sygn. I OSK 2371/24 19 grudnia 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - I OSK 2371/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 475/24 w sprawie ze skargi J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 22 stycznia 2024 r. nr SKO-NP-4115-34Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 475/24 w sprawie ze skargi J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 22 stycznia 2024 r. nr SKO-NP-4115-34
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne ZUS
Role w sprawie
zobowiązany alimentacyjnie odwołujący osoba uprawniona do alimentów organ rentowy / ZUS apelujący / skarżący
Data orzeczenia 19 grudnia 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Jakub Zieliński
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 475/24 w sprawie ze skargi J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 22 stycznia 2024 r. nr SKO-NP-4115-343/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA" lub " Sąd I instancji") wyrokiem z 2 lipca 2024 r. o sygn. akt III SA/Kr 475/24 oddalił skargę J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 22 stycznia 2024 r., nr SKO-NP-4115-343/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.Skargę kasacyjną do powyższego wyroku wniósł J. N. ( dalej: "Skarżący") zaskarżając go w całości i zarzucając:1. naruszenie prawa materialnego, tj:- art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (u.ś.r.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż zakres sprawowanej przez stronę skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia oraz że między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez stronę skarżącą zatrudnienia nie występuje zawiązek przyczynowy;- art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dziecku osoby niepełnosprawnej konieczne jest wykazanie iż pozostałe dzieci niepełnosprawnej są obiektywnie niezdolne do sprawowania opieki i wywiązywania się z ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu nakazuje przyjąć iż możliwości realizacji obowiązku alimentacyjnego przez pozostałe osoby zobowiązane w tym samym stopniu pozostaje bez wpływu na prawo wnioskodawcy do świadczenia pielęgnacyjnego;2. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj:- art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r .poz. 329 ze zm - dalej: "p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi przy nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;- art. 151 p.p.s.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi podczas gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem organ odwoławczy orzekł jednoznacznie sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym oceniając go zupełnie dowolnie, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów zdecydowanie wykraczając poza granice tej swobody, w szczególności z pominięciem okoliczności pobierania przez Skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego od przeszło 5 lat, przesłanki przyznania którego są analogiczne z przesłankami przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.Wobec powyższego Skarżący wniósł o:1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a.;2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji na podstawie 185 § 1 p.p.s.a.;3. zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Jednocześnie Skarżący oświadczył, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przy ocenie związku przyczynowego między rezygnacją (niepodejmowaniem) zatrudnienia przez stronę skarżącą brać należy pod uwagę moment złożenia wniosku, a więc obecną sytuację, nie zaś sytuację przeszłą, gdy do rezygnacji z zatrudnienia dojść mogło z innych przyczyn niż sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną, Strona skarżąca na moment złożenia wniosku nie podejmuje zatrudnienia (do podjęcia którego obecnie jest zdolna) w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zatem przyjąć należy, iż w sprawie zachodzi związek przyczynowy między rezygnacją (niepodejmowaniem) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną.Zauważono także, że przy ocenie spełnienia przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w odniesieniu do związku przyczynowego między sprawowaniem opieki a rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia brać należy po uwagę wszelkie czynności wykonywane na rzecz niepełnosprawnego, w tym również tzw. "zwykłe czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego" jeśli stan zdrowia niepełnosprawnego uniemożliwia mu ich wykonywanie. Osoba niepełnosprawna wymaga ciągłej obecności Skarżącego i pomocy w większości czynności związanych z codziennym funkcjonowaniem, co z resztą nie było kwestionowane przez organ I instancji.Zdaniem autora skargi kasacyjnej zarówno organ odwoławczy jak i Sąd I instancji zupełnie bezpodstawnie zakwestionowały spełnienie przez stronę skarżącą przesłanek wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. mimo że z materiału dowodowego w sprawie zebranego jednoznacznie spełnienie tych przesłanek wynika. Organ odwoławczy i Sąd I instancji nie wskazały jednocześnie na jakich innych okolicznościach czy dowodach oparły swoją ocenę spełnienia tych przesłanek a jedynie arbitralnie uznały, iż w ich ocenie, mimo jednoznacznych ustaleń wywiadu środowiskowego, zakres opieki nie uniemożliwia podjęcia stronie skarżącej zatrudnienia oraz że brak jest związku przyczynowego między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez stronę skarżącą zatrudnienia. Takie stanowisko Sądu I instancji uznać należy za dowolne i jako takie nie może stanowić podstawy do wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie dot. ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zarówno organ odwoławczy jak i Sąd I instancji błędnie oceniły przy orzekaniu okoliczność pobierania przez stronę skarżącą od przeszło 5 lat specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przestanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego w zakresie opieki i rezygnacji z zatrudnienia, są zasadniczo identyczne, zatem niezrozumiałym jest, dlaczego zarówno organ odwoławczy jak i sąd I instancji orzekły zupełnie odwrotnie aniżeli miało to miejsce w postępowaniu dot. specjalnego zasiłku opiekuńczego (przez przyznanie którego kilka razy z rzędu uznano iż występuje związek przyczynowy między sprawowaniem opieki a rezygnacją z zatrudnienia oraz że zakres opieki sprawowanej przez stronę skarżącą uniemożliwiał jej podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy.) Ani organ odwoławczy ani sąd I instancji nie przedstawiły na jakich dowodach i okolicznościach oparły swoje stanowisko w powyższym zakresie kwestionując spełnienie przesłanek, które prawomocnie uznane zostały za spełnione w postępowaniach prowadzonych na podstawie analogicznych treściowo przepisów prawa materialnego. Skarżący zauważył, iż ustalenia poczynione w odrębnych od przedmiotowej sprawy postępowaniach dot. specjalnego zasiłku opiekuńczego nie są oczywiście niewzruszalne, aczkolwiek do podważenia spełnienia tych przesłanek w przedmiotowym postępowaniu koniecznym byłoby przeprowadzenie przez organ odwoławczy i Sąd I instancji odpowiedniego kontrdowodu na potwierdzenie ich stanowiska. Skoro zatem organy administracji nie zakwestionowały spełnienia przez stronę skarżącą przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego i skoro decyzja przyznająca stronie skarżącej ten zasiłek jest prawomocna i pozostaje w obrocie prawnym, to brak jest podstaw do uznania, aby brak było możliwości przyznania stronie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, skoro przesłanki przyznania tego świadczenia są tożsame z przesłankami przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.W odniesieniu do konieczności ustalenia, że pozostałe osoby zobowiązane alimentacyjnie wobec osoby niepełnosprawnej w tym samym stopniu co strona są niezdolne do sprawowania bądź finansowania opieki zgodnie z ciążącym na nich obowiązkiem alimentacyjnym podniesiono, iż okoliczność ta pozostaje bez wpływu na przedmiotową sprawę. Brak jest w ustawie o świadczeniach rodzinnych podstawy do uznania, iż stronie należne będzie świadczenie pielęgnacyjne jedynie w sytuacji, w której pozostałe osoby zobowiązane alimentacyjnie wobec osoby niepełnosprawnej w tym samym stopniu będą obiektywnie niezdolne do sprawowania opieki. Mimo że w ocenie Sądu I instancji siostra Skarżącego jest obiektywnie niezdolna do realizacji ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego wobec jej niepełnosprawnego ojca, to jednak zdaniem Skarżącego sam fakt zastosowania przez Sąd I instancji takiej pozaprawnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (tj. konieczności wykluczenia pozostałych osób zobowiązanych alimentacyjnie w tym samym stopniu) winien zostać poddany kontroli instancyjnej i celem zapobieżenia tego typu nadużyciu w ponownie prowadzonym postępowaniu w przypadku uwzględnienia niniejszej skargi, zarówno Sąd I instancji jak i organy orzekające w sprawie powinny zostać związane przedstawioną w tym zakresie oceną prawną wyrażoną przez sąd kasacyjny.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a.", uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Z powyższych regulacji wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.Z tej też właśnie przyczyny obowiązuje przy sporządzaniu skargi kasacyjnej przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.), a od pełnomocnika profesjonalnego wymagana jest należyta staranność w wykonywaniu zawodu. Wskazane przez kasatora podstawy determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaką Sąd ten powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej (z wyjątkiem nieważności postępowania, którą jak wskazano wyżej, NSA bierze pod uwagę z urzędu i która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła) musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji wskazanych przez kasatora podstaw kasacyjnych i uzasadniających je zarzutów.Powyższe uwagi były konieczne bowiem w rozpoznawanej sprawie sposób sformułowania zarzutów jakie zostały postawione zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2 lipca 2024 r. o sygn. akt III SA/Kr 475/24 oraz ich uzasadnienie nie pozwalały na uznanie skargi kasacyjnej za zasadną.Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty przytoczone w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Należy jednakże zauważyć, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80, są ściśle powiązane z zarzutem naruszenia prawa materialnego i w związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się łącznie do postawionych zarzutów.W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż wniosek Skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego winien zostać rozpoznany z uwzględnieniem brzmienia przepisów ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm – "uś.r.") sprzed daty 1 stycznia 2024 r.Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.W ustawie o świadczeniach rodzinnych nie wprowadzono definicji legalnej pojęć "sprawowania opieki". W orzecznictwie wskazuje się, że aby można było mówić o opiece, wymienionej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. musi ona być "stała" lub "długoterminowa". Musi to być stała w sensie trwałości, względnie długotrwała w sensie rozciągłości w czasie, powtarzalna opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności opiekuńczych umożliwiających egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka, zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą opieka jest sprawowana, których bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić. Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11 i 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20 oraz z 11 lipca 2024 r. sygn. akt I OSK 1691/23 – wszystkie przywołane orzeczenie dostępne są na: orzeczenia.nsa.gov.pl ). Natomiast w sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje. Zatem organ administracji ma obowiązek, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ustalić czy istnieje związek między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną – tj. musi ustalić rozmiar faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy.W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji ustalono, iż ojciec Skarżącego legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 20 listopada 2019 r. o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z 14 czerwca 2016 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności, cierpi na choroby układu oddechowego i krążenia. Ma miażdżycę, chorobę niedokrwienną serca, cukrzycę typu 2 i przewlekłą duszność. Ze względu na wiek i stan zdrowia wymaga wsparcia i pomocy drugiej osoby w codziennym funkcjonowaniu.W oświadczeniu z dnia 5 kwietnia 2023 r. Skarżący podał, że w ramach opieki nad ojcem wykonuje następujące czynności: pomoc w utrzymaniu higieny osobistej, przygotowaniu posiłków, organizowaniu uczestniczeniu w wizytach lekarskich, pranie sprzątanie pokoju. Z kolei z załączonego do wniosku o ustalenie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego dokumentu zawierającego opis czynności wykonywanych przez odwołującego w ramach opieki nad niepełnosprawnym ojcem wynika, że Skarżący przygotowuje opał, codziennie pali w piecu aby ojciec miał ciepłą wodę, pomaga mu w porannej toalecie, sprząta łóżko, pościel, pomaga mu przy ubieraniu się. Jak wskazał ojciec od poniedziałku do piątku ma catering, a on podaje mu posiłek i herbatę, zakłada mu i zmienia jednie przy przewlekłych biegunkach pieluchomajtki. Wykonuje prace domowe typu sprzątanie, pranie, odśnieżanie zimą, zabiera ojca na spacery, w odwiedziny do rodziny, podaje leki, mierzy ciśnienie, pomaga mu przy toalecie wieczornej (mycie, golenie) pomaga mu się położyć do łóżka , pomaga mu w nocy przy skorzystaniu z toalety. W dniach od soboty do niedzieli to on gotuje i podaje ojcu wszystkie posiłki, wspólnie załatwiają sprawy urzędowe, opłaca rachunki. Z ustaleń pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy wynika, że E. N. (ojciec Skarżącego) jest osobą chodzącą, nie jest pampersowany. Z wywiadu środowiskowego i oświadczenia Skarżącego nie wynika natomiast, aby Skarżący musiał karmić ojca, wspierać go bezpośrednio przy poruszaniu się, wstawaniu, korzystaniu z toalety. Brak jest też informacji wskazujących aby ojciec Skarżącego miał problemy z komunikacją czy też miał ograniczony kontakt z rzeczywistością. Na etapie postępowania administracyjnego, ani później Skarżący nie sygnalizował występowania takich objawów schorzeń ojca, które wymagałyby od opiekuna stałego czuwania czy pozostawania w gotowości. Zgodzić się należy zatem z oceną dokonaną przez Sąd I instancji, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarżący nie jest w stanie zostawić ojca samego przynajmniej na część dnia. Takie czynności jak: przygotowanie posiłków w weekendy, ścielanie łóżka, podawanie leków, mierzenie ciśnienia czy organizowanie wizyt lekarskich nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności Skarżącego. Z kolei pomoc w ubieraniu, w czynnościach higienicznych jest wykonywana zwykle w określonych porach dnia lub raz na jakiś czas, a zatem i ta czynność nie ma charakteru ciągłego. Tego rodzaju czynności, jak też czynności porządkowe (sprzątanie, pranie, ogrzewanie domu, odśnieżanie, prace w ogrodzie) mogą być wykonywane przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu i nie wymagają ponadprzeciętnego zaangażowania Skarżącego zwłaszcza, że Skarżący mieszka z ojcem w jednym domu. Wobec tak ustalonego zakresu opieki sprawowanej przez Skarżącego nad ojcem, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że przy odpowiedniej organizacji czasu, istnieje możliwość podjęcia przez Skarżącego zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy.Trzeba podkreślić, iż w skardze kasacyjnej, w ramach podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Skarżący nie zakwestionował ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących chociażby czynności opiekuńczych wykonywanych przez niego przy niepełnosprawnym ojcu, a jedynie nie podzielił oceny, iż w tak ustalonym stanie faktycznym brak jest związku przyczynowo-skutkowego między sprawowaną opieką a rezygnacją z podejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z wyżej opisanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska strony Skarżącej w tym zakresie.Na ocenę tę nie wpływa okoliczność pobierania przez Skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu opieki nad ojcem. Skarżący podnosząc zarzuty skargi kasacyjnej nie wskazał przepisu, który determinowałby przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na uprzednie uzyskanie uprawnienia Skarżącego do specjalnego zasiłku opiekuńczego. WSA w zaskarżonym wyroku słusznie zauważył, iż ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wymaga przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, w którym – niezależnie od ocen poczynionych w innych postępowaniach – badane są normatywnie określone przesłanki przyznania tegoż wsparcia. Z okoliczności uprzedniego przyznania Skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego nie można wprost wyprowadzać wniosku, iż w dacie orzekania w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego spełnione były przesłanki do przyznania tego świadczenia, a co najwyżej, że właściwy organ ocenił, wydając decyzję o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, że spełnione zostały przesłanki do jego przyznania ( ocena ta zresztą mogła być wadliwa).Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji także zarzutu naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż zakres sprawowanej przez stronę skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia oraz, że między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez stronę skarżącą zatrudnienia nie występuje zawiązek przyczynowy.Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraźnie wskazał, iż kwestia udziału siostry Skarżącego w opiece nad niepełnosprawnym E. N. nie miała znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Brak istnienia związku przyczynowego, z uwagi na zakres i charakter świadczonej opieki, był jedyną podstawą do odmowy przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia.W tych okolicznościach skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.Wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a..