Postanowienie - II SA/Sz 812/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 19 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na działanie Prezydenta Miasta w przedmiocie umieszczenia znaku drogowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z 29 września 2025 r., uzupełnionym pismem z 21 listopada 2025 r., M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na działanie Prezydenta Miasta S. w przedmiocie umieszczenia znaku drogowOdrzucono skargę. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na działanie Prezydenta Miasta w przedmiocie umieszczenia znaku drogowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z 29 września 2025 r., uzupełnionym pismem z 21 listopada 2025 r., M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na działanie Prezydenta Miasta S. w przedmiocie umieszczenia znaku drogow
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Krzysztof Szydłowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z 29 września 2025 r., uzupełnionym pismem z 21 listopada 2025 r., M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na działanie Prezydenta Miasta S. w przedmiocie umieszczenia znaku drogowego. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że skarga dotyczy "niezgodnej z prawem czynności zmiany organizacji ruchu drogowego na ul. [...] polegającej na usunięciu ograniczenia – Nie dotyczy zaopatrzenia – spod znaku B-1 i innych manipulacjach oznakowaniem, która to czynność wprost narusza moje prawa interes prawny jako mieszkańca i przedsiębiorcy".W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;4) inne, niż określone w pkt 1-3, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 p.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego.W niniejszej sprawie skarga na czynność Prezydenta dotyczy wykonywania przez ten organ ustawowego obowiązku zarządzania ruchem na drogach publicznych, określonego w przepisie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.), w świetle którego prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. W wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 10 ust. 12 cytowanej ustawy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784), sprecyzowano rodzaje zadań polegających na zarządzaniu ruchem. Jak stanowi § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są między innymi przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, takich jak w szczególności:a) sporządzanie projektów organizacji ruchu,b) przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia,c) rozpatrywanie projektów organizacji ruchu,d) zatwierdzanie organizacji ruchu,e) przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji,f) nadzór nad zgodnością istniejącej organizacji ruchu z zatwierdzoną organizacją ruchu,g) nadzór i analizę istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności,h) nadzór nad zarządzaniem ruchem.W myśl § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 powołanego rozporządzenia, organ zarządzający ruchem posiada między innymi kompetencje do zatwierdzania organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów i przekazywania zatwierdzonych organizacji ruchu do realizacji. Według § 5 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia - projekt organizacji ruchu powinien zawierać plan sytuacyjny zawierający lokalizację istniejących, projektowanych oraz usuwanych znaków drogowych, urządzeń sygnalizacyjnych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu.Z przytoczonych regulacji prawnych wynika zatem, że działania związane z lokalizowaniem i usuwaniem znaków drogowych na drogach publicznych mają charakter czynności technicznych, podejmowanych w wykonaniu organizacji ruchu, zatwierdzonej przez organ zarządzający ruchem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że czynność polegająca na ustawieniu znaku drogowego nie może być zakwalifikowana jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 19 maja 2010 r., I OSK 735/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Działania polegające na ustawianiu i usuwaniu znaków drogowych nie są bowiem realizowane w ramach indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, zaś jedynie czynność podejmowana w związku z rozpatrywaniem przez organ administracji publicznej sprawy indywidualnego podmiotu, dotycząca uprawnień lub obowiązków tego konkretnego podmiotu, wynikających z przepisów prawa, może zostać objęta skargą do sądu administracyjnego. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się jednoznacznie, że znak drogowy stanowi akt generalny, adresowany do nieskonkretyzowanego adresata.W związku z tym skarżący nie może powoływać się na naruszenie swojego indywidualnego uprawnienia lub interesu prawnego wskutek umieszczenia/usunięcia przedmiotowego znaku drogowego. Kwestia lokalizacji znaku drogowego nie narusza tak zwanego interesu prawnego, lecz jedynie może naruszać interes faktyczny strony skarżącej. Brak jest bowiem normy prawa administracyjnego publicznego, z której można byłoby wyprowadzić istnienie możliwości ochrony prawnej skarżącego w takim przypadku.W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.., orzekł jak w sentencji postanowienia.