sygn. II SA/Wr 775/25 22 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Wyrok - II SA/Wr 775/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 22 grudnia 2025

Teza
Oddalono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu M. G. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.325.2023.MWD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala sprzeciw. UZA.. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu M. G. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.325.2023.MWD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala sprzeciw. UZA
Data orzeczenia 22 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący Malwina Jaworska-Wołyniak
Rozstrzygnięcie

Oddalono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu M. G. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.325.2023.MWD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala sprzeciw.

UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 sierpnia 2025 r. (nr IF-O.7840.1.325.2023.MWD) Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej: p.b.), po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej: skarżąca, strona) od decyzji Starosty Trzebnickiego nr 635/23 z dnia 11 września 2023 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej - na rzecz P. A. (dalej: inwestor) - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], AM-[...] obręb P., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.W dniu 6 lipca 2022 r. do Starostwa Powiatowego w Trzebnicy wpłynął wniosek inwesotra o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], AM-[...] , obręb P.Starosta Trzebnicki decyzją nr 888/22 z dnia 14 września 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wskazanego obiektu.Decyzją z dnia 26 maja 2023 r. Wojewoda Dolnośląski uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uzasadniając, że organ pierwszej instancji zobowiązany był uzgodnić przedmiotową inwestycję z organem konserwatorskim na podstawie art. 39 ust. 3 p.b.W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta Trzebnicki przy piśmie z dnia 6 czerwca 2023 r. przekazał projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu (dalej: DWKZ) z wnioskiem o zajęcie stanowiska zgodnie z art. 39 ust. 3 p.b. Powyższy egzemplarz projektu budowlanego został w dniu 13 lipca 2023 r. uzgodniony przez DWKZ (por. pieczęcie na str. 14 projektu zagospodarowania terenu i str. 10 projektu architektoniczno - budowlanego).W tak kształtujących się okolicznościach, Starosta Trzebnicki, decyzją nr 635/23 z dnia 11 września 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanego budynku.Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca zarzucając naruszenie:- art. 39 ust. 3 i ust. 4 p.b. poprzez przyjęcie, że w sprawie doszło do uzgodnienia dokonanego przez DWKZ w szczególności w trybie tzw. "milczącej zgody";- art. 35 ust. 1 pkt 4 p.b. poprzez wydanie decyzji pomimo nie posiadania przez projektanta odpowiednich uprawnień budowlanych;- art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez wydanie decyzji pomimo niezgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi;- rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść decyzji, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wszystkich okoliczności sprawy.Wydając decyzję kasacyjną z 27 sierpnia 2025 r. Wojewoda Dolnośląski w jej uzasadnieniu wskazał, że teren planowanej inwestycji, część działki nr [...], AM-[...] , obręb P., położona jest w obrębie historycznego układu urbanistycznego miasta P. wraz z przedmieściami (dawny układ ruralistyczny wsi G.) ujętego jako obszar w gminnej ewidencji zabytków gminy P., o jakiej mowa w art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r., poz. 840, dalej: u.o.z.), prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy P. i przyjętej zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie przyjęcia Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy P. Dla wskazanego obszaru została opracowana "Karta Gminnej Ewidencji Zabytków", określająca granice terenu podlegającego ochronie konserwatorskiej. Niezależnie od powyższego działka nr [...], zlokalizowana jest na terenie intensywnego osadnictwa pradziejowego, średniowiecznego i nowożytnego, w strefie ochrony konserwatorskiej zabytków archeologicznych oraz na terenie stanowiska archeologicznego ujętym w wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków. Obszar ten stanowi zabytek w myśl art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.z. i podlega ochronie konserwatorskiej w zakresie zabytków archeologicznych, wyznaczonej w miejscowym planie.Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 39 p.b. prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków (ust. 1). W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (ust 3). Ponadto w myśl art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.Wojewoda wskazał, że po wydaniu decyzji kasacyjnej z dnia 26 maja 2023 r., w ponownie prowadzonym postępowaniu, Starosta Trzebnicki przy piśmie z dnia 6 czerwca 2023 r., przekazał projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany do DWKZ z wnioskiem o zajęcie stanowiska zgodnie z art. 39 ust. 3 p.b. Na etapie uzgodnienia przez organ konserwatorski inwestor dokonał zmian w przedłożonym projekcie budowlanym w dniu 12 lipca 2023 r. (por. str. 10 projektu budowlanego - egzemplarza zatwierdzonego przez organ konserwatorski) polegających na likwidacji okna i zmianie wyglądu elewacji budynku poprzez zwężenie boniowania wokół drzwi wejściowych do budynku oraz likwidacji balkonu na pierwszym piętrze i zastąpienie drzwi balkonowych oknem. Tak zmieniony egzemplarz projektu, budowlanego został w dniu 13 lipca 2023 r. uzgodniony przez DWKZ (por. pieczęcie na str. 14 projektu zagospodarowania terenu i str. 10 projektu architektoniczno-budowlanego).W trakcie postępowania odwoławczego Wojewoda Dolnośląski postanowieniami z dnia 3 stycznia 2025 r. i z dnia 26 lutego 2025 r. wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o warunki ochrony przeciwpożarowej.Przy piśmie z dnia 26 marca 2025 r. inwestor przekazał jeden egzemplarz projektu budowlanego uzupełniony o warunki ochrony przeciwpożarowej a następnie przy piśmie z dnia 28 maja 2025 r, kolejne trzy egzemplarze projektu budowlanego. W trakcie analizy akt postępowania Wojewoda Dolnośląski stwierdził istotne różnice pomiędzy zawartością przedłożonych przez inwestora egzemplarzy projektu budowlanego z egzemplarzem znajdującym się w aktach postępowania, wobec czego wystąpił do Starosty Trzebnickiego pismem z dnia 25 kwietnia 2024 r. o wypożyczenie trzeciego egzemplarza projektu budowlanego, znajdującego się w dyspozycji tego organu. Nadto, postanowieniem z dnia 7 lipca 2025 r. nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia przedłożonych egzemplarzy projektu budowlanego do zgodności z egzemplarzem uzgodnionym przez DWKZ w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. W wyznaczonym terminie inwestor nie usunął wymienionego w nim braku dokumentacji projektowej.Mając więc na uwadze, że inwestor nie dostosował przedłożonych nowych egzemplarzy projektu budowlanego do rozwiązań uzgodnionych przez DWKZ, zdaniem Wojewody, nowe egzemplarze projektu budowlanego należy ponownie uzgodnić z organem konserwatorskim. Jeżeli bowiem w toku postępowania prowadzonego przed organem architektoniczno - budowlanym, po uzyskaniu uzgodnienia, na podstawie art. 39 ust. 3 p.b., zostanie dokonana zmiana projektu budowlanego lub jego uzupełnienie, to projekt taki wraz z załącznikami powinien być ponownie poddany procedurze uzgodnienia przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Ze względu jednak na dwuinstancyjność postępowania uzgodnienie powyższe nie może być dokonane na etapie organu odwoławczego.Ponadto, Wojewoda wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę, że wszystkie trzy egzemplarze zatwierdzanego projektu budowlanego bezwzględnie muszą być takie same pod względem przyjętych rozwiązań projektowych. Z analizy akt postępowania wynika zaś, że Starosta Trzebnicki decyzją z dnia 11 września 2023 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowiany, którego przedłożone trzy egzemplarze znacznie różnią się od siebie. Egzemplarz uzgodniony w dniu 13 lipca 2023 r. przez DWKZ różni się od pozostałych w zakresie likwidacji okna i zmiany wyglądu elewacji budynku poprzez zwężenie boniowania wokół drzwi wejściowych do budynku oraz likwidacji balkonu na pierwszym piętrze i zastąpienie drzwi balkonowych oknem (por. str. 10-14 projektu architektoniczno-budowlanego).Wojewoda wskazał, że zgodnie z art 33 ust. 2 pkt 1 lit. a i lit. b p.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci papierowej - w 3 egzemplarzach albo elektroniczne; wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów. W myśl art. 34 ust. 4a p.b. w przypadku sporządzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego w postaci papierowej zatwierdzeniu podlegają po trzy egzemplarze tych projektów, z których jeden egzemplarz przeznaczony jest dla inwestora, jeden egzemplarz dla organu zatwierdzającego projekt oraz jeden egzemplarz dla właściwego organu nadzoru budowlanego.Z powyższego wynika więc, że inwestor, w przypadku złożenia projektu budowlanego w formie papierowej, winien przedłożyć wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany w trzech egzemplarzach. Nie budzi wątpliwości, że zatwierdzane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej trzy egzemplarze projektu winny być takie same - identyczne i jednobrzmiące. Niedopuszczalne jest bowiem, by inwestor dysponował projektem (i na jego podstawie realizował inwestycję) z innymi rozwiązaniami projektowymi niż te przyjęte w egzemplarzach projektu znajdujących się w dyspozycji organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Taka zaś sytuacja miała miejsce w przedmiotowym postępowaniu. Starosta Trzebnicki dysponował egzemplarzem projektu (i taki przekazał organowi drugiej instancji) uzgodnionym przez DWKZ, w którym przyjęto rozwiązania projektowe inne niż w pozostałych egzemplarzach projektu. Co najistotniejsze, z przebiegu postępowania wynika, że właśnie te rozwiązania (w zakresie balkonu i kształtu elewacji frontowej) były przedmiotem zainteresowania organu konserwatorskiego i ich zmiana była warunkiem pozytywnego uzgodnienia inwestycji na podstawie art. 39 ust. 3 p.b. Z tego powodu, zatwierdzenie przez Starostę Trzebnickiego egzemplarzy pomijających wprowadzone przed organem konserwatorskim zmiany jest niedopuszczalne.Zdaniem organu odwoławczego, omówione uchybienia i zakres sprawy pozostający do wyjaśnienia w pełni uzasadniają zastosowanie przepisu z art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy ta decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis art. 136 § 1 k.p.a. wskazuje jedynie na możliwość uzupełnienia dowodów. Nie może zatem prowadzić do zastępowania organu pierwszej instancji w jego obowiązkach, polegających na zgromadzeniu i wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, celem należytego ustalenia stanu faktycznego. W realiach niniejszej sprawy oznaczałoby to bowiem konieczność zmiany projektu architektoniczno-budowlany (stanowiących podstawowy dowód w sprawie), a także w razie potrzeby uzgodnienia zmienionego projektu budowlanego z organem konserwatorskim. Organ drugiej instancji nie może przeprowadzić postępowania dowodowego, którego przedmiotem jest ustalenie istnienia kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, warunkujących przedmiot i zakres dalszego postępowania wyjaśniającego w sprawie ani uzgadniać projektu budowlanego dopiero na etapie postępowania drugoinstancyjego.Wojewoda wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji zobowiązany będzie zastosować się do wskazań wynikających z uzasadnienia niniejszej decyzji oraz uwag zawartych w odwołaniu. Starosta Trzebnicki zobowiązany będzie w pierwszej kolejności do uzgodnienia zmienionego projektu budowlanego przez DWKZ.Sprzeciw od powyższej decyzji złożyła M. G. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 107 § 3 i art. 140 k.p.a.W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż organ II instancji z nieznanych i w żaden sposób nie wyjaśnionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów nie wskazał dlaczego w swojej decyzji nie odniósł się do zarzutów odwołania Nie wyjaśnił nawet dlaczego uznał, że nie będzie tych zarzutów rozpoznawał w wydanej decyzji np., że będzie to przedwczesne. W tej sytuacji zasadnym jest, zdaniem skarżącej, złożenie niniejszego sprzeciwu albowiem zaskarżona decyzja jest dotknięta brakami, które powinny zostać uzupełnione przez organ drugiej instancji.W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda Dolnośląski wniósł o jego oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Względem zarzutu dotyczącego zaniechania odniesienia się do zarzutów odwołania, Wojewoda wskazał, że w myśl art. 64e ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, kontroluje jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej przez organ odwoławczy. W związku z tym, poza oceną Sądu pozostają pozostałe zarzuty, o ile zostały zawarte w sprzeciwie.Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego, niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest wyrazem zakwestionowania przez stronę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, ale jako rozstrzygnięcia właśnie o charakterze kasatoryjnym. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma więc wyłącznie charakter formalny i polega na kontroli sądowej, czy decyzja kasatoryjna organu II instancji poprawnie została wywiedziona z jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Po 649/17, CBOSA).Powołane przepisy znacznie ograniczają zakres kontroli sądowoadministracyjnej w sprawach ze sprzeciwu. Sąd w takim przypadku ustala jedynie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy, sąd rozpoznając sprzeciw powinien ocenić tylko te kwestie, które warunkują prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z 9 września 2020 r., I GSK 1170/20, CBOSA).Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis powyższy musi być oczywiście interpretowany w świetle art. 12 (zasada szybkości i prostoty postępowania), art. 15 (zasada dwuinstancyjności) i art. 136 k.p.a. (postępowanie dowodowe na etapie odwoławczym). Z jednej strony decyzja odwoławcza typu kasacyjnego nie może prowadzić do nieuzasadnionego wydłużania postępowania administracyjnego, z drugiej zaś – nie może naruszać istoty postępowania dwuinstancyjnego, a więc prawa stron do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie.W okolicznościach kontrolowanej sprawy Sąd uznał, że przyczyny wydania decyzji kasacyjnej nie budzą wątpliwości, a organ odwoławczy prawidłowo wskazał na konieczny zakres jej wyjaśnienia. W tym kontekście trzeba przede wszystkim wskazać, że organ odwoławczy w motywach rozstrzygnięcia wskazał przyczyny wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji pierwszej instancji. Wśród tych przyczyn wskazał na rozbieżności w zakresie przedłożonych projektów budowlanych wyjaśniając, iż decyzją z września 2023 r. Starosta Trzebnicki zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, którego przedłożone egzemplarze wzajemnie się różnią. Uzgodniony bowiem w lipcu 2023 r. przez DWKZ egzemplarz różni się od pozostałych, w tym przedłożonych przez inwestora, w postępowaniu odwoławczym w zakresie likwidacji okna i zmiany wyglądu elewacji budynku poprzez zawężenie boniowania wokół drzwi wejściowych do budynku oraz likwidacji balkonu na pierwszym piętrze i zastąpienie drzwi balkonowych oknem. Co istotne dostrzeżone przez Wojewodę rozbieżności dotyczą tych kwestii, które stanowią przedmiot zainteresowania organu konserwatorskiego.W tej sytuacji niewtąpliwie zachodzi przede wszystkim konieczność wyjaśnienia przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, w sposób pozwalający na ich jednoznaczne i spójne określenie we wszystkich trzech egzemplarzach. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 4a p.b. w przypadku sporządzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w postaci papierowej zatwierdzeniu podlegają po trzy egzemplarze tych projektów, z których jeden egzemplarz przeznaczony jest dla inwestora, jeden egzemplarz dla organu zatwierdzającego projekt oraz jeden egzemplarz dla właściwego organu nadzoru budowlanego.Wskazane przez Wojewodę nieprawidłowosci oznaczają de facto potrzebę ustalenia kluczowej kwestii, a mianowicie kształtu planowanej inwestycji, co dalej wymaga zweryfikowania kompletności, prawidłowości i spójności przedłożonych egzemplarzy projektu budowlanego, a nawet może prowadzić – jak to wskazał organ odwoławczy – także do potrzeby uzgodnienia zmienionego projektu budowlanego z organem konserwatorskim.Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy, zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a., wskazał, że jest to zasadne z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w istotnym zakresie. Zasadnie przy tym podkreślił, że wydanie decyzji reformatoryjnej przekraczałoby granice uzupełniającego postępowania dowodowego, jakie przewidziane są w art. 136 k.p.a. Stąd też, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w sprzeciwie, nie został naruszony art. 138 § 2 k.p.a.Nadto, odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w sprzeciwie, a oscylujących wokół zaniechania wypowiedzenia się przez organ odwoławczy w zakresie wskazanych zarzutów odwołania, w tym chociażby wskazania, iż wobec stwierdzonych uchybień są one przedwczesne, należy zauważyć, że uchybienia te w kontekście wydanej decyzji kasacyjnej pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Do ich treści z racji zakreślonych sądom administracyjnym granic kognicji przy rozstrzyganiu spraw ze sprzeciwu nie mógł się wypowiedzieć również Sąd, który nie jest uprawiony do dokonywania ustaleń w zakresie prawa materialnego. Sąd w niniejszym postępowaniu wypowiada się jedynie co do zasadności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., przez co nie może odnosić się merytorycznie do istoty sprawy (zob. art. 64e p.p.s.a.), ani tym bardziej czynić ustaleń za organy. Te kwestie będą podlegały weryfikacji na kolejnych etapach, po przeprowadzeniu kompletnego postępowania dowodowego. Jest tak, gdyż w postępowaniu w przedmiocie sprzeciwu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3). Stąd czynienie jakichkolwiek merytorycznych ocen i związanie nimi na przyszłość (art. 153 p.p.s.a.) mogłoby naruszyć prawa pozostałych stron, które w niniejszym postępowaniu sądowym z woli ustawodawcy nie uczestniczą.W tej sytuacji, Sąd, na podstawie art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Nadto rozpoznał sprzeciw w składzie jednoosobowym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 64d § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., nie znajdując podstaw do jego przekazania na rozprawę.., nie znajdując podstaw do jego przekazania na rozprawę.