Wyrok - II SA/Kr 1104/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Nadzór budowlany, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję nr 382/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 15 lipca 2025 r. znak: WOB.7721.74.2025.KJAS w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. UZASADNIENIE MałopolsOddalono skargę. Nadzór budowlany, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję nr 382/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 15 lipca 2025 r. znak: WOB.7721.74.2025.KJAS w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. UZASADNIENIE Małopols
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
powód
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jacek Bursa
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 382/2025 z 15 lipca 2025 r. znak: WOB.7721.74.2025.KJAS utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieliczce nr 32/2025 z 10 lutego 2025 r. znak: PINB.5160.13.2019, nakazującą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, inwestorowi M. H. (H. ) rozbiórkę w "terminie do 1 miesiąca od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, urządzeń placu zabaw znajdujących się na działce nr [...] obręb [...] w W. przy przedszkolu "M. C. "przy ul. [...] tj.:1. piaskownica o wym. 304 x 304 cm - oznaczona nr. 1 na szkicu stanowiącym załącznik do protokołu oględzin nr 267/2024;2. karuzela o śr. podstawy obrotowej 151 cm - oznaczona nr. 2 na szkicu stanowiącym załącznik do protokołu oględzin nr 267/2024;3. zestaw "słoń zjeżdżalski" o dł. (w osi podłużnej) 840 cm, składający się z drabinek poziomych, podestów stałych, mostka dwóch zjeżdżalni oraz dwóch podestów (ramp wejściowych) - oznaczony nr. 5 na szkicu stanowiącym załącznik do protokołu oględzin nr 267/2024".Jako podstawę prawną decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej: "K.p.a." oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418), dalej: "P.b"Powyższa decyzja MWINB została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.W dniu 27 października 2015 r. PINB w Wieliczce w obecności N. H. przeprowadził kontrolę na terenie dziatki nr [...] obręb [...] w W. przy ul. [...] 14, na której usytuowane są urządzenia zabawowe i budynek przedszkola "M. C.". W trakcie kontroli stwierdzono, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek przedszkola w południowej części działki nr [...], który przylega do chodnika ulicy L. , wejście do budynku jest od strony północnej, wjazd po prawej stronie budynku (elewacja wschodnia) na plac manewrowy (przejazdowy) po północnej stronie budynku oraz wyjazd wzdłuż elewacji zachodniej na ulicę L. W części środkowej i północnej działki znajdują się urządzenia zabawowe.Na terenie zielonym od strony wschodniej znajduje się zestaw zabawowy "słoń zjeżdżalski" na zniwelowanej powierzchni terenu, poniżej trampolina wolnostojąca, od strony zachodniej - huśtawka (dwa krzesełka): w odległości do budynku od strony zachodniej wynoszącej 4,36 m (do pozostałych budynków odległość większa niż 10 m), od strony południowo-zachodniej - piaskownica wraz z dwoma ławeczkami: w odległości do budynków większej niż 10 m, w niewielkiej odległości od piaskownicy domki plastikowe - przenośne: w tym domek umieszczony po północnej stronie piaskownicy w odległości od budynku od strony zachodniej 7,35 m (do pozostałych budynków odległość większa niż 10 m).Pismem z 8 stycznia 2019 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie "budowy placu zabaw na działce nr [...] obręb [...] w W. przy ul. [...] przedszkole "M. C." z naruszeniem zapisów § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (k. 32 akt PINB znak: WM.5160.11.2018).PINB decyzją nr 13/19 z 21 stycznia 2019 r. znak: WM.5160.11.2019 nałożył na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. obowiązek doprowadzenia przedmiotowego placu zabaw do zgodności z zapisami § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej "rozporządzenie wt", poprzez likwidację urządzeń placu zabaw znajdujących się w odległości mniejszej niż 10 metrów od okien przeznaczonych na pobyt ludzi (k. 36 akt PINB znak: WM.5160.11.2018).Po rozpatrzeniu odwołania inwestora od ww. decyzji PINB z 21 stycznia 2019r., MWINB decyzją nr 295/2019 z 30 kwietnia 2019 r. znak: WOB.7721.82.2019.MWOR na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 54 akt PINB znak: WM.5160.11.2018).Po uchyleniu ww. decyzji z 21 stycznia 2019 r. przez MWINB organ I instancji 4 września 2019 r. przeprowadził kolejne oględziny, podczas których dokonano ponownych pomiarów odległości poszczególnych urządzeń zabawowych zlokalizowanych na placu zabaw przy przedszkolu "M. C.": huśtawka, "Słoń zjeżdżalski", "Małpi gaj", "Leśna zjeżdżalnia", piaskownica, których lokalizację obrazuje załącznik graficzny (K-87). Stwierdzono, że odległość huśtawki od najbliższej ściany budynku na działce nr [...] w W. (bez otworów) wynosi 4,32 m, natomiast odległość od ściany z oknem strychowym na poddaszu wynosi 5,76 m. Podczas przeprowadzonej kontroli właściciel ww. nieruchomości oświadczył, że okna zwrócone w stronę placu zabaw są oknami od strychu i garderoby, a na poziomie przyziemia od piwnicy, a zatem okna usytuowane na przedmiotowej ścianie nie są oknami pomieszczeń przeznaczonymi na pobyt ludzi. Ponadto odległości obiektów placu zabaw są następujące: piaskownica od najbliżej zlokalizowanego otworu okiennego na działce nr [...] wynosi powyżej 10 m, a odległość obiektu "słoń zjeżdżalski" do narożnika budynku na działce nr [...] w W. wynosi 6,75 m, na ścianie tej na odcinku do załamania przy wejściu do budynku usytuowane są po dwa okna na parterze i piętrze budynku, najmniejsza odległość od narożnika budynku zlokalizowanego w granicy z działką nr [...] wynosi 1,06 m.W toku postępowania w dniu 22 października 2019 r. organ przeprowadził w obecności inwestora kontrolę w celu zweryfikowania aktualności dokonanych poprzednio ustaleń w zakresie urządzeń placu oraz zweryfikowania, czy zgodnie z deklaracjami inwestora urządzenia nieposiadające odpowiednich certyfikatów zostały usunięte. Stwierdzono, że na dzień kontroli, na placu zabaw usytuowane są następujące urządzenia: "Słoń zjeżdżalski", huśtawka, "Małpi gaj", "Leśna zjeżdżalnia", piaskownica.Jak wynika z powyższego zdaniem PINB odległość urządzenia "słoń zjeżdżalski" od otworów okiennych jest mniejsza niż wymagane 10 m, co narusza § 40 ust. 3 cyt. rozporządzenia, czego konsekwencją było zastosowanie art. 51 ust.1 pkt 1) P.b.W konsekwencji PINB decyzją nr 65/2020 z 19 lutego 2020 r. znak: WM.5160.13.2019, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 P.b. nakazał inwestorowi - w terminie do 1 miesiąca od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna - niżej wyszczególnionych urządzeń placu zabaw znajdujących się na działce nr [...] obręb 1 w W. przy przedszkolu "M. C." przy ul. [...] tj.:1) "słoń zjeżdżalski" nr kat. [...], dla którego przedstawiono Certyfikat Nr [...] wystawiony przez Europejskie Centrum Jakości i Promocji sp. z o.o., jednostkę certyfikującą wyroby akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji, Nr 184 dla Croquet, potwierdzający zgodność z normą PN-EN 1176-2009+Ap1:2013, PN-EN 1176-3:2009+Ap 1:2013;2) "Małpi gaj z podwójną zjeżdżalnią Little Tikes", kod produktu 4261, dla którego przedstawiono deklarację nr 01/2013/4261 zgodności normami PN-EN71-1:2011, PN-EN71-2:2011, PN-EN71-3:2013;3) "Leśna zjeżdżalnia", kod produktu [...], dla której przedstawiono deklarację wystawioną przez dystrybutora M. Sp. z o.o. Sp. k., nr [...] o zgodności z Dyrektywą 94/62/EC, Dyrektywą 2009/48/EC, REACH Nr 1907/2006, PN-EN 71-1:2011+A@:2013, PN-EN 71-2:2011, PN-EN 71-3:2013, PN-EN 71-8:2011;4) piaskownica (k. 226 akt PINB).Kolejno MWINB decyzją z 19 września 2022 r. nr 381/2022 znak: WOB.7721.126.2020.AJAN utrzymał w mocy ww. decyzję PINB z 19 lutego 2020 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (k. 244 akt PINB).W uzasadnieniu decyzji wskazał m.in., że urządzenia wchodzące w skład wyposażenia placu zabaw tj. "słoń zjeżdżalski" 9 nr kat. [...], "Małpi gaj z podwójną zjeżdżalnią L. T.", "Leśna zjeżdżalnia" i piaskownica zaliczają się do obiektów małej architektury określonych w art. 3 pkt 4 P.b., do których zastosowanie mają regulacje § 40 rozporządzenia wt. Ponadto organ II instancji uznał, że przedmiotowy plac zabaw, znajdujący się w obrębie działki stanowiącej własność prywatną, nie stanowi miejsca publicznego, a jego budowa nie wymagała ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.Organ odwoławczy ustalił, że pomiar dokonany podczas przeprowadzonych w dniu 4 września 2019 r. oględzin placu zabaw przy przedszkolu "M. C." na dz. nr [...] w W. wykazał zbyt małą odległość wyszczególnionych urządzeń placu zabaw ("słoń zjeżdżalski", "Małpi gaj z podwójną zjeżdżalnią Little Tikes", "Leśna zjeżdżalnia", piaskownica) znajdujących się na działce nr [...] od okien sąsiednich budynków (zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...]) w porównaniu do wymaganej normami zawartymi w rozporządzeniu wt.Organ stwierdził, że zrealizowane obiekty małej architektury składające się na funkcjonalną całość tj. przedmiotowy plac zabaw naruszają m.in. przepisy techniczno–budowlane, a organ I instancji wydał poprawną merytorycznie decyzję. Poprawnie również nałożył obowiązek rozbiórki wyszczególnionych urządzeń placu zabaw znajdujących się na działce nr [...] w W. na ustalonego w sprawie inwestora.Na powyższą decyzję MWINB z 19 września 2022 r. inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 16 lutego 2023 r. sygn. II SA/Kr 1391/22 uchylił ww. decyzję MWINB z 19 września 2022 r. i poprzedzającą ją decyzję PINB z 19 lutego 2020 r.WSA w uzasadnieniu ww. wyroku po pierwsze zaaprobował podstawę prawną rozstrzygnięcia, to jest art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b., bowiem zakres zastosowania powyższego przepisu nie ogranicza się jedynie do robót budowlanych prowadzonych w sposób niezgodny z wydanym pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, ale obejmuje również roboty budowlane prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Będą to przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane oraz przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Dalej WSA zaznaczył, że zgodnie z uchwalą Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z 3 października 2016 r., sygn. II OPS 1/16 (ONSAiWSA 2017/1/2) do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine P.b., a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Nadto, w myśl art. 81 ust.1 pkt 1 lit. b) P.b. do podstawowych obowiązków organów nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w tym warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych. Dlatego też za niezasadny WSA uznał zarzut skargi naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z 6 oraz w zw. z art. 8 § 1. K.p.a. przez nałożenie obowiązku rozbiórki wobec rzekomego niespełnienia norm z § 40 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wt, w sytuacji ustalenia, że dla zrealizowania przedmiotowego "placu zabaw" nie było koniecznym uzyskanie pozwolenia na budowę ani dokonanie zgłoszenia. WSA podkreślił, że do kategorii obiektów małej architektury zalicza się niewielkie obiekty użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki, ławki.Prawodawca nie wprowadził definicji placu zabaw. W literaturze wyrażany jest pogląd, że "urządzony plac zabaw" z piaskownicami, huśtawkami, drabinkami itd., stanowiący "ogródek jordanowski" (ogródek zabaw dla dzieci), nie będzie mógł być potraktowany jako obiekt małej architektury pomimo, że poszczególne z urządzeń wchodzących w skład wyposażenia tego obiektu zalicza się do obiektów małej architektury (Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 51). W konsekwencji obiektem małej architektury nie jest "plac zabaw", ale poszczególne jego elementy, składające się na funkcjonalną całość. Plac zabaw to wyodrębniony funkcjonalnie zespół obiektów małej architektury, służący codziennej rekreacji dzieci.Powodem zastosowania przez organy art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. było dokonanie ustalenia, że poszczególne urządzenia placu zabaw ("słoń zjeżdżalski", "Małpi gaj z podwójną zjeżdżalnią Little Tikes", "Leśna zjeżdżalnia", piaskownica), stanowiące obiekty malej architektury, jakkolwiek nie wymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, naruszają przepisy odrębne: § 40 ust. 3 rozporządzenia wt oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach, gdyż urządzenia te nie posiadają odpowiednich atestów lub certyfikatów.Dalej WSA stwierdził, że co do zasady, przepis § 40 ust. 3 rozporządzenia wt (od 1 sierpnia 2024 r. ten sam przepis otrzymał jednostkę redakcyjną § 40 ust. 4 ww. rozporządzenia – przypis Sądu), określa minimalną odległość od okien budynku do zespołu urządzeń znajdujących się na placu zabaw. Usytuowanie placu zabaw niezgodnie z ww. przepisem rozporządzenia w.t., w tym usytuowanie poszczególnych zabawek w odległości mniejszej niż wymagane tym przepisem 10 m, należy uznać za istotne odstąpienie od warunków techniczno-budowlanych. WSA stwierdził, że dokonane przez organy ustalenia okazały się pobieżne, sporządzone protokoły oględzin wadliwe, a szkice podczas nich wykonane niedokładne. WSA zakwestionował wyniki kontroli z 8 sierpnia 2018 r. ze względu na opis zmierzonych odległości obiektów małej architektury jako odległości od ścian z oknami a nie okien. Podkreślił, że na szkicu z oględzin nie zaznaczono miejsc usytuowania okien. Następnie WSA stwierdził brak dokonania przez organy ustaleń, czy urządzenia znajdujące się na placu zabaw objęte "decyzją rozbiórkową" są związane z gruntem, innymi słowy, czy posiadają jakieś kotwienia. Podobnie organy nie wypowiedziały się, czy przenośne, plastikowe zabawki również odpowiadają definicji obiektu malej architektury. Okoliczność ta może mieć znaczenie również dla sformułowania samej decyzji. WSA wskazał, że z oglądu zdjęć z k. 74–86 akt administracyjnych wydaje się, że mniejsze zabawki plastikowe są po prostu postawione na gruncie, natomiast można odnieść wrażenie, że huśtawka i drabinka ze zjeżdżalnią posiadają stałe mocowanie do gruntu. WSA przyznał rację skarżącemu, że nakazanie "rozbiórki" przenośnej zabawki jest niefortunne. WSA podzielił zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Za usprawiedliwiony uznał również zarzut, że organy nie oceniły przedłożonego przez stronę dowodu - okresowego przeglądu stanu technicznego placu zabaw na terenie Niepublicznego Przedszkola o profilu edukacyjno-sportowym "M. C." z dnia 14 sierpnia 2019 r.WSA wskazał również, że wątpliwości budzi ustalenie, że obiekty "Małpi gaj", "Leśna zjeżdżalnia" oraz piaskownica nie posiadają odpowiednich atestów i certyfikatów. Organy stwierdziły bowiem, że zabawki "Małpi gaj" i "Leśna zjeżdżalnia" posiadają deklarację zgodności z normami PN-EN71-1:2011, PN-EN71-2:2011, PN-EN71- 3:2011, które obejmują sprzęt przeznaczony jedynie do użytku domowego. Piaskownica wykonana metodą gospodarczą w ogóle nie posiada atestu. WSA stwierdził, że nie zostało uzasadnione wymaganie atestów lub certyfikatów wyłącznie na podstawie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach. Tymczasem jeżeli organy w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego zamierzają pozbawić stronę prawa do wykorzystywania w ramach prowadzonej przez nią legalnej działalności gospodarczej stanowiących jej własność rzeczy ruchomych, to winny wskazać przepisy prawa powszechnie obowiązującego, z których wynika zakaz stosowania tych konkretnych przedmiotów (ze względu na posiadane cechy, czy też ze względu na brak innych cech - np. atestów lub certyfikatów) w określonej działalności (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. II SA/Po 874/15, LEX nr 1947000). Takiej podstawy prawnej nie stanowi samodzielnie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach albowiem stanowi on jedynie, że szkoły i placówki nabywają wyposażenie posiadające odpowiednie atesty lub certyfikaty, nie wskazując przy tym jakie atesty lub certyfikaty uznać w tym zakresie należy za odpowiednie.Jeżeli organ ocenił, że "odpowiedni certyfikat" to certyfikat potwierdzający spełnienie wymagań zawartych w normach odnoszących się do urządzeń przeznaczonych do zastosowania na placu zabaw przy przedszkolu, to winien wskazać podstawę prawną takiej oceny, w tym w szczególności przepis prawa powszechnie obowiązującego wprost nakładającego dla określonego urządzenia obowiązek jego zgodności z taką właśnie Polską Normą. Organy nie podjęły nawet próby wyjaśnienia tej kwestii.Za niezasadny uznał natomiast WSA zarzut naruszenia art. 79a § 1 K.p.a., bowiem kontrolowane postępowanie było wszczęte z urzędu. Końcowo WSA zaznaczył, że nie może się wypowiedzieć się co do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego, ponieważ przy stwierdzeniu istotnych naruszeń przepisów postępowania jest to przedwczesne.Prowadząc ponownie postępowanie PINB 13 sierpnia 2024 r. przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, wskazując do protokołu, iż:"nie przedłożono aktualnego protokołu z przeprowadzonej okresowej kontroli polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego obiektów małej architektury - urządzeń placu zabaw przy przedszkolu "M. C." na dz. nr [...] obr. 1 W., narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu (zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1 P.b.) - użytkownik zobowiązuje się do przedłożenia powyższych dokumentów w terminie do 14 dni do PINB w Wieliczce.Podczas oględzin stwierdzono, że na terenie działki nr [...] w jej części zlokalizowanej po stronie północnej budynku użytkowanego jako budynek przedszkola ("M. C." z adresem ul. [...] w m. W.) znajduje się wygrodzony teren. Jak oświadczył inwestor (właściciel przedszkola i jednocześnie najemca budynku) przedmiotowy teren wykorzystywany jest przez dzieci uczęszczające do przedszkola oraz nauczycielki wychowania przedszkolnego sprawujące opiekę nad dziećmi. Podczas oględzin stwierdzono, iż w terenie znajduje się 6 urządzeń zabawowych oznaczonych wg szkicu id nr 1 do nr 6 tj.:nr 1 - piaskownica o wymiarach zewnętrznych 304 cm na 304 cm,2 - karuzela o średnicy podstawy obrotowej 151 cm,3 - zestaw huśtawek (dwa stanowiska) o wymiarach 197 cm na 314 cm (wymiary podane u podstawy urządzeń), pod przedmiotowym urządzeniem ułożone 90 płytek z tworzywa sztucznego amortyzujące upadek,4 - huśtawka jednostanowiskowa o wymiarach 197 cm na 276 cm,5 - zestaw "słoń zjeżdżalski" o wymiarach 840 cm (długość podana w osi podłużnej) składająca się z drabinek poziomych, podestów stałych, mostka dwóch zjeżdżalni oraz dwóch podestów (ramp wejściowych),6 - zestaw "zjeżdżalnia plus domek" o wymiarach 500 cm (długość podana w osi podłużnej) składająca się z domku o wymiarach 150 cm na 150 cm, zjeżdżalni z podestem o długości 206 cm oraz łącznikiem.Nadto podczas oględzin dokonano pomiaru usytuowania ww. urządzeń od okien pomieszczeń na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach na działkach: [...] co zaznaczono na szkicu z dokonanych pomiarów.Podczas oględzin obecny właściciel budynku przy ul. [...] na działce nr [...] H. Ś. wskazał do protokołu, iż okna w ścianie szczytowej od strony wschodniej budynku stanowią doświetlenie pomieszczeń nie przeznaczonych na pobyt ludzi (w trakcie kontroli nie dokonywano weryfikacji sposobu użytkowania pomieszczeń doświetlanych ww. oknami w związku z nie wyrażeniem zgody przez właściciela na wejście do budynku). Okno do pomieszczenia oznaczonego na szkicu w ścianie południowej budynku stanowi doświetlenie pomieszczenia salonu jak wskazał obecny podczas oględzin właściciel.Dokonano pomiaru do okna znajdującego się w ścianie północnej w budynku przy ul. [...] na działce nr [...], w ścianie wschodniej szczytowej brak okien. Nadto dokona o pomiaru odległości okna usytuowanego w ścianie szczytowej budynku przy ul. [...] na poziomie parteru budynku (jest to najbliżej zlokalizowane okno w budynku w stosunku do urządzeń zabawowych).Dokonano pomiaru do okna znajdującego się w ścianie południowej budynku przy ul. [...] na działce nr [...] usytuowanego najbliżej urządzeń zabawowych. Podczas oględzin stwierdzono iż przedmiotowe okno na parterze jest doświetleniem pomieszczenia jadalni, a okno usytuowane w tym samym położeniu tylko na pierwszej kondygnacji stanowi doświetlenie sypialni. Podczas dokonywania pomiarów odległości okien w budynku przy ul. [...] P. J. H. przedłożył do protokołu pismo zatytułowane "Notatka spisana na spotkaniu z inspektorem Nadzoru Budowlanego w dniu dzisiejszym z dnia 13.08.2024 r."".Z ww. czynności sporządzono protokół, szkic sytuacyjny, a także wykonano dokumentację fotograficzną (k. 287 akt PINB).W konsekwencji PINB wskazaną na wstępie decyzją z 10 lutego 2025 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b., nakazał inwestorowi rozbiórkę wymienionych trzech urządzeń placu zabaw znajdujących się na działce nr [...] (piaskownica, karuzela i zestaw "słoń zjeżdżalski").Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, działającego przez adwokata, MWINB opisaną na wstępie decyzją z 15 lipca 2025 r. utrzymał w mocy ww. decyzję PINB z 10 lutego 2025 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że dokonał sprawdzenia prawidłowości przyjętego przez organ I instancji kręgu stron postępowania, który zdefiniowany został w sposób prawidłowy i pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. MWINB przywołał treść art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", wskazując, że pozostaje związany oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w ww. wyroku WSA z 16 lutego 2023 r. sygn. II SA/Kr 1391/22.Organ II instancji zaznaczył, że postępowanie odwoławcze toczy się w stanie prawnym zmienionym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2020 poz. 471), której zmienione przepisy obowiązują z dniem 19 września 2020 r. Zgodnie z brzmieniem art. 25 ww. ustawy - "Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym".Zdaniem organu odwoławczego wyrażona przez organ I instancji ocena prawna, sprowadzająca się do konkluzji, że likwidacja skutków naruszenia przepisów prawa w skutek realizacji urządzeń placu zabaw znajdujących się na działce nr [...] obręb [...] w W. winna następować w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. sprzed nowelizacji - była w ocenie MWINB prawidłowa.Podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji jest przepis art. 51 ust. 1 P.b. sprzed wskazanej nowelizacji. Dalej organ II instancji wskazał, że w pierwszej kolejności należało zbadać zasadność wdrożenia trybu naprawczego w oparciu o art. 50 ust. 1 P.b. sprzed nowelizacji, podkreślając, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.Przywołał też treść art. 3 pkt 1 i pkt 4 P.b. wskazując, że w definicji obiektów małej architektury mowa jest o "niewielkich obiektach", w tym o takich, które pełnią funkcje użytkowe, jak piaskownice, huśtawki, drabinki czy elementy ogrodowe. W przypadku opisanego obszaru:1) piaskownica o wym. 304 x 304 cm - jest to obiekt o funkcji rekreacyjnej, wymieniony expressis verbis w treści przykładowego wyliczenia zawartego w ww. przepisie;2) karuzela o śr. podstawy obrotowej 151 cm - również jest to obiekt pełniący funkcję rekreacyjną;3) zestaw "słoń zjeżdżalski" o dł. (w osi podłużnej) 840 cm, składający się z drabinek poziomych, podestów stałych, mostka dwóch zjeżdżalni oraz dwóch podestów (ramp wejściowych) – podobnie jak powyższe elementy i ten posiada funkcję rekreacyjną.Podsumowując, opisany obiekt (wraz z elementami takimi jak piaskownica, karuzela czy zestaw "słoń zjeżdżalski") organ II instancji uznał za obiekt małej architektury, szczególnie w kontekście przestrzeni rekreacyjnych i edukacyjnych przeznaczonych dla dzieci. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że obiektem małej architektury nie jest "plac zabaw", lecz poszczególne jego elementy, składające się na funkcjonalną całość. Plac zabaw to pewien wyodrębniony funkcjonalnie zespól obiektów małej architektury, służący codziennej rekreacji dzieci. W celu ustalenia jego granic, należy rozstrzygnąć i określić, jakie konkretne moduły (elementy) wchodzą w jego skład, ile ich jest, jak są rozlokowane w przestrzeni i czy można przypisać im związek z uwagi na przeznaczenie.Ustalenie obszaru korzystania z poszczególnych obiektów tworzących plac zabaw, z uwzględnieniem ich wzajemnych powiązań funkcjonalnych wyznaczy granicę danego placu zabaw, a następnie pozwoli na zbadanie czy zachowane zostały odległości o których mowa w § 40 rozporządzenia. Obszar placu zabaw jest pochodną obszaru funkcjonalnego poszczególnych elementów oraz wszystkich elementów jako całości.Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy MWINB stwierdził, że urządzenia wchodzące w skład wyposażenia placu zabaw, tj. "słoń zjeżdżalski" 9 nr kat. SK-0209, piaskownica czy też karuzela zaliczają się do obiektów małej architektury określonych w art. 3 pkt 4 P.b. Obiekty te pełnią bowiem funkcje użytkowe i rekreacyjne, co wpisuje się w definicję obiektów małej architektury użytkowej, w związku z czym w ocenie organu odwoławczego PINB dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej wykonanych robót budowlanych.Wskazując na powyższe organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 28 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych.Natomiast po myśli art. 29 ust. 2 pkt 19 P.b. realizacja obiektów małej architektury w miejscach innych niż publiczne, nie wymaga uzyskiwania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Wskazują na powyższe organ odwoławczy zbadał, czy przedmiotowe obiekty małej architektury tworzące plac zabaw, zostały zrealizowane w miejscu, które posiada cechę miejsca publicznego.MWINB wskazał, że P.b. nie ustanawia definicji pojęcia "miejsca publicznego". W związku z powyższym posłużył się znaczeniem, jakie nadaje się temu pojęciu w języku polskim oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przywołał definicję słownikową i poglądy judykatury stwierdzając, że sporny przedszkolny plac zabaw nie jest miejscem publicznym. Jest on bowiem przeznaczony do korzystania przez dzieci uczęszczające do przedszkola. Położony jest na działce prywatnej, na którą wstęp mają wyłącznie pracownicy placówek oświatowych oraz osoby z tych placówek korzystające. W żadnym razie nie można zgodzić się, że dostęp do urządzeń znajdujących się na placu zabaw może mieć każdy. Nie jest to miejsce publiczne (wyrok WSA w Krakowie z 15 lutego 2024 r., sygn. II SA/Kr 1428/23, LEX nr 3700424).Organ II instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie możliwość korzystania z przedmiotowego placu zabaw została ograniczona jedynie dla uczęszczających do Przedszkola Niepublicznego o profilu edukacyjno-sportowym "M. C.", co niewątpliwie zawęża pojęcie nieograniczonej liczby osób. Przedmiotowy plac zabaw został zrealizowany na działce nr [...], która stanowi teren prywatny, a do wskazanego placu nie mają dostępu osoby z zewnątrz. Plac zabaw przeznaczony jest do korzystania przez dzieci uczęszczające do przedszkola, położony jest na działce, na którą wstęp mają wyłącznie pracownicy placówki oświatowej oraz osoby z tej placówki korzystające. Zatem MWINB w pełni podtrzymał ustalenia organu I instancji, zgodnie z którymi przedmiotowy obiekt nie został zrealizowany w miejscu publicznym.Reasumując MWINB ocenił, że przedmiotowe roboty budowlane odpowiadały dyspozycji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 19 P.b., a w związku z tym w drodze ustawowego wyjątku pozostawały zwolnione od ogólnego obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a także z obowiązku dokonania zgłoszenia. Powyższe wyklucza możliwość zastosowania procedury wynikającej z art. 48 i n. P.b.Jednakże nawet w przypadku robót niereglamentowanych Prawem budowlanym, organ nadzoru budowlanego posiada kompetencję do badania zgodności takich robót z powszechnie obowiązującym prawem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że roboty takie, nawet jeśli dotyczą działań niereglamentowanych, winny odpowiadać przepisom prawa powszechnie obowiązującego (wyrok WSA w Krakowie z 8 stycznia 2015 r. sygn. II SA/Kr 1673/14, LEX nr 1643946). Jasnym jest również, iż do prawa powszechnie obowiązującego zalicza się w szczególności przepisy techniczno-budowlane.MWINB nie podzielił zdania skarżącego, zgodnie z którym obiekty zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę/zgłoszenia nie muszą spełniać norm wynikających z przepisów techniczno-budowlanych.I tak, zgodnie z § 40 ust. 3 rozporządzenia w.t. odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, dróg, ciągów pieszo-jezdnych, okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz miejsc gromadzenia odpadów wynosi co najmniej 10 m przy zachowaniu wymogów, o których mowa w § 19 ust. 1.Następnie organ II instancji wskazał, że zgodnie z zaleceniami WSA zawartymi w treści wyroku kasatoryjnego organ powiatowy przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, dokonując szczegółowych pomiarów. Zgodnie z ustaleniami organu powiatowego dokonanymi w toku czynności z 13 sierpnia 2024r.:1) W budynku na działce nr [...] okna w ścianie szczytowej od strony wschodniej stanowią doświetlenie pomieszczeń nie przeznaczonych na pobyt ludzi, natomiast okno w ścianie południowej oznaczone na szkicu, stanowi doświetlenie pomieszczenia salonu. Ponadto w wyniku dokonanych w trakcie oględzin pomiarów ustalono, że:- odległość od karuzeli do okna doświetlającego pomieszczenie salonu wynosi 8,95 m, a zatem mniej niż 10 metrów, stanowiące minimalną odległość, określoną w § 40 ust. 3 rozporządzenia w.t.,- odległość od piaskownicy do okna doświetlającego pomieszczenie salonu wynosi 9,05 m, a zatem mniej niż 10 metrów,2) w budynku na działce nr [...] okno znajdujące się na parterze, w ścianie południowej budynku jest doświetleniem pomieszczenia jadalni, natomiast okno usytuowane w tym samym pionie ściany południowej, tylko na pierwszej kondygnacji, stanowi doświetlenie sypialni. Ponadto w wyniku dokonanych w trakcie oględzin pomiarów ustalono, że odległość od zestawu "słoń zjeżdżalski" do okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wynosi 7,60 m, a zatem mniej niż 10 metrów, stanowiące minimalną odległość, określoną w § 40 ust. 3 rozporządzenia wt.Wobec powyższego MWINB stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że wymagania zawarte w przepisie § 40 ust. 3 rozporządzenia w.t. nie zostały spełnione. Ustalony na gruncie niniejszej sprawy stan faktyczny jednoznacznie wskazuje na naruszenie przepisów dot. warunków technicznych w zakresie odległości placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.Odpowiadając na zarzuty podnoszone w odwołaniu MWINB wskazał, że powyżej wykazano odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi do każdego z trzech powyżej wskazanych elementów.Odnosząc się do zarzutów braku ustalenia przez PINB funkcji pomieszczeń, wobec których mierzona była odległość, MWINB wskazał, że ustalenia w powyższym zakresie zostały wykazane w protokole oględzin nr 267/2024 z 13 sierpnia 2024 r.Podstawowym dowodem w sprawie są protokolarne ustalenia PINB, zawarte przede wszystkim w ww. protokole oględzin z 13 sierpnia 2024 r., pod którymi podpis złożył inwestor, nie wnosząc uwag i zastrzeżeń, choćby w zakresie ustaleń na podstawie oświadczeń złożonych do protokołu dot. ustalenia odległości przedmiotowych urządzeń placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Sporządzony z ww. czynności protokół z oględzin robót budowlanych (podpisane przez przedstawicieli organu i m.in. przez inwestora) stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., który korzysta z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy prawnej oraz domniemania wiarygodności ustaleń w nim zawartych (wyrok NSA z 9 lipca 2019 r. sygn. II GSK 1944/17).Kolejno, wskazując na realizację zaleceń zawartych w ww. wyroku kasatoryjnym WSA w Krakowie, MWINB stwierdził, że opisane powyżej elementy obiektu małej architektury są trwale związane z gruntem, co wynika z analizy dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu oględzin z 13 sierpnia 2024 r.Karuzela, piaskownica czy też zestaw "słoń zjeżdżalski", nie stanowią jedynie plastikowych zabawek położonych luźno na gruncie, ale są to urządzenia przykotwione do podłoża w sposób uniemożliwiający ich luźne przenoszenie.MWINB zaznaczył, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie, o ile takowe w ogóle występuje. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne obiektu. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednakże w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie (wyrok WSA w Łodzi z 27 lipca 2023 r., sygn. II SA/Łd 348/23).O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem decyduje więc nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego obiektu, jego faktyczna konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Trwałość połączenia budynku z gruntem musi być oceniana jako kwestia faktu. Decyduje o tym konstrukcja techniczna budynku, a połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce, nadto konstrukcja musi pozwalać na bezpieczne korzystanie z obiektu (wyrok NSA z 11 maja 2012 r. sygn. II OSK 323/11).Reasumując MWINB wskazał, że uzupełniony przez PINB materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że wymienione powyżej urządzenia są powiązane z gruntem i mogą podlegać nakazowi rozbiórki.Odnosząc się do zarzutu braku weryfikacji ewentualnego braku stwarzania zagrożenia przez przedmiotowy obiekt, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie ze wskazaniami WSA w wyroku z 16 lutego 2023 r., organy obu instancji poddały analizie protokół sporządzony w wyniku okresowej kontroli stanu technicznego placu zabaw na terenie Niepublicznego Przedszkola o profilu edukacyjno-sportowym M. C. z 9 maja 2024 r., przeprowadzonej przez mgr inż. A. K.. W treści ww. protokołu wskazano, że plac zabaw jest w dobrym stanie technicznym, nie stwierdzono również niebezpieczeństwa wystąpienia awarii czy zagrożenia bezpieczeństwa. Stwierdzono, że plac zabaw jest właściwie użytkowany, w sposób zgodny z jego przeznaczeniem oraz utrzymywany w dobrym stanie technicznym i estetycznym.Organ odwoławczy opisał przedłożone przez inwestora do akt sprawy:1. Certyfikat Nr 01102/2017/02/00 Europejskiego Centrum Jakości i Promocji sp. z o.o. Departamentu Certyfikacji Wyrobów z 20 marca 2017 r. na wyrób pod nazwą SYSTEM GT wraz z Załącznikami (9 stron);2. Kartę techniczną urządzenia o nazwie Plac Zabaw PRO-Z03;3. Certyfikat nr 2100692/01 /P2BN/1 na wyrób o nazwie System drewniany B. z datą ważności 9 lipca 2022 r.4. Kartę techniczną urządzenia o nazwie [...] ;5. Certyfikat nr 2200785/01/P2BN/2 na wyroby o nazwie karuzela platformowa z siedziskami oraz karuzela platformowa, z datą ważności 20 maja 2022 r.;6. Kartę techniczną urządzenia o nazwie Piaskownica PRO P01;7. Certyfikat nr 2200785/01/P2BN/4 na wyroby o nazwie piaskownica sześciokątna, piaskownica kwadratowa, z datą ważności 20 maja 2023 r.8. Kartę techniczną wyrobu o nazwie Tablica Regulaminowa PRO TR 01;9. Deklarację zgodności elementu "Tablica Regulaminowa" z normą PN-EN 1176;10. Certyfikat nr TM 62000938 032 na urządzenia na place zabaw, tj. huśtawkę podwójną (kubełkową i płaską), huśtawkę pojedynczą (płaską) huśtawkę pojedynczą (koszyczkową). Termin ważności certyfikatu: Od 18 października 2018 r. do 17 października 2021 r.Wskazując na powyższe organ II instancji doszedł do wniosku, że zamontowane na placu zabaw urządzenia rekreacji dziecięcej posiadają certyfikaty potwierdzające, że poszczególne wyroby spełniają wymagania zawarte w normach: PN-EN 1176-1:2009+Apl:2003, PN-EN 1176-3:2009+Apl:2003, PN-EN 1176-1:2017-12, PN-EN 1176-3:2017-12, PN-EN 1176-5:2009/Apl :2013-08, 1176-2:2017-12.Pomimo tego, że terminy ważności certyfikatów upłynęły, MWINB przychylił się do zdania organu powiatowego, zgodnie z którym co do zasady nie ma przeciwwskazań do dalszego użytkowania urządzenia zabawowego wykorzystywanego na placu zabaw po upływie terminu ważności jego certyfikatu. Istotnym jest natomiast, aby dokonywać regularnych przeglądów takich urządzeń i je konserwować zgodnie z zaleceniami producenta. Reasumując, MWINB zweryfikował ustalenia PINB w zakresie możliwości bezpiecznego użytkowania przedmiotowych urządzeń.Na marginesie zaznaczył, że przyczyną nakazu rozbiórki jest naruszenie przepisów techniczno-budowlanych w zakresie odległości, nie zaś ewentualne stwarzanie zagrożenia.Kolejno organ odwoławczy wskazał, że zarzut naruszenia art. 79a § 1 K.p.a. jest bezzasadny, ponieważ postępowanie naprawcze prowadzone na podstawie art. 50-51 P.b., zgodnie z art. 53a ust. 1 P.b. jest wszczynane wyłącznie z urzędu, co miało miejsce również w niniejszym przypadku, w związku z czym ww. przepis K.p.a. nie mógł zostać naruszony. Na powyższe wskazał również WSA. Na marginesie MWINB dodał, że czynny udział strony był zapewniony na każdym stadium niniejszego postępowania.Odnosząc się do zarzutów braku zasadności zastosowania przepisu § 40 ust. 3 rozporządzenia w.t. MWINB wskazał, że zasadność zastosowania ww. przepisu techniczno-budowlanego przesądził WSA. Zdaniem organu II instancji WSA orzekając na gruncie niniejszej sprawy zakwestionował dokładność ówczesnych pomiarów dokonanych przez PINB, przychylając się jednak do samej zasadności dokonania powyższych pomiarów. Organy nadzoru budowlanego pozostają związane ww. wyrokiem, w związku z czym PINB dokonał dokładnych pomiarów zgodnie ze wskazaniami WSA.Organ odwoławczy wskazał, że przepis § 40 ust. 1 rozporządzenia wt nie zakreśla granic stosowania przepisu § 40 ust. 3 tego aktu. Przepis ten nakazuje jedynie urządzenie placu zabaw w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Odwołanie do § 40 ust. 1 rozporządzenia zawarte w § 40 ust. 3 rozporządzenia w.t. dotyczy określenia rodzajów placów zabaw i urządzeń (place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych), a nie określenia rodzaju zabudowy, przy której istnieje obowiązek zachowania określonych odległości.Ponadto § 4 rozporządzenia wt, który zawiera definicję pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie wprowadza rozróżnienia tych pomieszczeń ze względu na rodzaj zabudowy. Wykładnia celowościowa tych przepisów prowadzi do wniosku, że zastosowanie § 40 ust. 3 rozporządzenia wt nie jest ograniczone wyłącznie do lokalizacji placów zabaw i miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych przy budynkach wchodzących w skład zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Celem wprowadzenia przepisów nakazujących oddalenie placów zabaw od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi była ochrona przed hałasem. Brak jest racjonalnego uzasadnienia dla stosowania tych przepisów wyłącznie do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach wchodzących w skład zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę, a niestosowania ich w przypadku pojedynczych budynków wielorodzinnych, czy też budynków wielorodzinnych wchodzących w skład zespołu budynków wielorodzinnych, który nie był objęty jednym pozwoleniem na budowę.Reasumując MWINB zarzut braku podstaw do analizy zgodności wykonanych robót z przepisem § 40 ust. 3 rozporządzenia wt uznał za nieuzasadniony. Stwierdził też, że w toku postępowania organ I instancji zasadnie odstąpił od wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 P.b., bowiem sporne roboty zostały już wykonane. W ocenie MWINB organ powiatowy prawidłowo ustalił też podmiot zobowiązany. Organ II instancji wskazał także, że powyższe stanowi również odpowiedź na zarzuty podnoszone w odwołaniu.Inwestor M. H., reprezentowany przez adwokata, wniósł na powyższą decyzję MWINB z 15 lipca 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj.:1. postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:a) art. 7 w zw. z art. 8 oraz art. 15 K.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie ustaleń wynikających z protokołu z oględzin nr 267/2024 sporządzonego przez organ I instancji, w sytuacji gdy:- od dokonania powyższych ustaleń upłynęło ponad rok, a ustawienia piaskownicy, słonia zjeżdżalskiego oraz karuzeli uległy zmianie;- organ II instancji ze względu na znaczny upływ czasu nie dokonał własnych ustaleń w terenie, celem ustalenia aktualnych pomiarów i odległości, do których został zobowiązany na mocy wyroku WSA z 16 lutego 2023 r.,W konsekwencji organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem zasady aktualności, co doprowadziło do wydania sprawy z pominięciem ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy;b) art. 77 w zw. z art. 67 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie błędnej i dowolnej oceny protokołu nr 267/2024 z 13 sierpnia 2024 r. polegające na uznaniu, że podpisanie się przez skarżącego pod protokołem oznacza zgodę na jego treść oraz potwierdzenie dokonanych ustaleń w toku czynności oględzin, w sytuacji gdy:- skarżący podpisał przedmiotowy protokół pod miejscem uczestników, celem potwierdzenia obecności i udziału w czynnościach, co nie może zarazem stanowić domniemywanej zgody z treścią protokołu;- skarżący informował w toku dokonywania oględzin inspektorów, że zmuszony jest do modernizacji placu zabaw przed rozpoczęciem roku szkolnego we wrześniu 2023 r., a przez co mierzone odległości ulegną zmianie;- inspektorzy w trakcie oględzin poinformowali skarżącego, że skoro i tak będzie wnosił odwołanie, to i tak kolejne oględziny przeprowadzi organ II instancji i "będzie i tak nowy protokół z oględzin, a zastrzeżenia nie mają sensu na tym etapie;c) art. 77 K.p.a. w zw. z § 40 ust. 1 i 4 rozporządzenia wt - poprzez zaniechanie dokonania rzetelnej i obiektywnej weryfikacji sposobu użytkowania pomieszczeń w budynkach sąsiednich, względem których mierzono odległości urządzeń placu zabaw, a w szczególności:- brak uwzględnienia, że pomieszczenia na działce nr [...] nie są przeznaczone na pobyt ludzi, a jedynie są okna doświetlające. które mają na celu dodatkowe oświetlenie pomieszczeń;- nie wskazano w protokole nr [...] z 13 sierpnia 2024 r. pomieszczenia (rodzaju pomieszczenia, czy też jego funkcji), do którego mierzono odległość od słonia zjeżdżalskiego, zostało jedynie wskazane "odległość od zestawu "słoń zjeżdżalski" do okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wynosi 7,60 m, a zatem mniej niż 10 m stanowiącej minimalną odległość określoną w par. 40 ust. 3 WT".- organy obu instancji oparły się wyłącznie na twierdzeniach właścicieli nieruchomości, nie podejmując żadnych działań zmierzających do ustalenia, czy pomieszczenia te faktycznie są przeznaczone na pobyt ludzi;d) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. - poprzez nieprawidłowe i niepełne zebranie materiału dowodowego, a w szczególności dowolną ocenę protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 13 sierpnia 2024 r., w sytuacji gdy:- nie uwzględnił twierdzeń właściciela działki nr [...], H. Ś., który wskazywał, że okna w ścianie szczytowej budynku od strony placu zabaw to jedynie doświetlenie pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt ludzi,- pominął wnioski z okresowej kontroli technicznej placu zabaw z 9 maja 2024 r., potwierdzającej bezpieczeństwo i prawidłowe położenie urządzeń,- w protokole uwzględniono odległości od okien strychów, piwnic oraz garderób, które zgodnie z § 4 rozporządzenia wt - nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi,- nie wskazano, od której konkretnej zabawki mierzono odległości do narożników budynków sąsiednich,- nie przeprowadzono precyzyjnych pomiarów odległości od otworów okiennych pomieszczeń faktycznie przeznaczonych na pobyt ludzi,- pominięto wyniki wcześniejszej kontroli z 4 września 2019 r., w której ustalono odległość urządzenia "słoń zjeżdżalski" od narożnika budynku na działce nr [...] jako 7,75 m, podczas gdy w decyzji obecnie podawano zmienne wartości: 6,75 m, 6,80 m i 7,60 m, bez wyjaśnienia przyczyn tej rozbieżności;e) art. 77 K.p.a. w zw. z § 40 ust. 1 i 4 rozporządzenia wt - poprzez brak wyjaśnienia, czy budynek położony na działce nr [...], którego okno było punktem odniesienia przy ocenie położenia urządzenia "słoń zjeżdżalski", został prawidłowo usytuowany na działce, w sytuacji gdy w postępowaniu znak: WM.5160.13.2019 organ sam wskazywał wątpliwości co do zgodności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z 18 grudnia 1995 r. z rzeczywistym zakresem robót, lecz nie podjął żadnych działań wyjaśniających tę rozbieżność;f) art. 79a § 1 K.p.a. - poprzez niewskazanie w piśmie informującym stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, jakie przesłanki - zależne od strony - nie zostały spełnione lub wykazane, a które rzutowały na wydanie decyzji rozbiórkowej. Skarżący został w ten sposób pozbawiony realnej możliwości uzupełnienia materiału dowodowego i odniesienia się do kluczowych okoliczności;g) art. 10 § 1 w zw. z art. 15 K.p.a. - poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez:- brak udostępnienia pełnej dokumentacji z oględzin i pomiarów przed wydaniem decyzji,- brak możliwości zapoznania się z rzeczywistą metodyką pomiarów i powiązania wyników z konkretnymi urządzeniami,- brak odniesienia się do zarzutów wskazanych w odwołaniu,- ograniczenia się przez organ II instancji do potwierdzenia stanowiska organu I instancji, nie dokonując samodzielnej i merytorycznej oceny sprawy.W konsekwencji wskazane naruszenia doprowadziły do pozbawienia Skarżącego prawa do pełnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w II instancji;h) art. 8 § 1 K.p.a. - poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do organów administracji publicznej, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie zabawek dla dzieci, nie wymagając ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, a mimo to po wielu latach użytkowania organ ponownie nakazuje ich rozbiórkę, działając w sposób pozbawiający możliwości prowadzenia przedszkola, jak i pozbawiając dzieci zabawek z placu zabaw, do których są już przywiązane;i) art. 153 P.p.s.a. - poprzez całkowite niezastosowanie się do wiążących wskazań wyroku WSA z 16 lutego 2023 r., w którym sąd nakazał organom:- przeprowadzenie szczegółowych ustaleń co do przeznaczenia pomieszczeń w budynkach sąsiednich,- wykonanie dokładnych pomiarów odległości dla każdego z urządzeń placu zabaw z osobna,- prawidłową ocenę charakteru prawnego urządzeń (kwestia trwałego związania z gruntem i kwalifikacji jako obiektu małej architektury).2. materialnego, mających istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, tj.:a) art. 29 ust. 1 pkt 28 P.b. poprzez przyjęcie błędnej wykładni, że plac zabaw stanowiący integralną część prywatnego przedszkola, stanowi miejsce publiczne w sytuacji gdy:- prywatne przedszkole "M. C." w W. zlokalizowane jest na prywatnej posesji należącej do inwestora, a więc nie ma żadnej możliwości, aby osoby trzecie miały swobodną możliwość korzystania z prywatnej posesji;- plac zabaw jest zamknięty (zamykany na klucz), niedostępny dla osób trzecich, przedszkolaki mogą korzystać z placu zabaw wyłącznie pod opieką nauczycieli, bądź opiekunów,- plac zabaw zlokalizowany jest w dalszej części nieruchomości, z dala od drogi publicznej, niedostępny dla osób trzecich;- przedszkole, w tym brama wjazdowa do przedszkola są zamykane o godz. 17:00 każdego dnia, po zakończeniu pracy pracowników przedszkola;- z przedmiotowego placu zabaw nie mają nawet możliwości korzystania rodzice z dziećmi uczęszczającymi do Przedszkola, ze względu na zamykanie na klucz furtki przez nauczyciela/opiekuna po wyjściu z dziećmi do sali w Przedszkolu.Stąd nie było żadnych podstaw prawnych zgłoszenia "budowy" piaskownicy, słonia zjeżdżalskiego oraz karuzeli, ze względu na brak charakteru publicznego placu zabaw;b) art. 3 pkt 4 lit. c P.b. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na zakwalifikowaniu zabawek dla dzieci - takich jak zestaw "słoń zjeżdżalski", piaskownica oraz karuzela - jako obiektów małej architektury, mimo że wykonane są z tworzywa sztucznego oraz drewna, mają nietrwale związaną z gruntem konstrukcję, mogą być dowolnie przenoszone, składane i użytkowane w różnych miejscach, a także - co oczywiste - nie mogą w ogóle podlegać "rozbiórce" w rozumieniu prawa budowlanego;c) § 40 ust. 4 rozporządzenia wt, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wymagana odległość co najmniej 10 m powinna być liczona od każdej ściany lub narożnika budynku, niezależnie od tego, czy w tej części znajdują się okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, podczas gdy przepis wprost nakazuje mierzenie tej odległości od okien pokojowych takich pomieszczeń, a których nie ma w przedmiotowej sprawie.Organ błędnie uznał, że odległość urządzenia "słoń zjeżdżalski" od narożnika budynku (7,75 m) narusza wymóg wynikający z tego przepisu, pomijając, iż w tej ścianie nie ma okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a sama odległość do najbliższego okna jest zgodna z normą;d) § 40 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wt poprzez jego błędne zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy, w sytuacji gdy:- wskazane unormowanie odnosi się wyłącznie do warunków technicznych projektowania placów zabaw w ramach realizacji zabudowy wielorodzinnej,- przedmiotowy plac zabaw znajduje się na terenie działki w otoczeniu wyłącznie budynków jednorodzinnych,- przepisy te mają zastosowanie jedynie w procesie uzyskiwania pozwolenia na budowę budynków wielorodzinnych i infrastruktury im towarzyszącej, podczas gdy w niniejszym stanie faktycznym organy obu instancji przyznały, że budowa placu zabaw nie wymagała ani pozwolenia, ani zgłoszenia;- stosowanie rygorów § 40 ww. rozporządzenia w tej sprawie jest zatem nieuprawnionym rozszerzeniem jego dyspozycji;e) art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącego obowiązku rozbiórki urządzeń placu zabaw w sytuacji, gdy organ nie wykazał rzeczywistego naruszenia przepisów prawa ani przepisów techniczno-budowlanych, a w szczególności nakazał rozbiórkę:- urządzenia "słoń zjeżdżalski", mimo że skarżący przedłożył certyfikaty bezpieczeństwa wymagane dla przedszkoli, a organ nie udowodnił, iż odległość tego urządzenia od okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi jest mniejsza niż 10 m; organ oparł się wyłącznie na pomiarze od narożnika budynku, co jest błędną metodą;- piaskownicy, mimo że nie istnieje żaden przepis wymagający certyfikatu bezpieczeństwa dla tego typu urządzeń, a sam organ ustalił, iż najbliższa odległość od otworu okiennego wynosi ponad 10 m;- karuzeli, mimo że nie stanowi ona obiektu małej architektury, a nawet gdyby tak było, skarżący posiada wszystkie wymagane certyfikaty bezpieczeństwa, a organ nie wykazał, że karuzela znajduje się w odległości mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi;f) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 i art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, zasady równego traktowania oraz zasady proporcjonalności. Organy pomimo ustalenia, że budowa placu zabaw nie wymagała pozwolenia ani zgłoszenia, zastosowały wobec skarżącego rygory techniczno-budowlane typowe dla procesu inwestycyjnego, nakładając obowiązek rozbiórki zabawek dla dzieci z powodu rzekomego niespełnienia norm z § 40 ww. rozporządzenia. Takie działanie jest sprzeczne z zasadą pewności prawa oraz lojalności państwa wobec obywatela, który nie miał możliwości przewidzenia takiej interpretacji przepisów ani dostosowania się do niej w momencie tworzenia placu zabaw;g) dodatkowo decyzja narusza cel i ratio legis Prawa budowlanego określony w art. 6 tej ustawy, polegający na zapewnieniu bezpieczeństwa i ładu przestrzennego, w sytuacji gdy organy nie wskazały żadnego realnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi ani mienia, zaś nałożenie obowiązku rozbiórki stanowi środek nadmierny i nieuzasadniony, który nie realizuje ustawowego celu prawa budowlanego i jest nieproporcjonalną ingerencją w prawo własności skarżącego oraz w dobro dzieci korzystających z placu zabaw.W świetle podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji MWINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z 10 lutego 2025 r., a w razie uznania, iż zachodzą przesłanki, także umorzenie postępowania administracyjnego w całości, jako prowadzonego w sposób sprzeczny z zasadami prawdy obiektywnej i proporcjonalności, przy braku podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę.Skarżący wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruków zdjęć "słonia zjeżdżalskiego" oraz karuzeli celem wykazania faktu, iż niniejsza sprawa dotyczy zabawek, które mogą być dowolnie przemieszczane, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego i rozpoznanie sprawy na rozprawie.W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i odnosząc się do jej zarzutów. Wskazał m.in., że wbrew zarzutom skargi organ przyjął, że przedmiotowy plac zabaw nie stanowi miejsca publicznego.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.Kontrolując, zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami legalności, zaskarżoną w niniejszej sprawę decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 382/2025 z 15 lipca 2025 r. znak: WOB.7721.74.2025.KJAS Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga jest bezzasadna.Co należy podkreślić na wstępie, WSA w Krakowie, rozpoznając po raz kolejny sprawę urządzeń spornego placu zabaw na działce nr [...] obręb 1 w W. przy przedszkolu "M. C." przy ul. [...], jest związany treścią art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 30 maja 2018 r., sygn. IV SA/Po 348/18 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie [...]).Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją były poszczególne urządzenia placu zabaw znajdujące się na przedmiotowej działce nr [...]. Przed merytoryczną oceną istotnych kwestii w sprawie Sąd wskaże, które zagadnienia, w tym podnoszone w odwołaniu i skardze, zostały już rozstrzygnięte wyrokiem z 16 lutego 2023 r. sygn. II SA/Kr 1391/22. I tak, WSA w ww. judykacie jasno wskazał po pierwsze, powołując się nota bene na ww. uchwalą 7 sędziów NSA z 3 października 2016 r., sygn. II OPS 1/16, że w sprawie, mimo braku wymagania uzyskania pozwolenia na budowę i objęcia obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1, w tym pkt 7 P.b. Nadto w myśl art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b P.b. do podstawowych obowiązków organów nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w tym warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, bez rozróżnienia, czy na dane roboty potrzebne jest uzyskanie pozwolenia lub zgłoszenia. WSA wskazał, że "za niezasadny uznać należy zarzut skargi (...) wobec rzekomego niespełnienia norm z § 40 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia (...), w sytuacji ustalenia, że dla zrealizowania przedmiotowego "placu zabaw" nie było koniecznym uzyskanie pozwolenia na budowę ani dokonanie zgłoszenia. (...) przepis § 40 ust. 3 rozporządzenia (...) określa minimalną odległość od okien budynku do zespołu urządzeń znajdujących się na placu zabaw. Usytuowanie placu zabaw niezgodnie z § 40 ust. 3 rozporządzenia (...), w tym usytuowanie poszczególnych zabawek w odległości mniejszej niż wymagane tym przepisem 10 m, należy uznać za istotne odstąpienie od warunków techniczno-budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r., sygn. II OSK 306/14, LEX nr 1987198)".Po drugie za niezasadny uznał WSA zarzut naruszenia art.79a § 1 K.p.a.Po trzecie WSA podkreślił, że do kategorii obiektów małej architektury zalicza się niewielkie obiekty użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, itp.Po czwarte WSA stwierdził, że protokół oględzin winien być niewadliwy, a szkice podczas nich wykonane dokładne, z opisem zmierzonych odległości obiektów małej architektury jako odległości od okien a nie ścian z oknami.Po piąte WSA nakazał organom ustalenie, czy urządzenia znajdujące się na placu zabaw objęte "decyzją rozbiórkową" są związane z gruntem, innymi słowy, czy posiadają jakieś kotwienia.Po szóste stwierdził, że organy winny poddać analizie protokół sporządzony w wyniku okresowej kontroli stanu technicznego placu zabaw na terenie Niepublicznego Przedszkola o profilu edukacyjno-sportowym M. C. z 9 maja 2024 r., przeprowadzonej przez mgr inż. A. K..Warto tu zaznaczyć, że do chwili wzruszenia wyroku WSA z 16 lutego 2023 r. sygn. II SA/Kr 1391/22, kolejne wywodzone przez skarżącego polemiki dotyczące rozstrzygniętych już kwestii, nie będą mogły odnieść zamierzonego skutku. Nie wymagają też szerszej odpowiedzi w niniejszym uzasadnieniu.Przechodząc do kolejnych zarzutów należy wskazać, że jak słusznie wskazał MWINB w odpowiedzi na skargę, bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 3 pkt 4 P.b. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się bowiem zgodnie, że plac zabaw stanowi pewną funkcjonalną całość składającą się z elementów, z których każdy stanowi obiekt małej architektury (por. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Go 783/19, WSA w Krakowie z 18 lipca 2019 r. sygn. II SA/Kr 548/19).Nie budzi wątpliwości Sądu, że obiekty objęte nakazem rozbiórki, tj.: piaskownica, karuzela oraz zestaw "słoń zjeżdżalski", pełnią funkcje użytkowe i rekreacyjne, a w uwzględnieniu swojej konstrukcji i przymocowania do podłoża, wpisują się w definicję obiektów małej architektury użytkowej. Obecnie w trakcie oględzin prawidłowo wykazano, że obiekty objęte nakazem rozbiórki są trwale związane z gruntem. Potwierdza to dobitnie analiza dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu oględzin z 13 sierpnia 2024 r. Przedmiotowe urządzenia (obiekty małej architektury) są przykotwione do podłoża w sposób uniemożliwiający ich luźne przenoszenie, co potwierdza sam inwestor, a także jest zgodne z logiką bezpiecznego użytkowania.MWINB słusznie przy tym wskazał, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma decydującego znaczenia okoliczność braku posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest natomiast, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne obiektu (por. wyrok NSA z 5 października 2023 r. sygn. II OSK 21/21).Wbrew zarzutom skarżącego organ przyjął, tak jak wnosi skarżący, że przedmiotowy plac zabaw nie stanowi miejsca publicznego. Powyższe bowiem nie decyduje o tym, co bezpodstawnie forsuje skarżący, że zastosowanie do zainstalowanych urządzeń budowlanych ma § 40 rozporządzenia wt, a że sporne roboty nie wymagały uzyskania zgody budowlanej.Jak słusznie wskazał MWINB, w toku ponownie prowadzonego postępowania PINB ponownie przeprowadził oględziny dnia 13 sierpnia 2024 r., podczas których tym razem rzetelnie ustalił, że odległość od karuzeli do okna doświetlającego pomieszczenie salonu wynosi 8,95 m, odległość od piaskownicy do okna doświetlającego pomieszczenie salonu wynosi 9,05 m, a odległość od zestawu "słoń zjeżdżalski" do okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wynosi 7,60 m.Co istotne, powyższe odległości wynikają jednoznacznie z niewadliwej treści protokołu oględzin jak i tym razem wystarczająco dokładnego szkicu, z uwzględnieniem zaznaczenia wszystkich istotnych okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Dokonano zatem pomiaru usytuowania ww. urządzeń od okien pomieszczeń na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach na działkach: [...], co klarownie zaznaczono na szkicu.W konsekwencji organy obu instancji zasadnie uznały, że stwierdzone odległości są mniejsze niż minimalna odległość określona w § 40 ust. 3 rozporządzenia wt (tj. 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). Warto tu powtórzyć, że § 40 ust. 3 rozporządzenia wt określa wymaganą odległość placów zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w zabudowie wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 19 sierpnia 2009 r. sygn. II SA/Gl 41/09).Brak jest podstaw do uznania, o co wnosił skarżący, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, o których mowa w tym przepisie, dotyczą jedynie pomieszczeń w zabudowie wielorodzinnej. Definicje pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zawiera § 4 rozporządzenia wt, nie dokonując podziału na pomieszczenia w zabudowie wielorodzinnej i jednorodzinnej. Celem wprowadzenia przepisów nakazujących oddalenie placów zabaw od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi była ochrona przed hałasem (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2013 r. sygn. II OSK 2472/11, z 22 sierpnia 2024 r. sygn. II OSK 1688/23).W odniesieniu do zarzutów dotyczących zagadnienia ustalenia funkcji pomieszczeń, od okien których dokonano pomiarów, Sąd wskazuje, jak słusznie podniósł MWINB w zaskarżonej decyzji, że protokolarne ustalenia PINB, zawarte przede wszystkim w protokole oględzin nr [...] z 13 sierpnia 2024 r., stanowią podstawowy dowód w sprawie. Protokół ten spełnia przy tym wymogi przewidziane w art. 67-72 K.p.a. Wbrew też obecnie prezentowanemu stanowisku skarżącego, istotny jest fakt, że skarżący pod ww. protokołem złożył podpis, nie wnosząc uwag i zastrzeżeń, także w zakresie ustaleń dokonanych na podstawie oświadczeń złożonych do protokołu dotyczących ustalenia odległości przedmiotowych urządzeń placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.Co przy tym znamienne, osoby niezadowolone z treści protokołu bez przeszkód uzewnętrzniły ten fakt wpisując odpowiednie treści pod podpisami na protokole (k. 287 akt adm. – M. H.), czy nawet dołączając podpisaną notatkę (k. 285 akt adm. – J. H.). Nota bene najczęstszą podawaną przyczyną odmowy protokołu oględzin jest właśnie niezgoda na jego ustalenia.Odnosząc się do obszernie uzasadnianych zarzutów dotyczących wydania nakazu rozbiórki pomimo braku stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa, Sąd wskazuje, że organy obu instancji obecnie zgodnie stwierdziły, iż jedyną przyczyną nakazania rozbiórki było naruszenie przepisów techniczno-budowlanych w zakresie odległości, nie zaś ewentualne stwarzanie zagrożenia.Dalsze prowadzenie w tym zakresie polemiki przez pełnomocnika skarżącego nie może przynieść oczekiwanych efektów.W konsekwencji niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., bowiem w toku ponownie prowadzonego postępowania organy obu instancji we właściwy sposób uwzględniły wytyczne WSA.Co najistotniejsze, prawidłowo ustalono odległość trzech kwestionowanych urządzeń placu zabaw (obiektów małej architektury) od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również wykazano, w tym dokumentacją fotograficzną dołączoną do protokołu oględzin, że wszystkie trzy obiekty objęte nakazem rozbiórki są trwale związane z gruntem.Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 15 K.p.a. Sąd wskazuje, że zawiadomieniem nr 98/2024 z 12 września 2024 r. znak: WM.5160.13.2019 organ I instancji poinformował strony zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień w sprawie, składania wniosków i zastrzeżeń.Niezależnie od powyższego skarżący w żadnej mierze nawet nie uprawdopodobnił, by uniemożliwiono mu podjęcie konkretnej czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji postawienia zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. dla jego skuteczności koniecznym jest podanie, jakiej konkretnie czynności procesowej strona nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ stwierdzone uchybienie mogło mieć na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z 29 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 3250/18, z 6 lipca 2018 r. sygn. I OSK 653/18). Ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między podnoszonym naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy spoczywa na stronie stawiającej zarzut (por. wyroki NSA: z 6 marca 2018 r. sygn. II OSK 1185/16, z 24 listopada 2015 r. sygn. II OSK 747/14).W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 8 oraz art. 15 K.p.a. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego w istotnej dla sprawy części, poza określonym w art. 136 K.p.a. przypadkiem uzupełniającego postępowania dowodowego. W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził, by organ II instancji winien był stosować art. 136 § 1 K.p.a. i uzupełniać postępowanie dowodowe. Powyższe nie wynika ani z akt sprawy ani z ewentualnych wniosków stron. Nie sposób ze słusznej aprobaty twierdzeń i ustaleń organu I instancji uczynić skuteczny zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. organowi odwoławczemu.Z kolei podniesiona w skardze okoliczność przeniesienia "na wiosnę b.r." piaskownicy, karuzeli i zestawu "słoń zjeżdżalski" w inne miejsce, tylko potwierdza, że urządzenia należące do inwestora można w stosunkowo prosty sposób odłączyć od gruntu i zamontować w odpowiednich miejscach z zachowaniem przepisów rozporządzenia wt.Warto tu podkreślić, że organom nadzoru budowlanego chodzi w niniejszej sprawie o to, by inwestor usunął trzy sporne urządzenia z zasięgu 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, doprowadzając swój plac zabaw do stanu zgodnego z prawem.Jeżeli skarżący przesunął, tak jak twierdzi, objęte zaskarżoną decyzją urządzenia w taki sposób, że nie naruszają § 40 ust. 3 wt, to de facto wykonał decyzję rozbiórki. Jeżeli ich nie przesunął, bądź przesunął w sposób nadal naruszający ww. przepis, to urządzenia te nadal podlegają rozbiórce orzeczonej zaskarżoną decyzją (czyli demontażowi). Co istotne, mimo mocno ograniczonych możliwości ze względu na rozmiary działki, spełnienie norm rozporządzenia wydaje się możliwe, skoro w dwóch przypadkach do wymaganej granicy brakuje ok. 1 m, a w przypadku zestawu "słoń zjeżdżalski" niewiele ponad 2 m.Warto zauważyć, że nie może zyskać aprobaty argumentacja skarżącego, który z jednej strony zarzuca, że wyniki oględzin z 13 sierpnia 2024 r. są nieaktualne, a z drugiej zarzuca pominięcie wyniki wcześniejszej kontroli z 4 września 2019 r.Tym niemniej należy wyjaśnić, że obojętnie, czy odległość zestawu "słoń zjeżdżalski" od okna budynku na działce nr [...] wynosiłaby dokładnie 7,75 m, 6,75 m, 6,80 m, czy 7,60 m, nie zmienia to ewidentnego naruszenia § 40 ust. 3 rozporządzenia wt w każdym z tych przypadków.Z kolei badanie prawidłowości usytuowania budynków sąsiednich w niniejszej sprawie znajduje się poza jej granicami i nie może przynieść skutku zakwestionowania zmierzonych odległości.Wobec argumentacji skarżącego należy raz jeszcze podkreślić, że organy obu instancji poddały skrupulatnej analizie protokół sporządzony w wyniku okresowej kontroli stanu technicznego placu zabaw na terenie przedszkola z 9 maja 2024 r. i m.in. w konsekwencji tej analizy odstąpiły od badania kwestii stwarzania zagrożenia przez przedmiotowy obiekt.Nie jest bowiem sporne w sprawie, że plac zabaw jest w dobrym stanie technicznym, nie stwierdzono również niebezpieczeństwa wystąpienia awarii czy zagrożenia bezpieczeństwa. Plac zabaw jest właściwie użytkowany, w sposób zgodny z jego przeznaczeniem oraz utrzymywany w dobrym stanie technicznym i estetycznym.Jednak wbrew stanowisku skarżącego, w ww. okresowej kontroli brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do prawidłowości lub nie zachowania odległości statuowanych § 40 ust. 3 rozporządzenia wt.Wbrew zarzutom skargi w zaskarżonej decyzji MWINB dokładnie ustalił wszystkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Odniósł się też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wywiedzenie przez organ z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wniosków końcowych odmiennych od oczekiwanych przez skarżącego, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, nie może świadczyć o naruszeniu art. 8 § 1 K.p.a.Co również istotne, organ II instancji prawidłowo uznał i uzasadnił, że w niniejszej sprawie należało stosować co do zasady przepisy P.b. w brzmieniu dotychczasowym (art. 25 ustawy nowelizującej z dnia 13 lutego 2020 r.). Sąd w pełni akceptuje również rozstrzygnięcie MWINB w zakresie oparcia rozstrzygnięcia o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b.Podsumowując, w obecnym postępowaniu poddanym kontroli sądowej Sąd nie stwierdził naruszenia żadnych przepisów prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło skrupulatne wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym w ramach niebudzących wątpliwości ustaleń w toku licznych oględzin (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena dokonana przez organy nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a., w zaskarżonej decyzji zawarto wszystkie konieczne jej elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. W tym stanie rzeczy MWINB prawidłowo podzielił argumentację rozstrzygnięcia I instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem, ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych w tym przedmiocie oraz wytycznymi zawartymi w ww. wyroku WSA. Wobec powyższego, prawidłowo stosując art. 153 P.p.s.a., organy słusznie przyjęły konieczność ponownego przeprowadzenia oględzin, co PINB zrobił dokładnie i rzetelnie ustalając ich udowadniając związanie z gruntem obiektów małej architektury stanowiących elementy placu zabaw oraz ich odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W konsekwencji nie mogła doprowadzić do zamierzonego skutku argumentacja odwołania i skargi, koncentrująca się - bez wskazania wiarygodnych argumentów – na kwestionowaniu poszczególnych ustaleń organów, bądź oczywiście wynikających z materiału dowodowego, bądź przesądzonych wcześniej przez WSA.Należy na marginesie zauważyć, że obowiązkiem każdego inwestora zawsze jest prowadzenie robót budowlanych zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Całkowicie nie do przyjęcia i oderwany od stanu prawnego jest prezentowany przez skarżącego pogląd, jakoby w przypadku braku reglamentowania danej inwestycji wymaganiem zgody budowlanej, inwestora nie obowiązują przepisy powszechnie obowiązujące, takie jak rozporządzenie wt, czy przepisy prawa miejscowego.Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a..