Wyrok - II SA/Lu 419/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2025 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. UZASADNIENIE M. G. (dalej jako "strona", "skarżąca", "odwołująca")Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2025 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. UZASADNIENIE M. G. (dalej jako "strona", "skarżąca", "odwołująca")
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Brygida Myszyńska-Guziur
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
M. G. (dalej jako "strona", "skarżąca", "odwołująca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia 16 września 2025 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny.Prezydent Miasta L. nr [...] z dnia 3 lutego 2025 r., znak: [...], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił J. M. S. pozwolenia na budowę 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych jednolokalowych (budynki nr: 1-4) na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] (obr. 24, akr. 2) położonych w pobliżu ul. [...] w L. oraz 16 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (budynki nr [...]) na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] (obr. 24, ark. 2) oraz działkach nr ewid.[...], [...] (obr. 24, akr. 1) położonych w pobliżu ul. [...] w L., każdy wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody ciepłej i zimnej, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej wraz z rekuperacją, centralnego ogrzewania, elektrycznymi; instalacjami zewnętrznymi: wewnętrzna linia zasilająca, elektrycznymi, instalacja wodociągowa wraz ze studiami głębinowymi, kanalizacja sanitarna wraz ze zbiornikami na nieczystości; elementami zagospodarowania wraz z murami oporowymi; oraz w zakresie wydzielonej drogi wewnętrznej, dojść, dojazdów i zewnętrznej instalacji elektrycznej na działkach nr ewid. [...] i [...] (obr. 24, akr. 2) oraz działce nr ewid.[...] (obr. 24, ark. 1) położonych w pobliżu ul. [...] w L..Od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, odwołania o podobnej treści wnieśli: M. G. oraz R. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie im statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie zarzucili naruszenie:- art. 28 k.p.a. oraz art. 28 i 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 418 z późn. zm., dalej jako "P.b.") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;- art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. oraz art. 75, art. 77, art. 79 i art. 80 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy;- dodatkowo, M. G. zarzuciła brak postępowania zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdzie na danym obszarze, w konkretnym sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych oraz przyrodniczych terenów użytkowych (w tym wypadku las), nie dopuszcza się lokalizacji konkretnych inwestycji (wycinka ogromnej ilości lasu pod budowę kompleksowego osiedla mieszkalnego, które nie ma dostępu do drogi publicznej); zapisy planu nie mogą być sprzeczne z ustaleniami studium; brak wglądu do zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.W uzasadnieniu odwołań odwołujący podnieśli m.in., że spełniają oni - M. G. jako właścicielka działki nr ewid. [...] (przy ul. [...]), R. M. jako właściciel działki nr ewid. [...] (przy ul. [...]), a wspólnie jako współwłaściciele działki nr ewid. [...] (droga wewnętrzna) - warunki uznania ich za strony postępowania. Przymiot strony w postępowaniu wynika nadto z faktu, że ww. nieruchomości znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją. Zdaniem Skarżących, organ I instancji nie dopełnił ciążących na nim obowiązków, ponieważ niewłaściwe określił obszar oddziaływania inwestycji oraz nie zawiadomił stron o wydaniu pozwolenia na budowę, naruszając tym samym przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania przed organami administracji publicznej.W ocenie skarżących planowana inwestycja jest niezgodna z art. 234 Prawa wodnego który zakazuje właścicielowi gruntu zmiany kierunku i natężenia odpływu wód opadowych i roztopowych znajdujących się na jego gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a także odprowadzania wód oraz wprowadzania ścieków na grunty sąsiednie; zapisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wedle których nie można udzielić pozwolenia na budowę, gdy odległości projektowanego budynku od ściany lasu jest mniejsza niż 8 m; postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia 21 listopada 2024 r. regulującymi wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, a związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej i ochroną lasów. Ponadto, zauważyli, że pozbawienie ich statusu strony w przedmiotowej sprawie pozbawiło ich również wiedzy, czy zaskarżona decyzja poprzedzona była decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. To z kolei mogło ograniczyć ich prawa wynikające z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w tym wynikające z art. 86h. Bezpodstawne ograniczenie prawa strony do udziału w postępowaniu powoduje, że odwołujący nie mogli zapoznać się ze zgromadzoną dokumentacją, przedstawiać własnych wniosków, czy zgłaszać dowodów. Nieprawidłowe zaś ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę stanowi podstawę uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji.Wojewoda decyzją z dnia 16 września 2025 r. umorzył postępowanie odwoławcze.Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podał, że odwołujący nie bylistronami postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji przed organem I instancji. Odwołując się do treści art. 127 § 1 i art. 28 k.p.a. wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 P.b., który jako przepis szczególny w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszar oddziaływania obiektu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 P.b. zwrócono uwagę, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmienia ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) - obowiązującej od 19 września 2020 r. - dokonano nowelizacji art. 3 pkt 20 ww. ustawy, która zawęziła definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Dokonane na skutek wskazanej nowelizacji uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu.Wojewoda wyjaśnił także, że przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności nieruchomości sąsiedniej, czy istnienia interesu faktycznego. Co więcej, sama potencjalna czy subiektywna możliwość ograniczenia w zabudowie, bez konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia działki w obręb oddziaływania obiektu.Następnie organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 13 marca 2025 r. wezwał odwołujących do przedłożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, wypisu z księgi wieczystej bądź umowy zawartej w formie aktu notarialnego dla nieruchomości, których są właścicielami, i z których własności wywodzą interes prawny do bycia stroną w sprawie pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji. M. G. przedłożyła odpis zwykły księgi wieczystej o nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] w L., X Wydział Ksiąg Wieczystych. Z odpisu tego wynika, że odwołujący, są współwłaścicielami działki nr ewid. [...] (obr. 24, akr. 2) położonej przy ul. [...] w L.. Działka ta stanowi drogę dojazdową. R. M. przedłożył odpis zwykły księgi wieczystej o nr LU [...]/4, prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] w L., X Wydział Ksiąg Wieczystych. Z jej treści wynika, że R. M. jest właścicielem działki nr ewid. [...] (obr. 24, akr. 2) położonej przy ul. [...] w L.. Działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Ponadto organ ustalił w oparciu o dane z księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr ewid. [...], M. G. jest właścicielką działki nr ewid. [...] (obr. 24, ark 2) położonej przy ul. [...]. Potwierdzeniem powyższego jest treść księgi wieczystej o nr LU [...]/5, prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] w L., X Wydział Ksiąg Wieczystych. Działka wymienionej również zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym.Wojewoda podał, że w projekcie zagospodarowania terenu stwierdzono, że obszar oddziaływania inwestycji mieści się w całości w graniach obszaru objętego opracowaniem. W trakcie analizy obszaru oddziaływania projektowanego obiektu na działki sąsiednie wzięto pod uwagę następujące uwarunkowania prawne: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), a w szczególności § 12, § 13, § 19, § 23, § 31, § 36, § 40, § 60, § 271 i § 273. Projektowany obiekt, w tym lokalizacja miejsc postojowych dla samochodów osobowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz studni, nie wpływa na ograniczenie, wykluczenie lub częściowe wykluczenie możliwości lokalizacji zabudowy lub urządzeń zabudowy na działkach sąsiednich. Nie występuje przesłanianie ani zacienianie rozumiane zgodnie z § 60 ww. rozporządzenia. Zachowane zostały wymogi dotyczące bezpieczeństwa pożarowego (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa: pkt 8 - Obszar oddziaływania inwestycji, ss. 19-20).Organ odwoławcze weryfikując prawidłowość granic obszaru oddziaływania planowanej inwestycji wyznaczonych przez inwestora ustalił, że z projektu zagospodarowania terenu oraz danych pochodzących z portalu www.geoportal.gov.pl wynika, iż działki nr ewid. [...] i [...] nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji. Bezpośrednie sąsiedztwo posiada zaś działka nr ewid. [...]. Najbliżej usytuowane względem nieruchomości odwołujących działki, na których zaprojektowano w ramach inwestycji budynki mieszkalne dwulokalowe, to działki nr ewid. [...] i [...]. Budynek na działce nr ewid. [...] zlokalizowano w odległości 7,48 m od granicy od strony działek Skarżących. Zaś budynek na działce nr ewid. [...] zlokalizowano w odległości 9,2 m od granicy od strony działek nr ewid. [...], [...] i [...]. Ponadto, na obu ww. działkach inwestycyjnych zachowano odległości związane z lokalizacją studni od granicy działki, tj. min. 5 m - § 31 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, tj. min. 2 m - § 36 ust. 2 pkt 2 warunków technicznych (Projekt zagospodarowania terenu, część graficzna: Projekt zagospodarowania terenu, rys. nr PZT-01) Z kolei, jeśli chodzi o odległość projektowanych na ww. działkach Inwestora budynków od granicy działek odwołujących, to wynosi ona: dla budynku na działce nr ewid. [...]; ok. 60 m do działki nr ewid. [...]; ok. 70 m do działki nr ewid. [...] i ok. 50 m do działki nr ewid. [...]; dla budynku na działce nr ewid. [...] ok. 20 m do działki nr ewid. [...]; ok. 48 m do działki nr ewid. [...] i ok. 45 m do działki nr ewid. [...]. Pozostałe budynki planowane w ramach niniejszej inwestycji znajdują się w znacznie większych odległościach niż budynki poddane analizie, oznaczone w projekcie budowlanym jako budynki nr [...], w stosunku do działek M. G. i R. M..W ocenie Wojewody, lokalizacja projektowanych obiektów, zwłaszcza opisane wyżej usytuowanie budynków na działkach nr ewid. [...] i [...], nie powoduje, że nieruchomości odwołujących - działki nr ewid. [...], [...] i [...] - znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Organ odwoławczy nie znalazł żadnych przepisów materialnego prawa administracyjnego, które by w związku z ww. inwestycją ograniczały możliwość zabudowy działek odwołujących. Takich przepisów nie wskazali również wnoszący odwołania. Ograniczeń w zabudowie działek nr ewid. [...], [...] i [...] nie można w szczególności wywieść z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny podpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ograniczeń takich nie można wyprowadzić czy to z uwagi na lokalizację samych budynków mieszkalnych jednorodzinnych (§ 12), czy też za względu na umiejscowienie na terenie inwestycji projektowanych studni (§ 31) albo bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe (§ 36). Projektowane obiekty ani nie przesłaniają istniejących na działkach nr ewid. [...] i [...] budynków, ani nie zacieniają działek odwołujących (§ 13 i § 60). Spełnione zostały wymogi omawianego rozporządzenia dotyczące ochrony przeciwpożarowej (§ 271-273). Wbrew twierdzeniom odwołujących ich interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu o udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę nie można wyprowadzić z faktu, że ich nieruchomości znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją. Nie ma znaczenia również okoliczność - co podnosi M. G. w piśmie z dnia 18 marca 2025 r. - że była ona uznana za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Wojewody nieruchomości nr ewid. [...], [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, to zarówno M. G., jak i R. M., nie powinni być stronami postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę zakończonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 3 lutego 2025 r., nr [...], znak: [...]Wobec powyższego, nie jest możliwym odniesienie się do stawianych przez odwołujących zarzutów dotyczących zgodności projektu budowlanego inwestycji z przepisami prawa. Dopiero pozytywne ustalenia, że podmioty wnoszące odwołania mają status strony w sprawie daje podstawę właściwemu organowi do rozpatrzenia zarzutów stawianych co do meritum.W skardze do tut. Sądu M. G. wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika zarzuciła:a) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający wpływ na treść decyzji, tj.:naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art 127 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., podczas gdy zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, bowiem decyzja została wydana wskutek postępowania przeprowadzonego bez udziału stron, a odwołanie złożyła osoba, która powinna mieć w postępowaniu status strony;naruszenie niewłaściwe zastosowanie art. 10 § 1 w zw. art 28 k.p.a. i art 28 ust. 2 P.b. przez błędne przyjęcie, że M. G. nie ma przymiotu strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie J. S. pozwolenia na budowę, kiedy inwestycja ta ewidentnie oddziałuje na działki sąsiednie skarżącej nr ewid. [...] i [...] w zakresie dostępu światła, zacieniana, hałasu i ruchu, zanieczyszczenia gleby i powietrza, utrudnienia korzystania z infrastruktury, ograniczenia w zagospodarowaniu, zmiany otoczenia nieruchomości z leśnej - zadrzewionej na zabudowę wielorodzinną;niezastosowanie art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność obszaru oddziaływania inwestycji na działki nr ewid. [...] i [...], w sytuacji sprzecznych stanowisk stron i faktu bezpośredniego graniczenia nieruchomości skarżącej - zabudowanej domem jednorodzinnym z inwestycją;niezastosowanie art 89 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej pomimo zachodzącej potrzeby uzgodnienia interesów stron,b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. w zw. z art 140 i art. 144 k.c. poprzez ich błędną wykładnie i niezastosowanie wobec uznania, że ustalenie granic obszaru oddziaływania inwestycji w niniejszej sprawie oceniać należy przez pryzmat lokalizacji najbliżej posadowionych od nieruchomości Skarżącej obiektów, konkretnie budynków na działkach nr ewid. [...] i [...], podczas gdy granice te wyznaczać winna cała inwestycja (20 budynków dla 36 rodzin) z rozbudowaną infrastrukturą, instalacjami, studniami, zbiornikami na nieczystości, murami oporowymi i drogą, a także jej oddziaływanie (zarówno na etapie budowy, jak i po jej powstaniu) na nieruchomości sąsiednie z uwzględnieniem wszelkich możliwych okoliczności i zmian spowodowanych realizacją tej inwestycji.Z ostrożności skarżący podniosła, że z uwagi na stwierdzenie przez organ I instancji prawomocności własnej decyzji z dniem 7 lutego 2025 r. (pomimo złożenia odwołania i wydania przez Wojewodę postanowienia dopiero w dniu 24 kwietnia 2024 r.) oraz wskazane wyżej uchybienia, skutkujące brakiem udziału skarżącej w postępowaniu, postępowanie zakończone decyzją z dnia 3 lutego 2025 r. jest nieważne z racji na przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a.W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., że była stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji, lecz nie została uznana za stronę w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ I instancji przyjął, w ślad za wnioskiem inwestora, że obszar oddziaływania inwestycji mieści się w jej granicach i nie badał tej okoliczności. Dopiero wskutek wniesionego odwołania nad tą kwestią pochylił się Wojewoda, lecz wnioski skutkujące umorzeniem postępowania odwoławczego są zdaniem skarżącej błędne. Podstawą zaskarżonej decyzji stała się ocena obszaru oddziaływania inwestycji wyłącznie w oparciu o odległości planowanych budynków, studni i zbiorników i to tylko na dwóch z dwudziestu trzech działek objętych decyzją Prezydenta. Według skarżącej nawet pobieżna i laicka analiza planowanego zamierzenia w porównaniu z aktualnym stanem faktycznym i stanem terenu jest wystarczająca do uznania, że inwestycja ma znacznie większy aniżeli jej granice obszar oddziaływania. W ocenie skarżącej organ I instancji powinien zawiadomić wszystkie osoby, których nieruchomości znajdują się w tym obszarze i pozwolenie wydać dopiero po analizie potencjalnego oddziaływania na te nieruchomości w kontekście możliwości ich zabudowy (przyszłej i potencjalnej). Tak intensywna inwestycja będzie miała wpływ na szereg obszarów: cieki wodne, ochronę zwierząt, stan zadrzewienia, zacienienie nieruchomości skarżącej, ruch, możliwość umieszczenia na nieruchomości skarżącej budynków i obiektów wobec zabudowy studniami i zbiornikami na nieczystości działki nr ewid. [...] i wielu innych. Wbrew zatem stanowisku organu odwoławczego powołane w odwołaniu argumenty stanowią lub mogą stanowić o możliwości zabudowy, chociażby ze względu na wycięcie drzew powodujące zmianę naturalnego odprowadzania wody, zmianę ukształtowania terenu, możliwe immisje, czy znaczne ograniczenie prywatności.Następnie, przywołując treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 P.b. skarżąca stwierdziła, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być ustalony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a jego wyznaczenie powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu, a także innych cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu planowanej inwestycji.Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wskazała, że pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" nie można rozumieć tak wąsko i ściśle jakby to wynikało wyłącznie z wykładni gramatycznej art. 3 pkt 20 P.b., tj. tylko jako ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu, wynikające z przepisów odrębnych.Strona podniosła, że podmioty, którym art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nakazuje poszanowanie ich interesów, powinny mieć możliwość sprawdzenia, czy rzeczywiście tak jest poprzez udział w postępowaniu. W celu ustalenia stron postępowania bada się, czy na podstawie konkretnych przepisów inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Osoby posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości, która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenia zabudowy zawarte w przepisach odrębnych. Dlatego należy uwzględnić szerokie spektrum przepisów, w tym przepisy rozporządzeń określające warunki techniczne, a także przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody czy prawa wodnego. Przy czym stroną postępowania na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. są nie tylko osoby, których prawa zostały jednoznacznie naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt tylko potencjalnie może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że inwestor spełnił wszystkie wymagania prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Wobec powyższego, obszarem oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 ww. ustawy jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym w zabudowy tego terenu. Przejawami takiego oddziaływania są np. wibracje, zakłócenia elektryczne, zanieczyszczenia powietrza, wody, gleby lub pozbawienie albo ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności czy też dopływu światła dziennego.W odpowiedzi na skargę organ wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Spór prawny zainicjowany wniesieniem skargi w kontrolowanej sprawie sprawdza się do kwestii prawidłowości umorzenia postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem skarżącej od decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego budowę 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych jednolokalowych (budynki nr: 1-4) oraz 16 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (budynki nr 5-20) wraz z instalacjami wewnętrznymi, instalacjami zewnętrznymi, elementami zagospodarowania wraz z murami oporowymi, w zakresie wydzielonej drogi wewnętrznej, dojść, dojazdów i zewnętrznej instalacji elektrycznej.W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zaskarżona decyzja Wojewody zawiera rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, jest to bowiem decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie ww. przepisu może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy wystąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do załatwienia sprawy co do istoty. Przesłanek bezprzedmiotowości upatrywać należy zatem w art. 105 k.p.a. Jedną z nich jest ustalenie, że odwołujący nie jest stroną postępowania (art. 127 § 1 k.p.a.).Wskazać również należy, że w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę krąg stron tego postępowania wyznacza przepis art. 28 ust. 2 P.b., stanowiący regulację szczególną i o węższym zakresie w stosunku do art. 28 k.p.a. zawierającego "ogólną" definicję strony. W myśl art. 28 ust. 2 P.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. To ostatnie pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 P.b., zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Podkreślić należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco. Ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) dokonano nowelizacji Prawa budowlanego, która wprowadziła m.in. zmianę wpływającą na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Ustawodawca zawęził bowiem definicję obszaru oddziaływania obiektu.Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że w wyniku dokonanej zmiany Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji, brane są pod uwagę "ograniczenia w zabudowie terenu", a nie jak przed ww. zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Wskazana nowelizacja wśród wielu zmian mających na celu usprawnienie i uproszczenie procesu inwestycyjnego wprowadziła zatem zmianę o charakterze fundamentalnym, mającą wpływ na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą obecnie powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (zob. wyroki NSA: z 15 grudnia 2021 r., II OSK 34/19 i z 5 grudnia 2023 r., II OSK 2282/23). Ograniczenia w zabudowie są zaś jednoznaczne do ustalenia, albowiem odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Innymi słowy, obszarem oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie obszar, w stosunku, do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości. Należy podkreślić, że pojęcie "zabudowa" mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia zagospodarowanie, lecz jednocześnie jest pojęciem węższym. Każdy rodzaj zabudowy stanowi zagospodarowanie terenu, ale nie każde zagospodarowanie terenu jest jego zabudową (por. wyroki NSA z: 11 maja 2021 r., II OSK 2858/18; 25 listopada 2021 r., II OSK 3630/18; 15 marca 2022 r., II OSK 800/21; 12 maja 2022 r., II OSK 1443/19; 4 lipca 2022 r., II OSK 1876/19; 19 stycznia 2023 r., II OSK 2534/21; 9 maja 2023 r., II OSK 1495/20).Należy zwrócić uwagę, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zabudowę. Wobec tego niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zabudowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym P.b., ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Podkreślić należy, że ograniczenia wyprowadzane ze wskazanego przepisu prawa administracyjnego muszą być rzeczywiste a nie hipotetyczne. Oznacza to wskazanie jakiego rodzaju konkretne ograniczenia zabudowy sąsiedniej działki zaktualizują się na skutek powstania projektowanej inwestycji. Przy czym obowiązek projektowania (budowy) zgodnie z wymaganiami technicznymi nie stanowi sam w sobie ograniczenia w zabudowie. Zwrócić należy uwagę, że obowiązek zachowania norm wynikających z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczy każdego inwestora i nie może być traktowany jako wprowadzający ograniczenia w zabudowie w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Zdaniem Sądu dopuszczenie do badania potencjalnego, ale bliżej nieokreślonego i nieznajdującego odniesienia w obowiązujących przepisach oddziaływania planowanej inwestycji na działkę skarżącej, prowadziłoby do skutków jednoznacznie sprzecznych ze zmianami ustawy – Prawo budowlane i powrotu do stanu, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej przyjmowały co do zasady, że każdy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na jej budowę, bo inwestycja ta może w bliżej nieokreślony sposób oddziaływać na działkę sąsiednią. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że z dniem 19 września 2020 r. ustawodawca zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. To uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. Status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Pamiętać jednak należy, że choć obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zabudowie terenu, nie oznacza to, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę.Należy podkreślić, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji wykazał, że projekt spornej inwestycji nie wpływa na możliwość zabudowy działki skarżącej. W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy podjął własne postępowanie wyjaśniające i zasadnie wezwał odwołujących się, którzy nie występowali jako strona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, do wykazania swego interesu prawnego w sprawie. Podmiot zgłaszający żądanie wszczęcia postępowania odwoławczego powinien bowiem wykazać posiadanie interesu prawnego w sprawie, wywiedzionego z konkretnego przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 8 maja 2024 r., II OSK 325/24, LEX nr 3757131, CBOSA). Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 lutego 2024 r., II SA/Po 691/23, LEX nr 3709629, CBOSA).W ocenie Sądu organ administracji prawidłowo ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, decyzję o warunkach zabudowy) obszar oddziaływania planowanej inwestycji i trafnie stwierdził, że działki należące do skarżącej (działka zabudowana domem jednorodzinnym oraz działka stanowiąca drogę dojazdową) nie znajdują się w granicach tak ustalonego obszaru oddziaływania.Zdaniem Sądu organ odwoławczy również prawidłowo przeanalizował kwestię oddziaływania planowanej inwestycji na działkę skarżącej w kontekście przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda uwzględnił charakter inwestycji, jej usytuowanie, a także parametry. Uwzględniono także jej położenie względem nieruchomości skarżącej. Najbliżej działki należącej do skarżącej (nr ewid. [...]) zaplanowano budowę budynków jednorodzinnych dwulokalowych na działkach nr ewid. [...] i [...], które będą odpowiednio znajdować się w odległości od granicy działki: 7,48 m oraz 9,2 m. Trafnie również Wojewoda ustalił na podstawie Projektu zagospodarowania terenu, część graficzna: Projektu zagospodarowania terenu, rys. nr PZT-01, że na obu ww. działkach inwestycyjnych zachowano odległości związane z lokalizacją studni od granicy działki, tj. min. 5 m (§ 31 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych) oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, tj. min. 2 m (§ 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Ze względu na odległość planowanej inwestycji od działki skarżącej nie zostały naruszone także normy bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynków z § 271, § 272 i § 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zatem budowa planowanej inwestycji w przewidzianej w projekcie budowlanym formie nie spowoduje ograniczeń dla zabudowy na działce skarżącej.Ze względu na wzajemne położenie działek, planowaną wysokość budynków (6,56 m) oraz ustaloną odległość do działki skarżącej należy uznać, że także pozostałe wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zostały zachowane, w tym dotyczące przesłaniania lub zacieniania (§ 13 i § 60 rozporządzenia), a Wojewoda dokonując szczegółowej analizy akt postępowania organu I instancji prawidłowo uznał, że nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działki należącej do skarżącej.Sąd stwierdza, że zgromadzona dokumentacja projektowa potwierdza, że nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działki należącej do skarżącej.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 ust.2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. w zw. z art. 140 i 144 k.c. Sąd wskazuje, że dla wykazania statusu strony konieczne jest ustalenie, że dana inwestycja wiąże się z ograniczeniem prawa zabudowy konkretnej nieruchomości, względnie, w przypadku powołania się na własny interes prawny, ustalenie, że istnieje bezpośredni związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków osoby trzeciej wynikających z norm prawa materialnego a zaskarżonym aktem. Zatem samo powoływanie się na okoliczność, że projektowana inwestycja będzie powodowała immisje wynikające z faktu jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem nie jest wystarczające do uznania interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie można utożsamiać z obszarem, na którym mogą być odczuwalne jakiekolwiek skutki spowodowane funkcjonowaniem planowanej inwestycji, w szczególności, że stanowi ona zabudowę jednorodzinną. Uprawnienia właściciela wyprowadzone z art. 140 k.c. i 144 k.c., same w sobie nie stanowią też o interesie prawnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Natomiast ochrona własności przed immisjami, które zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 28 kwietnia 2009 r., II OSK 12/08; 26 lutego 2013 r., II OSK 2011/11; 22 stycznia 2015 r., II OSK 1504/13; 7 grudnia 2022 r., II OSK 3793/19; 19 października 2023 r., II OSK 1269/22, orzeczenia.nsa.gov.pl)."Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji oraz o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Z art. 84 § 1 k.p.a. wynika, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na wniosek strony nie jest obowiązkiem organu, a instytucja ta ma zastosowanie, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, a więc wykraczające poza jego kompetencje, podczas gdy ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji obejmuje problematykę z dziedziny będącej zasadniczym przedmiotem ustawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej. Wypada dodać, że również żądanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie ma charakteru wiążącego, gdyż w świetle art. 89 § 1 k.p.a., organ administracji jest obowiązany przeprowadzić rozprawę, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, przy czym ocena czy przeprowadzenie rozprawy przyczyni się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania, należy do prowadzącego je organu (zob. wyroki NSA: z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3866/19). Skarżąca nie wykazała by przeprowadzenie rozprawy miałoby zapewnić jej przyspieszenie, uproszczenie bądź wyjaśnienie kwestii spornych.Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Wojewoda przeprowadził rzetelne i wnikliwe postępowanie wyjaśniające, dochowując wymogów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W szczególności organ odwoławczy prawidłowo ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany) obszar oddziaływania planowanej inwestycji i trafnie stwierdził, że działka należąca do skarżącej nie znajduje się w granicach ustalonego obszaru oddziaływania planowanej inwestycji.Końcowo należy wyjaśnić, że decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego powoduje jedynie skutek procesowy w postaci uznania, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, a w związku z tym organ nie odnosi się do argumentacji złożonego odwołania. W przypadku zaskarżenia takiej decyzji skargą, rolą sądu administracyjnego jest jedynie ocena czy stanowisko organu II instancji o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest prawidłowe. Kontrola przez sąd administracyjny zgodności z prawem decyzji organu o umorzeniu postępowania odwoławczego nie obejmuje więc badania prawidłowości decyzji organu I instancji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 października 2019 r., II SA/Wr 444/19). Nadto należy pamiętać, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że wobec spełnienia kryteriów normatywnych kompetentny organ nie może odmówić inwestorowi jej wydania.Reasumując stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza przepisów prawa materialnego, a także procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.., oddalił skargę.