydawana jest przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który to przewoźnik: a) ma siedzibę w tym państwie członkowskim zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego, oraz b) jest uprawniony w państwie członkowskim siedziby przewoźnika do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy zgodnie z przepisami wspólnotowymi oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego dotyczącymi dostępu do zawodu drogowego przewoźnika rzeczy (art. 4 ust. 1 lit. a oraz lit. b rozporządzenia).W myśl art. 1 ust. 5 lit. d) tiret (i)-(v) w/w rozporządzenia przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi nie wymaga posiadania licencji wspólnotowej i zwolniony jest z wszelkich zezwoleń przewozowych, jeśli spełnione są następujące warunki: (i) przewożone rzeczy są własnością przedsiębiorstwa lub zostały sprzedane, kupione, oddane w najem lub wynajęte, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione przez przedsiębiorstwo, (ii) celem przejazdu jest przewiezienie rzeczy z lub do przedsiębiorstwa, lub przemieszczenie ich do przedsiębiorstwa lub poza przedsiębiorstwo, na jego własne potrzeby, (iii) pojazdy silnikowe wykorzystywane do takiego przewozu są prowadzone przez personel zatrudniony lub pozostający do dyspozycji tego przedsiębiorstwa na mocy zobowiązania umownego, pojazdy przewożące rzeczy są własnością przedsiębiorstwa, zostały przez nie zakupione na warunkach odroczenia płatności lub są przedmiotem najmu, pod warunkiem że w tym ostatnim przypadku spełniają warunki dyrektywy 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy, taki przewóz musi być jedynie działalnością pomocniczą w stosunku do całości działalności przedsiębiorstwa.Licencja wspólnotowa wydawana jest przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby na okres nie dłuższy niż dziesięć lat, z możliwością jego przedłużenia (art. 4 ust. 2 rozporządzenia). Uwierzytelniony wypis z licencji wspólnotowej przechowywany jest w każdym z pojazdów przewoźnika i musi być okazywany na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 4 ust. 6 rozporządzenia). Podobnie w myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji, przy czym to przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty (art. 87 ust. 3 u.t.d.).W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, dnia [...] października 2023 r. ok. godz. 23:10 na terenie dawnego przejścia granicznego w [...], funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej zatrzymali do kontroli samochód ciężarowy [...], nr rej. [...], kierowany przez S.Z., który okazał m.in. międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR z [...] października 2023 r. i Załącznik VII z [...] października 2023 r. W toku kontroli ustalono, że powyższym transportem skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], przewoził z Czech do Niemiec odpad o kodzie CN 160801 i masie 675kg z [...] s.r.o w Czechach do [...] GmbH w Niemczech. Przewoźnik nie posiadał wymaganej licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy oraz wymaganego na podstawie art. 24 ust. 6 i 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach oznakowania środka transportu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, tj. oznakowania środka transportu literą "A". Kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie w sprawie naruszeń obowiązków przewoźnika w transporcie drogowym w zakresie wykonywania [...] października 2023 r. międzynarodowego transportu drogowego.W toku tego postępowania, pismem z dnia [...] lutego 2025 r. skarżący wyjaśnił m.in., iż prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna na terenie Polski, Słowacji oraz posiada udziały w spółce w Czechach. Dnia [...] października 2023 r. jego pracownicy wykonywali transport zużytych katalizatorów po przeróbce z Czech do Niemiec, co potwierdzać miał dokument ANEX VII. Transport miał przebiegać przez terytorium Czech i Niemiec. O tym, że pracownicy wjechali z towarem na terytorium Polski, skarżący dowiedział się w godzinach nocnych, gdy zostali oni zatrzymani do kontroli. Kierowcy uczynili to sami, bez zgody skarżącego, nie informując go o tym. W rozmowach telefonicznych oświadczyli, że musieli coś załatwić. Następnie dopytywani wjazd na teren Polski uzasadnili utrudnieniami na drogach. Transport odbywał się pojazdem skarżącego nieodpłatnie, gdyż przewożony towar należał do niego, nie była to odpłatna usługa. Na teren Polski nie nakazywał pracownikom wjazdu oraz nie sprowadzał odpadów z innych krajów. Zatrzymany towar to puder katalizatorowy, który miał trafić do przeróbki w Niemczech [...] października 2023 r.Jednakże poczynione w toku postępowania ustalenia organu nie dostarczyły podstaw do przyjęcia, że objęty opisywaną kontrolą ładunek był własnością skarżącego. Jak wynika bowiem z dokumentu CMR i Załącznika nr VII, nadawcą i właścicielem przewożonego towaru była spółka [...] s.r.o. z Czech. Z wypisu z czeskiego rejestru dla tej spółki nie wynika też, by T.B. był jej wspólnikiem lub udziałowcem. Również skarżący nie poparł swojego twierdzenia żadnymi dowodami ograniczając się do wskazania, iż jego prawo własności ładunku objętego kontrolowanym przewozem potwierdza załącznik do listu przewozowego ANEKS VII. W świetle tych okoliczności organy orzekające w sprawie nie dopatrzyły się podstaw do uznania, że kontrolowany [...] października 2023 r. ładunek transportowany z Czech do Niemiec był przewozem na potrzeby własne.Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznik nr 3 do u.t.d.Nadto w myśl art. 24 ust. 56 ustawy z dnia 12 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587) środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7, który z kolei zawiera delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowanie środków transportu, biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi. Szczegółowy sposób oznaczania środków transportu odpadów (polegający na umieszczeniu w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni tablicy koloru białego z napisem "ODPADY") określony został w § 9 wydanego na podstawie powyższej delegacji ustawowej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1742), przy czym w myśl § 10 tego rozporządzenia, w przypadku środków transportu przeznaczonych do transgranicznego transportu odpadów, zamiast oznakowania wskazanego w § 9 dopuszcza się oznakowanie środków transportu tablicą koloru białego, na której umieszcza się wielką literę "A" koloru czarnego. Wzory oznakowania środków transportu odpadów oraz środków transportu przeznaczonych do transgranicznego transportu odpadów określają załączniki nr 1 i nr 2 do rozporządzeniaW załączniku nr 3 do u.t.d. zawarto wykaz naruszeń obowiązków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. Zgodnie z Lp.1.1a kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji wspólnotowej wynosi 12.000 zł, natomiast zgodnie z L.p. 4.8 kara pieniężna za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wynosi 10.000 zł.Stanowiący podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. m.in. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II GSK 2460/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy. Dla ustalenia tejże odpowiedzialności wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, zatem określona w art. 92a u.t.d. kara pieniężna jest następstwem stanu niezgodnego z prawem (wyroki NSA z 23 listopada 2018 r., II GSK 3554/16, z 9 lipca 2019 r., II GSK 2096/17). Ma ona przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a jej istotą jest wyegzekwowanie respektowania nakazów i zakazów dotyczących przewozów drogowych (wyroki NSA z 28 czerwca 2022 r., II GSK 1703/18 oraz z 10 października 2019 r., II GSK 3116/17). System sankcji przewidzianych przez przepisy u.t.d. stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę uznaną przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Z powyższego jednoznacznie wynika, że za działalność przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy odpowiedzialność ponosi co do zasady ten przedsiębiorca, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. (por. wyroki NSA z 19 kwietnia 2023 r., II GSK 199/20, z 23 listopada 2018 r., II GSK 3554/16, z 9 lipca 2019 r., II GSK 2096/17).W okolicznościach rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż zostały spełnione przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia, przy czym, organy powołały się na art. 92a ust. 3 u.t.d., ograniczając sumę kar pieniężnych za obydwa naruszenia do kwoty 12.000 zł. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zatem prawidłowe oraz nie naruszają przepisów prawaPrzepis art. 92a ust. 1 u.t.d ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy za zaistniałe naruszenia przepisów regulujących transport drogowy. Z tego powodu zasadniczo bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2022 r., II GSK 219/19). Jednocześnie jednak ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. (który w rozpatrywanym przypadku nie ma zastosowania) i art. 92c ust. 1 u.t.d., stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz.Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.Sąd podziela stanowisko organów w kwestii niewykazania w sprawie okoliczności przewidzianych w art. 92c ust. 1 u.t.d. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący – prawidłowo pouczony o powyższym prawie, w toku postępowania nie wykazał zaistnienia okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. W swoich wyjaśnieniach wskazywał, że transport miał przebiegać przez terytorium Czech i Niemiec. O tym, że jego pracownicy wjechali z przewożonym ładunkiem na terytorium Polski, dowiedział się w godzinach nocnych, gdy zostali oni zatrzymani do kontroli. Skarżący nie nakazywał kierowcom wjeżdżać na terytorium Polski, zrobili to sami bez jego zgody oraz nie poinformowali go o tym. W rozmowach telefonicznych oświadczyli, że musieli coś załatwić i nie podali szczegółów. Następnie dopytywani wyjaśnili, iż uczynili to ze względu na utrudnienia na drogach. Z kolei w skardze podał, iż wystąpiły przesłanki do wyłączenia jego odpowiedzialności w oparciu o art. 92c ust. 1 u.t.d., w postaci zdarzeń i utrudnień drogowych, których jako przewoźnik przewidzieć nie mógł i nie miał żadnego wpływu na ich zaistnienie, a o ich powstaniu dowiedział się od kierowcy będącego jego pracownikiem, który podjął decyzję o wjechaniu na terytorium Rzeczypospolitej celem terminowego wykonania transportu przewożonego towaru. Jednakże skarżący w żaden sposób nie wykazał zaistnienia okoliczności stanowiących w jego ocenie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w rozumieniu art. 92c ust. 1 u.t.d., pomimo że to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie.Okolicznościami, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Przepis ten ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Jak stwierdził NSA w wyroku z 24 czerwca 2022 r., II GSK 249/19: "dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: braku wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. m.in. wyroki NSA z 25 września 2014 r., II GSK 1027/13, z 10 października 2019 r., II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m.in. wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., II GSK 967/09). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2021 r., II GSK 798/18). Do zwolnienia przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy z odpowiedzialności konieczne byłoby wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, w tym stosowanie dostępnych środków technicznych umożliwiających śledzenie ruchu pojazdu i jego konfrontowanie ze wskazaniami tachografu, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło na skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Do takich wyjątkowych okoliczności zaliczono przykładowo: poważny wypadek drogowy, ekstremalne warunki pogodowe, objazdy, brak miejsca na parkingu – akcentując jednak spoczywający przede wszystkim na przedsiębiorstwie transportowym obowiązek uważnego planowania przejazdu kierowcy, tak by był on bezpieczny i uwzględniał na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp od odpowiednich parkingów. Innymi słowy, chodzi o taką organizację, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia".Odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy nie jest bezwarunkowa, o czym stanowią w/w przepisy art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Jednakże to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek przedłożenia dowodów, że nie miał on wpływu na powstanie naruszeń. W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo ocenił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do zastosowania powyższych przepisów, zwłaszcza że okoliczności objęte ich hipotezą powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, czego jednak skarżący skutecznie nie uczynił.Na uwzględnienie nie zasługuje podniesiona w skardze argumentacja, iż przewożony towar w postaci przerobionych katalizatorów, tzw. mączki katalizatorowej stanowił własność skarżącego, który został poddany obróbce przez firmę zewnętrzną i po jej dokonaniu odebrany był transportowany na własne potrzeby, a w konsekwencji również zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez pominięcie przez organy tej okoliczności, a także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 1 ust. 5 lit. d (i), (ii) oraz (v) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) NR 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. oraz art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach i art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d.Treść międzynarodowego listu przewozowego oraz okazanego wraz z tym listem w toku kontroli załącznika wskazuje, że nadawcą wskazanego wyżej ładunku była [...] s.r.o. w [...] w Czechach, odbiorcą [...] GmbH w [...] w Niemczech, natomiast skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], był przewoźnikiem. W toku postępowania nie został zaś przedłożony żaden dokument wskazujący, iż to skarżący jest właścicielem przewożonego ładunku. Nadto z wydruku z czeskiego rejestru spółek dotyczącego [...] s.r.o. w [...] nie wynika też, by T.B. był wspólnikiem czy też udziałowcem tej spółki.Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że kontrolowany [...] października 2023 r. transport był przewozem na potrzeby własne w rozumieniu cytowanego wcześniej art. 1 ust. 5 lit. d) tiret (i)-(v) rozporządzenia (WE) 1072/2009 oraz art. 4 pkt 4 u.t.d. stanowiącego, iż niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki wskazane w tym przepisie, m.in. iż w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin (lit. c). Okoliczność ta nie wynika z akt sprawy, również skarżący jej nie wykazał.Nie było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. na skutek wszczęcia postępowania z błędnym – w ocenie skarżącego – określeniem jego przedmiotu: "wykonywania przewozu z Holandii do Polski ładunku odpadów w postaci zużytych opon samochodowych". Jak wynika z akt administracyjnych, postanowienie z dnia [...] stycznia 2025 r. zostało w niniejszej sprawie wszczęte z prawidłowym określeniem jego przedmiotu, również skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. odniósł się do rzeczywistego przedmiotu tego postępowania. W decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2025 r., w części uzasadnienia dotyczącej dotychczasowego przebiegu postępowania znajduje się stwierdzenie, iż "na podstawie przedstawionych dokumentów ustalono, że ww. transportem wykonywał Pan przewóz z Holandii do Polski ładunku odpadów w postaci zużytych opon samochodowych." Stwierdzenie to miało charakter omyłki i zostało sprostowane postanowieniem organu I instancji z dnia [...] maja 2025 r., doręczonym stronie – co istotne – jeszcze przed wniesieniem odwołania (co nastąpiło [...] czerwca 2025 r.). Jednocześnie treść odwołania wskazuje, że skarżący w sposób jednoznaczny zidentyfikował rzeczywisty przedmiot sprawy. Powyższa omyłka nie miała zatem żadnego wpływu na wynik sprawy, co świadczy o oczywistej bezzasadności tego zarzutu.Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut niezastosowania w sprawie przepisów działu IVa k.p.a. (błędnie określonego w skardze jako "odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 207 § 1 o.p. w zw. z art. 189f o.p.", bowiem przepisy Ordynacji podatkowej nie znajdują zastosowania do kar pieniężnych nakładanych na podstawie u.t.d.). Zakres stosowania przepisów tego działu k.p.a. wyznacza art. 189a stanowiąc w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu, w § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.Uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych w § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, by przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa k.p.a., tzn. by zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu. Oznacza to, że jeśli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy aniżeli w dziale IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (por. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/El. por. także wyrok NSA z 28 września 2021 r., II GSK 717/21).Stosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. (oczywiście w tych przypadkach, gdy występują ku temu przesłanki) ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 k.p.a., bowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa kara ta nie jest nakładana. Jednakże jak już wcześniej wskazano, z treści stanowiska skarżącego i jego pełnomocnika (również ze skargi) nie wynikają żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d.Nadto, niezależnie od powyższego obydwie ustawy, tzn. ustawa SENT oraz u.t.d., mają różne cele, funkcje oraz przedmiot ochrony, również organ prawidłowo wywiódł w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło innego rodzaju naruszeń i prowadzone było w oparciu o inną procedurę aniżeli w sprawie zakończonej decyzją o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej, na którą powoływał się skarżący. Były to całkowicie różne i niezależne od siebie postępowania administracyjne, w ramach których stosowano odmienne regulacje prawne, również w zakresie ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary.Przedstawione stanowisko w tym zakresie jest również zgodne z zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, która wymaga, by ustawa jasno określała naruszenia i grożące za nie kary, przy czym warunek ten jest spełniony, jeśli podmiot prawa na podstawie brzmienia danego przepisu, a w razie potrzeby – na podstawie wykładni dokonanej przez sądy – jest w stanie określić, jakie działania i zaniechania grożą pociągnięciem go do odpowiedzialności karnej (por. wyroki TSUE: z dnia 22 października 2015 r., AC-Treuhand/Commission, C-194/14 P, EU:C:2015:717, pkt 40 oraz z dnia 20 grudnia 2017 r., Vaditrans, C-102/16, EU:C:2017:1012, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).Dodatkowo postępowanie w rozpatrywanej sprawie zostało wszczęte dnia [...] stycznia 2025 r., zatem przed upływem 2 lat od daty ujawnienia naruszeń – [...] października 2023 r. (art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. a contrario).Podsumowując, w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy został zgromadzony w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia, przy czym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej poddał go prawidłowej ocenie. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ szczegółowo wskazał w uzasadnieniu decyzji, na podstawie jakich konkretnie dowodów stwierdził wystąpienie wskazanych naruszeń. Wymogi procedury administracyjnej zostały zatem dochowane. Dodać należy, że zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej (por. wyroki NSA z 30 lipca 2015 r., II GSK 1475/14, z 8 stycznia 2014 r., II GSK 1507/12). Wprawdzie organ administracji ma obowiązek ustalenia obiektywnie istniejącego stanu faktycznego sprawy, lecz wynikająca z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zasada ciężaru dowodu doznaje przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., II OSK 603/16). W takich przypadkach ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Skoro zaś skarżący nie wykazał skutecznie wystąpienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., to nie było podstaw do zastosowania tego przepisu.W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, by organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy bądź nieobiektywny. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.., skargę należało oddalić.