Wyrok - II SAB/Gl 148/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 19 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk(spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. P., D. P. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. skarżący A.P. i D.P. wnieśli skargę na bezczynność Starosty Powiatowego w Z. w przedmiocieOddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk(spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. P., D. P. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. skarżący A.P. i D.P. wnieśli skargę na bezczynność Starosty Powiatowego w Z. w przedmiocie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
19 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Artur Żurawik
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. skarżący A.P. i D.P. wnieśli skargę na bezczynność Starosty Powiatowego w Z. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dotyczącego inwestycji wskazanej jako rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], ul. [...].Skarżący wnieśli o stwierdzenie bezczynności Starosty, zobowiązanie organu do wydania decyzji w ustawowym terminie, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o zasądzenie odszkodowania w wysokości 20 000 zł tytułem szkody poniesionej wskutek nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu wniosku.W uzasadnieniu skarżący między innymi wyjaśnili, że w dniu 13 lutego 2025 r. złożyli wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej inwestycji pn. "rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego" na działce nr [...] (obręb [...]), przy ul. ul. [...] w P.. Wcześniej uzyskali już pozwolenie na rozbudowę, nadbudowę, przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na tej działce (decyzja z dnia 24 września 2020 r. nr [...]). Jednak tamta decyzja wygasła z mocy prawa, gdyż budowa nie została rozpoczęta. Nowy wniosek o pozwolenie miał treść "ad meritum" niezmienioną względem poprzedniego.Wskazali także, że organ wezwał ich do uzupełnienia wniosku pismem z 24 lutego 2025 r. na podstawie art. 64 k.p.a. Wezwanie to skarżący uznali za niewłaściwie i wadliwie skonstruowane. Pomimo tego w dniu 14 marca 2025 r. skierowali do organu pismo w celu uzupełnienia braków wniosków. Jednak organ pozostawił ich wniosek bez rozpoznania. Skarżący zaś nie zgadzają się z tym, gdyż żaden ze wskazanych przez organ braków nie dotyczy braków z art. 33 Prawa Budowlanego. Uważają, że złożony wniosek o pozwolenie na budowę był kompletny. Samo zaś wezwanie organu dotyczyło art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (obecnie: t.j. Dz.U. z 2025, poz. 418 ze zm., dalej w skrócie PrBud), a zatem art. 123 k.p.a. - a nie art. 64 ust. 2 k.p.a.Według skarżących organ w sposób nieuprawniony oczekuje od nich: zmiany kwalifikacji inwestycji z przebudowy, rozbudowy i nadbudowy na odrębną rozbiórkę i nową budowę; złożenia wniosku o rozbiórkę przed złożeniem wniosku o budowę; dołączenia oświadczenia o prawie do dysponowania również działką drogową, na której występują elementy budynku. Wymaga więc rozszerzenia wniosku o działkę drogową oraz zmiany charakteru inwestycji (zakresu inwestycji). Jednak według skarżących inwestycja objęta wnioskiem nie polega na budowie nowego obiektu budowlanego lecz na przebudowie istniejącego układu konstrukcyjnego i funkcjonalnego (art. 3 pkt 7a Prawo budowlane), rozbudowie przez zwiększenie powierzchni zabudowy (art. 3 pkt 6), nadbudowie przez dodanie kondygnacji (art. 3 pkt 6), rozbiórce w niezbędnym zakresie tj. rozbiórce elementów obiektu z powodu złego stanu technicznego.W skardze przedstawione zostały także wyjaśnienia dotyczące okapu i podnoszonego przez organ przekroczenia przez ten okap granic działki. Według nich okap nie jest samodzielnym obiektem budowlanym, lecz elementem budynku. Przekroczenie granicy działki ma zaś charakter czysto techniczny i nie oznacza objęcia inwestycją działki drogowej. Ponadto w 2020 roku projektowana inwestycja została zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych pozytywnie uzgodniona i zaakceptowana przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K.. Pismem z 14 kwietnia 2025 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. wydał tymczasowe prawo do dysponowania nieruchomością drogową, co ma umożliwić ustawienie rusztowania i wykonanie prac zabezpieczających. Pisma te nie zostały przez skarżących złożone do organu, gdyż według nich nie było takiej potrzeby. Na poparcie swojej argumentacji skarżący wskazują także na stanowisko Śląskiej Okręgowej Izby Architektów. Wskazują także na niewłaściwe według nich rozumienie pojęcia przebudowy prezentowane przez organ. Według skarżących pozostawione dwie ściany stanowią elementy konstrukcyjne i dowodzą, że nie ma mowy o rozbiórce całkowitej, lecz o przebudowie. Inwestycja skarżących nie jest nową budową, lecz kontynuacją istniejącego obiektu z jego przebudową, rozbudową i nadbudową. W celu wykazania zasadności swojego stanowiska skarżący przywołują przepisy PrBud, ustawy o drogach publicznych, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz kodeksu cywilnego, a także wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych. Wraz ze skargą złożono blisko 90 kart załączników, w tym kopię dokumentacji projektowej.W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wniosek skarżących o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął w dniu 13 lutego 2025 r. Zaś pismem z 24 lutego 2025 r. nałożono na nich obowiązek uzupełnienia projektu w terminie 10 dni od daty odebrania pisma. W dniu 14 marca 2025 r. wpłynęło pismo skarżących zawierające uzupełnienie punktu 2 i 4 wezwania (opłatę skarbową oraz informację o wygaśnięciu poprzednio wydanego pozwolenia na budowę). Natomiast według organu skarżący nie uzupełnili braków formalnych zawartych w punkcie 1 i 3 wezwania, co spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.), o czym poinformowano inwestora pismem z dnia 28 marca 2025 r.Organ wskazał ponadto, że skarżący złożyli ponaglenie, a postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. Wojewoda Śląski nie stwierdził bezczynności ani przewlekłości Starosty w załatwieniu sprawy.Według Starosty wniosek skarżących dotyczy budowy nowego obiektu, a nie rozbudowy, nadbudowy i czy przebudowy. Pierwotny budynek ma bowiem zostać w całości rozebrany (oprócz dwóch fragmentów pierwotnych ścian oraz fundamentów) i wykonany od podstaw ale już bez zachowania pierwotnych parametrów budynku. Z tych względów organ uznał, że nie uzupełniono braku wskazanego w pkt 1 wezwaniaPonadto projektowane zadaszenie wkracza w przestrzeń działki sąsiedniej tj. działki drogowej o nr ewid. [...] i również tej działki powinno dotyczyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak w tym zakresie (wskazany w pkt 3 wezwania) nie został zaś przez skarżących uzupełniony.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Na wstępie należy zaznaczyć, że ze względu na przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów - art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.- dalej p.p.s.a.).Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Po myśli zaś art. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny przy rozpoznaniu skargi nie jest związany zawartymi w niej wioskami i zarzutami. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.Dokonując tak rozumianej kontroli procedowania w sprawie wniosku skarżących o wydanie pozwolenia na budowę, Sąd doszedł do wniosku, że skarga na bezczynność Starosty nie zasługuje na uwzględnienie.Najpierw jednak należy jeszcze wskazać, że zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W realiach rozpoznawanej sprawy wymóg złożenia ponaglenia do właściwego organu został spełniony. Skarżący wnieśli bowiem ponaglenie w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarga jest zatem dopuszczalna.Przechodząc zaś do merytorycznej oceny skargi należy wskazać, że w obowiązującym stanie prawnym, bezczynność organu administracji publicznej definiowana jest w treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić po bezspornym ustaleniu, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności organu. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie nie ma znaczenia, czy organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie załatwił sprawy w terminie (zob.m.in. wyroki NSA: z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2567/15; z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2936/16). Przyczyny przekroczenia terminu załatwienia sprawy mogą mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa - art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. (A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Lex el. 2021).W toku postępowania administracyjnego jedną z podstawowych zasad jest szybkość postępowania administracyjnego wyrażona w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art. 35 § 1-3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).Zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. pojęcie bezczynności oznacza sytuację, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.Bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma wobec tego miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 k.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji koniecznej jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienia obliguje sąd administracyjny do uwzględnienie skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności.Z bezczynnością organu będziemy mieli również do czynienia w sytuacji nieuzasadnionego pozostawienia przed organ podania (wniosku) strony bez rozpoznania. W uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, przesądzono, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Podkreślił również, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji.Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy Starosta nie dopuścił się bezczynności, gdyż wniosek skarżących dotyczący udzielania pozwolenia na budowę zasadnie pozostawił bez rozpoznania.Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W realiach rozpoznawanej sprawy art. 64 § 2 k.p.a. nie jest jedyną regulacją, na podstawie której organ wzywa inicjatora postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę o uzupełnienie koniecznej do załatwienia sprawy dokumentacji.Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 6 PrBud w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1 PrBud, stosuje się art. 64 § 2 k.p.z., z tym, że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku.Zgodnie zaś z art. 33 ust. 2 pkt 2 PrBud do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sytuacji, w której do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączono takiego oświadczenia organ powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, stosując tryb wskazany w art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu tak samo należy potraktować sytuację, w której oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało co prawda załączone do wniosku, jednak nie dotyczy ono wszystkich nieruchomości, które objęte są zakresem robót wskazanym we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Jeżeli w takiej sytuacji wnioskodawca braku nie uzupełni, to organ powinien jego wniosek pozostawić bez rozpoznania, o ile w wezwaniu poinformował wcześniej o takim rygorze.W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący do wniosku załączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednak w ocenie organu powinno ono obejmować również działkę drogową nr [...], ze względu na wysunięcie okapu i docieplenie budynku zachodzące na teren ten działki. Dlatego w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. skarżących wezwano do uzupełnienia braku wniosku m.in. poprzez załączenie oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania także tą działką na cele budowlane. Nie stanowi przedmiotu sporu, że w tym zakresie wskazany przez organ brak nie został uzupełniony. Sporne jest natomiast to, czy ze względu na zakres robót wskazany we wniosku oświadczenie o prawie dysponowania powinno dotyczyć również omawianej tutaj działki drogowej. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko prezentowane przez Starostę. Zgodnie bowiem z art. 143 kodeksu cywilnego własność gruntu rozciąga się nad i pod jego powierzchnią. Zarówno zatem projektowany okap, jak i docieplenie, wkroczą w przestrzeń składającą się na prawo własności działki drogowej nr [...]. Skarżący powinni więc do wniosku o pozwolenie na budowę załączyć oświadczenie o prawie dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Skoro zaś organ pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania wezwał skarżących do uzupełnienia wniosku w zakresie dotyczącym m.in. przedłożenia tego oświadczenia, a skarżący tego braku nie uzupełnili, to z tego powodu organ zasadnie pozostawił ich wniosek bez rozpoznania. Tym samym nie można uznać, że organ ten dopuścił się bezczynności.Natomiast odmiennie należy ocenić zagadnienie dotyczące doprowadzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu do zgodności z zakresem prac. Według stanowiska organu zawartego w wezwaniu z dnia 24 lutego 2025 r. z zakresu prac w dokumentacji projektowej wynika, że zachowane zostaną jedynie fragmenty ścian, a cały budynek łącznie z fundamentami "jest nowoprojektowany". Dlatego organ uznał, że skarżący powinny wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę i budowę nowego budynku, ewentualnie odbudowę. Konieczność wystąpienia z takim wnioskiem, w ocenie Sądu, nie powinna być kwalifikowana jako brak formalny wniosku. Wskazane w tym zakresie braki mają charakter materialnoprawny i w tym zakresie organ powinien był zastosować art. 35 ust. 3 PrBud. Przepis ten w przeciwieństwie do art. 64 § 2 k.p.a. odnosi się do wad materialnoprawnych przedłożonej dokumentacji, a zatem takich, które mogą być dostrzeżone i weryfikowane jedynie na etapie merytorycznej analizy dokonywanej przez organ po wszczęciu postępowania. Dlatego, w ocenie Sądu, nie uzupełnienie przez skarżących braków wskazanych w pkt 1 wezwania z dnia 24 lutego 2025 r. nie dawało organowi podstaw do pozostawienia ich wniosku bez rozpoznania. Niemniej okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności skargi, gdyż jak wskazano powyżej brakiem formalnym podlegającym uzupełniniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 33 ust. 6 PrBud był brak dotyczący oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ten nie został uzupełniony. Pozostawienie wniosku skarżących bez rozpoznania należało zatem uznać za prawidłowe, choć nie ze wszystkich powodów, na które powoływał się organ. W konsekwencji zaś nie zaistniał stan bezczynności, który przemawiałby za uwzględnieniem skargi.Dla porządku odnotować należy, że wezwanie z dnia 24 lutego 2025 r. wskazywało 10 dniowy termin na usuniecie braków w nim wymienionych. Zgodnie z art. 33 ust. 6 PrBud termin ten powinien wynosić 14 dni. Organ wzywając zatem skarżących do uzupełnienia braków nieprawidłowo zakreśli termin na ich uzupełnienia. Jednak także i ta okoliczność pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności skargi, gdyż jak wynika z akt sprawy wezwanie z dnia 24 lutego 2025 r. (karta nr 14 akt administracyjnych) doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 4 marca 2025 r., a dopiero w pismem z dnia 28 marca 2025 r. poinformowano skarżących o pozostawieniu ich wniosku bez rozpoznania (karta 17 akt administracyjnych). Do pozostawienia wniosku skarżących bez rozpoznania doszło zatem później niż po upływie 14 dniowego terminu wskazanego w art. 33 ust. 6 PrBudW tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.. orzekł jak w sentencji.Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.