Wyrok - II SA/Kr 1213/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 lipca 2025 r. znak WI-I.7840.28.17.2024.ES w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącegoOddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 lipca 2025 r. znak WI-I.7840.28.17.2024.ES w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Paweł Darmoń
Podstawa prawna
art. 105
kpa
art. 80
kpa
art. 156
kpa
art. 104
kpa
art. 127
kpa
art. 28
kpa
art. 138
kpa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 listopada 2024 r. Nr [...] znak: [...] Starosta L. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi [...] sp. z o.o. w L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z częścią handlowo usługową oraz podziemnym garażem wielostanowiskowym na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...].Pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. J. K. (zwana dalej także skarżącą) wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, domagając się jej uchylenia i odmówienia udzielenia pozwolenia na budowę.Decyzją z dnia 22 lipca 2025 r. nr WI-I.7840.28.17.2024.ES Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że organ I instancji ustalając obszar oddziaływania inwestycji, zaliczył do tego obszaru działkę nr [...] obręb ewid. [...], jedn. ewid. [...] Miasto [[...] - dz. nr [...], na której znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny, z lokalem mieszkalnym nr [...], którego współwłaścicielem jest skarżąca ([...])]. Zarząd nieruchomością wspólną (dz. nr [...]) sprawuje Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] w L., zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 558), która jest uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności (niezależnie od tego, czy są oni członkami spółdzielni, czy też nie) i do której organ I instancji kierował korespondencję w niniejszej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę.Oceniając prawidłowość tych działań organ II instancji stwierdził, że skarżąca, będąca współwłaścicielem lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...], tj. nieruchomości stanowiącej mienie spółdzielni mieszkaniowej lub nabyte na podstawie wymienionej wyżej ustawy mienie jej członków, zarządzanej, zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych przez spółdzielnię mieszkaniową - nie ma przymiotu strony postępowania w sprawach z zakresu Prawa budowlanego. Organ nie znalazł także żadnych innych podstaw pozwalających na ustalenie z urzędu, czy skarżąca posiada przymiot strony postępowania.Organ II instancji wskazał także, że pismem z dnia 3 lutego 2025 r. znak: WI-I.7840.28.17.2024.ES zwrócił się do skarżącej o złożenie wyjaśnień i ewentualnych dowodów na posiadanie indywidulanego interesu prawnego do występowania w sprawie. Zwrócono się o wskazanie nieruchomości, której własność, użytkowanie wieczyste lub zarząd mogłyby uzasadnić posiadanie praw strony postępowania, bądź przedłożenie oryginału pełnomocnictwa do występowania w imieniu zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w L.. W odpowiedzi skarżąca przesłała kopię aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. (umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu nr [...] i przeniesienia jego własności), kopię odpisu księgi wieczystej (dot. własności lokalu nr [...]) oraz kopię decyzji Burmistrza Miasta L. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2025 r. (dot. lokalu nr [...]).Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę następuje w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pod pojęciem obszar oddziaływania obiektu należy z kolei rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.Organ II instancji zauważył, że wraz z wejściem z dniem 19 września 2020 r. w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego otrzymał nowe brzmienie kiedy to zastąpiono ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, ograniczeniami w zabudowie terenu. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy więc rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Z kolei ograniczeń w zabudowie nie sposób odnieść do nieruchomości lokalowej.Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, spółdzielnia ma obowiązek zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków. Spółdzielnie są reprezentantami interesów swoich członków, którzy ze względu na ograniczone prawo rzeczowe do lokali mieszkalnych mają jedynie interes faktyczny, co oznacza, że nie mają przymiotu strony. Spółdzielnia mieszkaniowa sprawująca zarząd zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 ww. ustawy jest uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności (niezależnie od tego, czy są oni członkami spółdzielni, czy też nie). W postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę, dla działki nr [...] znajdującej się w obszarze oddziaływania niniejszej inwestycji (będącej współwłasnością Spółdzielni Mieszkaniowej, oraz na której znajduje się budynek z wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi) - objętej zarządem, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych - ochrona interesów właścicieli lokali na nieruchomości wspólnej objętej tym zarządem, należy do spółdzielni mieszkaniowej.Zdaniem organu II instancji, na mocy powyższego przepisu, w prowadzonych postępowaniach administracyjnych z zakresu Prawa budowlanego, mających związek z nieruchomością wspólną, do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego, legitymację posiada spółdzielnia mieszkaniowa, w niniejszej sprawie jest to Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] w L., nie zaś jej poszczególni członkowie czy właściciele lokali. Brak jest zatem, według organu, podstaw do przyznania przymiotu strony J. K. w tym postępowaniu.W skardze na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego J. K. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty L. z dnia 25 listopada 2024 r. Nr [...] znak: [...]. zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z. art. 28 tego Kodeksu oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne i przedwczesne umorzenie postępowania odwoławczego w wyniku nieprawidłowego uznania, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.b) art. 7, art, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie zbadania, czy skarżąca posiada indywidualny, własny interes prawny do udziału w postępowaniu, odrębny od interesu reprezentowanej przez Spółdzielnię Mieszkaniową wspólnoty, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym i jego dowolną ocenę.2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ograniczenia w zabudowie terenu sąsiedniego nie mogą oddziaływać na nieruchomość lokalową, a w konsekwencji nie mogą stanowić źródła interesu prawnego dla właściciela lokalu, podczas gdy oddziaływanie to może w sposób bezpośredni naruszać jego chronione prawem uprawnienia związane z korzystaniem z lokalu.W uzasadnieniu skargi skarżąca, powołując się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazała, że możliwe są odstępstwa od zasady legitymacji procesowej spółdzielni mieszkaniowej i uznanie za stronę określonego członka. Wyjątki te będą miały miejsce w sytuacjach szczególnych, gdy z całokształtu okoliczności wynikać będzie bezspornie, iż określona osoba - inaczej niż cała spółdzielnia mieszkaniowa - może mieć interes prawny wywiedziony z prawa materialnego do występowania jako strona postępowania administracyjnego. Przy tym interes prawny strony postępowania administracyjnego powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę.Zdaniem skarżącej, jeżeli członek spółdzielni mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes to istnieje podstawa by występował jako strona postępowania administracyjnego - w tym postępowania o pozwoleniu na budowę, w której może także występować Spółdzielnia. Wyjątek ten dotyczy zatem wyłączne sytuacji, w której członek spółdzielni mieszkaniowej wykaże swój własny zindywidualizowany interes prawny wypływający z przepisów prawa materialnego, uzasadniający możliwość występowania w charakterze Strony.Skarżąca podkreśliła, że w swoim odwołaniu podjęła próbę wykazania swojego indywidualnego interesu prawnego, wprost zarzucając naruszenie jej praw jako osoby trzeciej, w szczególności w zakresie przesłaniania i zacieniania jej nieruchomości lokalowej. W uzasadnieniu odwołania szczegółowo wskazywała na błędy w analizie zacieniania i nasłonecznienia przedstawionej w projekcie budowlanym. Mimo to Wojewoda Małopolski w swoim wezwaniu z dnia 3 lutego 2025 r. całkowicie zignorował jej merytoryczną argumentację. Organ nie podjął żadnej próby zbadania, czy podnoszone zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania na lokal skarżącej są zasadne. Zamiast tego, w sposób czysto formalny, wezwał ją do wykazania tytułu prawnego do nieruchomości sprowadzając całą istotę interesu prawnego do samego faktu bycia właścicielem. Zdaniem skarżącej, takie działanie stanowi zaniechanie zbadania istoty sprawy i narusza zasadę prawdy obiektywnej, gdyż organ uchylił się od oceny, czy planowana inwestycja rzeczywiście, w sposób indywidualny i konkretny, narusza prawa skarżącej, co jest kluczowe dla przyznania statusu strony w postępowaniu. Zamiast tego, w sposób mechaniczny zastosował regułę ogólną o reprezentacji przez spółdzielnię, naruszając tym samym zasady postępowania administracyjnego, w tym obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy (art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego).Za chybiony skarżąca uznała również argument Wojewody, że ograniczeń w zabudowie, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie można było odnieść do nieruchomości lokalowej. Według skarżącej, jest to fundamentalne nieporozumienie istoty "obszaru oddziaływania". Ograniczenia w zabudowie (np. dotyczące odległości, przesłaniania czy nasłonecznienia) wynikające z przepisów odrębnych, są wprowadzane na terenie otaczającym inwestycję. Te właśnie ograniczenia chronią prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym właścicieli poszczególnych lokali. To właśnie potencjalne naruszenie norm dotyczących np. naturalnego oświetlenia pomieszczeń w lokalu skarżącej jest źródłem jej zindywidualizowanego interesu prawnego. W opinii skarżącej, twierdzenie, że właściciel lokalu nie może mieć interesu prawnego, bo na jego lokalu nie można niczego "zabudować", jest argumentem absurdalnym, który pozbawiałby ochrony prawnej właścicieli wszystkich lokali w budynkach wielorodzinnych.Zdaniem skarżącej, Wojewoda Małopolski, umarzając postępowanie, uchylił się od merytorycznej oceny odwołania i pozbawił ją prawa do obrony jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca uważa, że wykazała, że jest właścicielem lokalu w budynku znajdującym się w obszarze oddziaływania inwestycji, co stwarza co najmniej uprawdopodobnienie istnienia po jej stronie indywidualnego interesu prawnego. Obowiązkiem organu było więc merytoryczne zbadanie, czy interes ten faktycznie występuje i czy został naruszony, a nie arbitralne pozbawienie skarżącej statusu strony.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. z dnia 2024.08.21), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi - Sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.)Jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).Wymaga podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.Podstawę prawną decyzji organu odwoławczego stanowił art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 i art. 104 k.p.a. przewidujący jako jedną z decyzji wydanych w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie czy skarżącej J. K. w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z częścią handlowo usługową oraz podziemnym garażem wielostanowiskowym na działkach ewid. nr [...], [...], [...], obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...] przysługuje status strony.Pamiętać bowiem należy, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zaś zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie przysługuje stronie.Stosownie do treści art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691 t.j. z dnia 2025.12.03), stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06, ( wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 1998r., sygn. akt IV SA 2164/97). Koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98; wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07).W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 t.j. z dnia 2025.04.01), który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (zmiana od 19 września 2020 r), teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Podkreślić należy, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1496/07). Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07).Skarżąca jak wynika z akt sprawy, nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty L. z dnia 25 listopada 2024 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego.Z uwagi na powyższe, Wojewoda Małopolski pismem z dnia 3 lutego 2025 r., wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień i ewentualnych dowodów na posiadanie indywidualnego interesu prawnego, odrębnego od interesu Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w L., która jest stroną postępowania jako zarządca budynku wybudowanego na działce nr [...] w L..Organ trafnie wskazał, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali w budynku, uprawniony jest zarządca nieruchomości wspólnej (dz. [...]), który sprawuje Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] w L. zgodnie z art. 27 ust 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U.2024.558 t.j. z dnia 2024.04.12). Stosownie bowiem do art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych:1. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.2.Zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z wyjątkiem art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio.3.Przepisów ustawy, o której mowa w ust. 2, o wspólnocie mieszkaniowej i zebraniu właścicieli nie stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 2, art. 241 i art. 26. Do podjęcia uchwały, o której mowa w art. 22 ust. 2 i 4 ustawy, o której mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy tej ustawy.Pani J. K. jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...] to jest nieruchomości stanowiącej mienie spółdzielni mieszkaniowej lub nabytym na podstawie ustawy mieniem jej członków. Spółdzielnia Mieszkaniowa ma obowiązek zarządzania taką nieruchomością ( budynek na działce [...]) na podstawie art. 1 ust 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.Budynek wielorodzinny, w którym znajduje się lokal skarżącej ( nr [...]), jest usytuowany jest na dz. ew. nr [...] znajdującej się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Budynek ten jak słusznie uznały organy znajduje się zatem w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zasadnie więc za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę została uznana Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] w L..Położenie budynku, w którym znajduje się lokal skarżącej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, nie przesądza jednak zdaniem Sądu o posiadaniu przez nią indywidulanego interesu prawnego.Wyjaśnić należy, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, interes właściciela lokalu jest chroniony przez Spółdzielnię Mieszkaniową im. [...] w L., jako zarządcę nieruchomości (zarząd powierzony – art. 18 ust 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r o własności lokali (Dz.U.2021.1048 t.j. z dnia 2021.06.10)).Jednocześnie zgodnie z art. 21 ust. 1 u.w.l. - zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz. Również w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co wynika z art. 6 u.w.l.Tym samym uprawnienia związane z zarządem nieruchomością wspólną są wykonywane przez zarządcę którym w rozpatrywanej sprawie jest Spółdzielnia Mieszkaniowa, nie zaś przez właścicieli poszczególnych lokali w tym przez skarżącą.Przyjmując stanowisko odmienne od zaprezentowanego wyżej, należałoby stwierdzić, że każda osoba fizyczna (członek spółdzielni bądź wspólnoty), już z samego faktu posiadania prawa własności lokalu w budynku znajdującym się w obszarze odziaływania planowanej inwestycji i każdy współwłaściciel nieruchomości wspólnej byłby stroną wszystkich postępowań administracyjnych dotyczących pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. Takiemu stanowisku przeczy ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo sądowo-administracyjne, odnoszące się zarówno do członków spółdzielni mieszkaniowych, jak i do członków wspólnot mieszkaniowych, z którego wynika, że legitymacja procesowa w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę obiektów znajdujących się w obszarze oddziaływania których znajduje się nieruchomość wspólna, przysługuje wyłącznie tym członkom spółdzielni którzy mają indywidualny interes prawny (zob. wyrok NSA z 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 419/10; wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 157/09; wyrok NSA z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 650/07; wyrok NSA z 29 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 363/05; wyrok WSA w Warszawie z 4 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 809/07; wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 254/06).Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może to mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes, (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 583/12).W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, ani nie przedstawiła dokumentów, które stanowiłyby materialno-prawną przesłankę do uznania jej za stronę postepowania odrębnie od Spółdzielni Mieszkaniowej.Skarżąca zamieszkuje w narożu budynku, a jej balkon usytuowany jest od strony budowy (oświadczenie skarżącej na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. k - 87 i zdjęcie k - 86). W odniesieniu do lokalu skarżącej, nie można mówić o szczególnych a jedynie typowych uciążliwościach związanych z budową. Jednocześnie brak spełnienia przesłanki ustawy dotyczącej jakiegokolwiek ograniczenia w zabudowie terenu. W aktach administracyjnych znajduje się szczegółowa analiza dotycząca nasłoneczniania budynków mieszkalnych znajdujących się w sąsiedztwie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami składająca się z części opisowej i graficznej. Jak wynika z analizy – choć długość czasu nasłonecznienia poszczególnych budynków ulegnie skróceniu, jednakże minimalny czas nasłonecznienia wyniesie powyżej 4 godzin w obu dniach równonocy ( § 60 pkt 1 -3 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09), co zapewnia ponadnormatywne parametry nasłonecznienia w sąsiednich budynkach mieszkalnych, które znajdują się w zasięgu cienia od projektowanego budynku wielorodzinnego. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała że spełniła wymogi ustawy do samodzielnego bycia stroną postępowania, dotyczącego zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca posiada jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy na jej korzyść. Jako właściciel lokalu i członek spółdzielni skarżąca jest w wystarczający sposób reprezentowana przez spółdzielnię mieszkaniową.Na podkreślenie zasługuje fakt, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, iż podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio ), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (II SA/GI 755/25, LEX nr 3942398, wyrok z dnia 23 października 2025 r). Ograniczenia te sprowadzają się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu (II OSK 1788/25, LEX 3930652, wyrok z dnia 7 października 2025 r, II SA/Sz 323/25, LEX nr 3934740, wyrok z dnia 11 września 2025 r.).Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem, jeżeli organ odwoławczy ustali, że osoba, która wniosła odwołanie, nie jest stroną postępowania, obowiązany jest umorzyć, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., postępowanie odwoławcze (por. uchwala składu siedmiu sędziów NSA w Warszawie z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, wyroki WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 285/10, WSA w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 386/09, WSA w Warszawie z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1228/08, WSA w Warszawie z dnia 3 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1375/08).Wojewoda zatem, ustaliwszy wszystkie powyższe okoliczności, prawidłowo umorzył postępowanie w tej sprawie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wskazany przepis nakazuje organowi wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, a jak zgodnie przyjmuje się w nauce przedmiotu, przesłanką wydania takiej decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, która zasadniczo obejmuje dwie sytuacje: skuteczne cofnięcie odwołania oraz stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną. Sąd zgadza się jednocześnie z dominującym w judykaturze poglądem, że jeżeli zachodzi konieczność zbadania interesu prawnego odwołującego, to obowiązkiem organu jest zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania odwoławczego, a w razie ustalenia, że strona nie ma interesu prawnego, organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, a nie postanowienie na podstawie art. 134. W razie istnienia jakichkolwiek kwestii wymagających wyjaśnienia bądź gdy odwołujący twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, obowiązany jest wszcząć postępowanie odwoławcze i w razie stwierdzenia, że strona nie ma interesu prawnego, umarza postępowanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (wyroki NSA: z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1774/11, z 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 855/12, z 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 942/05, tak również H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WKP 2023).Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a..