Wyrok - II SA/Bd 250/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 22 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Lasy, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Wnioskiem zOddalono skargę. Lasy, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Wnioskiem z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
31.017,95 zł · kwota żądania
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
odsetki ustawowe
spadek
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
spadkodawca
Data orzeczenia
22 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Grzegorz Saniewski
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
1. Wnioskiem z dnia 13 stycznia 2002 r. A. M. zwróciła się do Starosty G.-D. (dalej: "Starosta", "organ I instancji") o przyznanie ekwiwalentu z tytułu zalesienia gruntów i prowadzenia na nich uprawy leśnej. Do wniosku dołączono oświadczenie, że wnioskodawczyni "nie otrzymuje żadnych świadczeń z tytułu emerytury lub renty oraz że otrzymany ekwiwalent z tytułu zalesienia gruntów i prowadzenia na nich uprawy leśnej stanowiłby główne źródło utrzymania". W oświadczeniu strona wskazała nadto, że jest jej znana odpowiedzialność karna za przedłożenie fałszywych lub stwierdzających nieprawdę dokumentów albo nierzetelne oświadczenia dotyczące okoliczności mających istotne znaczenie dla uzyskania ekwiwalentu, wynikające z art. 297 Kodeksu Karnego.2. Decyzją z dnia 20 marca 2003 r. Starosta wyraził zgodę na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego o pow. 1,50 ha, stanowiącego część działki nr ew. [...] (grunty orne V i VI klasy bonitacji i pastwiska trwałe V i VI klasy bonitacji), obręb ew. N. , gmina G.-D.. W decyzji, w punkcie drugim osnowy, wskazano warunki, pod jakimi zgoda jest wyrażana.3. Decyzją z dnia 12 czerwca 2003 r. Starosta stwierdził, że A. M. prowadzi uprawę leśną o pow. 1,2533 ha, zlokalizowaną na części działki nr ew. [...], założoną zgodnie z decyzją z dnia 20 marca 2003 r. oraz planem zalesienia sporządzonym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa G.-D..4. Pismem z dnia 28 kwietnia 2022 r. organ I instancji wezwał A. M. do złożenia wyjaśnień w zakresie nabycia prawa do emerytury lub renty. Pismem z dnia 6 maja 2022 r. wezwana poinformowała, że pobiera emeryturę od dnia 10 kwietnia 2012 r. przyznaną decyzją Prezesa KRUS w G. z dnia 10 maja 2012 r., nr GEW-08.114253-2/15.Decyzją z dnia 1 czerwca 2022 r. Starosta ustalił A. M. kwotę nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej w trybie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r., nr 73, poz. 764 – dalej "ustawa z 2001 r.") w wysokości 31.017,95 zł wraz z odsetkami, pobieranych miesięcznie od 10 maja 2012 r. do 11 kwietnia 2022 r.5. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu (dalej: "Kolegium", "SKO" "organ odwoławczy") decyzją z dnia 1 sierpnia 2022 r. uchyliło rozstrzygnięcie Starosty i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wytknął, że wydając decyzję Starosta pominął istotną kwestię przedawnienia zobowiązania.6. Decyzją z dnia 5 października 2022 r. Starosta G.-D. rozstrzygnął sprawę w sposób tożsamy, jak uczynił to w decyzji z dnia 1 czerwca 2022 r. ponownie ustalając A. M. kwotę nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej w wysokości 31.017,95 zł wraz z odsetkami, pobieranych miesięcznie od 10 maja 2012 r. do 11 kwietnia 2022 r. (pkt 1 decyzji, poszczególne miesięczne płatności wymienione w tiretach).7. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r. uchyliło decyzję I instancji w zakresie punktu 1 tiret 1 i ustaliło kwotę nienależnie pobranego ekwiwalentu na kwotę 30.774,15 zł. W uzasadnieniu, po przywołaniu dotychczasowego stanu sprawy oraz treści art. 7 ust. 1 ustawy z 2001 r., organ odwoławczy stwierdził, że wobec bezspornego faktu pobierania przez A. M. emerytury od 2012 r. ekwiwalent od momentu uzyskania do niej uprawnienia nie należał się. W ocenie organu odwoławczego strona była świadoma obowiązku powiadomienia organu o okoliczności stanowiącej przeszkodę dla dalszego legalnego pobierania ekwiwalentu, co wynika z oświadczenia, które przedłożyła wraz z wnioskiem. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że od 10 maja 2012 r., tj. daty pierwszej płatności ekwiwalentu po uzyskaniu przez stronę prawa do emerytury, do dnia pierwszego zawiadomienia beneficjenta przez organ o nieuzasadnionym charakterze płatności (17 maja 2022 r.) minął okres dłuższy niż 10 lat, toteż zgodnie z art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 roszczenie za płatność z 10 maja 2012 r. przedawniło się.7. W skardze na powyższą decyzję A. M. wniosła o uchylenie decyzji SKO. Powieliła argumentację odwołania od decyzji organu I instancji wskazując, że nie została prawidłowo pouczona co do konieczności zgłoszenia faktu uzyskania uprawnienia do emerytury. Za nielogiczne uznała nadto stanowisko, że mają do jej sprawy zastosowanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, skoro akt ten już nie obowiązuje, a to znaczy, że kwestia przedawnienia winna być rozpatrywana w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.W postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 188/23 A. M. (dalej: "skarżąca’), tj. córka A. M., poinformowała Sąd o jej śmierci. A. M. uznana została za osobę skarżącą w ww. sprawie wobec faktu, że A. M. jest jedyną spadkobierczynią A. M..Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 188/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzje organów obu instancji.Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że brak jest dowodu na to, aby skarżąca (beneficjentka) została w momencie przyznania ekwiwalentu prawidłowo pouczona o okolicznościach, których zaistnienie powoduje utratę uprawnienia do tego ekwiwalentu. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu uznać należało, że skarżąca działała w dobrej wierze, natomiast pomoc wypłaconą w ramach programu zalesienia da się ocenić jako "nienależnie pobraną" w sytuacji pobrania jej przez osobę świadomie działającą w złej wierze. Obowiązek zwrotu świadczenia nienależnego obciąża zaś tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy.8. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta decyzją z dnia 31 października 2024 r. ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej przez A. M. w trybie ustawy z 2001 r. przyznanego decyzją Starosty z dnia 12 czerwca 2003 r. w wysokości 12.836,35 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi miesięcznie od 10 maja 2018 r. do 11 kwietnia 2022 r. Jednocześnie organ zobowiązał skarżącą do zwrotu ww. świadczenia w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.W uzasadnieniu organ stwierdził, że A. M. została poinformowana o nieuzasadnionym charakterze danej płatności zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 16 maja 2022 r. w sprawie wydania decyzji dotyczącej zwrotu nienależnie pobieranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Mając na uwadze wskazania Sądu dotyczące działania przez beneficjentkę w dobrej wierze organ I instancji uznał, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 73 ust. 5 zd. drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 należało ustalić zwrot nienależnie pobranego ekwiwalentu za okres 4 lat od dnia powiadomienia beneficjentki o nieuzasadnionym charakterze tej płatności.9. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzucając dokonanie błędnej oceny przez organ I instancji w zakresie zobowiązania jej do zwrotu przedmiotowego ekwiwalentu w ograniczonym zakresie, gdyż taka ocena nie znajduje uzasadnienia w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 188/23, jak i w pogłębionej analizie przepisów znajdujących zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy wniosła o uchylenia decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.9. Decyzją z dnia 11 lutego 2025 r. SKO uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i ustaliło skarżącej kwotę nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej na działce nr [...] w obrębie ew. N. , gmina G.-D. o pow. 1,50 ha przez A. M. na kwotę 12.508,03 zł. Jednocześnie organ odwoławczy zobowiązał skarżącą do zwrotu ww. świadczenia.Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, że A. M. została poinformowana o nieuzasadnionym charakterze płatności zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczącej zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu, które doręczono jej w dniu 17 maja 2022 r. Tym samym zdaniem organu zgodnie z art. 73 ust. 5 zdanie drugie Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 przedawnieniu uległa należność za maj 2018 r., gdyż ekwiwalent ten wypłacony został 10 maja 2018 r. Kolegium stwierdziło, że brak prawidłowego pouczenia A. M. o obowiązku informowania o okolicznościach mających wpływ na prawo do pobierania ekwiwalentu nie powoduje całkowitego zwolnienia z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Brak ten natomiast powoduje istotne skrócenie z 10 lat do 4 lat okresu za jaki organ może dochodzić zwrotu nienależnie wypłaconych środków.10. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skarżąca żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzucając naruszenie:- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej ".p.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 188/23, na skutek czego bezpodstawnie wydano kolejną decyzję ustalającą kwotę nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej przez A. M. i zobowiązano skarżącą do zwrotu kwoty 12.508,03 zł;- art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z całkowitym pominięciem słusznego interesu skarżącej, w sytuacji, gdy beneficjentka świadczenia wywiązała się z zobowiązania wynikającego z umowy przyznającej pomoc finansową, jednocześnie nie będąc skutecznie pouczoną o okolicznościach mających wpływ na pobieranie świadczenia, a nieprecyzyjność uregulowań dotyczących nienależnie pobranego ekwiwalentu za zalesienie i interpretacja tych przepisów na gruncie niniejszej sprawy w istocie nie uzasadnia dochodzonego roszczenia.11. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:12. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, w sprawie ustalenia wysokości nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych nie narusza prawa procesowego i materialnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.13. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uchylenia wcześniejszych decyzji w przedmiocie nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych, a mianowicie decyzji Starosty z dnia 1 czerwca 2022 r. oraz decyzji SKO z dnia 1 sierpnia 2022 r. wyrokiem tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 188/23.W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 1 września 2010 r., II OSK 518/09, Lex nr 746901, z 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, Lex 526493, z 23 września 2009 r., I FSK 494/09, Lex 594010, z 13 lipca 2010 r., I GSK 940/09, Lex 594756). Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., II FSK 2523/12, Lex nr 1588086). Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10).14. Kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu poddana została decyzja Kolegium ustalająca kwotę 12.508,03 zł jako kwotę nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej w trybie ustawy z 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.Skarżąca kwestionuje obowiązek zwrotu wskazując, że WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 188/23, rozstrzygnął już kwestię ekwiwalentu pobieranego przez A. M. orzekając o przyjmowaniu przez nią ww. świadczenia w dobrej wierze. Ponadto skarżąca podtrzymała stanowisko, że A. M. nigdy nie została pouczona o obowiązkach spoczywających na niej jako beneficjencie ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.W kontrolowanej sprawie poza sporem pozostawało, iż skarżąca jako córka A. M. przejęła majątkowe prawa i obowiązki spadkodawczyni, w tym obowiązek zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu, o którym mowa w art. 7 ust. 6 ustawy z 2001 r. Poza sporem pozostawała również kwestia, iż A. M., od 2012 r. pobierała świadczenie emerytalne, co stanowi przesłankę negatywną pobierania spornego ekwiwalentu. Kwestią bezsporną pozostało również to, że A. M. pobierała sporne świadczenie w dobrej wierze. Powyższe kwestie zostały bowiem przesądzone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 188/23.Nadmienić należy, że WSA w Bydgoszczy w uzasadnieniu powyższego orzeczenia dokonał wykładni pojęcia "nienależnie pobranego świadczenia" w kontekście dobrej i złej wiary beneficjenta. Podstawowym założeniem jest to, że obowiązek zwrotu środków obciąża wyłącznie tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, czyli wiedział, że mu się ono nie należy, lub też jego brak wiedzy był wynikiem rażącego niedbalstwa. Dobra wiara polega natomiast na usprawiedliwionym, choć potencjalnie błędnym, przekonaniu, że dane uprawnienie przysługuje. Następnie Sąd wyjaśnił, że dla oceny świadomego działania beneficjenta kluczowa jest kwestia skuteczności pouczenia przez organ administracji. Pouczenia te muszą być czytelne, zrozumiałe, pisemne i odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych, które mają wpływ na kontynuację wypłaty świadczenia. Organy, działając w myśl zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, są zobowiązane do precyzyjnego informowania stron o ich obowiązkach. Sąd uznał, że brak dowodu w aktach na doręczenie beneficjentce ekwiwalentu za zalesienie pisemnego pouczenia o obowiązku zgłoszenia faktu uzyskania prawa do emerytury wyklucza możliwość przypisania jej złej wiary. Ponadto Sąd zanegował interpretację organów, jakoby świadomość ta wynikała z oświadczenia złożonego na etapie wniosku, wskazując, że oświadczenie to dotyczyło stanu faktycznego na moment jego składania, a nie przyszłych zdarzeń. W ocenie Sądu beneficjentka mogła pozostawać w przekonaniu, że warunki uprawniające do świadczenia są weryfikowane na bieżąco przez organ wypłacający ekwiwalent, skoro to organ w pierwszej kolejności bada możliwość jego przyznania, wydając stosowne rozstrzygnięcia.Istota sporu w niniejszej sprawie koncentrowała się zatem wokół kwestii przedawnienia obowiązku zwrotu płatności, a to w związku z treścią art. 73 ust. 5 zdanie drugie Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Zauważyć przy tym należy, że Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 188/23 nie dokonał rozważań dotyczących powyższego zagadnienia.W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy z 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, ekwiwalent za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, właściciel gruntu otrzymuje do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie dłużej niż przez okres 20 lat. Z akt sprawy wynika, że matka skarżącej była beneficjentem należności wynikających z decyzji Starosty G.-D. z dnia 20 marca 2003 r. stanowiącej podstawę wypłaty ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej. Jak już wskazano powyżej, na żadnym etapie ww. postępowania nie pouczono matki skarżącej o obowiązku zgłoszenia zmian w zakresie uzyskania uprawnień do emerytury lub renty. Wobec powyższego, strona nie miała wiedzy o ciążącym na niej obowiązku. Zatem wraz z uzyskaniem uprawnienia do świadczenia emerytalnego w 2012 r. beneficjentka pobierała sporne świadczenie w dobrej wierze, co też przesądził WSA w Bydgoszczy wyrokiem w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 188/23. Natomiast A. M. została poinformowana o nieuzasadnionym charakterze płatności dopiero zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczącej zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu, które doręczono jej w dniu 17 maja 2022 r.Wyjaśnić należy w tym miejscu, że organ zasadnie wskazał przepis prawa unijnego, to znaczy uregulowania zawarte w art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, z którego wynika, że w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki (ust. 1). Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności (ust. 4). Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże, jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat (ust. 5).W niniejszej sprawie, płatność nie wynikała z pomyłki organu. Zwrot płatności wynika natomiast z faktu, iż strona nie poinformowała organu o przyznanym jej prawie do emerytury, co stanowi jedną z ustawowych przesłanek do zaprzestania wypłacania ekwiwalentu z tytułu zalesienia gruntów rolnych i prowadzenia uprawy leśnej. Jak już wskazano powyżej, należy mieć przy tym na uwadze, że beneficjentka nie została pouczona o obowiązku poinformowania organu o przyznaniu jej prawa do emerytury, zatem pobierając sporny ekwiwalent działała w dobrej wierze.W tym miejscu należy podkreślić, że w sprawie zwrotu płatności organy są zobligowane do wyczerpującego ustalenia jaki okres przedawnienia w sprawie należy zastosować, a ten z kolei aspekt jest zależny od uprzedniego rozstrzygnięcia w kwestii istnienia dobrej wiary beneficjenta. Jak wyżej już podano - zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze (art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004). Normatywnym założeniem jest więc przy przypisaniu dobrej wiary beneficjentowi - krótszy, czteroletni okres przedawnienia.Warto podkreślić, że WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 30 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 188/23 przesądził, że beneficjentka działała w dobrej wierze. Natomiast Sąd w powyższym orzeczeniu nie odniósł ogólnych rozważań o działaniu w dobrej wierze do treści przepisu art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, zgodnie z którym pobieranie nienależnego świadczenia w dobrej wierze nie tyle zwalnia z obowiązku zwrotu tego świadczenia, co skraca termin przedawnienia obowiązku jego zwrotu. Tym samym Sąd w ww. wyroku nie przesądził czy w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia roszczeń organu administracji publicznej.Wypłaty płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych i prowadzenia uprawy leśnej, uznane następnie za nienależnie pobrane w okresie od dnia 10 maja 2012 r. do dnia 11 kwietnia 2022 r., następowały w trybie comiesięcznych przelewów bankowych i to w odniesieniu do kolejnych miesięcznych transz płatności należy ustalić ewentualny okres przedawnienia prawa żądania zwrotu nienależnie pobranych płatności. Pierwsze powiadomienie beneficjenta o nieuzasadnionym charakterze danej płatności nastąpiło zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie doręczonym w dniu 17 maja 2022 r. Biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie zaistniała druga przesłanka przedawnienia nienależnie pobranej płatności wynikająca z art. 73 ust. 5 zdanie drugie Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, tj. przedawnienia opłat pobranych nienależnie w okresie dłuższym niż 4 lata od powiadomienia beneficjenta o nieuzasadnionym charakterze danej płatności.W konsekwencji uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że doszło do przedawnienia opłat pobranych nienależnie w okresie dłuższym niż 4 lata od powiadomienia beneficjentki o nieuzasadnionym pobraniu ekwiwalentu. Tym samym zwrotowi podlega świadczenie przyznane skarżącej od dnia 8 czerwca 2018 r. do dnia 11 kwietnia 2022 r.15. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.., Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.