Wyrok - II SA/Po 737/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono sprzeciw od decyzji. Administracyjne postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Sędzia WSA Robert Talaga Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu G. sp. z o.o. z siedzibą w G. od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala sprzeciw. UZASADNIENIE PostanowienieOddalono sprzeciw od decyzji. Administracyjne postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Sędzia WSA Robert Talaga Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu G. sp. z o.o. z siedzibą w G. od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Postanowienie
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Arkadiusz Skomra
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (14)
Rozstrzygnięcie
Oddalono sprzeciw od decyzji
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia T. P., M. K., M. C. oraz B. K. uchyliło postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 9 czerwca 2025 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.Postanowienie, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy.W dniu 20 lutego 2023 r. znak [...] Wójt Gminy [...] wydał decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa istniejącego zakładu o projektowany budynek produkcyjno - magazynowy oraz o projektowaną namiotową halę magazynową w miejscowości G., gmina [...], na działkach: [...], [...], [...], [...] (inwestor G. sp. z o.o.).Pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. T. P., M. K., M. C. wnieśli podanie o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją na podstawie art. 145 §1 pkt 5 i 6 K.p.a.Pismem dnia 25 maja 2025 r. B. K. wniósł podanie o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją na podstawie art. 145 §1 pkt 5 K.p.a.Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2025 r. znak [...] Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 20 lutego 2023 r. znak [...] stwierdzając, iż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a.Pismem z dnia 18 czerwca 2025 r. T. P., M. K., M. C. reprezentowani przez pełnomocnika r. S. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie.Pismem z dnia 15 lipca 2025 r. B. K. wniósł również zażalenie.Wydając wskazane na wstępie postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazało, że z przytoczonych przepisów wynika, iż postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Badając przesłankę podmiotową, organ winien wyjaśnić, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona. Oceniając natomiast wystąpienie przesłanek przedmiotowych organ ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych enumeratywnie w cytowanych wyżej przepisach oraz czy w sprawie została wydana ostateczna decyzja administracyjna, co do której miałoby nastąpić wznowienie postępowania. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w sytuacji braku którejkolwiek z przesłanek, czy to podmiotowej, czy też przedmiotowej, bądź też ustalenia, że strona uchybiła terminowi do wznowienia postępowania, określonemu w art. 148 K.p.a. właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.W ocenie SKO organ I instancji w przedmiotowej sprawie od razu przeszedł do oceny przyczyn wznowienia i na tej podstawie odmówił wszczęcia postępowania, co było postępowaniem nieprawidłowym. Organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę w pierwszej kolejności musi ocenić zachowanie wymogów formalnych wniosku o wznowienie postępowania ( czy złożyły go strony postępowania, czy został złożony w terminie, czy strony powołują się na przesłanki wymienione w art. 145 k.p.a.).Jeśli wymogi te zostały spełnione to zasadnym będzie wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania organ może przejście do oceny przyczyn wznowienia (podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.) w ramach już wznowionego postępowania i wydać decyzję o treści której ramy wyznaczają przepisy prawa.Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka G. sp. z o.o. zarzucając naruszenie:- art. 6 K.p.a. tzw. zasady praworządności,- art. 7 K.p.a. tzw. zasady prawdy obiektywnej i uwzględniania słusznego interesu stron,- art. 8 § 1 K.p.a. tzw. zasady zaufania do organów państwa,- art. 10 § 1 K.p.a. tzw. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu,- art. 15 K.p.a. tzw. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego,- art. 16 § 1 K.p.a. tzw. zasady trwałości decyzji administracyjnych,- art. 28 K.p.a. - stron postępowania,- art. 73 § 1 K.p.a. - dostępu do akt sprawy.W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, iż w wydaniu przez SKO postanowienia Spółka dowiedziała się przypadkiem przeglądając stronę Internetową SKO. Wówczas Spółka natrafiła na obwieszczenie z 4 sierpnia 2025 r. o wydaniu Postanowienia. W tym miejscu Spółka podkreśla, że obwieszczenie jak wynika ze strony Internetowej SKO ([...]/) udostępniono 6 sierpnia 2025 r., doręczenie w myśl art. 49 § 2 K.p.a. nastąpiło więc po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej, a co za tym idzie 30 dniowy termin na zaskarżenie postanowienia został przez Spółkę dotrzymany. W tym miejscu Spółka również zaznacza, że pomimo, iż postępowanie to dotyczyło sprawy związanej z ostateczną i prawomocną decyzją (decyzja Wójta Gminy [...] nr [...] z 20 lutego 2023 r.), która dotyczyła praw Spółki odnośnie zagospodarowania terenu, Spółka na żadnym etapie skarżonego postępowania nie była o nim informowana. Spółka nie została poinformowana o wszczęciu, prowadzeniu postępowania, o wnioskach wnioskodawców wznowienia postępowania jak również nie została poinformowana o zamiarze wydania rozstrzygnięcia przez SKO i możliwości odniesienia się do materiałów zgromadzonych w sprawie oraz nie została poinformowana o wydaniu Postanowienia.W dalszej części uzasadnienie Spółka odniosła się do argumentacji stanowiącej podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazując, że jest ona niezasadna.W odpowiedzi na sprzeciw SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. pełnomocnik Spółki podtrzymał skargę zaznaczając, iż postanowienie dotknięte jest wadą nieważności gdyż skierowane jest do osoby niebędącej stroną postępowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty lub czynności organów administracji. Jak stanowi art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei zgodnie z art. 64f p.p.s.a. od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw. Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio.Przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wskazać należy, iż strona działając zgodnie z pouczeniem organu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który to środek zaskarżenia nie przysługiwał stronie. Ponadto należy mieć na uwadze, iż błędne pouczenie organu spowodowało, że sprzeciw został wniesiony z uchybieniem 14 dniowego terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, ale z zachowaniem 30 dniowego terminu zawartego w pouczeniu zaskarżonego postanowienia.Jednakże Sąd mając na uwadze treść art. 112 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: K.p.a.) przyjął wniesiony środek zaskarżenia do rozpoznania.W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd podziela stanowisko wyrażone m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2023 r., sygn. akt III OZ 476/23 i przywołanej w nim poglądu doktryny, że "jeżeli w zaskarżonej decyzji organ błędnie pouczył o możliwości wniesienia skargi i trzydziestodniowym terminie do jej wniesienia, to powyższa okoliczność powinna być wzięta pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji z urzędu. Zgodnie bowiem z treścią art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania, albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego, nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Konsekwencje obowiązywania art. 112 K.p.a. powinny być jednolite na drodze postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, zatem w przypadku wniesienia spóźnionego odwołania, które wpłynęło z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, organ/sąd obowiązany będzie je rozpatrzyć bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 2017 r., s. 621).Tym samym biorąc pod uwagę treść art. 64b § 1 P.p.s.a. uznać należało, że do sprzeciwu będzie miał zastosowanie art. 112 K.p.a. (por. postanowienie NSA z 26 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1206/17, ONSAiWSA 2018 r., nr 6, poz. 118). W konsekwencji skutkiem prawnym ochrony wynikającej z art. 112 K.p.a. w przypadku wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia do sądu, który wpłynął z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, jest obowiązek wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpatrzenia go bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu.".W kwestii formalnej Sąd wskazuje, iż jako numer zaskarżonego postanowienia przyjął [...] uznając, że poczynione ołówkiem na znajdującym się w aktach postanowieniu skreślenia i adnotacje nie mają żadnego waloru prawnego, gdyż nie zostały opatrzone żadnym podpisem. Powyższej oceny nie zmienia również fakt, iż w obwieszczeniu z dnia 4 sierpnia 2025 r. wydanego pod sygnatura "[...]" wskazano iż wydano postanowienia "znak [...]".Sąd jedynie wskazuje, iż w obwieszczeniu tym podano zupełnie inną numerację niż widniejąca na zaskarżonym postanowieniu nawet przy uwzględnieniu dokonanych ołówkiem przekreśleń i dopisków.Powyższe nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ wpisanie błednego numeru postanowienia w świetle akt sprawy pod którą rozpoznawane były zażalenia niewątpliwie stanowi oczywistą omyłkę pisarską, która może zostać naprawiona w drodze postanowienia o sprostowaniu.Ponadto w tym miejscu odnosząc się do zarzutu, iż postanowienie zostało skierowane do osoby niebędącej stroną postępowania wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się również wniosek B. K. o wznowienie postępowania jak i zażalenie B. K.. Sąd ma przy tym na uwadze, iż w odniesieniu do wniosku B. K. Wójt Gminy wydał w dniu 9 lipca 2025 r. odrębne postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, które rozstało również zaskarżone, to jednakże mając na uwadze ograniczony zakres kontroli spraw ze sprzeciwu, co zostanie szerzej omówione w dalszej części uzasadnienia, a przede wszystkim fakt, że w postępowaniu wywołanym sprzeciwem stroną jest wyłącznie wnoszący sprzeciw, uznał, że powyższe okoliczności nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia. Podkreślić należy, iż B. K. w razie przesądzenia przez Sąd, że nie jest on stroną tego postępowania zażaleniowego doprowadziłoby do sytuacji, iż nie miałby on możliwości zwalczania powyższego, a więc zostałby pozbawiony prawa do Sądu.Podkreślić należy, iż w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że określony w omawianych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na treść art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyroku NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18, wyrok NSA z 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1984/20, wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3238/19, wyrok NSA z 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2030/19).Należy pamiętać, iż orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego charakter niejako wyłącznie procesowy i nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem.Z tych też względów Sąd uznał, iż ewentualne uchybienia organu w zakresie adresatów postanowienia nie powinny stanowić podstawy do wyeliminowania tego postanowienia z obrotu prawnego.Odnosząc się zaś do meritum sprawy wskazać należy, iż po myśli art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Przepis art. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Kontrola decyzji kasacyjnej dokonywana przez sąd administracyjny w ramach sprzeciwu ma zatem charakter formalny.Zgodnie z art. 144 K.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Art. 138 § 2 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja (postanowienie) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.Obie zdefiniowane w art. 138 § 2 K.p.a. przesłanki muszą wystąpić łącznie. Odstępując zatem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy poprzez zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i wydanie postanowienia kasacyjnego, organ odwoławczy zobligowany jest do wykazania, jakie przepisy postępowania i w jaki sposób naruszył organ I instancji oraz wskazać, jakich konkretnie kwestii nie wyjaśnił, równocześnie wykazując, że ich wyjaśnienie ma istotny (a nie jakikolwiek) wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Niewyjaśnienie kwestii nie mających istotnego wpływu na wynik sprawy lub też kwestii które organ II instancji może wyjaśnić we własnym zakresie wyklucza zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.Wobec powyższego wskazać należy, iż organ I instancji odmówił wznowienia postępowania uznając, że wbrew wnioskowi nie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a..Wobec powyższego podkreślenia wymaga, iż postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego etapu, określanego mianem wstępnego (formalnego), właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia. Mianowicie, czy spełnione zostały przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia o wznowieniu postępowania przewidzianego w art. 149 § 2 K.p.a., które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie trzeba mieć na względzie fakt, że wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania, pozwala na przejście do drugiego etapu.Natomiast na gruncie niniejszej sprawy, jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Wójt Gminy bez przeprowadzenia oceny formalnej wniosku dokonało jego merytorycznej oceny bez wszczęcia postępowania wznowieniowego.Tym samym zgodzić się należy z Kolegium, iż organ I instancji uchybił przepisom postępowania w tym przede wszystkim art. 149 § 2 oraz art. 151 K.p.a. Jednocześnie wskazać należy, iż powyższego uchybienia nie mógł naprawić organ odwoławczy gdyż powyższe doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż powyższy wyrok w żadnym wypadku nie przesądza o konieczności wznowienia czy też nie postępowania zakończonego decyzja z dnia 20 lutego 2023 r. ale jedynie wskazuje, iż w pierwszej kolejności zgodnie z przepisami K.p.a. organ winien dokonać oceny formalnej wniosku. Dopiero pozytywna ocena w tym zakresie i wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania pozwalała organowi na dokonanie oceny czy w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania.Ponadto z uwagi na ograniczony zakres kontroli spraw wywołanych sprzeciwem Sąd zauważa, iż nie mógł dokonywać oceny czy w sprawie zaistniały czy też nie przesłanki do wznowienia postępowania.Z tych też względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazywanych przez wnoszącego sprzeciw przepisów postępowania, które to uzasadniałyby wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. wskazać należy, iż stosownie do treści art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.), jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji publicznej na stronie podmiotowej tego organu.Powyższy przepis uprawniał organ, w przypadku gdy liczba stron w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadamiania stron w trybie art. 49 K.p.a., ale wyłączał z tego trybu podmiot planujący przedsięwzięcie. Tym samym nie ulega wątpliwości, że doręczenie postanowienia w trybie publicznego obwieszczenia nie mogło dotyczyć inwestora.Tymczasem z akt sprawy wynika, i na co słusznie zwrócono uwagę we wniesionym sprzeciwie, że zaskarżone postanowienia organów obu instancji nie zostały doręczone inwestorowi.Powyższe uchybienie tym bardziej uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Odnosząc się zaś do uchybienia organu odwoławczego w tym zakresie Sąd uznał, iż SKO nieprawidłowo doręczyło postanowienie inwestorowi jednakże powyższe nie pozbawiło go możliwości zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego. Z tych też względów Sąd doszedł do przekonania, iż powyższe naruszenie SKO nie miało wpływu na wynik sprawy.Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z w zgodzie z art. 138 § 2 K.p.a., co uzasadniło oddalenie sprzeciwu na podstawie art. 151 P.p.s.a..