Wyrok - III SA/Po 639/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 19 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Nadzór sanitarny. Dnia 19 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Izabela Paluszyńska WSA Marek Sachajko (sprawozdawca) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczaną odpowiedzialnością w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania doOddalono skargę. Nadzór sanitarny. Dnia 19 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Izabela Paluszyńska WSA Marek Sachajko (sprawozdawca) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczaną odpowiedzialnością w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania do
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Izabela Paluszyńska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: [...]PWIS, organ odwoławczy) na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 416 - dalej ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej); art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.) w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności żywienia (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1448 - dalej ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez [...] sp. z o.o. (dalej: spółka, skarżąca) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: PPIS, organ I instancji) z 26 czerwca 2025 r., [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie.Decyzja administracyjna organu I instancji została wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w następstwie wszczęcia 8 lipca 2024 r. przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania wyjaśniającego (pismo znak [...]), o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wobec produktu pn. "[...] 400 mg - kapsułki twarde" produkcji firmy [...] Sp. z o.o., przesłane do GIS w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.Podstawę prawną wydania decyzji stanowił art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w myśl którego, w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1.Produkt pn. "[...] 400 mg - kapsułki twarde", został zakwalifikowany przez podmiot zgłaszający powiadomienie do GIS o zamiarze wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako suplement diety. Pismem Główny Inspektor Sanitarny zawiadomił przedsiębiorcę o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy.W postanowieniu z 17 stycznia 2025 r. Główny Inspektor Sanitarny zobowiązał przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, mającej na celu wyjaśnienie, czy przedmiotowy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. W postanowieniu tym, w przypadku zastosowania ekstraktów, Główny Inspektor Sanitarny zobowiązał firmę do podania poniższych informacji:• dotyczących stopnia jego skoncentrowania (tzw. DER), tj. ilości surowca odpowiadającej zawartości ekstraktu/wyciągu w produkcie,• dotyczących rodzaju zastosowanego ekstraktu/wyciągu (suchy, wodny, alkoholowy, etc.), w przypadku ekstraktu suchego należy wskazać ekstrahent,• w przypadku przetworu standaryzowanego należy wskazać zawartość substancji czynnej, której dotyczy standaryzacja.Przed wydaniem decyzji przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] 12 lutego 2025 r. przeprowadzili kontrolę sanitarną (interwencyjną) w zakresie bezpieczeństwa wprowadzanych do obrotu środków spożywczych w związku z pismem z dnia 17 stycznia 2025 r. Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie rozpoczęcia postępowania wyjaśniającego dotyczącego wprowadzania po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez firmę [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...] środka spożywczego zakwalifikowanego jako suplement diety pn.: "[...] 400 mg - kapsułki twarde" produkcji firmy [...] Sp. z o.o.Podczas trwających czynności kontrolnych strona nie okazała przedstawicielom Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, mającej na celu wyjaśnienie czy przedmiotowy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego.Przedłożono natomiast do wglądu inne dokumenty, stanowiące załączniki do protokołu kontroli sanitarnej (interwencyjnej) z 12 lutego 2025 r.:- pismo [...] Sp. z o.o. do GIS z 13 lutego 2025 r. stanowiące odpowiedź na pismo GIS z 17 stycznia 2025 r. znak [...], z potwierdzeniem nadania z 14 lutego 2025 r.,- specyfikację zawartości witanolidów w ww. produkcie,- etykietę produktu,- wyjaśnienia odnośnie marki [...] do protokołu z 8 marca 2024 r.,- faktury zakupowe pomiędzy [...] a miejscem wytwarzania produktu [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...] pn. "[...] 400 mg - kapsułki twarde",- przykładową fakturę zakupową pomiędzy [...] sp. z o.o. a [...] w przypadku zakupu produktu przez klienta [...] sp. z o.o.,- [...],- powiadomienie zgłoszenia do [...],- tabelę sprzedaży produktu pn. "[...] 400 mg - kapsułki twarde" w dniach od 12 do 21 lutego 2025 r.Ponadto strona złożyła pisemne oświadczenie, że ww. produkt wytwarzany jest na zlecenie [...] sp. z o.o. przez [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...] i jest w stałej sprzedaży. Podmiotem odpowiedzialnym za produkty marki [...] jest [...] sp. z o.o. (pismo [...] sp. z o.o. z 8 marca 2024 r.), która nie posiada magazynu, nie zajmuje się przechowywaniem suplementów diety. Firma ta działa na zasadzie współpracy, polegającej na sprzedaży produktów marki [...] przedsiębiorcom, którzy składają zamówienia za pośrednictwem poczty elektronicznej lub telefonicznie. [...] sp. z o.o. zbiera zamówienia i przesyła je do dostawcy realizującego wysyłkę towaru do klienta.Ww. spółka nie prowadzi sprzedaży przez strony internetowe lub platformy sprzedażowe. "Regulamin Platformy Sprzedażowej" [...] sp. z o.o. jest dostępny na stronie internetowej [...] Regulamin określa zasady korzystania z serwisu, w tym procedury składania zamówień, warunki dostawy i płatności, a także zasady odpowiedzialności. Platforma sprzedażowa przeznaczona jest wyłącznie dla przedsiębiorców zajmujących się zakupem hurtowym, nie prowadzi sprzedaży detalicznej. Usługa konta dostępna jest wyłącznie dla podmiotów, którzy posiadają sklep z suplementami diety, ziołami, zdrową żywnością, prowadzą apteki lub których działalność gospodarcza związana jest pośrednio lub bezpośrednio z produktami oferowanymi przez sprzedawcę.Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 26 czerwca 2025 r. nakazano stronie wstrzymanie wprowadzania do obrotu suplementu diety pn. "[...] 400 mg - kapsułki twarde" do czasu zakończenia postępowania wszczętego przez Głównego Inspektora Sanitarnego postanowieniem z dnia 17 stycznia 2025 r., z terminem wykonania - 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji.Pismem z 11 lipca 2025 r. strona postępowania wniosła odwołanie, wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, zaskarżając ww. decyzję w całości.W odwołaniu strona zarzuciła zaskarżonej decyzji wydanie jej z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, a także na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego prowadzącego do wadliwych konkluzji końcowych.Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w toku postępowania wszczętego na skutek wniesionego odwołania dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego i wydał ww. decyzję na podstawie której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.[...]PWIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że w prawodawstwie Unii Europejskiej przewidziano zbiór zharmonizowanych przepisów w celu zapewnienia, by żywność i pasze były bezpieczne i zdrowe, a działania, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo w łańcuchu rolno-spożywczym lub ochroną interesów konsumentów w związku z żywnością i informacjami dotyczącymi żywności, były prowadzone zgodnie z określonymi wymogami. Prawodawstwo UE dotyczące łańcucha rolno-spożywczego opiera się na zasadzie, zgodnie z którą podmioty na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji pod ich kontrolą są odpowiedzialne za zapewnienie spełniania wymogów mających znaczenie dla prowadzonej przez nie działalności. Natomiast za egzekwowanie prawodawstwa Unii dotyczącego łańcucha rolno-spożywczego odpowiadają państwa członkowskie, których właściwe organy, poprzez organizację kontroli urzędowych, monitorują i weryfikują, czy odpowiednie wymogi są faktycznie przestrzegane i egzekwowane. Właściwe organy powinny prowadzić postępowania wyjaśniające w sprawach, w których istnieje podejrzenie braku zgodności z prawodawstwem Unii oraz - w przypadku jego potwierdzenia - ustalić źródło i zakres, jak również obowiązki podmiotów. Ponadto właściwe organy powinny podejmować odpowiednie środki, aby zapewnić, by dane podmioty naprawiły zaistniałą sytuację oraz aby zapobiec dalszym brakom zgodności.Organ ten wskazał, że podstawowe przepisy unijne dotyczące prawa żywnościowego i paszowego określono w rozporządzeniu nr 178/2002. Przepis art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 nakłada na podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze obowiązek aktywnego uczestnictwa we wdrażaniu wymagań prawa żywnościowego w drodze weryfikowania spełniania ww. wymagań. Tym samym artykuł ten nakłada na podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze odpowiedzialność za działalność przez nich kontrolowaną zgodnie z klasycznymi zasadami odpowiedzialności, w myśl których dana osoba ponosi odpowiedzialność za kwestie i działania podlegające jej kontroli. Tym samym wzmacnia to wymóg zawarty we wspólnotowym porządku prawnym, mający zastosowanie w dziedzinie prawa żywnościowego (nie tylko w prawodawstwie w zakresie bezpieczeństwa żywności, ale także w innym prawodawstwie w zakresie żywności) i zakazuje Państwom Członkowskim utrzymywanie lub uchwalanie takich przepisów krajowych, które mogłyby zwalniać podmioty działające na rynku spożywczym z tego obowiązku. Zważywszy na fakt, że podmiot działający na rynku spożywczym jest odpowiedzialny za opracowanie bezpiecznego systemu zaopatrywania w żywność oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostarczanej żywności, ponosi on główną odpowiedzialność prawną za zapewnienie zgodności danego produktu z wymaganiami prawa żywnościowego, a w szczególności za jego bezpieczeństwo. Art. 17 ust. 2 ww. rozporządzenia nakłada na właściwe instytucje Państw Członkowskich powinność monitorowania i kontrolowania, czy wymagania prawa żywnościowego są wyczerpująco i skutecznie egzekwowane na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego.W przypadku niespełnienia przez produkt wymagań prawa żywnościowego zakres odpowiedzialności poszczególnych ogniw łańcucha winien być oceniany pod wzglądem wypełnienia bądź niewypełnienia swych obowiązków przez dane ogniwo.Organ podkreślił, że charakter prowadzonej działalności przez [...] sp. z o.o. mieści się w definicji producenta. Spółka posiada zatem prawo własności oraz prawo do dystrybucji lub innej formy dysponowania produktem wymienionym w osnowie decyzji. Jeśli chodzi o kwestie bezpieczeństwa żywności, organ podkreślił, że dobro klienta jest nadrzędne w obrocie artykułami rolno-spożywczymi i dlatego, art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 należy rozumieć jako wskazanie, że na wszystkich etapach - począwszy od produkcji, a skończywszy na dystrybucji, wszystkie podmioty biorące udział w jego obrocie odpowiedzialne są za zadośćuczynienie nadrzędnemu celowi. Każdy z tych podmiotów - producent, przetwarzający, dystrybutor, obarczony jest obowiązkiem przestrzegania procedur związanych z bezpieczeństwem żywności. Nie ma przy tym znaczenia na jakim etapie powstała nieprawidłowość.W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowią przede wszystkim przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu suplementy diety jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego.Z kolei art. 30 ust. 1 przewiduje, że po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze wzglądu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego, w szczególności, czy jako suplement diety lub środek spożywczy, do którego dodano witaminy, składniki mineralne lub inne substancje wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny spełnia warunki określone w przepisach wydanych - odpowiednio - na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz w rozporządzeniu 1925/2006.Podmiot działający na rynku spożywczym tj. firma [...] Sp. z o.o. powiadomiła Głównego Inspektora Sanitarnego o zamiarze pierwszego wprowadzenia do obrotu produktu pn. "[...] 400 mg - kapsułki twarde" i zakwalifikowała ten środek spożywczy jako suplement diety. Skuteczne powiadomienie Głównego Inspektora Sanitarnego uprawnia do rozpoczęcia obrotu tym suplementem, jednakże należy podkreślić, że choć otwiera ono drogę do jego legalnego wprowadzania na rynek, to jednak jest ściśle skorelowane z uprawnieniem ww. organu, który pełni w tym przypadku funkcję swoistego regulatora rynku żywności po raz pierwszy wprowadzanej do obrotu na terenie kraju, w tym suplementów, do zainicjowania postępowania sprawdzającego. Postępowanie takie może zostać wszczęte w zasadzie w każdym czasie, co nie powinno dziwić jeżeli uwzględni się istotny w tym przypadku fakt rozwoju wiedzy w dziedzinie medycyny i żywienia oraz wywołaną tym ewentualną potrzebą eliminacji danego produktu lub jego składnika z obrotu, jeżeli okaże się, że jest on niebezpieczny (swoiście postrzegana wtórna niezgodność).Organ wskazał, że w tego rodzaju sprawach istotna jest więc aktualna wiedza naukowa. Cała procedura notyfikacji jest wyrazem niezbędnego kompromisu pomiędzy potrzebą kontroli rynku żywności, a potrzebą w miarę swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej z jej wykorzystaniem. Ustawodawca krajowy wprowadził zatem tę procedurę i możliwość natychmiastowego obrotu produktem żywnościowym zamiast długotrwałego procedowania przez właściwy organ rejestracyjny w przedmiocie dopuszczenia każdego zgłaszanego produktu (w tym suplementu diety) do obrotu i blokowania go do czasu zakończenia całej procedury. Niezbędne w tym przypadku było więc wyposażenie Głównego Inspektora Sanitarnego w skuteczne instrumenty kontroli rynku, co nie oznacza, że już samo wszczęcie postępowania spowoduje, że będziemy mieli do czynienia z żywnością nie spełniającą stawianych jej wymagań (wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2020 r., VII SA/Wa 234/20, LEX nr 3058561).Organ II instancji wskazał, że harmonizacja przepisów dotyczących suplementów diety na poziomie Unii Europejskiej nic została jeszcze zakończona. Podstawowym aktem prawnym regulującym problematykę suplementów diety na poziomie wspólnotowym jest dyrektywa 2002/46/WE. Co do innych substancji prawodawca unijny wypowiedział się, że określone przepisy dotyczące substancji odżywczych, innych niż witaminy i minerały, lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub fizjologiczny (w przedmiotowej sprawie dotyczy to składnika roślinnego jakim jest ekstrakt z korzenia ashwagandha (Withania somnifera L.)), stosowanych jako składniki suplementów żywnościowych, należy ustanowić na późniejszym etapie, pod warunkiem że dostępne będą odpowiednie i właściwe dane naukowe na ich temat.Do czasu przyjęcia takich określonych przepisów wspólnotowych i nie naruszając postanowień Traktatu, można stosować krajowe przepisy dotyczące substancji odżywczych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub fizjologiczny, stosowanych jako składniki suplementów żywnościowych, odnośnie do których nie przyjęto określonych przepisów wspólnotowych.Fakt wszczęcia przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz brak jego zakończenia, stanowi konieczną przesłankę umożliwiającą wydanie decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy. Decyzja wydana w trybie art. 32 ust. 1 obowiązuje do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1, tj. postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego i ma do tego czasu uniemożliwić obrót produktem, co do którego organ centralny (GIS) stwierdził, że nie spełnia wymagań określonych dla suplementu diety. Jest to środek zapobiegawczy, który nie ma charakteru sankcji.Czasowe wstrzymanie wprowadzania produktu do obrotu i/lub czasowe wycofanie produktu z obrotu nie przesądza o jego kwalifikacji jako suplementu diety. Postępowanie wyjaśniające Głównego Inspektora Sanitarnego, a co za tym idzie instytucja czasowego wstrzymania obrotu produktu, ma na celu ochronę konsumentów, ich zdrowia i życia.Szczegółowa analiza, czy jest to produkt niespełniający wymagań określonych dla suplementu związane jest z działaniem Głównego Inspektora Sanitarnego, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie takich właśnie ustaleń. Należy przy tym podkreślić, że mimo, iż skarżąca spółka została zobligowana przez Głównego Inspektora Sanitarnego do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych - firma tego zobowiązania nie wypełniła, jednakże, przesłała informacje, dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty, o które wnioskował Główny Inspektor Sanitarny (odpowiedź do GIS - pismo [...] sp. z o.o. z 13 lutego 2025 r.).Organ wskazał, że właściwa kwalifikacja wprowadzanego produktu jest obowiązkiem podmiotu wprowadzającego lub mającego zamiar wprowadzić produkt po raz pierwszy do obrotu, co wynika z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002. W konsekwencji ocena organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej ogranicza się do zbadania, czy producent dokonał właściwej kwalifikacji produktu w świetle obowiązującego prawa, podanego składu produktu i jego przeznaczenia. W rozpatrywanej sprawie dla objętego zamiarem wprowadzenia środka spożywczego pod nazwą "[...] 400 mg - kapsułki twarde" [...] sp. z o.o. zaproponowała kwalifikację - suplement diety. Stanowisko zajęte przez Głównego Inspektora Sanitarnego wyrażone w piśmie i postanowieniu z 17 stycznia 2025 r. świadczy o tym, że organ centralny powziął wątpliwości co do kwalifikacji produktu zaproponowanej przez skarżącą spółkę. Dopiero przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pozwoli ww. organowi ostatecznie ocenić, czy produkt "[...] 400 mg - kapsułki twarde" może być wprowadzany do obrotu jako suplement diety. Rozstrzyganie prawidłowości klasyfikacji środków spożywczych oraz analiza ich składu pod kątem bezpieczeństwa stosowania leżą w kompetencjach GIS i zarówno PPIS w [...] jak i [...]PWIS nic mogą wypowiadać się na ten temat. Każde powiadomienie składane do GIS, dotyczące zamiaru wprowadzenia do obrotu rozpatrywane jest indywidualnie. Sam fakt wszczęcia przez uprawniony organ takiego postępowania i jego niezakończenie stanowi przesłankę, której spełnienie powoduje obowiązek wydania przez właściwego państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego decyzji na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Powyższe stanowi o słuszności wydanej decyzji przez organ I instancji, tym bardziej, że - jak ustalił Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] - omawiany produkt znajduje się w obrocie oraz posiada status "postępowanie w toku". O tym, że sporny suplement diety jest w obrocie, świadczy oświadczenie strony oraz okazane do wglądu przez spółkę dokumenty sprzedaży, np. faktura nr [...] z 11 października 2024 r. dotycząca sprzedaży produktu firmie [...], [...], [...] przez [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...] czy faktura nr [...] dotycząca transakcji pomiędzy [...] a [...] Sp. z o.o. Dowodem także jest zestawienie sprzedaży sporządzone przez kontrolowanego przedsiębiorcę, z którego wynika, że w dniach od 12 do 21 lutego.2025 r. sprzedano 75 szt. opakowań produktu po 120 kapsułek każda.Zdaniem organu II instancji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] prawidłowo podjął przewidziane w ustawie niezbędne działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa żywności. Temu celowi służy oceniana w tym postępowaniu decyzja w przedmiocie czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu.To, że GIS "ma wątpliwości" co do produktu, świadczy zobowiązanie spółki do przedstawienia dodatkowej dokumentacji i danych, natomiast opisane działanie organu centralnego świadczy o wystąpieniu przesłanki "stwierdzenia" nieprawidłowości.Późniejsze ewentualne niepotwierdzenie się "podejrzeń" nie oznacza, że takich podejrzeń nie było w dacie wydania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki "podejrzenia" wystarczające jest ustalenie, że GIS wdrożył postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ww. ustawy, tj. czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest takim środkiem spożywczym, które spełnia określone wymagania czy też innym rodzaju produktu (np. produktem leczniczym) przeznaczonym do używania przez ludzi.Jeżeli natomiast przedmiotowy produkt został wprowadzony do obrotu, to wespół z istniejącym "stwierdzeniem" zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 32 ust. 1 ww. ustawy do podjęcia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1.Organ II instancji wskazał, że obowiązywanie decyzji wydanej na podstawie art. 32 ust. 1, a tym samym jej skutków, nic jest uzależnione od wykazywanego stanowiska skarżącej spółki co do tego, z jakim produktem mamy do czynienia, lecz wprost z tego przepisu wynika, że czasowe wstrzymanie wprowadzania środka spożywczego do obrotu ma miejsce do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1. Tak więc odpowiednie zakończenie postępowania prowadzonego przez GIS w trybie art. 30 ust. 1 ww. ustawy może wywołać ewentualny skutek w postać "zdjęcia" nakazu czasowego wstrzymania wprowadzania do obrotu spornego produktu.Przedstawiona powyżej ocena oraz wykładnia przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 806/23) zdaniem organu uprawnia do stwierdzenia, że wszystkie zarzuty skargi [...] sp. z o.o., odnoszące się do naruszenia prawa materialnego i procesowego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], oparte na uchylonym przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (z 7 marca 2023 r., sygn. II SA/Rz 1145/22) i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, nie zawierają usprawiedliwionych podstaw aby mogły być uwzględnione przez Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny.Zgodnie z ww. wyrokiem NSA, WSA w Rzeszowie w powyższym wyroku powiązał stosowanie środków ochronnych, o których mowa w art. 138 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, z definitywnym stwierdzeniem w wyniku odpowiednich kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych, w tym przede wszystkim postępowania wyjaśniającego z art. 137 ww. rozporządzenia, że określony środek spożywczy jest niezgodny z przepisami prawa unijnego lub prawa krajowego (wykonawczego względem prawa unijnego) w określonych obszarach prawa żywnościowego. Nie można jednak, w ocenie NSA, traktować tych dwóch etapów działania jako istniejących wyraźnie i wyłącznie rozdzielnie, w ramach pewnego skończonego katalogu stanów, z wyraźnie przeprowadzoną linią podziału etapu wykrywania w związku z podejrzeniami niezgodności oraz etapu ich usuwania w związku ze stwierdzeniem zaistnienia owych niezgodności. Prawo unijne, zwłaszcza zaś prawo żywnościowe, zbudowane jest bowiem z szeregu horyzontalnie ułożonych aktów prawnych, współtworzących cały system tego prawa i to zarówno w sensie materialnym (wymagań), jak i procesowym (środków ochrony, procedur). Działania z art. 137 i art. 138 rozporządzenia 2017/625 mogą być skupione w ramach działania jednego organu, jak również może być też tak, że poszczególne etapy będą realizowane przez różne organy. Jest to kwestia przyjętej przez Państwo Członkowskie konwencji proceduralnej, w której zachowuje ono dużą swobodę, zaś rozporządzenie 2017/625 jej nie zaburza. Zdaniem NSA nie można w pełni podzielić stanowiska WSA, który wskazuje, że polski ustawodawca, w celu wykonania rozporządzenia 2017/625, zrealizował ten akt w ramach przepisów art. 29-32 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia zwłaszcza co do wskazanego w konkluzji rozważań Sądu pierwszej instancji twierdzenia, że uregulowane w art. 29-31 ustawy postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Głównego Inspektora Sanitarnego, jest formą (środkiem) wykonania art. 137 rozporządzenia 2017/625, zaś art. 138 rozporządzenia znajduje swoje odzwierciedlenie dopiero w art. 32 ustawy.Organ zwrócił uwagę, że procedura ta nie ma wyłącznie charakteru procedury weryfikacyjnej z art. 137 rozporządzenia 2017/625, prowadzącej jedynie do określenia istnienia podejrzenia niezgodności żywności. Jak bowiem wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądowego, aktywność GIS w ramach art. 29 - 31 ustawy podlega kontroli sądów administracyjnych, przy czym są to rozstrzygnięcia wydawane przez ten organ, które zaszeregować należy do stosowania środków z art. 138 ust. 2 rozporządzenia 2017/625.Wskazane w wyroku rozstrzygnięcia sądowe łączy przede wszystkim to, że dotyczą oceny działalności GIS podejmowanej w ramach art. 29-31 ustawy. Chodzi przy tym o działalność nie tyle stwierdzającą podejrzenie naruszenia (art. 137 rozporządzenia 2017/625), a definitywnie odmawiającą przyjęcia powiadomienia strony (a w konsekwencji obrotu zgłaszanym środkiem) z uwagi na jego niezgodność z regulacjami unijnymi lub krajowymi, a więc działania wynikające z art. 138 ust. 2 rozporządzenia 2017/625.Wobec powyżej przedstawionych uwag organ odniósł się do mającego zasadnicze znaczenie dla sprawy art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Dokonując analizy orzecznictwa wskazał, że w ocenie NSA Sąd pierwszej instancji (tj. WSA w Rzeszowie) w powyższej sprawie wadliwie odczytał ten przepis, w sposób pomijający co do zasady słusznie wcześniej zrekonstruowane na podstawie art. 137 i art. 138 rozporządzenia 2017/625 unijne normy prawne i potrzebę interpretacji prawa polskiego tak, aby zapewnić jego koherentność z nimi. Zdaniem NSA, z art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wynika, że działanie organów wskazane w jego końcowej części, stanowiące odpowiednik zachowań wymienionych w art. 138 ust. 2 lit. d i g rozporządzenia 2017/625, mogą zostać podjęte w związku z podejrzeniem, ale jedynie znajdowania się w obrocie środka spożywczego, "o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniającego wymagań określonych dla tego środka". Zwrot "niespełniający wymagań" wskazuje bowiem na stan potwierdzonego "braku spełnienia wymagań" przez środek spożywczy. Powołany przepis polski należy, w związku z potrzebą poszukiwania takiej wykładni normy prawnej, która będzie zgodna z prawem unijnym, postrzegać w ten sposób, że chodzi w nim o środek z art. 29 ust. 1, który nic spełnia wymagań (te dwie cechy występują łącznie i definiują ten środek spożywczy). Podejrzenie dotyczy natomiast tego, czy pozostaje on w obrocie czy nie, a nie czy spełnia czy nie wymagania określone dla tego środka spożywczego. Należy zwrócić uwagę, że polski prawodawca, realizując wytyczne zawarte w normach unijnych, w tym uwzględniając zasadę bezpieczeństwa żywności, mającą istotne znaczenie w tym segmencie wspólnego rynku, wprowadził w art. 29 ust. 1 ustawy obowiązek powiadomienia GIS przez podmiot działający na rynku spożywczym o zamiarze pierwszego wprowadzenia do obrotu określonych szeroko produktów spożywczych m.in. suplementów diety. Uprawnienie GIS uregulowano przede wszystkim w art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i może ono polegać na samej tylko weryfikacji podejrzenia niezgodności, jeszcze jego nie przesądzającej ("organ ma wątpliwość") Niemniej jednak podstawy owej weryfikacji mogą zostać powiązane (być ich następstwem) z ustaleniem, że do naruszenia już doszło (wedle aktualnego poziomu dostępnej powszechnej wiedzy), przy czym kluczowe jest właśnie zdefiniowanie i ocenianie "naruszenia" w kontekście polskiego systemu notyfikacji. Istotny jest więc sens polskiej regulacji przewidującej dopuszczenie produktu do obrotu już z chwilą jego zgłoszenia, a także dostrzegania zasady ostrożności, która w żadnym razie nic została naruszona rozporządzeniem 2017/625, mającym głównie charakter proceduralny, odnoszący się do kontroli urzędowych. Wszczęcie zatem postępowania przez GIS w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia, jakkolwiek nie w każdym przypadku, daje automatyczną podstawę do wywiedzenia wniosku o istnieniu naruszenia (niespełniania wymagań już w danym momencie), a więc automatycznemu zastosowaniu art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, to jednak nie wyklucza takiego wnioskowania już na tej podstawie, tym bardziej wzbogaconą stanowiskiem GIS np. zobowiązującym podmiot do określonego działania poprzez przedłożenie opinii wyznaczonej jednostki medycznej (których katalog jest ściśle określony), "przełamującej" dotychczasową wiedzę na temat danej substancji. W polskim systemie mamy do czynienia z następczą, a nie uprzednią weryfikacją dokonanego zgłoszenia produktu spożywczego. Co istotne, nawet w przypadku, gdy kierując się normami prawa żywnościowego, które wynikają i są ściśle powiązane z zasadą bezpieczeństwa żywności, niewystarczającą wiedzą o wpływie na zdrowie wielu wykorzystywanych składników, czy też współczesnym, akceptowalnym poziomem dostępnej wiedzy w tym zakresie, organ stwierdza zaistnienie naruszenia, to i tak prawodawca daje szansę zgłaszającemu na wykazanie, w drodze uznanych środków dowodowych, że jest inaczej. Każda tego typu sprawa jest więc indywidualna i jako taka powinna być traktowana.W przedmiotowej sprawie organ zwrócił uwagę na fakt przenikania się świata nauki i wiedzy ze światem norm prawnych, podkreślający kształt całego systemu, tym bardziej jeżeli sięgnąć również po postulat celowościowego i funkcjonalnego wykładania prawa, zgodnie z wynikającą z art. 7 rozporządzenia nr 178/2002 zasadą ostrożności (bezpieczeństwa), że polski ustawodawca w celu jak najpełniejszej oceny i monitorowania zmieniających się wymagań, umożliwił powołanie przy Głównym Inspektorze Sanitarnym ciała doradczego -Zespołu ds. Suplementów Diety, organu opiniodawczo-doradczego GIS. Istnieje zatem wyspecjalizowany podmiot (w kwestii suplementów diety), którego zadaniem jest, przy wykorzystaniu współczesnej wiedzy (w jego skład wchodzą osoby z dorobkiem naukowym i praktycznym), wskazywanie GIS maksymalnego poziomu określonych składników.Uchwały Zespołu nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa, jednakże kwestii uchwał Zespołu nie można sprowadzać wyłącznie do zagadnienia posiadania bądź braku posiadania przez nie waloru powszechnie obowiązującego prawa. Chodzi o to, że uchwały są istotnym źródłem wiedzy, wymaganej dla oceny, czy skład suplementu odpowiada akceptowanym ogólnie danym naukowym, a w konsekwencji, czy zasada bezpieczeństwa jest zachowana i czy spełnia wymagania. Uchwały Zespołu ds. Suplementów diety są więc istotnym, choć nie wyłącznym, nośnikiem argumentacji wykorzystywanej przy interpretacji dopuszczalnych maksymalnych górnych poziomów np. innych składników (jak np. składniki roślinne). Odgrywają więc ważną rolę, choć nie jest tak, że są niewzruszalne. Uchwały, z racji składu Zespołu złożonego ze specjalistów, stanowią swoiste podsumowanie dostępnej aktualnie wiedzy, czerpanej z literatury, działań innych członków wspólnoty, czy też z rozważań organów UE. Wskazania uchwał mogą zostać zakwestionowane np. na skutek rozwoju wiedzy w danej dziedzinie, na co ukształtowany w Polsce system notyfikacji pierwszego wprowadzenia żywności pozwala.Organ wskazał, że specyfika produktów żywnościowych to jest niewątpliwie ich skład, jakość itp. może mieć wpływ na ich bezpieczeństwo, a w konsekwencji na bezpieczeństwo potencjalnie nieokreślonej ilości ludności, co także może przekładać się w ogólności na populację całego kraju (także innych krajów). Jeżeli istniało "podejrzenie" co do produktu, który został wprowadzony do obrotu, to jednocześnie zaistniała potrzeba ochrony zdrowia ludzkiego, do czasu wyjaśnienia z jakim produktem mamy do czynienia (czy jest to produkt bezpieczny). Zatem to w interesie [...] sp. z o.o. powinno być jak najszybsze wykazanie, że mamy do czynienia z produktem bezpiecznym, który może być wprowadzany do obrotu. Taka jest bowiem specyfika uregulowań wynikających z ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Z treści art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wynika, że jest to "decyzja związana", co oznacza, że, w przypadku zaistnienia ww. dwóch przesłanek, organ administracyjny obowiązany jest podjąć tego rodzaju rozstrzygnięcie, ponieważ musi zostać wyjaśnione czy mamy do czynienia z produktem, który spełnia stosowne wymagania dla środka spożywczego, w niniejszej sprawie czy spełnia wymagania przewidziane dla suplementu diety.Zdaniem organu na tym etapie postępowania przedmiotowego produktu nie można uznać bezwzględnie za żywność z uwagi na niewyjaśnioną do końca zawartość w 1 kapsułce produktu ekstraktu z korzenia Withania somnifera (L) (Witania ospała). Główny Inspektor Sanitarny uznał, że oprócz podania przez skarżącą dodatkowych informacji w przypadku zastosowania ekstraktów, w tym zakresie wymagana jest aktualna opinia ekspercka Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych czy rozpatrywany suplement diety jest żywnością (a nie np. produktem leczniczym).Potrzeba udzielenia przez firmę "innych informacji" wynika z Uchwały nr 7/2020 Zespołu ds. Suplementów Diety z dnia 7 lutego 2020 r. w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej stosowania Withania somnifera (L.) Dunal jako składnika suplementów diety, w której Zespół określił 3 warunki stosowania Withania somnifera (L.) Dunal w suplementach diety:1) sproszkowany korzeń Withania somnifera (L.) Dunal można stosować w ilości poniżej 3 g na dobę;2) maksymalna zawartość witanolidów nie może przekraczać 10 mg w zalecanej do spożycia dziennej porcji produktu;3) podmiot wprowadzający do obrotu dany środek spożywczy powinien dołączyć specyfikację ilościową potwierdzającą zawartość sumy witanolidów w przeliczeniu na zalecaną do spożycia dzienną porcję produktu.Mając na uwadze powyższe, zdaniem Zespołu ds. Suplementów Diety możliwe jest stosowanie sproszkowanego korzenia Withania somnifera w ilości do 3 g na dobę. Niezależnie od powyższego podmiot wprowadzający do obrotu dany środek spożywczy powinien dołączyć specyfikację ilościową potwierdzającej zawartość witanolidów w przeliczeniu na zalecaną do spożycia dzienną porcję produktu, a maksymalna zawartość witanolidów nie może przekraczać 10 mg w zalecanej do spożycia dziennej porcji produktu.W wydanym przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) raporcie naukowym pt. Kompendium substancji botanicznych u których stwierdzona obecność naturalnie występujących składników mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego w przypadku wykorzystania ich do produkcji żywności i suplementów diety wskazano na obecność w surowcu roślinnym z Withania somnifera laktonów steroidowych oraz substancji alkaloidowych, rekomendując tym samym monitorowanie ich zawartości w żywności z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych (EFSA, 2012).Organ zwrócił uwagę, że przesłanka niebezpieczeństwa zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia przez suplement diety winna być uwzględniona przez prawodawcę krajowego przy przyjmowaniu tymczasowych środków zarządzania ryzykiem ("zasada ostrożności"). Wyrazem tego jest regulacja art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w której przyjęto taki środek w postaci decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu.Organ przytoczył treść przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia definiującego pojęcie żywności (środka spożywczego) jako każdą substancję lub produkt w rozumieniu art. 2 rozporządzenia nr 178/2002, a także art. 3 ust. 2 - Produkt nie spełniający wymagań prawa żywnościowego nie może być oznakowany i wprowadzony do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność.W ocenie organu odwoławczego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] był zobligowany do wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy, ponieważ wystąpiły ku temu przesłanki wskazane w tym przepisie (opisane powyżej).W związku z tym wszelkie argumenty skarżącej spółki oraz materiały dowodowe dołączone do odwołania, odnoszące się do kwalifikacji i cech produktu, skierowane do organu odwoławczego nie mogą odnieść zamierzonego skutku prawnego. Nie mają one znaczenia dla oceny przesłanek odnoszących się do możliwości zastosowania art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że zasady prawa materialnego i proceduralnego (k.p.a.) nie zostały naruszone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w związku z czym wydana decyzja przez organ I instancji jest prawidłowa i może pozostać w obrocie prawnym.W skardze do WSA w Poznaniu strona zaskarżyła w całości ww. decyzję i wniosła o jej uchylenie.Zaskarżonej decyzji zarzucono:1. naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że produkt pn. "[...] 400 mg - twarde kapsułki", nie spełnia wymagań suplementu diety, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, w sytuacji gdy wydanie przedmiotowej decyzji jest możliwe wyłącznie w przypadku wiążącego stwierdzenia przez organ I instancji, że produkt rzeczywiście jest niezgodny z regulacją zawartą w art. 27 w związku z art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia czego nie uczyniono;2. naruszenie art. 138 ust. 1 rozporządzenia UE 2017/636 z dnia 15 marca 2017 r. poprzez jego niezastosowanie;3. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że skład ilościowy i jakościowy suplementu diety "[...] 400 mg - kapsułki twarde" jest niezgodny z Uchwałą nr 7/2020 Zespołu do spraw Suplementów Diety z dnia 7 lutego 2020 r. w sprawie wyrażania opinii dotyczących stosowania Wilhania somnifera (L) Dunal jako składników suplementu diety, podczas gdy skład ilościowy i jakościowy ww. suplementu diety jest zgodny z zalecaną do spożycia dzienną porcją, bowiem zawiera 10 mg witanolidów w 400 mg standaryzowanego ekstraktu z korzenia witanii ospałej;4. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.;5. naruszenie art. 8 k.p.a.;6. naruszenie art. 107 § 3 w zw. z § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na tym, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające, gdyż nie odzwierciedla przebiegu postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, w tym nie zawiera uzasadnienia faktycznego z jakiego powodu uznano produkt ,,[...] 400 mg - kapsułki twarde" za niepodlegający kwalifikacji do grupy suplementów diety, w odniesieniu się do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w aktach sprawy.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 z zm., dalej: p.p.s.a.) dawałby podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.Sąd stwierdza, że organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny w sprawie. Stan ten nie został skutecznie podważony przez stronę. W związku z powyższym stan ten stanowi - biorąc także pod uwagę analizę dokonaną przez Sąd z perspektywy art. 134 § 1 p.p.s.a. - postawę do dokonania oceny stanu prawnego i zastosowanych przez organy przepisów prawa.W realiach niniejszej sprawy istotne jest przede wszystkim udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy organy inspekcji sanitarnej zgodnie z prawem nałożyły na stronę obowiązek wstrzymania wprowadzania do obrotu zgłoszonego wcześniej produktu do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez GIS w trybie art. 30 ust. 1 u.b.ż.Podkreślić należy, że kwestie suplementów diety objęte są na poziomie Unii Europejskiej harmonizacją, jednakże proces ten nie został dotychczas zakończony. Podstawowym aktem prawnym regulującym problematykę suplementów diety na poziomie unijnym jest więc dyrektywa nr 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (Dz. Urz. UE L z 2002 r. nr 183 s. 51 i nast. - dalej jako dyrektywa 2002/46/WE).W akcie tym (art. 2 lit. a) uregulowano m.in. definicję suplementu diety, która została następnie transponowana do prawa polskiego - zob. art. 3 ust. 3 pkt 39 u.b.ż. Co istotne, wskazana dyrektywa przewiduje również, w art. 5 ust. 1 i 2, konieczność ustalenia maksymalnej ilości witamin w suplementach diety (w dziennej ich porcji). W procesie tym - jak wskazuje prawodawca unijny - należy uwzględnić przede wszystkim górne granice bezpieczeństwa w przyjmowaniu witamin i minerałów ustanowione na drodze naukowej oceny ryzyka w oparciu o powszechnie przyjęte dane naukowe uwzględniając, odpowiednio, różne stopnie wrażliwości różnych grup konsumenckich, jak i fakt spożywania witamin i minerałów z innych źródeł żywieniowych. Poziomy te należy przy tym określać dla danej grupy ludności.Stosownie do art. 5 ust. 4 dyrektywy 2002/46/WE to po stronie Komisji Europejskiej spoczywa uprawnienie do wiążącego określenia maksymalnych i minimalnych ilości witamin i minerałów zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy. Do dnia dzisiejszego Komisja Europejska nie określiła jednak maksymalnego dopuszczalnego poziomu Wilhania somnifera (Witania ospała) w suplemencie diety, który obowiązywałby w całej Unii Europejskiej. Kwestia ta pozostaje zatem na gruncie unijnym nadal nieuregulowana.Na tle stosowania problematyki objętej dyrektywą 2002/46/WE w praktyce państw członkowskich powstała istotna wątpliwość, czy w sytuacji nieuregulowania przez Komisję maksymalnego poziomu Withania somnifera (L.) Dunal w suplemencie, państwo członkowskie zachowuje uprawnienie do samodzielnego uregulowania tej kwestii w swoim prawodawstwie.Pozytywnie odniósł się do tego Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt C-446/08 wskazał, że dyrektywę 2002/46/WE należy interpretować w ten sposób, że bez uszczerbku dla postanowień traktatu (chodzi o Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską - Dz. U. z 2004 nr 90 poz. 864/2) państwa członkowskie zachowują kompetencje w zakresie przyjęcia przepisów odnoszących się do maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, jeżeli Komisja nie określiła tych ilości zgodnie z art. 5 ust. 4 tej dyrektywy.Niemniej jednak - jak wyraźnie podkreślił TSUE - państwa członkowskie przy precyzowaniu maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych do czasu ich ustalenia przez Komisję na podstawie art. 5 ust. 4 dyrektywy nr 2002/46/WE, poza obowiązkiem poszanowania zasad wynikających z art. 28 i art. 30 WE, są również zobowiązane do uwzględnienia kryteriów zawartych w art. 5 ust. 1 i 2 tej dyrektywy, w tym wymogu oceny ryzyka w oparciu o powszechnie przyjęte dane naukowe. Kryteria określone we wskazanych przepisach dyrektywy są przy tym wyrazem analizy ryzyka w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L z 2002 r. nr 31 s. 1 i nast.), która na podstawie art. 1 ust. 2 ma zastosowanie do wszelkich środków odnoszących się do bezpieczeństwa żywności, włącznie ze środkami stanowionymi na poziomie państw członkowskich.W związku z tym Polska miała prawo, wobec braku odgórnego rozwiązania kwestii maksymalnego poziomu składników w suplementach diety, do samodzielnego uregulowania tego zagadnienia w swoim prawodawstwie (wprost lub nawet pośrednio, poprzez stworzenie odpowiednich mechanizmów oceny). Odpowiada to przy tym ogólnej zasadzie ostrożności uregulowanej w art. 7 rozporządzenia 178/2002 (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. VII SA/Wa 606/20).Mając to na względzie zasadne jest w tym miejscu zwrócenie uwagi w jaki sposób nastąpiło transponowanie celu wynikającego z dyrektywy nr 2002/46/WE i wytycznych z przywołanego wyroku TSUE do polskiego porządku prawnego, co pozwoli kompleksowo ocenić działania organów podjęte w niniejszej sprawie.Kwestię suplementów diety polski ustawodawca uregulował m.in. w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia (w dziale II "Wymagania zdrowotne i znakowanie żywności", rozdziale 7 "Suplementy diety oraz wzbogacanie żywności").W art. 27 ust. 1 i 2 u.b.ż. wyjaśniono, że suplementy diety mogą zawierać w swoim składzie witaminy i składniki mineralne, które naturalnie występują w żywności i spożywane są jako jej część, oraz inne substancje wykazujące efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny. Maksymalny dopuszczalny poziom zawartości witamin i składników mineralnych oraz innych substancji, o których mowa w ust. 1, w suplementach diety zapewnia, że zwykłe stosowanie suplementu diety zgodnie z informacją zamieszczoną w oznakowaniu będzie bezpieczne dla zdrowia i życia człowieka. Wskazany przepis stanowi ogólną wytyczną kładącą szczególny nacisk na bezpieczeństwo suplementów diety i jest skierowany tak do organów administracji publicznej jak i do podmiotów wprowadzających suplementy do obrotu.Co istotne, Minister Zdrowia został zobowiązany do uregulowania w drodze rozporządzenia:1) wykazu witamin i składników mineralnych oraz ich form chemicznych, które mogą być stosowane w produkcji suplementów diety,2) szczególnych wymagań w zakresie oznakowania suplementów diety- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.Ponadto Minister został upoważniony do określenia w rozporządzeniu:1) dodatkowych wymagań dotyczących zawartości w suplementach diety witamin i składników mineralnych, w tym kryteriów czystości oraz maksymalnego i minimalnego poziomu witamin i składników mineralnych w suplemencie diety,(...)- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej, jeżeli są ustalone.Realizując te wytyczne w rozporządzeniu w sprawie suplementów w § 4 ust. 1 wskazano, że poziom witamin i składników mineralnych obecnych w suplementach diety, w zalecanej przez producenta dziennej porcji spożywanego suplementu diety powinien uwzględniać:1) górne bezpieczne poziomy witamin i składników mineralnych ustalone na podstawie naukowej oceny ryzyka, w oparciu o ogólnie akceptowane dane naukowe, uwzględniając zmienne stopnie wrażliwości różnych grup konsumentów;2) spożycie witamin i składników mineralnych wynikające z innych źródeł diety;3) zalecane spożycie witamin i składników mineralnych dla populacji.W ocenie Sądu powołane przepisy nie regulują wprost maksymalnego poziomu składników w suplemencie diety (rozumianego jako sztywno określona i konkretna wartość liczbowa), jednakże wskazują w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia sposób ustalenia owych maksymalnych poziomów, odsyłając w tym względzie do wiedzy specjalistów. Wykonują tym samym wytyczne zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/46/WE.Mając świadomość powyższego należy zwrócić uwagę, że polski prawodawca realizując wytyczne zawarte w normach unijnych wprowadził w art. 29 ust. 1 pkt 2 u.b.ż. obowiązek powiadomienia GIS przez podmiot działający na rynku spożywczym o zamiarze pierwszego wprowadzenia do obrotu m.in. suplementu diety. Jak już wskazano wcześniej, skuteczne powiadomienie GIS uprawnia do rozpoczęcia obrotu tym suplementem, jednakże należy podkreślić, że choć otwiera ono drogę do jego legalnego wprowadzania na rynek, to jednak jest ściśle skorelowane z uprawnieniem GIS, który pełni w tym przypadku funkcję swoistego regulatora (nadzorcy) rynku suplementów, do zainicjowania postępowania sprawdzającego.Postępowanie takie może zostać wszczęte w zasadzie w każdym czasie, co nie może dziwić jeżeli uwzględni się istotny w tym przypadku fakt rozwoju wiedzy w dziedzinie medycyny i żywienia oraz wywołaną tym ewentualną potrzebę eliminacji danego produktu lub jego składnika z obrotu, jeżeli okaże się że jest on np. niebezpieczny.W tego rodzaju sprawach istotna jest więc aktualna wiedza naukowa. Cała procedura notyfikacji jest przy tym wyrazem niezbędnego kompromisu pomiędzy potrzebą kontroli rynku suplementów diety, a potrzebą w miarę swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej z ich wykorzystaniem. Ustawodawca krajowy wprowadził zatem tę procedurę i możliwość natychmiastowego obrotu suplementem (jak można przypuszczać świadomy niedoskonałości takiego rozwiązania) zamiast długotrwałego procedowania przez właściwy organ rejestracyjny w przedmiocie dopuszczenia każdego zgłaszanego suplementu diety do obrotu i blokowania go do czasu zakończenia całej procedury. Niezbędne w tym przypadku było więc wyposażenie GIS w skuteczne instrumenty kontroli rynku.Uprawnienie, o którym mowa powyżej uregulowano więc w art. 30 ust. 1 u.b.ż. zgodnie z którym GIS po otrzymaniu powiadomienia (z art. 29 ust. 1), może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt nim objęty, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie:1) jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego, w szczególności, czy jako:a) środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego wyraźnie różni się od żywności przeznaczonej do powszechnego spożycia oraz czy odpowiada szczególnym potrzebom żywieniowym, zgodnie z jego przeznaczeniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 43, i spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 i 2,b) suplement diety lub środek spożywczy, do którego dodano witaminy, składniki mineralne lub inne substancje wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny spełnia warunki określone w przepisach wydanych - odpowiednio - na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz w rozporządzeniu 1925/2006;2) nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu przeznaczonego do używania przez ludzi, w szczególności produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego, produktu kosmetycznego w rozumieniu przepisów o produktach kosmetycznych lub wyrobu medycznego w rozumieniu przepisów o wyrobach medycznych.W niniejszej sprawie GIS wszczął względem produktu strony postępowanie wyjaśniające z art. 30 ust. 1 pkt 2 u.b.ż. i zobowiązał go postanowieniem z dnia 17 stycznia 2025 r. do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, mając wątpliwości, czy przedmiotowy produkt nie spełnia przypadkiem kryteriów produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego.Kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia PPIS i WPIS zostały z kolei wydane na mocy art. 32 ust. 1 u.b.ż. w myśl którego w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1.Przepis ten wymaga od organu przede wszystkim ustalenia, czy produkt znajduje się w obrocie, co w niniejszej sprawie nie jest i nie może być kwestionowane. Nadto, zastosowanie tego środka tymczasowego powiązane jest z istnieniem podejrzenia, że produkt spożywczy nie spełnia wymagań dla niego przepisanych jak również istotne jest aby trwało postępowanie przed GIS, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż. (bez rozróżniania z którego punktu jest to postępowanie prowadzone). Z kolei na mocy art. 32 ust. 2 u.b.ż. analogiczną decyzję jak wyżej opisana organ może wydać w przypadku stwierdzenia, że produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania produktu leczniczego albo wyrobu medycznego (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2023r., sygn. akt II OSK 868/20).Należy podkreślić, że ustawodawca dokonał tu swoistego rozdziału kompetencji organów sanitarnych. Inny bowiem organ prowadzi postępowanie sprawdzające z art. 30 ust. 1 u.b.ż. (jest to GIS); inny zaś postępowanie zabezpieczające (PPIS i [...]PIS). I choć oba te postępowania pozostają ze sobą w ścisłym związku, że można powiedzieć, iż postępowanie prowadzone przez PPIS uzależnione jest od trwającego postępowania sprawdzającego przed GIS (jest to jedna z wymaganych przesłanek do zastosowania przez PPIS art. 32 ust. 1 lub 2 u.b.ż. - por. zapis "do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1"), to jednak są one nadal od siebie niezależne. Nie ma więc prostego związku pomiędzy wszczęciem przez GIS postępowania w ramach art. 30 ust. 1 u.b.ż. z jednoczesnym zobowiązaniem danego podmiotu do przedłożenia stosownej opinii, a postępowaniem zabezpieczającym. To drugie, pomimo wskazanego związania, nadal charakteryzuje się dużą swobodą decyzyjną, a w konsekwencji na prowadzącym je organie sanitarnym (powiatowym a ewentualnie następnie wojewódzkim) spoczywa szereg obowiązków jakie muszą zostać dopełnione celem zastosowania owego środka tymczasowego (por. wyroki NSA z 25 sierpnia 2020 r., II GSK 514/18 oraz z 29 października 2015 r. II OSK 445/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r., VII SA/Wa 606/20).Jakkolwiek oczywiste jest, że powołane postanowienie GIS z 17 stycznia 2025r. stanowiło istotny element każdej z decyzji kontrolowanych w niniejszej sprawie sądowej, gdyż zainicjowanie przez ten organ procedury sprawdzającej oraz wydanie postanowienia dowodowego (opinia URPL) było ważnym sygnałem do wszczęcia postępowania przez PPIS, to jednak organy nie przyjęły automatycznie, że wszczęcie postępowania sprawdzającego przez GIS oznacza konieczność zastosowania środka z art. 32 ust. 1 lub 2 u.b.ż.Organy inspekcji w znacznym stopniu odniosły się do uzasadnienia postanowienia GIS, przyjmując zwłaszcza powołane w nim wypowiedzi przedstawicieli nauki i wskazujące na wątpliwości w zakresie zaszeregowania tego suplementu do środków spożywczych czy też do produktów leczniczych.W zaskarżonych decyzjach wyraźnie wskazały jednak, że spełniona jest zarówno przesłanka pozostawania produktu w obrocie, jak również podejrzenie, że środek nie spełnia wymagań dla suplementu diety, co wynika tak z zainicjowanej przez GIS procedury sprawdzającej z art. 30 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.Organy wyraźnie zatem wiążą zastosowanie art. 32 ust. 1 u.b.ż. ze stwierdzonym niewłaściwym składem suplementu diety, nieodpowiadającym przepisom prawa. W sprawie nie chodzi przy tym o ustalenie, że suplement nie spełnia wymagań prawa i z uwagi na to jest np. lekiem (choć nie byłaby to też przesłanka wykluczająca), a wystarczające jest samo powzięcie uzasadnionej wątpliwości (podejrzenia jak wskazuje przepis), czy kwalifikacja produktu jako suplementu diety jest w świetle istotnych okoliczności sprawy prawidłowa.Należy zwrócić uwagę, że postępowanie GIS względem suplementu diety uregulowane jest w art. 30 ust. 1 u.b.ż. i dla zastosowania czy to art. 32 ust. 1 czy to art. 32 ust. 2 tej ustawy m.in. wystarczające jest, aby było ono przez GIS prowadzone. Zauważyć także trzeba, że kryterium niewłaściwego składu suplementu diety lub też to że w istocie może on być produktem leczniczym, mogą się wzajemnie wiązać i przenikać. Posiłkując się abstrakcyjnym przykładem Sąd zwraca uwagę, że może być tak, iż suplement jest produktem leczniczym właśnie dlatego, że jego skład jest niezgodny z rozporządzeniem i zawiera składniki w dawkach niedozwolonych przez rozporządzenie. Niemniej jednak określony suplement może mieć niewłaściwy skład (niezgodny z rozporządzeniem) a jednak pomimo tego nie spełniać wymagań właściwych dla leku (nie może być za taki traktowany). Tym samym wszczęcie postępowania przez GIS na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 u.b.ż (obawa, że suplement jest produktem leczniczym) nie oznacza, że PPIS nie może w takim przypadku zastosować procedury z art. 32 ust. 1 u.b.ż. (niewłaściwy skład suplementu), a nie z art. 32 ust. 2 u.b.ż. (stwierdzono że suplement to w istocie lek). Przepisy te należy wykładać celowościowo i funkcjonalnie. Organ ma osiągnąć zamierzony przez ustawodawcę efekt, tj. w razie istnienia uzasadnionych wątpliwości zabezpieczyć rynek poprzez czasowe ograniczenie obrotu produktem. Pozostaje to w zgodzie z powołaną wcześniej w art. 7 rozporządzenia 178/200 zasadą bezpieczeństwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r., VII SA/Wa 606/20).Wskazać należy, że przy Głównym Inspektorze Sanitarnym funkcjonuje ciało doradcze - Zespół ds. Suplementów Diety. Zgodnie z art. 9 ust. 2a i 2b ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest on organem opiniodawczo-doradczym GIS.Do jego zadań należy przy tym:1) wsparcie merytoryczne i naukowe GIS przy wyjaśnianiu okoliczności dotyczących produktów objętych powiadomieniem, o których mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż., poprzez opracowywanie pisemnych opinii w formie uchwał podejmowanych większością głosów członków Zespołu;2) przygotowanie listy składników roślinnych z uwzględnieniem ich maksymalnych dawek w suplementach diety;3) określanie maksymalnych dawek witamin i składników mineralnych w zalecanej dziennej porcji w suplementach diety, powyżej których wykazują one działanie lecznicze;4) monitorowanie interakcji i działań niepożądanych suplementów diety.Istnieje zatem wyspecjalizowany podmiot, którego zadaniem jest, przy wykorzystaniu współczesnej wiedzy (w jego skład wchodzą osoby z dorobkiem naukowym i praktycznym), wskazywanie GIS maksymalnego poziomu określonych składników. Powołany wyżej zespół w dniu 7 lutego 2020 r. podjął uchwałę nr 7/2020 wyrażając opinię, że maksymalny poziom przedmiotowego sproszkowanego korzenia w zalecanej dziennej porcji w suplemencie diety nie powinien przekraczać do 3 g na dobę.Uchwały zespołu nie mają oczywiście mocy powszechnie obowiązującego prawa. Kwestii uchwał Zespołu nie można sprowadzać wyłącznie do zagadnienia posiadania bądź braku posiadania przez nie waloru powszechnie obowiązującego prawa. W kontekście § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ws. suplementów uchwała ta jest istotnym źródłem wiedzy, wymaganej tym przepisem dla oceny, czy skład suplementu odpowiada akceptowanym ogólnie danym naukowym, a w konsekwencji, czy zasada bezpieczeństwa jest zachowana.Wskazania uchwał Zespołu ds. Suplementów Diety są więc istotnym, choć nie wyłącznym, nośnikiem argumentacji wykorzystywanej przy interpretacji dopuszczalnym maksymalnych górnych poziomów określonych składników. Odgrywają one zdaniem Sądu ważną rolę, choć nie jest tak, że są one niewzruszalne. Uchwały, z racji składu Zespołu złożonego ze specjalistów, stanowią podsumowanie dostępnej aktualnie wiedzy, czerpanej z literatury, działań innych członków UE, czy też z rozważań organów UE. Wskazania uchwał mogą więc zostać zakwestionowane np. na skutek rozwoju wiedzy w danej dziedzinie, jednakże w niniejszej sprawie strona tego nie wykazała.Na koniec rozważań w obszarze materialnoprawnym należy wskazać, że także orzecznictwo NSA jednoznacznie wskazuje, że wystarczającym dla zastosowania art. 32 ust. 1 u.b.ż. przez organ inspekcji sanitarnej, jest podejrzenie, że środek spożywczy nie spełnia wymogów przewidzianych dla tego środka, a uzasadnienie tego podejrzenia stanowi już sam fakt wszczęcia przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż. oraz jego niezakończenie. Obowiązkiem organu w niniejszej sprawie było zatem wyłącznie ustalenie, czy środek ten znajduje się obrocie. Natomiast podejrzenie, że jest to środek spożywczy niespełniający wymagań określonych dla tego środka związane jest z działaniem Głównego Inspektora Sanitarnego, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie takich właśnie ustaleń. Sam fakt wszczęcia przez uprawniony organ takiego postępowania i jego niezakończenie stanowi wystarczającą przesłankę, której spełnienie się powoduje obowiązek wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 u.b.ż. (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2023r., sygn. akt II OSK 868/20).Niezasadne są zarzuty procesowe skargi. W istocie stawiając je strona podważa ocenę zebranego przez organ materiału dowodowego. Spór jaki strona toczy z organami inspekcji wymagał jednak od niej, w celu skutecznego zakwestionowania wydanych decyzji, przedstawienia konkretnych danych naukowych, które wskazywałyby, że przyjęty w suplemencie poziom spornego produktu jest na bezpiecznym poziomie, a zacytowane przez organ oceny naukowe chybione lub nieaktualne. Podkreślić w tym zakresie należy, że strona nie wykonała zobowiązania Głównego Inspektora Sanitarnego zawartego w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2025 r. tj. zaniechała przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, mającej na celu wyjaśnienie, czy przedmiotowy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. Tego zobowiązania strona nie wykonała. Powyższa okoliczność stanowiła podstawę do zastosowania wyżej opisanego tymczasowego środka prawnego w postaci wstrzymania wprowadzenia do obrotu ww. suplementu diety z uwagi na konieczność zapewnienia przez właściwe organy administracji publicznej realizacji podstawowego celu wyżej opisanego prawodawstwa zarówno unijnego, jak i krajowego, którym jest szczegółowo opisana przez organy ochrona bezpieczeństwa żywności i żywienia. Specyfika produktów żywnościowych jak również leczniczych może mieć więc niewątpliwie wpływ na bezpieczeństwo obywateli w zakresie ich zdrowia. Ta problematyka jest regulowana zarówno z perspektywy krajowej, jak i w unijnej w aktach normatywnych najwyższej rangi tj. Konstytucji, jak również TFUE.Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie również takiego naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 k.p.a.) prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wprowadzania do obrotu suplementu diety pn. "[...] 400 mg - kapsułki twarde" do czasu zakończenia postępowania wszczętego przez Głównego Inspektora Sanitarnego postanowieniem z dnia 17 stycznia 2025 r., co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a.Biorąc pod uwagę powyższe rozważania WSA stwierdza, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i wobec tego należało orzec o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a..