Wyrok - I OSK 2397/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 22 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 281/24 w sprawie ze skargi D.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 19 lutOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 281/24 w sprawie ze skargi D.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 19 lut
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono wniosek
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
919 zł · składnik roszczenia z pożyczki
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
22 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Wesołowska
Podstawa prawna
art. 135
ppsa
art. 141
ppsa
art. 153
ppsa
art. 188
ppsa
art. 151
ppsa
art. 183
ppsa
art. 176
ppsa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 września 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 281/24 po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.L. (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 19 lutego 2024 r., nr SKO 4114.26.2024 w przedmiocie uznania zasiłku pielęgnacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 21 grudnia 2023 r., nr 000893.ZZ.12.2023; umorzył postępowanie administracyjne oraz przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – adwokat I.M. kwotę 480 złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:1) naruszenie prawa materialnego, tj.:a) art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CO\/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID 19, zwanej dalej "ustawą o COVID-19" (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że jeżeli orzeczenie o niepełnosprawności wygasa w okresie trwania pandemii wirusa SARS-CoV-2 to ulega ono, z mocy prawa, przedłużeniu do 60 dnia licząc od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ale nie dłużej niż do momentu wydania nowego orzeczenia to okres na jaki przedłużono ważność terminowego orzeczenia, a więc 60 dni tudzież data wydania nowego orzeczenia dotyczy wyłącznie sytuacji, w której odwołano stan zagrożenia epidemicznego lub stanu pandemii, podczas gdy literalne brzmienie tego przepisu wskazuje wyraźnie, że przedłużenie ważności dotychczasowych orzeczeń następuje o wskazany w tym przepisie okres 60 dni pod warunkiem rozwiązującym, jakim jest wydanie nowego orzeczenia przez organ właściwy, a warunek ten może się ziścić również w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii;b) art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390), zwanej dalej u.ś.r. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla oceny czy mamy do czynienia ze świadczeniem nienależnie pobranym i podlegającym zwrotowi:- nie jest wystarczające pouczenie zawarte w sentencji decyzji zmieniającej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego (z dnia 24.03.2021 r. nr 000209.ZM.03.2021) określające termin końcowy jej obowiązywania (w związku z art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy o COVID-19), jednoznacznie wskazujące konsekwencje uzyskania nowego orzeczenia o niepełnosprawności, które wpływa na zakończenie terminu przyznania zasiłku, podczas gdy jest to najbardziej klarowne pouczenie jakie skarżący może otrzymać w zakresie ww. okoliczności a jednocześnie w pełni zrozumiałe dla przeciętnego odbiorcy świadczeń rodzinnych;- nie jest wystarczające pouczenie zawarte we wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych, który określony został aktem wykonawczym wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 23 ust. 5 u.ś.r. oraz w uzasadnieniu i udzielonych pouczeniach do decyzji zmieniającej prawo do zasiłku (z dnia 24.03.2021 r. nr 000209.ZM.03.2021), które obligowały skarżącego do powiadomienia organu o "innych zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń", podczas gdy są one wystarczające by w świadomości przeciętnego świadczeniobiorcy wywołać przeświadczenie, co do konieczności poinformowania organu o wydaniu nowego orzeczenia o niepełnosprawności a skarżący nie zgłaszał organowi socjalnemu wątpliwości co do interpretacji wydanych decyzji;2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 P.p.s.a. w związku z 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i uwzględnienie skargi, choć nie miało miejsca naruszenie norm prawa materialnego, zatem nie było podstaw do uchylenia decyzji wydanych przez organy obu instancji;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy i błędne ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą oceny czy w skarżący pobrał nienależnie świadczenia rodzinne, podczas gdy:- decyzją z dnia 24.03.2021 r. nr 000209.ZM.03.2021 Burmistrz Miasta [...] zmienił przyznane prawo do zasiłku pielęgnacyjnego a w sentencji tej decyzji wskazywano już na konsekwencje wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności lub jej stopniu w następstwie czego organ dysponował pełnym materiałem dowodowym i był uprawniony ustalić, że skarżący otrzymał odpowiednie pouczenia skoro w sentencji ww. decyzji odniesiono się do istotnej okoliczności prawnej jaką jest wydanie nowego orzeczenia;- okoliczności co do braku świadomości, na które powołuje się skarżący w skardze wynikały z przyjętej strategii mającej na celu uniknięcie odpowiedzialności finansowej za zwrot zasiłku nienależnie pobranego po wygaśnięciu okresu zasiłkowego a skarżący został prawidłowo pouczony przez organy w sposób zrozumiały dla przeciętnego odbiorcy świadczeń rodzinnych;- w toku postępowania o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego jak i o uznanie świadczenia rodzinnego za nienależnie pobrane organy administracji nie są władne ustalać ani stanu zdrowia, czy też stanu psychofizycznego wnioskodawcy i jego zdolności rozumienia tekstu pisanego i uzależniać od tego treść wydanego rozstrzygnięcia (a tym bardziej różnicować sposób formułowania pouczeń w zależności od zdolności percepcyjnych odbiorcy) a ponadto brak jest dowodów świadczących o tym, że skarżący miał problem ze zrozumieniem udzielonego mu pouczenia w sytuacji gdy, jak wynika z pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 05.01.2024 r. skarżący nigdy nie zgłaszał wątpliwości co do prawidłowej interpretacji decyzji ani braku współpracy ze strony pracowników Ośrodka;c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez:- niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przedstawienie oceny prawnej niespójnej a wręcz wewnętrznie sprzecznej w zakresie własnych rozważań, co do stanu faktycznego i prawnego badanej sprawy;- brak uznania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. podstawą uchylenia orzeczenia mimo, że wywody Sądu wskazują na odmienne od Kolegium ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie tego czy skarżący rozumiał, pouczenia udzielone mu przez organ i mógł wiedzieć, że nowe orzeczenie o niepełnosprawności powoduje wygaśnięcie przyznanego mu prawa co jest oceną materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a zatem dotyczy przepisów postępowania.Wskazując powyższe na uwagę, skarżące kasacyjnie Kolegium wniosło o:1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 188 P.p.s.a i oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a, w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie:2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia,3) orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych,4) rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przedstawionych w niej twierdzeń.Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył skarżący reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu. Wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazując, że nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu, zaś wyrok Sądu I instancji pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.Przyczyną uchylenia przez Sąd I instancji wydanych w sprawie decyzji było uznanie, że pobrane przez skarżącego świadczenie - zasiłek pielęgnacyjny - nie spełnia kryteriów świadczenia nienależnie pobranego w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390, dalej: u.ś.r.), a to ze względu na niezrealizowanie przez organy obowiązku pouczenia skarżącego o konieczności poinformowania organu o otrzymaniu nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności celem możliwości ubiegania się o przyznanie zasiłku na kolejne okresy świadczeniowe.Przypomnienia wymaga, że ustawa o świadczeniach rodzinnych w art. 30 ust. 1 stanowi, że osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Równocześnie ustawa w art. 30 ust. 2 definiuje przypadki, w których świadczenia rodzinne uznaje się za nienależnie pobrane. Ponieważ ziszczenie się takiego przypadku skutkuje powstaniem obowiązku zwrotu, kwalifikowanie stanów faktycznych jako spełniających kryteria z art. 30 ust. 2 u.ś.r. powinno odbywać się z rygorystycznym uwzględnieniem wszystkich przewidzianych w przepisach warunków, zaś same przepisy określające przesłanki uznania świadczenia za nienależnie pobrane powinny być intepretowane w sposób ścisły. Tak też do kwestii wykładni i zastosowania art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. podszedł Sąd I instancji.Przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania.Sąd I instancji wskazał również, że utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym dla uznania wypłaconego świadczenia za nienależnie pobrane, decydujące znaczenia ma nie tylko przesłanka obiektywna powodująca ustanie prawa do świadczenia, ale także świadomość i zamiar osoby pobierającej świadczenie. Obowiązek zwrotu pobranego świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc że mu się ono nie należy. Ocena świadomości osoby pobierającej świadczenia musi być dokonywana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy, w tym czy zachowanie strony było ukierunkowane na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Ocena świadomego działania beneficjenta wymaga bowiem ustalenia, czy były mu znane odpowiednie przepisy prawa, tj. czy był skutecznie powiadomiony o okolicznościach, których zaistnienie ma wpływ na istnienie uprawnienia. Skuteczność oznacza przy tym formę pisemną, z użyciem języka zrozumiałego dla świadczeniobiorcy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2015 r., sygn. I OSK 887/14, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Judykatura podnosi przy tym, że pouczenia adresowane do stron winny być czytelne i zrozumiałe dla świadczeniobiorcy. Organy muszą zatem uwzględniać, kto jest adresatem kierowanego przez nie pouczenia i w myśl zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa kierować je w sposób zrozumiały dla tego adresata. W konsekwencji, dla rzetelnej realizacji ustawowych wymogów, pouczenie takie winno odnosić się do okoliczności faktycznych sprawy (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2022 r., sygn. I OSK 921/21, dostępny jw.). Ustawodawca przewidział dwa elementy składające się na nienależnie pobrane świadczenie. Z jednej strony jest to obiektywna sytuacja wypłacenia świadczeń mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń rodzinnych, z drugiej zaś warunek, aby do pobrania tak wypłaconych świadczeń doszło przez osobę, która została pouczona o braku prawa do pobierania określonego świadczenia.W rozpoznawanej sprawie, skarżący wnioskiem z dnia 19 lipca 2018 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego. Decyzją z tego samego dnia Burmistrz Miasta [...] przyznał skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 31 marca 2021 r., tj. do dnia ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącego wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 7 lipca 2018 r. Decyzją z dnia 18 października 2018 r. Burmistrz Miasta [...] zmienił powyższą decyzję własną przyznając skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 184,42 zł od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 31 października 2019 r. oraz w kwocie 215,84 zł od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 marca 2021 r. Decyzją z dnia 24 marca 2021 r. Burmistrz Miasta [...], działając na podstawie art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 poz. 374 ze zm., dalej "uCOVID-19"), zmienił decyzję własną z dnia 19 lipca 2018 r. zmienioną decyzją z dnia 10 października 2018 r. i ustalił skarżącemu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 215,84 zł od dnia 1 kwietnia 2021 r. do upływu ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa 60 dzień od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Kolejnym wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2023 r. skarżący wystąpił do Burmistrza o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego załączając nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane w dniu 19 kwietnia 2021 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...]. Decyzją z dnia 6 września 2023 r. Burmistrz Miasta [...] przyznał skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 215,84 zł na okres od dnia 1 sierpnia 2023 r. do dnia 30 kwietnia 2025 r., tj. do dnia ważności nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącego.Pismem z dnia 17 października 2023 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie celem uznania zasiłku pielęgnacyjnego pobranego przez skarżącego za okres od dnia 1 czerwca 2021 r. do dnia 31 lipca 2023 r. za świadczenie nienależnie pobrane a tym samym podlegające zwrotowi. Decyzją z dnia 21 grudnia 2021 r. Burmistrz Miasta [...] uznał zasiłek pielęgnacyjny pobrany przez skarżącego za ww. okres świadczeniowy w kwocie 5611,84 zł za świadczenie nienależnie pobrane. Ustalił również kwotę odsetek ustawowych za opóźnienie na 919 zł. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Sąd I instancji, uchylając wydane w sprawie decyzje oraz umarzając postępowanie administracyjne wskazał, że wobec skarżącego nie został zrealizowany obowiązek informacyjny organu, bowiem skarżący nie został pouczony, że niepoinformowanie organu o otrzymaniu nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności spowoduje utratę prawa do świadczenia, a nowe przepisy uCOVID-19 wprowadzały szereg wyłomów w dotychczas funkcjonującej praktyce uzyskiwania orzeczeń i świadczeń. Sąd stwierdził ponadto, że obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń obciąża jedynie w sytuacji, gdy osoba pobrała świadczenie w złej wierze, tj. posiadając wiedzę, że jej się ono nie należy. W ocenie Sądu I instancji, z uwagi na obowiązujące skomplikowane przepisy uCOVID-19 i otrzymanie przez skarżącego nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, mógł on pozostawać w przeświadczeniu, że nie doszło do żadnych zmian mających wpływ na prawo do przyznanego mu zasiłku.Zauważenia wymaga, że podstawą pobierania przez skarżącego zasiłku pielęgnacyjnego była sporna decyzja z dnia 24 marca 2021 r., zmieniająca poprzednią decyzję z dnia 19 lipca 2018 r. zmienioną decyzją z dnia 18 października 2018 r. w zakresie dotyczącym okresu i kwoty przyznanego skarżącemu zasiłku. Z tego powodu znaczenie w sprawie może mieć wyłącznie pouczenie zawarte w decyzji z dnia 24 marca 2021 r., chodzi bowiem o stwierdzenie, czy świadczenie przyznane na jej podstawie, zostało pobrane nienależnie. W tym zakresie, pouczenie zawarte w spornej decyzji brzmi: "Od niniejszej decyzji służy stronie prawo wniesienia odwołania do (...); Zmiana decyzji na korzyść strony nie wymaga jej zgody; Decyzje przyznające świadczenia rodzinne oraz decyzje w sprawie zmiany wysokości świadczeń rodzinnych na korzyść strony są natychmiast wykonalne; W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może także zrzec się prawa do wniesienia odwołania (...); Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał jedynie, że "Biorąc pod uwagę treść art. 24 ust. 3 u.ś.r., zgodnie z którym w przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się od ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia, należy uwzględnić wydłużenie prawa do świadczeń do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa wydłużony termin ważności orzeczenia".W odniesieniu do tak brzmiącego pouczenia należy stwierdzić, że po pierwsze, w rozstrzygnięciu nie została wskazana żadna data kalendarzowa odnosząca się do końca okresu, na jaki przyznano skarżącemu świadczenie. Na mocy decyzji zmieniającej z dnia 24 marca 2021 r. przyznano bowiem skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny od dnia 1 kwietnia 2021 r. do 60 dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemiologicznego albo stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zauważenia wymaga, że po pierwsze, data końcowa prawa do zasiłku została określona poprzez wskazanie na bliżej nieokreślone zdarzenie przyszłe, w tym ewentualne uzyskanie nowego orzeczenia o niepełnosprawności, po drugie zaś, co ma istotniejsze znaczenie w sprawie, pouczenie zawarte w decyzji odnosi się jedynie m.in. do możliwości wniesienia odwołania od decyzji czy zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania. W pouczeniu brak jest w ogóle stwierdzenia o obowiązku poinformowania organu o uzyskaniu nowego orzeczenia o niepełnosprawności, bądź stopniu niepełnosprawności, a przede wszystkim pouczenie nie zawiera informacji o skutkach zaniechania w tym zakresie, w szczególności o utracie w takiej sytuacji prawa do pobierania zasiłku, również w przypadku, gdy nowe orzeczenie potwierdza stan niepełnosprawności.Zwrócić uwagę należy również na fakt, że skarżący, z uwagi na uzyskanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 19 kwietnia 2021 r. a także fakt ciągłości wypłacania przez organ zasiłku pielęgnacyjnego już po wydaniu nowego orzeczenia o niepełnosprawności, mógł pozostawać w subiektywnym przeświadczeniu, że wypłacane świadczenie jest mu należne. Szczególne rozwiązania przewidziane w art. 15h uCOVID-19 miały ułatwić osom niepełnosprawnym funkcjonowanie w czasie pandemii i utrzymać ich uprawnienia do pobierania świadczeń, a nie stać się swoistą pułapką dla świadczeniobiorców. Istotnym jest, że skarżący był i nadal jest osobą niepełnosprawną, a zatem w jego sytuacji nic się nie zmieniło.W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena Sądu I instancji dotycząca braku zaistnienia przesłanki z art. 30 ust. 1 u.ś.r. jest prawidłowa, Sąd I instancji dokonał również prawidłowej oceny materiału zebranego przez organy i zasadnie stwierdził, że doszło do wadliwej jego oceny w zakresie przesłanek wynikających z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.W konsekwencji uznać należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w z. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 138 1 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Z uzasadnienia Sądu I instancji nie wynika bowiem, żeby organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego czy dokonały swobodnej oceny dowodów. Co prawda Sąd nie odniósł się w swoim uzasadnieniu do powyższych kwestii, co mogłoby stanowić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (jednakże pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie), jednakże trafnie uznał, że skoro organy dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, to ustalony w sprawie stan faktyczny nie był sporny. Sporna pozostawała jedynie wykładnia przepisów prawa materialnego i na tej też podstawie Sąd I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie.Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast wywodów Sądu I instancji odnoszących się do wykładni art. 15h ust. 1 pkt 2 uCOVID-19 w zakresie w jakim Sąd ten uznał, że wydanie skarżącemu nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności nie miało wpływu na prawidłowe odczytanie normy prawnej wynikającej z brzmienia tego przepisu. Nie można bowiem uznać, jak to uczynił Sąd I instancji, że skoro stan zagrożenia epidemiologicznego został zniesiony z dniem 1 lipca 2023 r. to pierwotne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, którym legitymował się skarżący było ważne, skoro w dniu 19 kwietnia 2021 r. wydano skarżącemu nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. W konsekwencji błędne jest przekonanie Sądu I instancji, że ważności orzeczenia z 2018 r. nie przekreśla fakt wydania skarżącemu nowego orzeczenia z 2021 r. Zgodzić się w tej kwestii należy ze skarżącym kasacyjnie organem, że rozumowanie Sądu uznać należy za dowolne. Trafne są spostrzeżenia organu dotyczące zastosowania przez Sąd I instancji własnej wykładni spornego przepisu, tj. wykładni systemowej czy celowościowej. W sprawie wystarczająca była wykładnia językowa. Sporny przepis nie budzi bowiem wątpliwości interpretacyjnych, a wynika z niego, że w przypadku wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności bądź stopniu niepełnosprawności następuje utrata ważności poprzedniego orzeczenia. Oznacz to, że nie ma w takiej sytuacji zastosowania regulacja, iż wcześniej wydane orzeczenie "zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii". Rację ma skarżący kasacyjnie, że w przypadku zaaprobowania wykładni dokonanej przez Sąd I instancji w obrocie prawnym pozostawałyby dwa orzeczenia o niepełnosprawności, jedno którego ważność przedłużono na podstawie przepisów uCOVID-19 oraz drugie nowe ważne od daty wydania.Uznać jednakże należy, że pomimo dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni omawianego wyżej przepisu, okoliczność ta nie mogła stanowić o możliwości podważenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu bowiem według art. 254 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.