sygn. IV SA/Po 788/25 22 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

Wyrok - IV SA/Po 788/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 22 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sąd. WSA Jacek Rejman Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi I. S. na uchwałę Rady Gminy Blizanów z dnia 24 listopada 2022 r. nr XLIII/367/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębach ewidencyjnych Brudzew i Korab w gminie Blizanów oddaOddalono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sąd. WSA Jacek Rejman Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi I. S. na uchwałę Rady Gminy Blizanów z dnia 24 listopada 2022 r. nr XLIII/367/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębach ewidencyjnych Brudzew i Korab w gminie Blizanów odda
Data orzeczenia 22 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący Maciej Busz
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sąd. WSA Jacek Rejman Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi I. S. na uchwałę Rady Gminy Blizanów z dnia 24 listopada 2022 r. nr XLIII/367/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębach ewidencyjnych Brudzew i Korab w gminie Blizanów oddala skargę w całości.

UZASADNIENIE
IV SA/Po 788/25UzasadnienieI. S. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Gminy Blizanów Nr XLIII/367/2022 z dnia 24 listopada 2022 r. opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego poz. 9515 z 13 grudnia 2022 r. dotyczącą Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębach ewidencyjnych Brudzew i Korab w gminie Blizanów (dalej jako: "zaskarżona uchwała"), zaskarżając ją w części w jakiej dotyczy działek nr 117 i 119 położonych w miejscowości Brudzew, obręb Brudzew, gmina Blizanów, województwo wielkopolskie. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:1. art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130, t.j. z dnia 2024.07.29 - dalej jako: "u.p.z.p.") w zw. z art. 140 ustawy z 23 kwietnia Kodeks cywilny (Dz.U.2024,1061 t.j., dalej jako: "k.c") w zw. z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej Dz.U.1997.78.483 z dnia 1997.07.16 (dalej jako: "Konstytucja") w zw. z §9 ust. 1 pkt 2) i uzasadnieniem uchwały poprzez to, że organ planistyczny nie uwzględnił :- wydania przez Starostę Kaliskiego decyzji nr 621.2020 z 27 sierpnia 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla "E. " sp. z o.o. obejmującego elektrownię fotowoltaiczną "Brudzew" o mocy 979,88 kWp wraz z kontenerową stacją transformatorową oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie położonym w miejscowości Brudzew zapisanym w ewidencji gruntów jako działka nr 117 obręb Brudzew (dalej jako: "PB na działkę 117");- wydania przez Starostę Kaliskiego decyzji z 18 lutego 2021 r. o przeniesieniu PB na działkę 117 na skarżącego - I. S.;- wydania przez Starostę Kaliskiego decyzji nr 620.2020 z 27 sierpnia 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla "E. " sp. z o.o. obejmującego elektrownię fotowoltaiczną "Brudzew II" o mocy 979,88 kWp wraz z kontenerową stacją transformatorową oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie położonym w miejscowości Brudzew zapisanym w ewidencji gruntów jako działka nr 117 obręb Brudzew (dalej jako: "PB na działkę 119");- wydania przez Starostę Kaliskiego Decyzji z 18 lutego 2021 r. o przeniesieniu PB na działkę 119 na skarżącego - I. S.;- przystąpienia do użytkowania od 26 stycznia 2022 r. elektrowni fotowoltaicznej na działce nr 117, co potwierdza zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgodnie z zaświadczeniem o przyjęciu obiektu budowlanego do użytkowania wydanym w piśmie o znaku NB.4220.12.2021;- przystąpienia do użytkowania od 26 stycznia 2022 r. elektrowni fotowoltaicznej na działce nr 119, co potwierdza zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgodnie z zaświadczeniem o przyjęciu obiektu budowlanego do użytkowania wydanym w piśmie o znaku NB.4220.13.2021;- informacji o planowanej rozbudowie powyżej wskazanych elektrowni fotowoltaicznych przedstawionych we wnioskach skarżącego do projektu MPZP;przy uchwalaniu MPZP i ustaleniu dla działek nr 117 i 119 położonych w Brudzewie zakazu lokalizacji budynków oraz budowli na tych terenach z zastrzeżeniem, że dopuszcza się lokalizację stawów rybnych i innych zbiorników wodnych, służących potrzebom rolnictwa, zgodnie z przepisami odrębnymi; poprzez co organ naruszył prawo własności skarżącego oraz konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych poprzez wprowadzenie nowych rozwiązań planistycznych, które nie uwzględniają w żaden sposób legalnie wybudowanych i użytkowanych obiektów budowlanych, uniemożliwiają ich rozbudowę, bez jakiegokolwiek dostrzeżenia w treści uchwały (w tym jej uzasadnienia pod kątem ochrony praw własności, interesu prywatnego) wyżej wskazanych faktów pomimo tego, że skarżący składał dwukrotnie uwagi do projektu MPZP, w których wskazywał na niedawno wydane pozwolenia na budowę. Organ planistyczny całkowicie pominął te kwestie odnosząc się wyłącznie do ustaleń Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w tym przypadku priorytet miały pozwolenia na budowę i przystąpienie do użytkowania obiektów budowlanych przez co zmiany wprowadzone przez MPZP uniemożliwiły racjonalne zagospodarowanie działek nr 117 i 119 w Brudzewie w tym ekspektatywę rozbudowy infrastruktury na tym terenie, tym samym dokonał nadużycia władztwa planistycznego z naruszeniem zasady proporcjonalności wyważenia prywatnego interesu właściciela nieruchomości - skarżącego oraz interesu publicznego, nie uwzględniając w treści uchwały i jej uzasadnieniu tych kwestii.Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności MPZP w zaskarżonej części.W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, który jest właścicielem nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Kaliszu VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...], składającej się z działek nr 117 i 119 położonych w miejscowości Brudzew, obręb Brudzew.27 sierpnia 2020 r. Starosta Kaliski wydał decyzję nr 621.2020 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla "E. " sp. z o.o. obejmujące elektrownię fotowoltaiczną "Brudzew" o mocy 979,88 kWp wraz z kontenerową stacją transformatorową oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie położonym w miejscowości Brudzew zapisanym w ewidencji gruntów jako działka nr 117 obręb Brudzew. Decyzją Starosty Kaliskiego z 18 lutego 2021 r. przeniesiono na skarżącego prawa i obowiązki "E. " sp. z o.o. wynikające z wyżej wymienionej decyzji o pozwoleniu na budowę.27 sierpnia 2020 r. Starosta Kaliski wydał decyzję nr 620.2020 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla "E. " sp. z o.o. obejmujące elektrownię fotowoltaiczną "Brudzew II" o mocy 979,88 kWp wraz z kontenerową stacją transformatorową oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie położonym w miejscowości Brudzew zapisanym w ewidencji gruntów jako działka nr 119 obręb Brudzew. Decyzją Starosty Kaliskiego z 18 lutego 2021 r. przeniesiono na skarżącego prawa i obowiązki "E. " sp. z o.o. wynikające z wyżej wymienionej decyzji o pozwoleniu na budowę.25 stycznia 2022 r. wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienie o zakończeniu budowy elektrowni na działce nr 117 w Brudzewie i organ ten wydał zaświadczenie o przyjęciu obiektu budowlanego do użytkowania wydanym w piśmie o znaku NB.4220.12.2021.25 stycznia 2022 r. wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienie o zakończeniu budowy elektrowni na działce nr 119 w Brudzewie i organ ten wydał zaświadczenie o przyjęciu obiektu budowlanego do użytkowania wydanym w piśmie o znaku NB.4220.13.2021.Z wypisu z MPZP wynika, że działka nr 117 przeznaczona jest pod tereny rolnicze o symbolu 13R, tereny rolnicze z dopuszczeniem zalesień o symbolu 7RZL, a działka nr 119 przeznaczona jest pod tereny rolnicze o symbolu 10R, 11R, tereny rolnicze z dopuszczeniem zalesień o symbolu 6RZL.Zgodnie z §9 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały między innymi dla terenów o oznaczonych symbolami 10R, 11R i 13R ustala się warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu, zgodnie z którymi:a) ustala się zakaz lokalizacji budynków oraz budowli z zastrzeżeniem § 9 ust. 1, pkt 2, lit. b,b) dopuszcza się lokalizację stawów rybnych i innych zbiorników wodnych, służących potrzebom rolnictwa, zgodnie z przepisami odrębnymi,c) dopuszcza się lokalizację sieci infrastruktury technicznej i urządzeń z nimi związanych, w tym urządzeń melioracyjnych, pod warunkiem zachowania przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych,d) zasady obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej - zgodnie z §13.Z powyższych przepisów prawa miejscowego wynika, że organ planistyczny ustanowił na nieruchomościach będących własnością skarżącego zakaz lokalizacji budynków oraz budowli poza sieciami infrastruktury technicznej i urządzeniami z nimi związanymi. Naruszył tym samym interes prawny skarżącego, który nie może zrealizować swych planów inwestycyjnych dotyczących rozbudowy elektrowni fotowoltaicznych, co do których podjął już działania prawne, organizacyjne, administracyjne i finansowe. Powyższe przepisy planu naruszają jego prawa nabyte potwierdzone decyzjami o pozwoleniu na budowę, decyzjami o przeniesieniu na niego praw i obowiązków z nich wynikających, zaświadczeniami o przyjęciu do użytkowania elektrowni fotowoltaicznych. Wobec powyższego plan narusza jego interes prawny, ograniczając jego uprawnienia jako właściciela nieruchomości nim objętej. Skarżący nie może bowiem dokonać rozbudowy elektrowni fotowoltaicznych wybudowanych kilka miesięcy przed uchwaleniem planu.W ocenie skarżącego organy planistyczne nie wyważyły należycie interesu publicznego i prywatnego, gdyż nawet nie podjęły próby jego wyważenia, lekceważąc interes prywatny skarżącego koncentrujący się na rozbudowie elektrowni fotowoltaicznych wybudowanych ledwie kilka miesięcy przed uchwaleniem MPZP.W niniejszej sprawie organ planistyczny nie tylko nie odniósł się do pozwoleń na budowę, ani do faktu wybudowania ledwie kilka miesięcy wcześniej elektrowni fotowoltaicznych, ale także pominął wyraźnie wskazaną chęć ich rozbudowy przez skarżącego, w tym o magazyn energii.Rada Gminy nie wskazała na czym konkretnie w tym przypadku przejawia się interes publiczny przy zakazie zabudowy tych terenów, skoro grunty tych działek faktycznie są dość niskiej klasy i przez to lepiej nadają się pod zabudowę.Rada Gminy Blizanów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.Uzasadniając swe stanowisko Rada wskazała - odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności i ochrony praw nabytych - iż zaskarżona uchwała w części dotyczącej działek nr 117 i 119 w obrębie Brudzew pozostaje w zgodzie z ustaleniami Studium. Dla wskazanych nieruchomości Studium przewiduje kierunek przeznaczenia rolnego. W konsekwencji, uchwalając zaskarżoną uchwałę, Rada Gminy Blizanów była związana dyspozycją art. 9 ust. 4 u.p.z.p., który jednoznacznie przesądza, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.Podnoszona przez skarżącego okoliczność uzyskania pozwoleń na budowę instalacji fotowoltaicznych, a następnie dopuszczenia tych obiektów do użytkowania, nie może być utożsamiana z obowiązkiem zmiany przeznaczenia terenu w planie miejscowym. Wskazane podjęte działania inwestycyjne mają charakter obiektów produkcyjnych i zostały zrealizowane w ramach indywidualnych decyzji administracyjnych. Zwrócono uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje politykę przestrzenną gminy w sposób generalny i abstrakcyjny, a nie przez proste przeniesienie rozwiązań wynikających z rozstrzygnięć indywidualnych.Zauważono, że inwestycje, o których mowa w skardze, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), winny być lokalizowane na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem P - jako tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Taki kierunek przeznaczenia nie został jednak ustalony w części tekstowej zaskarżonej uchwały, a tym samym w części rysunkowej Studium dla działek należących do skarżącego. W związku z tym Rada Gminy Blizanów, działając w granicach określonych w u.p.z.p., nie miała prawnej możliwości wprowadzenia dla tych gruntów przeznaczenia odmiennego niż wynika to z kierunku wyznaczonego przez Studium.Określenie przeznaczenia terenów w planie miejscowym jest dopuszczalne wyłącznie w granicach zakreślonych przez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W szczególności - wyznaczenie innego przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż ustalonego w studium stanowi istotne naruszenie art. 9 ust. 4 u.p.z.p. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że gdyby Rada Gminy Blizanów przyjęła dla działek skarżącego przeznaczenie umożliwiające lokalizację inwestycji fotowoltaicznych lub obiektów towarzyszących takiej inwestycji, uchwała taka byłaby dotknięta wadą prawną, a jej postanowienia w tej części byłyby niezgodne z prawem.Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1428/24 wskazał:"Skoro w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium.".Dodatkowo zwrócono uwagę, że:"Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jego postanowienia wyznaczaj z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że regulacje planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Rada gminy, uchwalając określonej treści studium, sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od stopnia szczegółowości ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego.".Z tego względu nie można przyjąć, że plan miejscowy narusza prawa nabyte skarżącego. Prawa te zostały zrealizowane poprzez wybudowanie i dopuszczenie do użytkowania instalacji, które nie są objęte obowiązkiem likwidacji ani ograniczeniem w eksploatacji, co wynika wprost z zaskarżonej uchwały w zw. z art. 35 u.p.z.p. Natomiast brak możliwości rozbudowy istniejących obiektów wynika z obowiązku respektowania ustaleń Studium i nie stanowi naruszenia konstytucyjnej ochrony prawa własności, lecz wyraz ustawowego związania planu miejscowego kierunkami polityki przestrzennej gminy.Rada wskazała, że zarzut skarżącego, jakoby, uchwalając zaskarżoną uchwałę, Rada Gminy Blizanów dopuściła się nadużycia władztwa planistycznego, nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej należy do zadań własnych gminy. Ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym stanowi wyłączną kompetencję Rady Gminy, wykonywaną w granicach prawa i jak już wyjaśniono powyżej - z poszanowaniem oraz zgodnością z ustaleniami Studium.Wbrew twierdzeniom skarżącego, Rada Gminy Blizanów nie działała w sposób arbitralny, lecz zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 3 u.p.z.p., który nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego i prywatnego przy ustalaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano wyraźnie, że przyjęte rozwiązania planistyczne służą realizacji wartości publicznych, takich jak ochrona ładu przestrzennego, ochrona środowiska i racjonalne wykorzystanie gruntów rolnych.Podniesiono, że przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały Rada Gminy Blizanów kierowała się nie tylko ustaleniami Studium, ale także celami wynikającymi z uchwały nr XVI/142/2020 Rady Gminy Blizanów z dnia 25 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu Ochrony Środowiska dla Gminy Blizanów na lata 2020-2023 z perspektywą do roku 2027". Wskazany program wyznaczał kierunki polityki środowiskowej gminy i określał ochronę gleb przed degradacją jako jeden z celów priorytetowych. Realizacja tego celu została potwierdzona w prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w kwietniu 2021 r., której wykonanie stanowi obligatoryjny element procedury planistycznej. Prognoza wprost wskazała, że wykluczenie na terenach objętych zaskarżoną uchwałą możliwości lokalizacji zabudowy pozwoli ograniczyć procesy degradacji gleb, a pozostawienie gruntów jako niezabudowanych umożliwi zachowanie korytarzy ekologicznych, w tym na obszarze Natura 2000.W prognozie oddziaływania na środowisko wskazano, że:"[. ) zgodnie z Programem Ochrony Środowiska dla Gminy Blizanów nasilające się stale wpływy różnorodnych działalności (. ) przyczyniają się do znacznych zmian w naturalnych warunkach glebowych. Zmiany te przejawiają się w postaci szeregu form degradacji pokrywy glebowej i prowadzą do wytworzenia gleb o zmienionych profilu i właściwościach fizykochemicznych. (. ). Wyeliminowanie powyższych zjawisk - m.in. poprzez wykluczenie na terenach objętych opracowaniem planu możliwości lokalizacji zabudowy produkcji rolniczej i hodowlanej - pozwoli ograniczyć degradację biologiczną i chemiczną gleb. W przypadku braku realizacji miejscowego planu istnieje duże ryzyko postępującej degradacji gleb w gminie Blizanów.".Ponadto wskazano, że:"(. ) pozostawienie gruntów rolnych i leśnych, będących w granicach opracowania jako niezabudowanych, sprzyjać będzie zachowaniu ciągłości korytarzy ekologicznych przebiegających częściowo przez teren opracowania planu. (. ). Utrzymanie korytarzy i właściwe gospodarowanie w ich obrębie może mieć zatem istotne znaczenie dla ochrony siedlisk i gatunków, w tym na obszarze Natura 2000. Wprowadzenie w planie zakazu zabudowy przy jednoczesnym zachowaniu terenów uprawnych oraz lasów, a także dolesienia, umożliwi migracje organizmów i przyczynią się do zachowania ważnej funkcji korytarza ekologicznego - schronienia i zapewnienia pożywienia.".Przeprowadzona ocena wprost potwierdza, że Rada Gminy Blizanów nie pominęła interesu skarżącego, lecz dokonała jego wyważenia z interesem publicznym. Ostateczne rozstrzygnięcie, które przyjęło prymat interesu publicznego, pozostaje w granicach wyznaczonych przez Konstytucję i u.p.z.p., a tym samym nie stanowi nadużycia władztwa planistycznego ani naruszenia zasady proporcjonalności.Dodatkowo wskazano, iż w toku procedury planistycznej - już po drugim wyłożeniu projektu planu, a więc w momencie, gdy projektowane przeznaczenie tych terenów było publicznie znane - spółka R0V0 sp. z o.o. dnia 12 kwietnia 2022 r. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla części działki nr 119 obejmujący budowę elektrowni fotowoltaicznej z magazynem energii. Wójt Gminy Blizanów, działając w dobrej wierze oraz mając na uwadze, że procedowany plan miejscowy zakaże lokalizacji zabudowy dla działki należącej do skarżącego - mimo, iż dysponował możliwością zawieszenia tego postępowania oraz następnie jego umorzenia z powodu uchwalenia zaskarżonej uchwały - rozpoznał ten wniosek i dnia 28 czerwca 2022 r. decyzją o znaku sprawy: B.6730.39.2022 ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Co więcej, Wójt wstrzymał się z przedłożeniem projektu planu do uchwalenia, aby umożliwić skarżącemu uzyskanie pozwolenia na budowę. Takie działanie świadczy o daleko idącej dobrej woli organu wykonawczego gminy i o respektowaniu interesów inwestora, mimo że na tym etapie plan miejscowy był gotowy do uchwalenia.Podsumowując, w przedstawionych okolicznościach zarzut nadużycia władztwa planistycznego nie może zostać uwzględniony. Skarżący uzyskał 27 sierpnia 2020 r. pozwolenie na budowę, na podstawie którego zrealizował elektrownię fotowoltaiczną. Następnie, w toku procedury planistycznej i w momencie, gdy projekt planu przewidywał dla jego nieruchomości przeznaczenie rolnicze z zakazem zabudowy, wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy tej działalności na tej samej działce. Wójt Gminy Blizanów, działając w dobrej wierze oraz mając świadomość, że projekt planu przewiduje przeznaczenie rolnicze dla działki skarżącego, zdecydował się - mimo posiadania możliwości zawieszenia postępowania i następnie jego umorzenia w związku z uchwaleniem planu - rozpoznać wniosek i wydać decyzję o warunkach zabudowy. W ten sposób umożliwił skarżącemu kontynuację zamierzeń inwestycyjnych, choć na etapie prac planistycznych projekt planu był już gotowy do uchwalenia. Okoliczność ta dowodzi, że interes prywatny skarżącego został uwzględniony w możliwie najszerszym zakresie.Zarzut skarżącego, jakoby jego uwagi złożone w toku pierwszego i ponownego wyłożenia projektu planu zostały oddalone w sposób ogólnikowy, jest bezzasadny. Zgodnie z art. 17 pkt 12 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., organ sporządzający plan miejscowy zobowiązany jest do rozpatrzenia wszystkich uwag wniesionych w toku wyłożenia, a rada gminy rozstrzyga o sposobie ich uwzględnienia bądź nieuwzględnienia. Wymogi ustawowe sprowadzają się do tego, aby każda z uwag została formalnie oceniona i aby stanowisko organu znalazło wyraz w załączniku do uchwały.W niniejszej sprawie uwagi skarżącego zostały rozpoznane i odrzucone z przyczyn jasno wskazanych - ich uwzględnienie prowadziłoby do ustaleń sprzecznych z obowiązującym Studium. Studium dla działek nr 117 i 119 w Brudzewie przewiduje kierunek rolny, a zatem nie było prawnej możliwości, aby Rada Gminy Blizanów uwzględniła uwagi zmierzające do nadania tym terenom przeznaczenia produkcyjnego, o jakie wnioskował skarżący. W takim przypadku ograniczenie uzasadnienia do powołania się na obowiązujące ustalenia Studium nie może być uznane za pozorne ani lakoniczne - odpowiada bowiem rzeczywistej podstawie prawnej rozstrzygnięcia i w pełni wyjaśnia przyczynę nieuwzględnienia żądań skarżącego.Nie można także podzielić stanowiska skarżącego, że rozstrzygnięcie o nieuwzględnieniu jego uwag wymagało wskazania dodatkowych, indywidualnych motywów dotyczących jego nieruchomości. Rada Gminy Blizanów nie miała bowiem żadnej swobody w zakresie kształtowania przeznaczenia tych działek odmiennie niż wynikało to ze Studium. W tej sytuacji wskazanie na brak zgodności proponowanych rozwiązań z kierunkami określonymi w Studium stanowiło wystarczające i kompletne uzasadnienie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Blizanów Nr XLIII/367/2022 z dnia 24 listopada 2022 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębach ewidencyjnych Brudzew i Korab w gminie Blizanów (publ. Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 13.12.2022 r., poz.9515) dalej: "zaskarżona uchwała").Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała, jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co wynika wyraźnie w treści przepisu art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień jej podjęcia. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej jako u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.Należy wyjaśnić, że przepisami art. 2 pkt 1 oraz art. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) z dniem 1 czerwca 2017 r. został zniesiony zawarty w art. 101 ust. 1 u.s.g. obowiązek wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, a przepis art. 52 § 4 p.p.s.a. został uchylony oraz zmieniony został termin określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. Ponieważ zaskarżoną uchwałę uchwalono już po dokonaniu w/w nowelizacji powyższy obowiązek nie dotyczy niniejszej sprawy.Skarżący wykazał, że jest właścicielem działek nr 117 i 119 położonych w miejscowości Brudzew, obręb Brudzew. Posiada więc interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, która go narusza wprowadzając zakaz zabudowy w/w działek. Jak trafnie bowiem wyjaśniono m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2025 r. o sygn. II OSK 1526/24 podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c.W związku z powyższym skarga została uznana za dopuszczalną.Uznając materialnoprawną legitymację skarżącego do kwestionowania postanowień zaskarżonej uchwały wskazać należy, że w przypadku rozpatrywania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wojewódzki sąd administracyjny, kontrolując zaskarżony akt w zakresie zasad i trybu jego sporządzenia, czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. W kontrolowanej sprawie istotne jest to, że skarżący swój interes prywatny skoncentrował na planowanej rozbudowie elektrowni fotowoltaicznych wybudowanych kilka miesięcy przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały.Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności chociażby w części na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.Przesłanki nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy określa art. 91 u.s.g. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. Pomimo, iż przepisy prawa nie zawierają taksatywnego wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się m.in.: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Akceptując prezentowane dotychczas w tym przedmiocie poglądy (np. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992r. sygn. akt II SA/Wr 96/92, publ. OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148), Sąd rozpoznając niniejszą sprawę przeprowadził ocenę w ramach powyżej określonych przesłanek istotnego naruszenia prawa.Jak wspomniano, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. ustanowił więc dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego:- po pierwsze przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego,- po drugie, przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu.Skarżący nie zarzucił, że przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały naruszony został w sposób istotny tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się uchybień naruszających w sposób istotny tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zaistniały więc przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości.Niespornym jest, że obydwie działki skarżącego będące przedmiotem skargi - tj. nr 117 i 119 położone w miejscowości B., obręb Brudzew dla których Sąd Rejonowy w Kaliszu VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] – stanowią własność skarżącego.Przechodząc, w niniejszej sprawie, do oceny zasadności zarzutów skargi dotyczących zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że dotyczą one zaskarżenia uchwały w części odnoszącej się do w/w działek należących do skarżącego w zakresie naruszenia jego praw nabytych dotyczących wybudowanych elektrowni fotowoltaicznych oraz ich rozbudowy.Skarżący zarzucił, że naruszono jego interes prawny poprzez naruszenie jego praw nabytych, a także poprzez to, że nie może on zrealizować swych planów inwestycyjnych dotyczących rozbudowy już istniejących elektrowni fotowoltaicznych, co do których podjął już działania prawne, organizacyjne, administracyjne i finansowe. Jego zdaniem kwestionowane przepisy planu naruszają jego prawa nabyte potwierdzone wcześniejszymi decyzjami o pozwoleniu na budowę elektrowni fotowoltaicznych, decyzjami o przeniesieniu na niego praw i obowiązków wynikających z w/w decyzji o pozwoleniu na budowę, zaświadczeniami o przyjęciu do użytkowania elektrowni fotowoltaicznych. Wobec powyższego plan narusza jego interes prawny, ograniczając jego uprawnienia jako właściciela nieruchomości nim objętej, ponieważ skarżący nie może dokonać rozbudowy elektrowni fotowoltaicznych wybudowanych kilka miesięcy przed uchwaleniem zaskarżonego planu.Skarżący zarzucił, że organy planistyczne nie wyważyły należycie interesu publicznego i prywatnego, gdyż nawet nie podjęły próby wyważenia jego interesu, lekceważąc jego interes prywatny koncentrujący się na rozbudowie elektrowni fotowoltaicznych wybudowanych ledwie kilka miesięcy przed uchwaleniem MPZP.W tym też zakresie Sąd przystąpił do oceny zasadności zarzutów skargi i uznał że nie zasługują one na uwzględnienie.Tereny działek skarżącego nr 117 i 119 – co jest niesporne, a także wynika z załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały – położone są na terenach upraw polowych na glebach o przeciętnej i niskiej przydatności produkcyjnej. Przy czym działka nr 117 przeznaczona jest pod tereny rolnicze o symbolu 13R, tereny rolnicze z dopuszczeniem zalesień o symbolu 7RZL, a działka nr 119 przeznaczona jest pod tereny rolnicze o symbolu 10R, 11R, tereny rolnicze z dopuszczeniem zalesień o symbolu 6RZL.Rada w § 9 ust.1 pkt 2 lit.a) i ust.3 pkt 2 lit.a) zaskarżonej uchwały ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustanawiając zakaz lokalizacji budynków i budowli na terenach oznaczonych symbolami m.in. 10R, 11R, 13R, 6RZL i 7RZL. Jednocześnie dopuściła na tym terenie lokalizację stawów rybnych i innych zbiorników wodnych, służących potrzebom rolnictwa.Należy podkreślić, że w świetle art. 3 ust. 1 u.p.z.p. do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w planie miejscowym następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ustalenia miejscowego planu kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Przywołane przepisy tworzą normatywne zręby doktrynalnej koncepcji tzw. władztwa planistycznego gminy, przez które rozumie się przyznaną organom gminy przez ustawodawcę kompetencję do określania w sposób władczy (jednostronny i wiążący) przeznaczenia terenów położonych na obszarze gminy oraz zasad (sposobów) ich zagospodarowania. W ramach tego władztwa organy gminy mogą samodzielnie kształtować przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się na obszarze ich działania, pod warunkiem, że czynią to w granicach obowiązującego prawa i nie nadużywają swych uprawnień. Kwestie miejscowego planu uszczegóławiają przepisy art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., w których ustawodawca zawarł zestawienie, odpowiednio, obligatoryjnych i fakultatywnych elementów planu miejscowego.Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.Należy zaznaczyć, że owa "obligatoryjność" elementów wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nie może być rozumiana zbyt dosłownie, gdyż – jak się trafnie przyjmuje się w dominującym obecnie nurcie orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2016 r., II OSK 1993/14, CBOSA) – plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń.Przechodząc dalej wskazać należy, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Władztwo planistyczne może być więc realizowane przez organ gminny tylko w zakresie wyznaczonym przez obowiązujące prawo, a więc nie w sposób dowolny. Jeżeli gmina decyduje się na ingerencję w prawo własności, to tego rodzaju działanie wymaga zastosowania zasady proporcjonalności.Określenie w planie statusu planistycznego nieruchomości musi być więc dokonane przede wszystkim zgodnie z wymogami art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Status ten nie może prowadzić do naruszenia istoty prawa własności, z czym mamy do czynienia "gdy regulacje prawne, mimo że nie znoszą samego prawa własności, to jednak w praktyce uniemożliwiają korzystanie z niego i realizację jego funkcji" (wyrok TK z 9 lipca 2007 r. sygn. P 30/06, OTK-A 2007, Nr 7, poz. 74). Rolą organu planistycznego jest zatem wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych tak, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem.Przyjmuje się, że własność może być ograniczona w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, to jest zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. W rozpatrywanej sprawie takimi przepisami ustawowymi są przepisy u.p.z.p. upoważniające gminę do uchwalania miejscowym planów zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 tej ustawy). Zakres władztwa planistycznego gminy nie został precyzyjnie określony przez ustawodawcę, każdorazowo wymaga wobec tego oceny w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i prawnego danej sprawy, przy uwzględnieniu zasady ochrony praw podmiotowych jednostek z jednej strony i zasady samodzielności samorządu terytorialnego z drugiej. Pozbawienie właściciela nawet znacznej części atrybutów korzystania z rzeczy nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności.Kreowanie przez plan miejscowy polityki przestrzennej na szczeblu gminy niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem publicznym. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności i wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zezwalają one na ograniczanie prawa własności jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. porządku publicznego, czy ochrony środowiska. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym wymaga rozwagi i umotywowania (por. wyrok NSA z 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 269/14, CBOSA).Obowiązek wyważenia przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie planu miejscowego kolidujących wartości nie oznacza, że strona skarżąca może skutecznie podnosić zarzut nadużycia władztwa planistycznego gminy - co wiąże się z naruszeniem zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji - wyłącznie dlatego, że przyjęte przez gminę rozwiązania są niezgodne z jej interesem. Nie można bowiem rozumieć nadużycia władztwa planistycznego jako uregulowanie w planie zasad przeznaczenia terenu w sposób, który nie odpowiada stronie skarżącej. Władztwo planistyczne zakłada samodzielność gminy oraz możliwość ingerencji w prawa prywatne w określonych prawem granicach. Z tego względu oczywiste jest, że właściciele nieruchomości położonych na obszarze objętym planem miejscowym nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń studium czy planu z ich żądaniami (zob. wyrok: NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, CBOSA).W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawnie określonych zasad tworzenia planu. Nawet jeśli - z punktu widzenia strony skarżącej - rozwiązania przyjęte w planie uniemożliwiają najbardziej opłacalne ekonomicznie zagospodarowanie gruntu będącego jego własnością (rozbudowę elektrowni fotowoltaicznej), to w okolicznościach sprawy nie stanowi to naruszenia tychże zasad tworzenia zaskarżonego aktu. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, że, przyjęte przez Radę Gminy rozwiązania w odniesieniu do nieruchomości skarżącego są realizowane konsekwentnie na większym obszarze, dając prymat interesowi publicznemu w postaci chronionego dobra jakim jest ochrona środowiska, a konkretnie jakim jest zachowanie gruntów stricte rolnych i leśnych, nad interesem prywatnym (interesem skarżącego).W realiach rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji RP nie sposób przyznać racji skarżącemu i w istocie dać prymat jego interesom ekonomicznym nad interesem publicznym wyrażonym przede wszystkim w ochronie środowiska. Należy podzielić w tym względzie - znajdującą poparcie zwłaszcza w dokumentacji planistycznej - argumentację przedstawioną przez Gminę w odpowiedzi na skargę, w której dla uzasadnienia przewidzianych dla działek skarżącego rozwiązań powołano się m.in. na konieczność realizacji wymagań ładu przestrzennego, walorów krajobrazowych, czy ochronę gruntów rolnych i leśnych, a więc ochronę tych wartości, które ujęte zostały przez prawodawcę w art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 u.p.z.p. Wartościom tym należy dać prymat nad indywidualnymi interesami ekonomicznymi skarżącego zwłaszcza jeśli zauważyć, iż w polityce przestrzennej Gminy są one konsekwentnie realizowane względem dużo większego obszaru.Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienia § 9 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust.3 pkt 2 lit. a) zaskarżonej uchwały, w części obejmującej działki nr 117 i 119 położone w miejscowości Brudzew, obręb Brudzew w zakresie zakazu budynków i budowli nie naruszają wyżej opisanych wymogów. Co do zasady, plan miejscowy może bowiem przewidywać zakaz zabudowy, a organ planistyczny przekonywująco wyjaśnił zasadność wprowadzenia takiego zakazu.Organ planistyczny wykazał, że tak daleko idące ograniczenie prawa własności, jak zakaz zabudowy, jest konieczne i uzasadnione w rozpatrywanym przypadku. W obszernej odpowiedzi na skargę organ przedstawił szeroką argumentację wskazującą na potrzebę ustanowienia takiego zakazu. W wymiarze aksjologicznym argumentacja ta, w szczególności w zakresie ochrony środowiska i przyrody, zasługuje na aprobatę.W orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że ze względu na znaczną ingerencję w prawo własności nieruchomości uwzględnienie celów, jakie chce osiągnąć gmina, musi być jednoznacznie wyartykułowane i uzasadnione. Kształt sporządzonego planu miejscowego jest bowiem wynikiem przeprowadzonych analiz, które są znane jedynie organowi sporządzającemu jego projekt i w tym przypadku uzasadnienie projektu planu stanowi wyjaśnienie intencji prawodawcy gminnego. Ocena, czy gmina działa w granicach wyznaczonych w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. powinna być dokonana przez odniesienie projektowanych zamierzeń planistycznych do zasad obowiązujących w zagospodarowaniu przestrzennym wynikających z art. 1 ust. 2 tej ustawy, uprawnień właścicieli terenów wskazanych w art. 6 ustawy, a także zasady wynikającej z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. Z treści prawidłowo sporządzonego uzasadnienia planu strona skarżąca powinna móc się dowiedzieć, jakimi motywami kierowała się Gmina wprowadzając zakaz zabudowy na jej działkach (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 748/17, CBOSA). Uzasadnienie uchwały powinno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, pomimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach (por. wyrok NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 165/15, CBOSA).W niniejszej sprawie powyższe wymogi zostały spełnione. Argumentacji w tym zakresie dostarcza już analiza uzasadnienia zaskarżonej uchwały i przedstawiona wraz z uchwałą dokumentacja planistyczna. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano, że obszar planu obejmuje ok.326,7 ha, które w większości stanowią prywatne tereny rolne. Głównym celem zaskarżonego planu było pozostawienie istniejących terenów rolnych i leśnych w dotychczasowym użytkowaniu (bądź dopuszczenie zalesień). W celu ochrony wartościowych terenów rolnych i leśnych wchodzących w skład istniejącej Strefy Ekologicznej Doliny Prosny ustalono na całym terenie objętym planem zakaz zabudowy. Uwzględnione zostały wymagania ładu przestrzennego oraz efektywnego gospodarowania przestrzenią, jak i walory środowiskowej przestrzeni. Przeznaczenie to nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Blizanów. Wymagania ochrony środowiska zachowano poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy oraz zachowanie dotychczasowego, nie zmienionego ustaleniami planu, wykorzystania terenu. Wskazano, że celem polityki przestrzennej gminy, realizowanej za pomocą planu miejscowego, jest osiągnięcie zrównoważonego, zharmonizowanego ze środowiskiem naturalnym, rozwoju społeczno gospodarczego gminy Blizanów. Tereny objęte planem w przeważającej części zlokalizowane są w znacznym oddaleniu od dróg publicznych oraz w głębi istniejących nieruchomości rolnych. Jednocześnie obszary te stanowią istotny element ekosystemu rolno – leśnego Gminy Blizanów.Co istotne, jak wskazano w odpowiedzi na skargę, przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały Rada Gminy Blizanów kierowała się nie tylko ustaleniami Studium, ale także celami wynikającymi z uchwały nr XVI/142/2020 Rady Gminy Blizanów z dnia 25 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu Ochrony Środowiska dla Gminy Blizanów na lata 2020-2023 z perspektywą do roku 2027". Wskazany program wyznaczał kierunki polityki środowiskowej gminy i określał ochronę gleb przed degradacją jako jeden z celów priorytetowych. Realizacja tego celu została potwierdzona w prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w kwietniu 2021 r., której wykonanie stanowi obligatoryjny element procedury planistycznej. Prognoza wprost wskazała, że wykluczenie na terenach objętych zaskarżoną uchwałą możliwości lokalizacji zabudowy pozwoli ograniczyć procesy degradacji gleb, a pozostawienie gruntów jako niezabudowanych umożliwi zachowanie korytarzy ekologicznych, w tym na obszarze Natura 2000.W prognozie oddziaływania na środowisko wskazano, że:"[. ) zgodnie z Programem Ochrony Środowiska dla Gminy Blizanów nasilające się stale wpływy różnorodnych działalności (...) przyczyniają się do znacznych zmian w naturalnych warunkach glebowych. Zmiany te przejawiają się w postaci szeregu form degradacji pokrywy glebowej i prowadzą do wytworzenia gleb o zmienionych profilu i właściwościach fizykochemicznych. (. ). Wyeliminowanie powyższych zjawisk - m.in. poprzez wykluczenie na terenach objętych opracowaniem planu możliwości lokalizacji zabudowy produkcji rolniczej i hodowlanej - pozwoli ograniczyć degradację biologiczną i chemiczną gleb. W przypadku braku realizacji miejscowego planu istnieje duże ryzyko postępującej degradacji gleb w gminie Blizanów.".Ponadto wskazano, że:"(. ) pozostawienie gruntów rolnych i leśnych, będących w granicach opracowania jako niezabudowanych, sprzyjać będzie zachowaniu ciągłości korytarzy ekologicznych przebiegających częściowo przez teren opracowania planu. (. ). Utrzymanie korytarzy i właściwe gospodarowanie w ich obrębie może mieć zatem istotne znaczenie dla ochrony siedlisk i gatunków, w tym na obszarze Natura 2000. Wprowadzenie w planie zakazu zabudowy przy jednoczesnym zachowaniu terenów uprawnych oraz lasów, a także dolesienia, umożliwi migracje organizmów i przyczynią się do zachowania ważnej funkcji korytarza ekologicznego - schronienia i zapewnienia pożywienia.".Gmina kształtuje swoją politykę przestrzenną, w tym lokalne zasady zagospodarowania, uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego. Studium służy gminie do określania kierunków jej polityki przestrzennej (art. 9 ust. 1 u.p.z.p.). Realizacja ustaleń studium następuje poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jako aktów prawa miejscowego, przy czym - zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. - ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Innymi słowy, określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod funkcję danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod taką funkcję. Analogicznie ograniczenia prawa własności wprowadzane przez plan miejscowy muszą wynikać ze studium.Konsekwencją powyższej zasady jest brzmienie art. 15 ust. 1 u.p.z.p., który obliguje organ gminy do sporządzenia projektu planu zgodnie z zapisami studium, gdy nadto w myśl art. 14 ust. 5 u.p.z.p. - przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, burmistrz wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium.Z powyższej regulacji niewątpliwie wynika, że już na etapie sporządzania projektu planu miejscowego wymaga się jego zgodności z zapisami studium (art.15 ust. 1 u.p.z.p). Po podjęciu zaś przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego - wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 17 pkt 4 u.p.z.p.). Tak więc postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy mają dla organów wykonawczych gminy charakter wiążący przy sporządzaniu projektów miejscowych planów, bowiem ustalenia projektu planu są konsekwencją ustaleń studium (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1294/07).Studium jest aktem o charakterze ogólnym, jako że wyznacza podstawowe kierunki zagospodarowania gminy, zaś uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie słusznie wskazuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia tych ustaleń. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest związanie planowania miejscowego przez ustalenia studium, którego stopień może być – w zależności od szczegółowości ustaleń studium – silniejszy albo słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień planów miejscowych, ale nie mogą być między sobą sprzeczne. Studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne i jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu planów. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, 2021 wyd. 12, Legalis).Gmina w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego powinna kierować się zasadą proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja ta musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Zachowanie proporcjonalności ma kluczowe znaczenia dla oceny, czy określone rozstrzygnięcie nie stanowi nadużycia władztwa planistycznego (tak słusznie WSA w Olsztynie w wyroku z 19.11.2019r. o sygn. II SA/Ol 723/19, publ. CBOSA). Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenie. (tak trafnie NSA w wyroku z 02.10.2019r., sygn. II OSK 2509/18, a także WSA w Gdańsku w wyroku z 27.03.2019r., sygn. II SA/Gd 551/18, publ. CBOSA). W razie kolizji interesu indywidualnego z interesem publicznym przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu (patrz wyrok WSA w Poznaniu z 06.02.2019r. o sygn. II SA/Po 1019/18, publ. CBOSA). Przy czym brzmienie przepisów u.p.z.p. jednoznacznie wskazuje, że "interes publiczny" nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w u.p.z.p. rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. (tak wyrok NSA z 26.11.2019r. o sygn. II OSK 76/18, publ. CBOSA).W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie doszło do nieuzasadnionego naruszenia zasady proporcjonalności, a uchwalone ograniczenia nie mają charakteru dowolnego i arbitralnego. Na korzyść interesu publicznego przemawia obiektywnie uzasadnione dążenie do ochrony dobra prawnie chronionego jakim jest ochrona środowiska (w tym przypadku ograniczenie degradacji gleb oraz ochrona korytarzy ekologicznych).W kontrolowanym przypadku istotne jest to, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, naruszenia swego interesu prawnego dopatrywał się wyłącznie w utracie praw nabytych - wyrażając obawy co do dalszego funkcjonowania legalnie wybudowanych elektrowni fotowoltaicznych - a także w tym, że nie będzie mógł rozbudować już istniejących elektrowni fotowoltaicznych.Co do już istniejących elektrowni fotowoltaicznych Sąd wskazuje, że zarzut naruszenia praw nabytych jest całkowicie bezzasadny, gdyż w myśl art. 35 ust.1 u.p.z.p. "Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.". Z tego względu nie można przyjąć, że plan miejscowy narusza prawa nabyte skarżącego. Prawa te zostały już zrealizowane poprzez wybudowanie i dopuszczenie do użytkowania instalacji, które nie są objęte obowiązkiem likwidacji ani ograniczeniem w eksploatacji, co wynika wprost z zaskarżonej uchwały w zw. z art. 35 ust.1 u.p.z.p. Instalacje te więc mogą być użytkowane przez skarżącego. Przy czym, jak wynika z odpowiedzi na skargę i załączonych do niej dokumentów, Gmina Blizanów wykazała się dobrą wolą nie uniemożliwiając poprzez zawieszenie postępowania (wskutek wszczęcia postępowania planistycznego) zakończenia rozpoczętej budowy elektrowni fotowoltaicznych.Ponadto w myśl art.35 ust.2 u.p.z.p. w ramach wykorzystywania terenów w sposób dotychczasowy dopuszcza się przebudowę lub remont istniejących obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń, niepowodujące zmiany sposobu ich użytkowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.W świetle powyższego całkowicie niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia praw już nabytych przez skarżącego, gdyż prawa te są ustawowo chronione.Odnosząc się do niemożności rozbudowy już istniejących elektrowni fotowoltaicznych organ planistyczny trafnie wyjaśnił, że brak możliwości rozbudowy istniejących obiektów wynika z obowiązku respektowania ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Blizanów (które nie dopuszcza na tym terenie budowy instalacji fotowoltaicznych) i nie stanowi naruszenia konstytucyjnej ochrony prawa własności, lecz wyraz ustawowego związania planu miejscowego kierunkami polityki przestrzennej gminy.Jak trafnie wyjaśniono inwestycje w postaci budowy (tu rozbudowy) elektrowni fotowoltaicznych w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), winny być lokalizowane na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem P - jako tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Taki kierunek przeznaczenia nie został jednak ustalony w części tekstowej zaskarżonej uchwały. Nie wynika także z części rysunkowej Studium dla działek należących do skarżącego. W związku z tym Rada Gminy Blizanów, działając w granicach określonych w u.p.z.p., nie miała prawnej możliwości wprowadzenia dla tych gruntów przeznaczenia odmiennego niż wynika to z kierunku wyznaczonego przez Studium. Tym bardziej, że w Studium w Strefie Korytarza Ekologicznego Doliny Prosny wprowadzono zakaz inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska lub mogących pogorszyć stan środowiska.Zarzuty skargi okazały się więc niezasadne, gdyż prawa nabyte skarżącego w zakresie użytkowania elektrowni fotowoltaicznych są chronione (art.35 u.p.z.p.), natomiast planowana rozbudowa w/w elektrowni na tym terenie jest sprzeczna ze Studium, które w istotnym stopniu koncentruje się na ochronie środowiska, co zasługuje na aksjologiczną aprobatę.Mając powyższe na uwadze na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalono.. skargę oddalono.