sygn. II SA/Łd 551/25 19 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

Wyrok - II SA/Łd 551/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 19 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Pomoc społeczna. Dnia 19 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 maja 2025 roku znak SKO.4141.34.25 w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zobowiązOddalono skargę. Pomoc społeczna. Dnia 19 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 maja 2025 roku znak SKO.4141.34.25 w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zobowiąz
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna odsetki ustawowe
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia 19 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący Agata Sobieszek-Krzywicka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Dnia 19 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 maja 2025 roku znak SKO.4141.34.25 w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zobowiązania do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 28 maja 2025 r. nr SKO.4141.34.25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej w skrócie jako: "k.p.a.") oraz art. 63 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm., dalej również jako: "ustawa o świadczeniu wspierającym") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 13 marca 2025 r. nr 000002/ZZ/01/2025, znak: MOPSS.ŚR.5121.5234.2025, którą organ I instancji uznał za nienależnie pobrane przez A.H. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przyznane na F.S. w wysokości po 2.988,00 zł miesięcznie za okres od 26 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r., orzekł o obowiązku zwrotu przez A.H. należności powstałej z tytułu wypłaconego świadczenia oraz zobowiązał A.H. do zwrotu należności głównej w wysokości 21.494,40 zł powstałej z tytułu wypłaconego świadczenia pielęgnacyjnego.Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:Decyzją z dnia 23 czerwca 2021 r. Nr 000147/SP/06/2021, znak: ŚR.4712.1848zp 5234.2021.M.O. Prezydent Miasta Sieradza przyznał A.H. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad F.S. od dnia 1 czerwca 2021 r. do dnia 30 czerwca 2031 r. w wysokości 1.971,00 zł miesięcznie. Decyzja ta została zmieniona decyzjami Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 3 grudnia 2021 r., z dnia 3 stycznia 2023 r. oraz z dnia 24 stycznia 2024 r. w części dotyczącej wysokości przyznanego świadczenia.W dniu 9 października 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy poinformował organ pierwszej instancji o przyznaniu F.S. świadczenia wspierającego od dnia 26 stycznia 2024 r. do dnia 31 stycznia 2031 r.Pismem z dnia 17 października 2024 r. organ I instancji zawiadomił A.H. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji uchylającej świadczenie pielęgnacyjne wnioskowane na F.S.Decyzją z dnia 6 listopada 2024 r. Prezydent Miasta Sieradza uchylił w całości od dnia 26 stycznia 2024 r. decyzję własną z dnia 23 czerwca 2021 r. Nr 000147/SP/06/2021, znak: ŚR.4712.1848zp 5234.2021.M.O. w przedmiocie przyznania A.H. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad F.S.Pismem z dnia 29 listopada 2024 r., organ I instancji zawiadomił A.H. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego na F.S. od dnia 26 stycznia 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2024 r.Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 13 marca 2025 r. nr 000002/ZZ/01/2025, znak: MOPSS.ŚR.5121.5234.2025 Prezydent Miasta Sieradza uznał za nienależnie pobrane przez A.H. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przyznane na F.S. w wysokości po 2.988,00 zł miesięcznie za okres od 26 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r., orzekł o obowiązku zwrotu przez A.H. należności powstałej z tytułu wypłaconego świadczenia oraz zobowiązał A.H. do zwrotu należności głównej w wysokości 21.494,40 zł powstałej z tytułu wypłaconego świadczenia pielęgnacyjnego.W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podkreślił m.in., iż co do zasady kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy. Katalog okoliczności dotyczących konieczności naliczania odsetek od kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wskazany jest w art. 30 ust. 2 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 323 ze zm., dalej również jako: "u.ś.r."). Nie określa on jednak wystąpienia sytuacji pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w zbiegu z otrzymanym świadczeniem wspierającym przez osobę wymagającą opieki. W związku z powyższym od kwoty nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych, w zbiegu z uzyskanym uprawnieniem do otrzymywania świadczenia wspierającego, nie naliczono się ustawowych odsetek.Biorąc natomiast pod uwagę opisany stan faktyczny, organ stwierdził, że pobrane przez A.H. świadczenie pielęgnacyjne w okresie od dnia 26 stycznia 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2024 r. w wysokości 21.494,40 zł. jest świadczeniem nienależnie pobranym i konieczne stało się wydanie przedmiotowej decyzji.Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A.H., jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymało je w mocy.W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż opiekun osoby niepełnosprawnej nie ma prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w tym samym czasie, gdy osoba z niepełnosprawnościami będzie pobierała świadczenie wspierające. Zatem skorzystanie przez osobę niepełnosprawną z prawa do świadczenia wspierającego będzie wiązało się z utratą przez opiekuna prawa do dotychczas pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego a ponadto, w sytuacji pobrania świadczenia pielęgnacyjnego i świadczenia wspierającego w tym samym czasie - z obowiązkiem zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego za ten okres. W rozpatrywanej sprawie wystąpiła okoliczność uzyskania przez F.S. prawa do świadczenia wspierającego na okres od dnia 26 stycznia 2024 r. do dnia 31 stycznia 2031 r. Kolegium podkreśliło, iż pomimo tego, że świadczenie pielęgnacyjne było pobierane przez A.H. do dnia 31 sierpnia 2024 r., a świadczenie wspierające zostało przyznane F.S. dopiero po tej dacie, niewątpliwie doszło do pobrania nienależnego świadczenia pielęgnacyjnego - na skutek wyrównania świadczenia wspierającego za okres wsteczny.Reasumując, Kolegium uznało, iż w opisanym stanie faktycznym sprawy świadczenie pielęgnacyjne, wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające, tj. od dnia 26 stycznia 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2024 r. stanowi świadczenie nienależnie pobrane.Kolegium podkreśliło również, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo nie naliczył odsetek ustawowych z tytułu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem art. 30 ust. 2 u.ś.r. stanowi zamknięty katalog enumeratywnie określonych przypadków, w których od nienależnie pobranych świadczeń naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie. Przepis ten nie uwzględnia nienależnie pobranych świadczeń, o których mowa w art. 63 ust. 11 u.ś.w. Przepis art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest zatem przepisem szczególnym do ustawy o świadczeniach rodzinnych, przewidującym dodatkową kategorię nienależnie pobranych świadczeń podlegających, zwrotowi, co oznacza, że dla tej kategorii nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych nie należy naliczać odsetek ustawowych za opóźnienie. Przepisy u.ś.w. nie przewidują pobierania odsetek w takim wypadku. Brak jest tym samym podstawy prawnej do żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 63 ust. 11 u.ś.w. wraz z ustawowymi odsetkami.Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy podkreślił, iż są one bezzasadne. W sytuacji bowiem, gdy pokrywają się okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego i ustalenia prawa do świadczenia wspierającego, świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem nienależnie pobranym, skoro zostało wypłacone za okres przyznanego osobie z niepełnosprawnością świadczenia wspierającego. Bezspornym jest, że w tym samym czasie nastąpiło pobranie dwóch świadczeń, co oznacza że jedno z nich podlega zwrotowi i nie ma tutaj znaczenia, iż świadomość osoby, że świadczenie jest nienależne, ma istnieć w dacie jego pobierania, a nie dotyczyć sytuacji przyszłych, niemożliwych do przewidzenia w dacie jego pobierania. Przepis art. 63 ust. 11 u.ś.w. określający nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne jest jasny, precyzyjny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Dlatego też Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu.Skargę na powyższą decyzję wniosła A.H., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której decyzja organu I instancji:1. naruszała przepisy postępowania, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o niepełny stan faktyczny, pomijający fakt, że:1) syn skarżącej, F.S. nie otrzymał świadczenia wspierającego od 26 stycznia 2024 r., lecz od września 2024 r. z wyrównaniem za okres od 26 stycznia 2024 r.,2) skarżąca A.H. na żadnym etapie nie została uprzednio pouczona przez którykolwiek z organów administracji publicznej o utracie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w razie uzyskania przez syna świadczenia wspierającego,3) skarżąca nie miała świadomości (ani nawet obiektywnej możliwości dowiedzenia się) co najmniej aż do września 2024 r. o fakcie uzyskania przez jej syna prawa do świadczenia wspierającego;2. naruszała przepisy prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. oraz art. 63 ust. 11 (u.ś.w.) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że pobrane nieświadomie przez skarżącą świadczenie pielęgnacyjne za okres, za który następnie przyznano jej synowi, F.S. jako osobie z niepełnosprawnością, świadczenie wspierające z datą wsteczną, powinno być uznane jako świadczenie nienależne w rozumieniu art. 63 ust. 11 u.ś.w. i art. 30 u.ś.r. w sytuacji, gdy warunkiem uznania świadczenia za nienależnie pobrane jest świadomość świadczeniobiorcy braku prawa do pobierania danego świadczenia, która to świadomość musi wynikać z uprzedniego pouczenia, zaś w niniejszym stanie faktycznym brak jest takich okoliczności.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą jej wydanie decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz wydatków jednego adwokata poniesionych w związku ze stawiennictwem w Sądzie na rozprawie w postaci zwrotu kosztów przejazdu samochodem.W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., iż nieprecyzyjnym jest ustalenie organu, że F.S. pobiera świadczenie wspierające od dnia 26 stycznia 2024 r. Świadczenie to zostało przyznane za okres od tego dnia, jednakże na mocy decyzji znacznie późniejszej, bo z września 2024 roku. Zgodnie z tą decyzją, świadczenie zostało wypłacone "z wyrównaniem" od 26 stycznia 2024 r., co nie należy traktować na równi z pobieraniem świadczenia od 26 stycznia 2024 r.Ponadto skarżąca na żadnym etapie nie została jakkolwiek pouczona o fakcie, że nie będzie przysługiwać jej świadczenie pielęgnacyjne w przypadku, gdy syn uzyska prawo do świadczenia wspierającego. Co więcej, niezwłocznie po uzyskaniu informacji o przyznaniu świadczenia wspierającego F.S. poinformował mamę o tej okoliczności i polecił jej poinformowanie o tym fakcie MOPS-u w Sieradzu i ZUS. Z całą pewnością fakt ten świadczy o dochowaniu najdalej idącej staranności świadczeniobiorcy i praworządne, lojalne wobec organu działanie. Natomiast w realiach obowiązującego prawa nie istnieje jakiekolwiek domniemane faktyczne, iż osoba uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego ma automatycznie wiedzę o fakcie uzyskania przez jej podopiecznego świadczenia wspierającego. Nie ma również takiego domniemania co do samej okoliczności złożenia wniosku o przyznanie świadczenia wspierającego przez podopiecznego (i toczącego się postępowania). Nie ma także domniemania, że przepływ informacji pomiędzy osobą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego a osobą uprawnioną do świadczenia wspierającego jest zawsze ciągły, pełny i niezakłócony. Nie zawsze bowiem fakt, że osoba z niepełnosprawnością pozostaje pod opieką osoby najbliższej, oznacza zarazem, że informuje ją o wszystkich wydarzeniach z jej życia. Szczególnie, gdy mamy do czynienia z osobą pełnoletnią, jak syn skarżącej, mającą ambicje na możliwie dużą samodzielność życiową pomimo niepełnosprawności.Ponadto w realiach niniejszego stanu faktycznego nie ustalono, ażeby A.H. miała świadomość uzyskania uprawnienia do świadczenia wspierającego przez swojego syna. W rzeczywistości takiej świadomości nie miała i mieć nie mogła, gdyż ani nie wiedziała o złożeniu przez syna wniosku o przyznanie świadczenia wspierającego, ani też w okresie od 26 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. nie wiedziała, że to świadczenie będzie przysługiwać jej synowi. Nikt wówczas tego nie wiedział, ponieważ decyzja w tym przedmiocie nie została jeszcze wydana.Wreszcie, w ocenie skarżącej, organ zaniechał ustalenia, co stało się z środkami uzyskanymi przez nią w okresie od 26 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. tytułem otrzymanego świadczenia pielęgnacyjnego. Tymczasem A.H. wszystkie te środki - jak zawsze - w całości przekazała i zużyła na koszty związane z opieką i pielęgnacją swojego głęboko niepełnosprawnego syna, F.S.. Niezależnie zatem od wcześniej powołanych okoliczności, nakazanie jej zwrotu tego świadczenia jako potencjalnie nienależnego rażąco godzi w normę wynikającą z art. 2 Konstytucji RP.Skarżąca wskazała również, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w zakresie, w jakim nie bierze pod uwagę okoliczności natury podmiotowej, odnoszących się do samej skarżącej, A. H., a dotyczących jej świadomości braku prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Natomiast warunkiem uznania świadczenia rodzinnego za nienależnie pobrane jest świadomość świadczeniobiorcy braku prawa do pobierania danego świadczenia, która to świadomość musi wynikać z uprzedniego pouczenia. Obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została skutecznie pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań lub dokumentów, czy też w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia.W ocenie skarżącej, nie sposób przyjąć, że skarżąca pobierając świadczenie pielęgnacyjne w okresie od 26 stycznia 2024 r. mogła i powinna przypuszczać, że we wrześniu 2024 r. jej syn otrzyma prawo do świadczenia z mocą wsteczną od 26 stycznia 2024 r. Nie można w związku z tym w żaden sposób stwierdzić, że pobierając świadczenie pielęgnacyjne od 26 stycznia 2024 r. skarżąca miała świadomość, tego, że w przyszłości ziszczą się okoliczności, które przesądzą o nieistnieniu podstaw do jego pobierania.Z uwagi na opisane powyżej okoliczności skarżąca wniosła jak w petitum skargi.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga okazała się niezasadna.Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza, w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane przez skarżącą świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad synem F.S. za okres od 26 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. oraz orzeczenia obowiązku zwrotu przedmiotowego świadczenia.Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że na mocy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 - dalej jako: "u.ś.w."), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. do polskiego systemu prawnego wprowadzona została nowa forma wsparcia w postaci świadczenia wspierającego, którego celem jest udzielenie osobom niepełnosprawnym pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem ich szczególnych potrzeb życiowych (art. 3 ust. 1 ustawy). Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm. – dalej jako: "u.ś.r.") w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r., świadczenie pielęgnacyjne jest przyznawane pod wskazanymi w tym przepisie warunkami, wyłącznie opiekunom osób niepełnosprawnych do ukończenia 18 roku życia. Dla niepełnosprawnych osób pełnoletnich przewidziane jest świadczenie wspierające, z którego osoby takie mają w założeniu ustawodawcy finansować koszty opieki. Świadczenie wspierające zastąpiło istniejące w dotychczasowym kształcie świadczenie pielęgnacyjne w odniesieniu, w jakim adresowane było uprzednio do opiekunów osób dorosłych i w odróżnieniu do tego ostatniego, jego adresatem nie jest opiekun, lecz sama osoba pełnoletnia, która wymaga opieki.W realiach kontrolowanej sprawy na uwagę zasługują zawarte w art. 63 u.ś.w. normy intertemporalne regulujące zasady pobierania w okresie przejściowym obu świadczeń, t.j. świadczenia pielęgnacyjnego i świadczenia wspierającego.W myśl art. 63 ust. 1 i 2 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, zaś osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy z 7 lipca 2023 r., albo od dnia wejścia w życie tej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4.Zgodnie zatem z koncepcją przyjętą przez ustawodawcę, nie ma możliwości realizacji za ten sam okres uprawnień do pobieranego na dotychczasowych zasadach świadczenia pielęgnacyjnego oraz do wprowadzonego z dniem 1 stycznia 2024 r. świadczenia wspierającego. Świadczenia te są wobec siebie konkurencyjne, co jasno wynika z art. 63 ust. 6 u.ś.w., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie oświadczeniach rodzinnych w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w jej art. 51, nie przysługują jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego. Z powyższą regułą w pełni koresponduje norma zawarta w art. 63 ust. 9 ustawy stanowiąca, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego (a także specjalnego zasiłku opiekuńczego, zasiłku dla opiekuna), o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym, podlega wstrzymaniu, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego.Natomiast art. 63 ust. 11 ustawy o świadczeniu wspierającym, będący materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające.Ustawodawca wprowadził zatem regulację, zgodnie z którą otrzymanie przez osobę z niepełnosprawnością świadczenia wspierającego wiąże się z tym, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone jej opiekunowi za ten sam okres, za który przyznano świadczenie wspierające, staje się świadczeniem nienależnie pobranym.W tym miejscu należy zauważyć, że co do zasady problematyka nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego (a więc również świadczenia pielęgnacyjnego) została uregulowana w przepisach u.ś.r. I tak, w myśl art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. W dotychczasowym orzecznictwie, na co zwraca uwagę pełnomocnik skarżącej, na tle przepisów u.ś.r. przyjęto rozróżnienie pomiędzy zwrotem "świadczenie nienależne", które jest pojęciem obiektywnym, od "świadczenia nienależnie pobranego", czyli wypłaconego osobie, której można przypisać określone cechy dotyczące jej woli i świadomości lub określone działania i zaniechania. Obowiązek zwrotu świadczenia dotyczy natomiast osoby, która pobrała świadczenie rodzinne nienależnie (art. 30 ust. 1 u.ś.r.).W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie należy jednak uznać za prawidłowy wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest to odrębny i niezależny od regulacji ustawy o świadczeniach rodzinnych przepis szczególny. Skutkuje to uznaniem, że poza przesłanką pobierania za ten sam okres dwóch świadczeń (pielęgnacyjnego i wspierającego) nie jest wymagane spełnienie innych warunków dla ustalenia, że świadczenie pielęgnacyjne zostało pobrane nienależnie (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 26 listopada 2025 r., sygn. II SA/Gl 981/25; wyrok WSA w Kielcach z 25 listopada 2025 r., sygn. II SA/Ke 401/25; wyrok WSA w Gliwicach z 21 listopada 2025 r., sygn. II SA/Gl 1128/25; wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2025 r., sygn. VIII SA/Wa 690/25; wyrok WSA w Białymstoku z 16 października 2025 r., sygn. II SA/Bk 1318/25; wyrok WSA w Poznaniu z 16 października 2025 r., sygn. II SA/Po 457/25; wyrok WSA w Gdańsku z 15 października 2025 r., sygn. II SA/Gd 422/25; wszystkie powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Wobec powyższego - w realiach kontrolowanej sprawy - przyjąć należy, że podnoszona w skardze okoliczność, iż skarżąca w okresie od 26 stycznia aż do września 2024 r. nie była (i nie mogła być) świadoma tego, że świadczenie pielęgnacyjne jej się nie należy, nie ma wpływu na uznanie świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane. Nieskuteczny zatem okazał się zarzut naruszenia w tym zakresie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r.Niezasadny okazał się podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że F. S. nie otrzymał świadczenia wspierającego od 26 stycznia 2024 r., lecz od września 2024 z wyrównaniem za okres od 26 stycznia 2024 r. Nie ma bowiem znaczenia, że oba świadczenia nie były wypłacane równolegle, czyli że świadczenie wspierające dla syna skarżącej zostało wypłacone za sporny okres jednorazowo nie zaś w tym samym czasie, kiedy skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne. W świetle art. 63 ust. 11 ustawy decydującą rolę odgrywa bowiem nie to w jakim okresie nastąpiła fizyczna wypłata świadczenia wspierającego na rzecz F.S. lecz to, że zostało ono przyznane i wypłacone za ten sam okres, za który skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem opieki nad synem. Istotnym dla uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane jest bowiem wyłącznie wskazany wyżej fakt wypłaty obu świadczeń za ten sam okres. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że organy prawidłowo ustaliły, iż świadczenie wspierające przyznane F.S. obejmuje okres od 26 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2031 r. Ustalenie to znajduje uzasadnienie w treści informacji z dnia 9 października 2024 r., jaka została skierowana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Sieradzu. W sprawie nie jest sporne, że świadczenie pielęgnacyjne za okres od 26 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia2024 r. zostało skarżącej wypłacone. W konsekwencji nie budzi więc wątpliwości Sądu, że skarżąca pobrała świadczenie pielęgnacyjne za ten sam okres, za który jej syn otrzymał świadczenie wspierające. W rezultacie świadczenie pielęgnacyjne przyznawane skarżącej trafnie zostało uznane przez orzekające w sprawie organy za nienależnie pobrane w rozumieniu art. 63 ust. 11 u.ś.w.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że skarżąca nie została pouczona o utracie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w razie uzyskania przez syna świadczenia wspierającego, należy wskazać na znajdujące się w aktach postępowania pismo MOPS w Sieradzu kierowane do skarżącej, datowane na 18 września 2023 r., którego osobisty odbiór w dniu 9 października 2023 r. został pokwitowany własnoręcznie przez skarżącą. W piśmie tym organ informuje skarżącą o wejściu w życie ustawy o świadczeniu wspierającym oraz jej skutkach dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne. Na stronie drugiej pisma (trzeci akapit) Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Sieradzu wprost wskazuje, że zgodnie z art. 63 u.ś.w. świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwać, jeżeli osoba wymagająca opieki będzie miała przyznane prawo do świadczenia wspierającego. Bezpodstawny zatem okazał się zarzut, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie została jakkolwiek pouczona, że nie będzie jej przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne w przypadku, gdy syn uzyska prawo do świadczenia wspierającego. Co istotne jednak na definicję nienależnie pobranego świadczenia określoną w art. 63 ust. 11 u.ś.w. składa się wyłącznie element obiektywny w postaci pobrania przez opiekuna świadczenia pielęgnacyjnego w tym samym okresie, za który jego podopieczny otrzymał świadczenie wspierające. Skoro, jak zostało to wskazane powyżej, przepis ten jest regulacją odrębną od art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. a ponadto nie zwiera dodatkowej przesłanki dotyczącej pouczenia o braku podstaw do pobierania świadczenia, to w konsekwencji nie ma podstaw aby przyjąć, że ewentualny brak pouczenia czy też niepełne pouczenie rodzi takie skutki jak w przypadku, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 pkt u.ś.r. W myśl art. 63 ust. 11 u.ś.w. stan wiedzy osoby pobierającej świadczenie pielęgnacyjne pozostaje zasadniczo bez znaczenia dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane. Z tych samych przyczyn nie jest okolicznością istotną w sprawie, na co skarżąca przeznaczyła środki uzyskane przez nią w okresie od 26 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. tytułem otrzymanego świadczenia pielęgnacyjnego.W konsekwencji brak więc podstaw do kwestionowania decyzji wydanych w sprawie przez organy obu instancji. Wobec brzmienia art. 63 ust. 11 u.ś.w. organy słusznie bowiem przyjęły, że świadczenie pielęgnacyjne zostało przez skarżącą pobrane nienależnie.Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że ustalone przez organy orzekające okoliczności faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz że materiał ten został zebrany w sposób wyczerpujący i zgodny z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., logicznie oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a. i przedstawiony w zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie odpowiada zasadom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a.Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.. skargę oddalił.