Wyrok - III SA/Kr 1044/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji. Policja, Funkcjonariusze Policji. | | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 16 czerwca 2025 r. nr 14/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnUchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji. Policja, Funkcjonariusze Policji. | | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 16 czerwca 2025 r. nr 14/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężn
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Bogusław Wolas
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
UZASADNIENIE
Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie decyzją z dnia 16 czerwca 2025 r utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia 30 kwietnia 2025 r w przedmiocie odmowy wypłaty dla S. D. (dalej jako Skarżący lub Strona) wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe za lata 2004-2006.W sprawie tej Strona pismem z dnia 31 marca 2025 roku zwróciła się z wnioskiem o ponowne przeliczenie i wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Uzasadniając swoje żądanie Strona powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 roku sygn. akt K 7/15, opublikowany w dniu 6 listopada 2018 roku (Dz.U. z 2018 roku, póz. 2102), zgodnie z którym art. 115a u.o.P. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za l dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.Komendant Powiatowy Policji w Z. wskazaną wyżej decyzją odmówił stronie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe za lata 2004-2006. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w następstwie którego nastąpiła utrata mocy części przepisu art. 115a u.o.P., tj. w zakresie wielkości "przelicznika", nie przyznało samo w sobie uprawnień byłym policjantom do przedmiotowego ekwiwalentu w innej wysokości, tj. obliczonego według "przelicznika" np. 1/21 lub 1/22 części miesięcznego uposażenia, tak jak to ma miejsce w innych służbach mundurowych. Prawa do ponownego przeliczenia byłym policjantom ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy i wypłaty ewentualnego wyrównania nie przyznały również znowelizowane przepisy u.o.P., które obowiązują od dnia l października 2020 roku i zostały wprowadzone ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, póz. 1610).W konsekwencji organ pierwszej instancji przyjął, że skoro w dacie zwolnienia ze służby wypłacono w całości byłemu policjantowi przysługujący mu wówczas ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy, to jego uprawnienie zostało zrealizowane i aktualnie nie przysługuje mu prawo do wypłaty wyrównania tego świadczenia. Organ zwrócił także uwagę i z ostrożności procesowej podniósł zarzut przedawnienia roszczenia o wypłatę wyrównania przedmiotowego ekwiwalentu.Od powyższej decyzji Strona złożyła w ustawowym terminie odwołanie pismem z dnia 15 maja 2025 roku, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie złożonego wniosku o wypłatę wyrównania przedmiotowego ekwiwalentu.Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie po rozpoznaniu wniesionego odwołania stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.Ustalił, że Pan S. D. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 maja 2006 roku na podstawie rozkazu personalnego nr 84/06 Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia 16 maja 2006 roku. Wymienionemu policjantowi zwalnianemu ze służby wypłacono ekwiwalent pieniężny w łącznej kwocie 12.450,00 zł brutto, tj. za 100 dni niewykorzystanych urlopów, ustalony przy zastosowaniu "przelicznika" w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za l dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego - na podstawie art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym w dniu wypłaty.Podkreślono, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Z. została wydana na podstawie art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym od dnia l października 2020 roku, zatem z uwzględnieniem zmiany tego przepisu oraz przepisów przejściowych wprowadzonych ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (opublikowaną w Dzienniku Ustaw z dnia 18 września 2020 roku, póz. 1610). Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z przepisu tego wynika dla organu nakaz stosowania prawa obowiązującego w dniu orzekania. Nadto wymóg działania organów władzy publicznej na podstawie prawa oznacza w szczególności nakaz podejmowania przez te organy działań tylko w przypadkach prawem przewidzianych.Zgodnie z art. l pkt 16 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku art. 115a u.o.P. otrzymuje brzmienie: "Ekwiwalent pieniężny za l dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.".Z kolei zgodnie z przepisem art. 9 ust. l przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku przepis art. 115a u.o.P. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 roku oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 roku. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 roku ustala się na zasadach wynikających z przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 roku.W konsekwencji od dnia l października 2020 roku w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 roku - co ma miejsce w niniejszej sprawie - zastosowanie znajdą wyłącznie przepisy w brzmieniu dotychczasowym dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe (a więc zobowiązującym w dniu zwolnienia ze służby "przelicznikiem" 1/30 części miesięcznego uposażenia za l dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego).W konkluzji stwierdzono, że nowy przepis art. 115a u.o.P., jak również przepisy przejściowe ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw., nie przyznają policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 6 listopada 2018 roku prawa do wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Na podstawie przepisów obowiązujących od dnia l października 2020 roku organ nie jest zatem upoważniony do dokonania wypłaty uzupełniającej.Podkreślono, że w przedmiotowej sprawie czynność materialno-techniczna naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy nie może zostać zrealizowana ze względu na brak podstawy prawnej. Z kolei odmowa wypłacenia wyrównania winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ pierwszej instancji - na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu ww. orzeczenia z dnia 30 października 2018 roku sygn. akt K 7/15 odnoszącego się do przedmiotowego zagadnienia (zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 roku, sygn. akt l OSK 542/13). W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące po dniu l października 2020 roku przepisy odnoszące się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 6 listopada 2018 roku i wobec braku możliwości naliczenia i wypłaty wyrównania słusznie wydał stronie decyzję odmawiającą wnioskowanego przez nią wyrównania.Z ostrożności procesowej podniesiono zarzut przedawnienia roszczenia o wypłatę wyrównania przedmiotowego ekwiwalentu. Zgodnie z przepisem art. 107 ust. l u.o.P. roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W przedmiotowej sprawie roszczenie stało się wymagalne z dniem l października 2020 roku, kiedy weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (opublikowana w Dz.U. z dnia 18 września 2020 roku, póz. 1610). Trzyletni okres przedawnienia upłynął zatem z dniem l października 2023 roku, a strona złożyła swój wniosek w dniu 4 kwietnia 2025 roku (data złożenia wniosku w jednostce Policji). Organ stwierdza zatem, że roszczenie strony podniesione w jej wniosku z dnia 31 marca 2025 roku uległo przedawnieniu.W skardze zarzucono naruszenie przez organ art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art, 115a ustawy o Policji, w zakresie związanym z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowanym w dniu 6 listopada 2018 r, (Dz. U. 2018 poz. 2102), a przez to pozbawienie należnych z mocy prawa świadczeń w postaci właściwej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za wskazane we wniosku lata;Ponadto naruszenie przez organ art. 9 ust. l ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie więziennej oraz niektórych innych ustaw (dalej: Ustawa o szczególnych rozwiązaniach) w zw. z art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (wbrew wykładni wskazanej w orzeczeniu TK; K 7/15), tj.: poprzez nieuwzględnienie przez organy l i II instancji konstytucyjnego prawa funkcjonariusza Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania w wysokości określonej już znowelizowanym art. 115a ustawy o Policji (odpowiadającym w swej treści wytycznym wskazanym w w/w orzeczeniu TK), w sytuacji, gdy do oceny mego uprawnienia do uzyskania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, winny zostać zastosowane przeliczniki korzystniejsze, w oparciu o wytyczne Trybunału Konstytucyjnego;Jest także zarzut naruszenia przepisów prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie do niniejszego stanu faktycznego art. 9 ust. l ustawy o szczególnych rozwiązaniach, a to z pominięciem wykładni przepisów prawa wskazanej w Wyroku Trybunału Konstytucyjnego RP K 7/15 oraz interpretacji określonej w sposób jednoznaczny w linii orzeczniczej tut. Sądu w podobnych sprawach; dokonanie przez organy błędnej wykładni prawa, polegającej na niesłusznym zastosowaniu w/w przepisu ustawy o szczególnych rozwiązaniach w brzmieniu literalnym, co ostatecznie prowadzi do zaistnienia zjawiska tzw. "wtórnej niekonstytucyjności", odmowy wypłaty ekwiwalentu we właściwej wysokości i stanowi rażące naruszenie prawa, mające wpływ na wynik sprawy,polegające także na niezastosowaniu korzystnego przelicznika, odpowiadającego aktualnemu brzmieniu art. 115a ustawy o Policji.Zarzucono także naruszenie art. 107 Ustawy o Policji poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia dochodzonych roszczeń oraz poprzez wadliwą interpretację terminu wymagalności dochodzonych roszczeń, a to z uwagi na fakt, iż Organ wadliwe przyjął, iż w dniu 31 marca 2025r roszczenie uległo przedawnieniu, w sytuacji gdy brak jest podstaw do przyjęcia tak niekorzystnej interpretacji, która w konsekwencji prowadziłaby do wyrugowania z możliwości dochodzenia roszczeń z tytułu niewypłaconego ekwiwalentu właściwie wszystkich funkcjonariuszy Policji, którzy przeszli na emeryturę w ostatnich latach; nadto, organ wadliwie analizując kwestię możliwości i terminu przedawnienia tychże roszczeń nie wziął pod uwagę w niniejszej sprawie treści art. 107 ust. 2 Ustawy o Policji, który to wskazuje, że Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, co podnoszę z ostrożności na okoliczność braku pełnego i całkowitego rozpoznania sprawy, a w szczególności próby instrumentalnego traktowania kwestii przedawnienia i to w sposób wadliwy i niesłuszny.Opierając się na powyższych zarzutach wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji - w całości. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto oświadczył, że na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego.Zgodnie z art. 107 ust. l ustawy o Policji roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami (ust. 2). Zgodnie z ust. 3 bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa:1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;2) uznanie roszczenia.W zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie z ostrożności podniósł zarzut przedawnienia roszczenia skarżącego. Wskazał, że roszczenie stało się wymagalne z dniem l października 2020 roku, kiedy weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (opublikowana w Dz.U. z dnia 18 września 2020 roku, poz. 1610). Trzyletni okres przedawnienia upłynął zatem z dniem l października 2023 roku, a strona złożyła swój wniosek w dniu 4 kwietnia 2025 roku (data złożenia wniosku w jednostce Policji). Pogląd ten jest nieprawidłowy. Samo wejście w życie powyższej ustawy nie ma wpływu na wymagalność roszczenia, tym bardziej iż zdaniem organu takie roszczenie w ogóle z tego tytułu nie powstało.Zaznaczyć należy, że organ nie rozważył istotnych okoliczności dających podstawę do stwierdzenia, czy rzeczywiście doszło do przedawnienia roszczenia skarżącego o wyrównanie ekwiwalentu w świetle art. 107 ust. 3 ustawy o Policji. Brak jest jakiejkolwiek analizy zarówno w decyzji organu l, jak i II instancji w przedmiocie ewentualnych czynności podejmowanych przez skarżącego zmierzających do uzyskania świadczenia. Organy również nie wezwały skarżącego o ewentualne przedstawienie okoliczności związanych z dochodzeniem roszczenia o wypłatę wyrównania ekwiwalentu.Pominięto fakt, że Pan S. D. wystąpił w dniu 15 listopada 2018 r o wypłacenie mu według stanu na dzień zwolnienia ze służby ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy z uwzględnieniem treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. W aktach administracyjnych znajduje się kserokopia decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia 26 września 2019 r, którą odmówiono wypłaty dochodzonego ekwiwalentu. Brak jest jednak dowodu, kiedy i komu ją doręczono. Nie wiadomo zatem czy decyzja ta weszła do obiegu prawnego oraz czy została zaskarżona. Konieczne jest zatem rozważenie tych okoliczności z punktu widzenia przedawnienia dochodzonego roszczenia, przy uwzględnieniu faktu, że jak wynika z treści tej decyzji wniosek o wypłatę ekwiwalentu z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w sprawie sygn. akt K 7/15 , a opublikowanego w dniu 6 listopada 2018 r, nastąpił już w dniu 15 listopada 2018 r., a więc w terminie wykluczającym przedawnienie.Podkreślić także należy, że w świetle art. 107 ust. l ustawy o Policji organ może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w jego dochodzeniu usprawiedliwione było okolicznościami. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że za nadzwyczajną okoliczność należy uznać stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu (por. wyrok NSA z 15 lipca 2020 r. w sprawie l OSK 2928/19), jednakże w normie wynikającej z art. 107 ust. 2 ustawy o Policji chodzi przede wszystkim o szczególne indywidualne okoliczności, decydujące o tym, że w konkretnejsprawie należy odstąpić od przedawnienia. Tymczasem, tego rodzaju rozważania nie znalazły się w zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § l k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19, CBOSA).W toku postępowania, wbrew treści art. 79a § l k.p.a., organy nie poinformowały skarżącego o okolicznościach, które na dzień rozstrzygania nie zostały wykazane przez skarżącego. Zgodnie z treścią tego przepisu, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Zgodnie z art. 79a § l k.p.a. w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1. Skarżący na etapie postępowania przed organem l, ani II instancji nie został zawiadomiony o przesłankach zależnych od strony, które w toku postępowania nie zostały wykazane. Organ nie poinformował skarżącego w kwestiach przedawnienia roszczenia, przerwania biegu przedawnienia, ani nie wezwał do wskazania okoliczności wystąpienia z wnioskiem w 2024 r.W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 79a k.p.a. stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § l k.p.a., a jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok NSA z 17 lutego 2023 r, l GSK1344/22).Ponadto zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem przepisów prawa materialnego.Z dniem opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15, Dz. U. z 2018 r. poz. 2102), czyli od dnia 6 listopada 2018 r., część art. 115a ustawy o Policji (w poprzednim brzmieniu) została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie może stanowić podstawy orzekania o wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop (por. np. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2021 r., III OSK 2832/21). W konsekwencji, skoro niekonstytucyjny przepis stracił8moc obowiązującą, to nie może być podstawą orzeczenia w procesie stosowania prawa niezależnie od tego czy rozstrzygnięcie dotyczy stanu faktycznego sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału, czy też zaistniałego po tej dacie.Ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610 w skrócie: ustawy o szczególnych rozwiązaniach), art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie: "Ekwiwalent pieniężny za l dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym." Zgodnie z art. 9 ust. l ustawy o szczególnych rozwiązaniach: "Przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. l w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. l w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r."Jak stanowi zatem przepis art. 9 ust. l ustawy o szczególnych rozwiązaniach, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. a nie w wysokości wynikającej z przepisów ww. ustawy. Odwołanie się przez ustawodawcę do zasad, a nie do niekonstytucyjnego przelicznika w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oznacza, że ustawodawca nie powtórzył niekonstytucyjnych zapisów tej ustawy, wbrew wyrokowi TK z dnia 30 października 2018 r. i nie nakazał stosowania do obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop z okresu przed 6 listopada 2018 r. (czyli sprzed daty publikacji orzeczenia TK) uregulowań, które utraciły moc w wyniku ww. wyroku.Przyjęcie za prawidłową wykładnię przepisów przejściowych zastosowaną przez organ w przedmiotowej sprawie oznaczałoby istnienie zjawiska tzw. "wtórnej niekonstytucyjności", które polega na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz zaniekonstytucyjne (K. Kos, O pojęciu wtórej niekonstytucyjności prawa, Przegląd Prawa Konstytucyjnego 2018, nr 2 (42), s. 21). Oznaczałoby to, że ustawodawca przepisami przejściowymi próbuje ograniczyć zakres zastosowania wyroku Trybunału, a nadto narusza konstytucyjną zasadę powszechnej mocy obowiązującej wyroków TK, które wiążą również ustawodawcę. Dlatego wykładnię ww. przepisów, dokonaną przez organy policji, Sąd uznał za błędną.Zasady, o których mowa w art. 9 ust. l ustawy o szczególnych rozwiązaniach oznaczają konieczność wzięcia pod uwagę, przy wykładni przepisu art. 115a ustawy o Policji, wyroku TK z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, na co wielokrotnie już zwracały uwagę wojewódzkie sądy administracyjne i NSA, jak również sam ustawodawca w uzasadnieniu projektu ww. nowelizacji ustawy o Policji dokonanej ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. Wskazał bowiem, że projekt przewiduje wprowadzenie rozwiązań prawnych mających na celu wdrożenie wyroku TK z dnia 30 października 2018 r., sygn. K 7/15, w którym Trybunał orzekł, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za l dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zd. drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ww. wyrok usunął z systemu prawnego niekonstytucyjne rozumienie art. 115a ustawy o Policji w ww. zakresie, na mocy art. 190 Konstytucji RP. Dlatego nie tylko sądy, ale także organy administracji publicznej, w tym organy Policji, winny dokonywać wykładni art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. l ww. ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. zgodnie z Konstytucją RP.Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał (por.m.in. 14 listopada 2024 r., III OSK 3363/23), że przyjęcie za zasadne stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji prowadziłoby do zjawiska tzw. "wtórnej niekonstytucyjności" polegającej na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne. Oznaczałoby to, że ustawodawca przepisami przejściowymi próbuje ograniczyć zakres zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a nadto narusza konstytucyjną zasadę powszechnej mocy obowiązującej wyroków tego Trybunału, które wiążą ustawodawcę (por. np. wyroki NSA z: 11 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 4843/21; 11 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 4880/21, 23 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 4327/21).Mając powyższe na uwadze, obowiązek ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., co oznacza obowiązek obliczenia go wg zasad podanych w ustawie o Policji w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem TK z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15).Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest zatem wynagrodzenie za jeden dzień roboczy, przy czym należy pamiętać, że art. 115a ustawy o Policji odwołuje się do ostatniego10uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego służby (tak m.in. wyrok z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 3087/21).Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Powiatowy Policji w Krakowie dokonana ustaleń w przedmiecie ewentualnego przedawnienia roszczenia skarżącego zgodnie z wskazaniami zawartymi w wyroku, w przypadku stwierdzenia, że nie doszło do przedawnienia roszczenia skarżącego, zastosuje wskazaną w wyroku wykładnię przepisów prawa materialnego, a podjęte rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wskazaniami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a.Mając na względzie naruszenie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.Mając na względzie naruszenie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.