sygn. III OSK 1877/24 19 grudnia 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 1877/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. k. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1504/23 w sprawie ze skargi [...] Sp. k. z siedzibą w G. na postanowienie Szefa Krajowej AdministracjOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. k. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1504/23 w sprawie ze skargi [...] Sp. k. z siedzibą w G. na postanowienie Szefa Krajowej Administracj
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono wniosek
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
zamawiający apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 19 grudnia 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Mariusz Kotulski
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. k. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1504/23 w sprawie ze skargi [...] Sp. k. z siedzibą w G. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie [...] Sp. k. z siedzibą w G. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.[...] Sp. k. z siedzibą w G. (dalej: "skarżąca", "Spółka") wystąpiła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. (dalej: "DIAS") pismem z dnia 27 kwietnia 2023 r., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."), o udzielenie: informacji związanych ze świadczeniem usługi inwestora zastępczego na zadaniu pod nazwą: "Budowa Centrum Usług Publicznych - siedziby Izby Administracji Skarbowej w O. i Drugiego Urzędu Skarbowego w O." - Budowa budynku Centrum Usług Publicznych w O. Zadanie nr 2 dla Izby Administracji Skarbowej w O. (dalej: "Usługa"). Skarżąca zawnioskowała o potwierdzenie, że1) ww. usługę zrealizowało konsorcjum firm: - [...] Sp. k. z siedzibą w G. (66-400) przy ul. [...]; - [...] z siedzibą w G. ([...]) przy ul. [...];2) co do zasady wszystkie czynności faktyczne na zadaniu wykonywał Lider Konsorcjum, tj. [...] Sp. k., w szczególności: - odpowiadał za rzeczywisty kontakt z zamawiającym, brał udział w radach budowy, spotkaniach technicznych oraz wszelkich innych formach działań bezpośrednich przypisanych inwestorowi zastępczemu; - dysponował pełnym zapleczem kadrowym, w szczególności: inspektorami nadzoru, specjalistami, asystentami oraz osobami odpowiedzialnymi za prowadzenie rozliczeń oraz raportowanie; - dysponował zapleczem logistycznym, tj. sprzętem oraz biurem zgodnie z wymaganiami umowy na świadczenie usługi;3) wartość robót budowlanych wyniosła: 61.938.336,22 zł netto (76.184.153,55 zł brutto);4) roboty zostały zakończone i odebrane;5) usługa została zakończona, w szczególności – wszystkie obowiązki umowne zostały wypełnione, a raport końcowy inżyniera kontraktu został przez zamawiającego zaakceptowany.DIAS pismem z dnia [...] maja 2023 r. znak sprawy: [...] poinformował skarżącą, że nie udostępni wnioskowanej informacji, gdyż żądana informacja nie mieści się w pojęciu informacji publicznej i nie dotyczy działalności organu publicznego. DIAS powołał się na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 października 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 798/22.Pismem z dnia 24 maja 2023 r. skarżąca złożyła odwołanie.DIAS przekazał odwołanie skarżącej do Ministerstwa Finansów z aktami sprawy w formie papierowej przy piśmie z dnia 30 maja 2023 r. (wpłynęło 5 czerwca 2023 r.), a elektronicznie w dniu 7 czerwca 2023 r.Po rozpatrzeniu odwołania, Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2023 r., znak: [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, zwana dalej: "k.p.a.") w związku z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o KAS"), stwierdził niedopuszczalność odwołania.Pismem z dnia 7 lipca 2023 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę skarżącej Spółki uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze i w jej uzasadnieniu Minister, wydając zaskarżone postanowienie, miał podstawy do przyjęcia, że w sprawie nie doszło do wydania przez DIAS decyzji administracyjnej, od której możliwe było złożenie odwołania w rozumieniu art. 127 k.p.a. Pismo DIAS z dnia [...] maja 2023 r., które skarżąca uznaje za decyzję, stanowiło bowiem odpowiedź na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej i miało charakter stricte informacyjny, a nie władczy. W piśmie tym organ wyjaśnił skarżącej, że nie jest możliwe załatwienia wniosku skarżącej, gdyż zakres pytań w nim zawartych nie dotyczy działalności organu publicznego. DIAS, powołując się na orzeczenie WSA w Rzeszowie, podkreślił, że sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu, a pisma składane w indywidualnych sprawach nie mają waloru informacji publicznej oraz za pomocą u.d.i.p. nie można starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. DIAS z tego powodu przyjął, że wnioskowane przez informacje nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Rację miał zatem Szef KAS, wskazując, że skoro w sprawie nie wydano decyzji administracyjnej, a jedynie pismo informującego skarżącą, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, to od tegoż pisma skarżącej nie przysługiwał środek zaskarżenia. Wbrew stanowisku prezentowanemu w uzasadnieniu skargi ani w k.p.a., ani w u.d.i.p. nie przewidziano takiej możliwości. Prawo do wniesienia odwołania musi wyraźnie wynikać z przepisów ustawy w innym przypadku jest niedopuszczalne. Przyjęcie zatem przez Szefa KAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie było dopuszczalne wniesienie przez skarżącą odwołania od ww. pisma DIAS, mającego charakter wyłącznie informacyjny było prawidłowe.Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał za oczywiście bezzasadny zarzut naruszenia przez Szefa KAS art. 134 k.p.a. w kontekście wskazywanej przez skarżącą okoliczności błędnego ustalenia uchybienia terminowi do złożenia odwołania. Szef KAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził bowiem jedynie niedopuszczalność odwołania, wskazując na brak przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej), a nie z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez skarżącą. Z treści zaskarżonego postanowienia, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, nie wynika, aby Szef KAS wskazywał na upływ terminu do złożenia przez stronę odwołania z dnia 24 maja 2023 r. oraz że było to podstawą do stwierdzenia niedopuszczalności złożonego odwołania.Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za skuteczne nie mogły być też uznane podnoszone w skardze zarzuty naruszenia u.d.i.p. i Konstytucji RP. Skoro bowiem Szef KAS w zaskarżonym postanowieniu przyjął, że nie jest dopuszczalne odwołania od pisma informacyjnego DIAS, skierowanego do skarżącej w związku z zapytaniem, które nie dotyczyło informacji publicznej, to Szef KAS nie stosował ani u.d.i.p. ani Konstytucji, lecz wyłącznie przepisy k.p.a., na które prawidłowo wskazał w postanowieniu.W ocenie Sądu skoro DIAS, na wniosek skarżącej z dnia 27 kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] maja 2023 r., wskazując, że żądana informacja nie mieści się w pojęciu informacji publicznej, to prawidłowe było uznanie przez Szefa KAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że pismo to nie stanowiło decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nie sposób również zakwestionować stanowiska Szefa KAS, że skoro DIAS twierdzi w ww. piśmie informacyjnym skierowanym do skarżącej, że żądana informacja nie należy do kategorii informacji publicznej, to takiego pisma nie sposób uznać za decyzję, od której przysługuje prawo do wniesienia odwołania do Szefa KAS. Jeżeli bowiem w obrocie prawnym nie ma aktu, którym związany byłby organ i od którego strona mogłaby złożyć odwołanie, wniesione przez skarżącą pismem z dnia 24 maja 2023 r., to prawidłowe było uznanie przez Szefa KAS, że jest ono niedopuszczalne, na mocy art. 134 k.p.a.Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł [...] Sp. k. z siedzibą w G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:I. naruszenie prawa materialnego:1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż wnioskowane przez skarżącego informacje publiczne nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej i nie dotyczą działalności organu publicznego, podczas gdy pytania zawarte we wniosku skarżącego bezspornie dotyczą informacji o sprawach publicznych, a udzielenie na nie odpowiedzi jest niezbędne m.in. do weryfikacji należytego wykonania zobowiązań wynikających z udzielonego zamówienia publicznego oraz wydatkowania środków publicznych zgodnie z przeznaczeniem;2. art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą pozbawieniem [...] przysługującego mu publicznego prawa podmiotowego do uzyskania informacji publicznej;3. art. 5 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, mające wyraz w ograniczeniu przysługującego skarżącemu publicznego prawa podmiotowego do informacji publicznej; pomimo braku normy kompetencyjnej pozwalającej na nieudzielenie skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej;4. art. 6 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż wnioskowana informacja publiczna nie zostanie skarżącemu udostępniona, podczas gdy przepisy obowiązującego prawa nakazują udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej, która to mieści się w otwartym katalogu ustanowionym przez ustawodawcę w art. 6 u.d.i.p.;5. art. 14 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą brakiem zgodnego z obowiązującym systemem prawnym udostępnienia informacji publicznej;6. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż skarżącemu nie odmówiono udostępnienia informacji publicznej oraz, że w sprawie nie wymagane jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego w sprawie bezsprzecznie wynika, iż wnioskowana informacja publiczna powinna zostać udostępniona skarżącemu, a w przypadku odmiennego stanowiska organu winien on wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej;II. naruszenie przepisów postępowania:1. art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") poprzez uchybienie przez Sąd I instancji obowiązkowi rozpatrzenia sprawy w granicach sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami skargi, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;2. art. 127 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje odwołanie w niniejszej sprawie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego jak i obowiązującego systemu prawnego wynika, iż skarżącemu należało udostępnić informację publiczną, a w przeciwnym razie wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej, od której przysługuje skarżącemu odwołanie zarówno na mocy przepisów u.d.i.p. jak i k.p.a.;3. art. 15 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje odwołanie w niniejszej sprawie, podczas gdy jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność, a żaden przepis szczególny - mogący mieć zastosowanie w sprawie - nie stanowi inaczej.Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, zasądzanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef KAS wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.Jako oczywiście niezasadne ocenić należy zarzuty prawa materialnego zawarte w pierwszej podstawie kasacyjnej pkt 1 – 4. Podkreślić bowiem należy, że istotą kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie było postanowienie Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2023 r., znak: [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma DIAS z dnia [...] maja 2023 r. znak sprawy: [...] informującego stronę skarżącą, że nie udostępni wnioskowanej informacji, gdyż nie mieści się ona w pojęciu informacji publicznej i nie dotyczy działalności organu publicznego. Zatem organ odwoławczy w ogóle nie odnosił się do kwestii pojęcia informacji publicznej i prawidłowości zakwalifikowania wnioskowanych przez skarżącego informacji jako nie mieszczących się w pojęciu informacji publicznej i nie dotyczących działalności organu publicznego. Zaskarżone postanowienie Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2023 r., znak: [...] w żaden sposób nie skutkowało pozbawieniem, czy też ograniczeniem, [...] Sp. k. z siedzibą w G. przysługującego jej publicznego prawa podmiotowego do uzyskania informacji publicznej, gdyż w ogóle nie odnosiło się ono do tych kwestii. Przedmiotem kontrolowanego postanowienia była wyłącznie dopuszczalność złożenia odwołania od pisma informującego skarżącą o stanowisku DIAS w przedmiocie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.Z tych samych powodów nie są zasadne zarzuty podniesione w pierwszej podstawie kasacyjnej pkt 5 i 6. Dodatkowo dodać należy, że zarzuty te nie zostały szerzej uzasadnione i w zasadzie sprowadzają się do tezy zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż "rozstrzygnięcie sprawy – na mocy obowiązujących przepisów – mogło nastąpić wyłącznie poprzez udzielenie informacji Skarżącemu zgodnie z wnioskiem albo poprzez decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej". W konsekwencji strona skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia przepisów art. 14 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w tym, że skoro nie udostępniono jej żądanej informacji, to podmiot zobowiązany powinien był wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej i dlatego za taką decyzję uznaje pismo DIAS z dnia [...] maja 2023 r. informującą skarżącą, że żądana informacja nie mieści się w pojęciu informacji publicznej i nie dotyczy działalności organu publicznego. Otóż zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. "Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek". Natomiast według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2". Z powyższych przepisów wynika ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, wymaga złożenia przez zainteresowaną osobę stosownego wniosku, na który udzielana jest odpowiedź przez udostępnienie informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, a w przypadku odmowy jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast, jeżeli żądana informacja nie posiada statusu informacji publicznej, jak też w przypadku stwierdzenia, że organ nie posiada żądanej informacji, to odpowiedź powinna zostać udzielona wyłącznie w formie pisma informującego wnioskodawcę o tych okolicznościach – co podlega kontroli sądowej w stosownym postępowaniu.Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w przedmiocie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od pisma DIAS z dnia [...] maja 2023 r. na podstawie art. 134 k.p.a., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten analizował i oceniał prawidłowość wydania tego postanowienia.W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Strona skarżąca kasacyjnie nie powiązała zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. z jakimkolwiek innym przepisem. Zatem tego wymogu konstrukcyjnego skarga kasacyjna nie spełnia. Takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konwalidować, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745).Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 127 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje odwołanie w niniejszej sprawie, "podczas gdy z zebranego materiału dowodowego jak i obowiązującego systemu prawnego wynika, iż skarżącemu należało udostępnić informację publiczną, a w przeciwnym razie wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej, od której przysługuje skarżącemu odwołanie zarówno na mocy przepisów u.d.i.p. jak i k.p.a." Otóż, jak to wyżej wskazano, w niniejszej sprawie organ nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (a to czy powinien był wydać taką decyzję w odpowiedzi na wniosek z dnia 27 kwietnia 2023 r. może być przedmiotem kontroli w innym postępowaniu), lecz zwykłym pismem z dnia 27 kwietnia 2023 r. poinformował Spółkę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Tym samym, skoro organ nie wydał decyzji administracyjnej, to nie było aktu, od którego można wnieść odwołanie, a od pisma informującego, nawet jeżeli wydał je organ, wnieść odwołania nie można. Ani organ, ani Sąd I instancji nie kwestionowały, że od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przysługuje odwołanie, lecz w analizowanym przypadku takowa decyzja nie została wydana, stąd też stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia odwołania od pisma. Z tych samych powodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. "poprzez przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje odwołanie w niniejszej sprawie". Skoro bowiem w sprawie nie toczyło się postępowanie jurysdykcyjne i nie wydano decyzji administracyjnej, to nie naruszono zasady wynikającej z art. 15 k.p.a.W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.Pomimo oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego został oddalony, ponieważ organ nie wykazał (sporządzając samodzielnie odpowiedź na skargę kasacyjną), że takowe koszty poniósł, a zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 przepisy art. 204 i art. 205 § 2 – 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów jedynie za wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika.., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów jedynie za wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika.